II K 142/25

(1). Ponieważ oskarżony nie otrzymał należnego mu wynagrodzenia, to po rozpoznaniu jego pozwu Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie w sprawie sygn. akt VIII P 356/21 wyrokiem z dnia 25.10.2021 r., zasądził do spółki 6.217,21 tytułem w/w należności wraz z odsetkami. Wyrok podlegał natychmiastowemu wykonaniu, jednakże oskarżonemu nie udało się wyegzekwować zasądzanej kwoty. Odpowiedzialnością za zaistniałą sytuację Ł. S. obciążał T. W.

(1)i na tym tle dochodziło pomiędzy nimi do nerwowej wymiany zdań, kłótni, które inicjował oskarżony. 2. W dniu 26.06.2024 r. będąc w W. oskarżony zauważył T. W.

(1), który w tym czasie jechał samochodem marki O. (...) o nr rej. (...), należącego do E. W.. Oskarżony otworzył szybę w swoim samochodzie i zaczął krzyczeć do T. W.

(1), kiedy ten odda mu pieniądze z wynagrodzenia. Gdy T. W.

(1)zignorował słowa Ł. S., to zdenerwowało oskarżonego i pojechał za nim aż do N., gdzie obaj zatrzymali się przed rondem. Wówczas Ł. S. wysiadł ze swojego samochodu, zabierając ze sobą pałkę teleskopową i podszedł do T. W.

(1), który uchylił szybę w O. i doszło między nimi do krótkiej wymiany zdań. Oskarżony ubliżając domagał się jednocześnie od T. W.

(1)zaległego wynagrodzenia, lecz ten dał mu do zrozumienia, że nie wykona jego żądań.

1. Odchodząc od samochodu O. (...), Ł. S. uderzył w/w pałką w karoserię tego pojazdu za przednią boczną szybą do strony kierowcy, na wysokości krawędzi dachu. Na sutek tego uderzenia doszło do wgniecenia karoserii, co spowodowało je uszkodzenie, zaś naprawa została wyceniona na kwotę nie mniejsza niż 1800 zł. zeznania świadka T. W. częściowo wyjaśnienia oskarżonego szkic zdjęcia protokół oględzin kserokopia wyroku oświadczenie k.81-82, 2 k.80-81, 30 k.7 k.8-12, 16-19 k.13-14 k.34 k.39 Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1 Ł. S. Czyn opisane w pkt 1 wyroku. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty
2. Wprawdzie oskarżony uderzył pałka teleskopową w karoserię samochodu, którym jechał T. W.

(1), ale nie spowiadał tym uderzeniem żadnych uszkodzeń. wyjaśnienia oskarżonego k.80-81, 30, 42 1.OCena DOWOdów 1.

1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1- 3 zeznania świadka T. W. częściowo wyjaśnienia oskarżonego dowody nieosobowe wymienione w tabeli 1.
2. Sąd uznał za wiarygodne zeznania T. W.

(1), jak również częściowo wyjaśnienia Ł. S. w zakresie w jakim logicznie korespondują z w/w dowodem, a tym samym są one zgodne z ustalonym w sprawie stanem faktycznym. Oskarżony nie kwestionował, że jechał za świadkiem, że podszedł do jego samochodu trzymając w ręku pałkę teleskopową i że uderzył nią w O. (...). Ł. S. tylko zmieniał opis swojej roli w tym zdarzeniu, obciążając całkowitą odpowiedzialnością świadka T. W.

(1). Potwierdzeniem zeznań w/w świadka jest także protokół oględzin samochodu O. (...), jak również dołączone zdjęcia. Prawdziwość, autentyczność i rzetelność sporządzenia ujawnionych w sprawie dowodów nieosobowych, nie była przedmiotem zarzutów stron oraz nie wzbudziła wątpliwości sądu. Zostały one sporządzone poprawnie, kompleksowo i w sposób zgodny ze standardami rzetelnego postępowania, z tych też względów sąd nie odmówił im wiarygodności. 1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1 wyjaśnienia oskarżonego Sąd uznał za niewiarygodną wersję zdarzeń, że całą sytuację sprowokował wyłącznie T. W.

(1)swoim zachowaniem wobec oskarżonego. Pomijając w tym miejscu to, że takiej wersji przeczą zeznania świadka, to istotne jest także i to, że wyjaśnienia oskarżonego są wewnętrznie sprzeczne. Ł. S. przekonywał, że po tym jak przypadkowo spotkał T. W.

