II K 718/22

(1), k. 203-204; - wyjaśnienia oskarżonego, k. 230-232; W okresie od maja 2018 r. do 10 stycznia 2019 r. M. P. urządzał w ww. lokalu bez nazwy własnej gry na urządzeniach do gier o nazwach: (...) E. – bez numeru, (...) – bez numeru. - protokół eksperymentu procesowego, k. 6-7; - protokół oględzin, k. 8-9 wraz z nośnikiem DVD z czynności oględzin, k. 10 oraz szkicem sytuacyjnym z miejsca kontroli, k. 11 - umowa najmu, k. 73-75, 98-99; - wydruk z KRS, k. 111-113, 172-178; - protokół przeszukania, punktu gier bez nazwy, k. 12-14; - zeznania świadka G. P., k. 16-17; - pokwitowanie (...) nr (...), k. 19; - fotografię licznika prądu, k. 28-31; - faktura VAT (...) na obudowę wraz z oprogramowaniem (...), k. 97; - umowa sprzedaży energii, k. 102-106; - upoważnienie do zawarcia umowy, k. 107; - protokół oględzin urządzeń do gier: (...) E. – bez (...) bez numeru zajęte według pokwitowania (...) (...), k. 125-127; - protokół z otwarcia automatów, k. 128-129; - zeznania świadka K. O., k. 186-187; - pisma dot. wykreślenia nieprawdziwych danych z KRS, k. 189-191; - załącznik do zeznań w sprawie spółki (...), k. 192; - wypis aktu notarialnego Repertorium A numer (...) z 28 września 2017 roku sporządzony w K. przed notariuszem B. Z., k. 193-197; -zeznania świadka G. N.

(1), k. 203-204; - częściowo wyjaśnienia oskarżonego, k. 230-232; - zeznania świadka D. H., k. 287-290 i 630-631; - zeznania świadka B. J., k. 298-300; (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. nie posiadała licencji na prowadzenie kasyna gry. - wyjaśnienia oskarżonego, k. 230-232; - wydruk z KRS, k. 111-113, 172-178; Wszystkie zajęte w sprawie automaty to urządzenia elektroniczne symulujące gry na klasycznych automatach bębnowych. Gry prowadzone na tych automatach wyczerpują definicję gier na automatach z ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, zawierają element losowości, końcowy układ symboli na bębnach nie zależy od zręczności gracza ani od jego pamięci (spostrzegawczości) – ma charakter wyłącznie losowy. Gracz nie ma wpływu na końcowy układ symboli na bębnach. Zatrzymanie obracających się bębnów następuje samoczynnie bez jakiegokolwiek udziału gracza (jego zdolności postrzegania czy zręczności). O wyniku decyduje oprogramowanie automatu, a wiec ma on charakter losowy. Ponadto automat udostępnia funkcję „Auto” umożliwiającą rozgrywanie kolejnych gier całkowicie bez udziału gracza, co wyklucza jakikolwiek element zręcznościowy czy intelektualny. Badane w postępowaniu automaty umożliwiają uzyskiwanie wygranych rzeczowych w postaci punktów umożliwiających prowadzenie kolejnych gier z wykorzystaniem wygranych uzyskanych w poprzednich grach. - opinia biegłego sądowego mgr inż. W. K. dot. automatu do gier (...) E. bez numeru, k. 137-144; - opinia biegłego sądowego mgr inż. W. K. dot. automatu do gier (...) bez numeru, k. 145-152; M. P. jest karany sądownie. W dacie popełnienia przypisanego mu czynu nie był karany. Karta karna, k. 323-326, 369-396, 483-497, 556-572; Opisy orzeczeń, k. 576-629; M. P. ma 48 lat, jest kawalerem, ma wykształcenie średnie, jest zdrowy, w czasie zarzuconych mu czynów pełnił funkcje prezesa zarządu spółki z o.o. i osiągał z tego tytułu dochód w kwocie 7000 zł, ma jedno dorosłe dziecko na utrzymaniu. Dane osobopoznawcze, k. 230. 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty W automatach do gier o nazwie F. nie oferowano gier o charakterze losowym. - upoważnienie na podstawie art. 23f ust. 1 i 3 ustawy o grach hazardowych, k. 41, 60 - opinia Laboratorium (...) Wojskowego Instytutu Łączności nr (...) z nadań automatu do gier (...), 41v-44, 60v-63, 235-238, 293-295, 303-305; - wykaz jednostek upoważnionych do badań technicznych automatów do gry, k. 45; - ekspertyza Instytutu (...) w Ż. nr (...), k. 239-257; - częściowo wyjaśnienia oskarżonego, k. 230-232; 1.2. OCena DOWOdów 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu częściowo wyjaśnienia oskarżonego zeznania świadków: D. H., B. J., G. P., M. K., K. O. i G. N.