(1), a ten zignorował jego żądanie zwrotu pieniędzy, to pojechał za nim i wykorzystując fakt, że świadek zatrzymał się przed rondem w N., podszedł do niego i jak stwierdził „ze złości i bezradności uderzyłem w samochód w którym siedział T.” (k.30). Następnie składając wyjaśnienia na rozprawie oskarżony zmienił wersję i stwierdził że „ja jechałem w tą samą stronę, podczas drogi pan T. zachowywał się dziwnie, w swoim samochodzie używał hamulca, gdy nie było takiej potrzeby, (…) doszedłem do wniosku, że chce wywołać jakąś kolizję drogową co mnie zdenerwowało” (k.80). Także zmieniły się okoliczności uderzenia w O. V., ponieważ wyjaśnił, że „odchodząc od samochodu odruchowo, nieszczęśliwie uderzyłem tą pałką w dół w bok samochodu” (k.81). Sąd tak dokładnie opisał treść w/w wyjaśnień, ponieważ pokazuje to w sposób oczywisty, że są one niespójne i nielogiczne. Najbardziej jaskrawy przykład braku logiki w treści tego dowodu jest to, że z jednej strony Ł. S. przekonywał, że był w silnym stresie, działał pod presją złości, bezradności, a mimo to na tyle trzeźwo myśleli, że wychodząc ze swojego samochodu wziął ze sobą pałkę teleskopowa. Jednakże z drugiej strony nie można także pominąć faktu, że oskarżony sam przyznał, że jechał za T. W.

(1)ponad 15 minut, czyli miał wystarczająco dużo czasu aby niejako ochłonąć i odstąpić od dalszego działania, a mimo to przebieg zdarzeń tylko eskalował i to z jego inicjatywy. 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☐ 1.3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1 Ł. S. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Czynność wykonawcza wykroczenia z art. 288 § 1 kk polega na zniszczeniu, uszkodzeniu lub uczynieniu niezdatną do użytku cudzej rzeczy. Zniszczenie i uszkodzenie rzeczy nie różnią się jakościowo, lecz tylko ilościowo i polegają na powodowaniu fizycznych zmian w strukturze rzeczy. W wypadku zniszczenia rzeczy zachodzi jej całkowite unicestwienie bądź uszkodzenie idące tak daleko, że rzecz przestaje przynależeć do tego rodzaju, do jakiego należała przed czynem. Uszkodzenie stanowi naruszenie substancji rzeczy bez jej unicestwienia (Kulik, Przestępstwo, s. 63 i n.; Dąbrowska-Kardas, Kardas [w:] Zoll III, s. 370–371; Górniok, Pleńska, Przestępstwa, s. 441; Gałązka [w:] Grześkowiak, Wiak, s. 1558). Z tego też powodu sąd uznał, że oskarżony nie dopuścił się zniszczenia mienia, jak przyjął prokurator, ale jego uszkodzenia poprzez wgniecenia karoserii w samochodzie O. (...). Jeśli chodzi o ustalenie wysokości szkody, to sąd oparł się na wyjaśnieniach oskarżonego, ponieważ oświadczenie T. W.

(1), w którym sam wyliczył koszt naprawy pojazdu na 2.500 zł, nie może być w takiej sytuacji samodzielną podstawą do wskazania wartości szkody. W ocenie sądu nie ma również wątpliwości, że Ł. S. działał umyślnie, co najmniej z zamiarem wynikowym, czyli przewidując możliwość uszkodzenia samochodu pokrzywdzonej E. W., na to się godził. Brak jest podstaw do przyjęcia, że oskarżony nieumyślnie uderzył w karoserię i przy takim ustaleniu istotny jest cały przebieg przedmiotowych zdarzeń, poczynając od przypadkowego spotkania w W., do jazdy za T. W.

(1), aż do wybuchy złości, agresji oskarżonego gdy z pałką teleskopową w ręku podszedł do samochodu, którym jechał świadek. Należy zwrócić tu uwagę jeszcze na jedną okoliczność, że podłożem złości, wzburzenia emocji Ł. S. było zdarzenie, które miało miejsce sześć lat temu, tj. nierozliczenie się z nim spółki (...). W tym kontekście słowa oskarżonego, że „ja uderzyłem w ten samochód ze złości ale z wyczuciem, nie chcąc wyrządzić szkody materialnej”, były nakierowane na potwierdzenie wcześniejszego stwierdzenia, że „sam czyn zniszczenia mienia powinien być celowy” (k.42). ☐ 1.

1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem ---------- ---------------------------- Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ------------------------------------------ ☐ 1.
2. Warunkowe umorzenie postępowania ---------- ------------------ Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ----------------------------------------- ☐ 1.
3. Umorzenie postępowania ------------ ------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ------------------------------------------------------------ ☐ 1.
4. Uniewinnienie ------------- ---------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia ------------------------------------- 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności Ł. S. 1 1 2 Dokonując wyboru kary, spośród wskazanego w art. 288 § 1 kk katalogu kar, sąd uznał za najbardziej adekwatną karę - karę grzywny, dlatego skorzystał z norm art. 37a § 1 kk. W tym względzie, sąd pośrednio kierował się treścią art. 58 kk, który zawiera zasadę preferencji kar nie izolacyjnych. Jako okoliczność obciążającą należało uwzględnić to, że: - oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, wprawdzie wyraził skruchę, ale nie za czyn, którego się dopuścił; - - sposób działa oskarżonego, do popełnienia przestępstwa nie doszło na skutek nagłego impulsu, ale było rozciągnięte w czasie. Jako okoliczność łagodząca należało uwzględnić to, że oskarżony: - nie był dotychczas karany (k.78), co dowodzi, że prowadzi ustabilizowany tryb życia, a przedmiotowe naruszenie normy prawa karnego miało jednostkowy charakter; - - wysokość szkody. W tej sytuacji, sąd uznał, że kara grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 15 zł, będzie karą, która spełni pokładane w niej cele. Ilość i wysokość stawek dziennych grzywny została ustalona również przy uwzględnieniu dochodów oskarżonego. Jednocześnie na podstawie art. 46 § 1 kk oskarżony został zobowiązany do naprawienia szkoły na rzecz pokrzywdzonej E. W., której wysokość ustalono na podstawie wyjaśnień oskarżonego. 1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności ---- ------------ ---------- ---------------------- 1.
5. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Odnosząc się do wniosku obrońcy o przyjęcie, że mamy tutaj do czynienia z wypadkiem mniejszej wagi, to sąd stwierdził brak podstaw do przyjęcia kwalifikacji z art. 288 § 2 kk. Wprawdzie ustawodawca nie przewidział definicji wypadku mniejszej wagi, należy go jednak określić jako uprzywilejowaną postać czynu o znamionach przestępstwa typu podstawowego, charakteryzującą się przewagą łagodzących elementów przedmiotowo-podmiotowych (por. wyrok SN z 9.10.1996 r., V KKN 79/96, OSNKW 1997/3–4, poz. 27; uchwała SN

(7)z 15.07.1971 r.). Za wypadek mniejszej wagi uznaje się więc te odmiany czynów typu podstawowego, w których stopień społecznej szkodliwości oraz wina sprawcy są znacznie niższe niż w przypadku typu podstawowego, a nie są jeszcze subminimalne, jak w razie znikomości tych znamion, zupełnie odejmującej czynowi charakter przestępczy. Wypadek mniejszej wagi jest stanem pośrednim między brakiem treści materialnej przestępstwa a stanem uznawanym za przestępstwo typu podstawowego (wyrok SA w Krakowie z 5.06.2002 r., II AKa 128/02 KZS 2002/6, poz. 16). O braku podstaw do przyjęcia wypadku mniejszej wagi zdecydowało zachowanie się i sposób działania oskarżonego, użyte środki, charakter i rozmiar szkody wyrządzonej pokrzywdzonej. Całe to zdarzenie było zainicjowane wyłącznie przez Ł. S. i jego zachowania w żaden sposób nie umniejsza zachowanie świadka, które przy przyjęciu wyjaśnień oskarżonego, również miało być niewłaściwe względem niego. Sąd rozumie, że oskarżony może mieć poczucie krzywdy, niesprawiedliwości, że były pracodawca nie wykonał wyroku zasądzającego zaległe wynagrodzenie, jednakże w żaden sposób nie usprawiedliwia to agresji Ł. S. zmierzającej do niejako wymuszenia na T. W.

(1)wykonania tego wyroku. Dla elementów strony podmiotowej istotne są: stopień zawinienia (niezwykle ważne są z jednej strony odcienie umyślności – premedytacja, dokładność w przygotowywaniu przestępstwa, upór w dążeniu do osiągnięcia przestępnego celu, a z drugiej strony – przypadkowość, wpływ innej osoby, obawa przed skutkami odmowy działania itp.) oraz motywy i cel działania sprawcy (por. wyrok SA we Wrocławiu z 29.09.2010 r., II AKa 270/10, LEX nr 621279; wyrok SN z 4.04.1997 r., V KKN 6/97, Prok. i Pr.-wkł. 1997/10, poz. 7; wyrok SN z 9.10.1996 r., V KKN 79/96). Sąd nie miał żadnych wątpliwości co do tego, że w działaniu Ł. S. brak jest przypadkowości. 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 3 Na podstawie art. 627 kpk Ł. S. został obciążany kosztami sądowymi, które po zsumowaniu wyniosły 295 zł. Oskarżony ma stały dochód więc ma możliwość uregulowania przedmiotowej należności. 1.1Podpis