(2)protokoły: oględzin, eksperymentów procesowych, przeszukania, umowa najmu, karty karne, odpisy orzeczeń, wypis aktu notarialnego, wydruki z KRS, opinie sądowe mgr inż. W. K. Wyjaśnieniom oskarżonego Sąd nadał przymiot miarodajnych jedynie w zakresie w jakim nie przeczył on urządzaniu gry na zabezpieczonych automatach w lokalu bez nazwy własnej we W. przy ul. (...) bez koncesji na prowadzenie tego rodzaju działalności. W pozostałym zakresie uznał, że stanowiły przyjętą linię obrony. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków D. H., B. J., G. P., M. K., K. O. i G. N.

(2), gdyż są one spójne i logiczne, a nadto znajdują potwierdzenie w dowodach z dokumentów. W swoich wyjaśnieniach oskarżony nie zaprzeczył okolicznościom, o których ww. świadkowie zeznali, za wyjątkiem konstatacji D. H. i B. J. odnośnie losowego charakteru badanych automatów, lecz w tym względzie czyniąc ustalenia faktyczne sąd oparł się na ekspertyzach sądowych, uznając twierdzenia osobowe za subiektywne opinie. Wyszczególnione dokumenty zostały uznane za podstawę ustalenia stanu faktycznego, gdyż zostały sporządzone przez powołane do tego osoby, w przepisanej formie, ich autentyczność nie budzi wątpliwości oraz nie były one kwestionowane w toku postępowania. Opinie sądowe mgr inż. W. K. są logiczne, spójne i w wystarczająco jasny sposób uzasadnione. Wnioski biegłego są kategoryczne, poparte szczegółową analizą oprogramowania automatów do gier. Biegły zbadał kod źródłowy zabezpieczonych urządzeń do gry, rozegrał gry kontrolne i dopiero po przeprowadzeniu tych czynności, wykorzystując swoją wiedzę i doświadczenie wyraził jasną konstatację, iż zakwestionowane w sprawie automaty są urządzeniami do gier hazardowych w rozumieniu ustawy z 19 listopada 2009 r. p grach hazardowych, gdyż w grach, które można przeprowadzić na tych automatach występuje element losowości i wygrane rzeczowe w rozumieniu przepisów ww. ustawy. Zdaniem Sądu opinia jest miarodajna. Ekspertyza biegłego od strony formalnej nie budzi zastrzeżeń. Strony postępowania nie podważyły jej rzetelności. 2.

1. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu wyjaśnienia oskarżonego opinie prywatne, orzeczenia innych sądów, Oskarżony nie zaprzeczał, że był prezesem spółki w okresie objętym zarzutem ani że urządzał gry na automatach, jednakże stał na stanowisku, że nie była to działalność sprzeczna z ustawą o grach hazardowych. Wedle oskarżonego bowiem, gry na urządzeniach (...) nie miały charakteru losowego. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, gdyż sprzeczne były z kategorycznymi opiniami biegłego mgr inż. W. K., którym to Sąd nadał miano rzetelnych w pełni. Nadto, poza urządzeniami (...), zarządzana przez oskarżonego spółka (...) urządzała i prowadziła gry również na innych automatach, co do których oskarżony w ogóle się nie wypowiedział, nie zaprzeczał, że były to automaty do gier hazardowych. O powyższym sąd wnioskuje na podstawie załączonych do akt kartach karnych oraz odpisów przeczeń dot. oskarżonego. W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonego w zanegowanej co do prawdziwości części stanowiły jedynie przyjętą przez niego linię obrony. Oskarżony w swoich wyjaśnieniach skupił się w przeważającej części na zapewnieniach o legalności zajętych w sprawie urządzeń, a twierdzenie to zostało w sprawie skutecznie obalone. Opinie prywatne przedłożone przez obronę i interwenienta (oraz dokumenty z nimi bezpośrednio związane) nie stanowiły podstawy ustaleń faktycznych, gdyż zostały wykonane na zlecenie podmiotu prywatnego, które nie były uprawnione do stwierdzenia charakteru gry w świetle przepisów ustawy o grach hazardowych, a jedynie ich zgodności z przepisami wykonawczymi wydanymi przez Ministra Finansów, co znalazło odzwierciedlenie w treści samej opinii Instytutu Łączności. Odpisy orzeczeń oskarżonego w innych sprawach skazanego za czyn z art. 107 § 1 k.k.s. posłużyły jedynie do ustalenia uprzedniej karalności oskarżonego. Z uwagi na samodzielność jurysdykcyjną sądu karnego i niezwiązanie rozstrzygnięciami innych sądów karnych, kopie wyroków uniewinniających w innych sprawach nie miały znaczenia dla ustalenia faktów w tej sprawie. 1.
2. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☐ 3.
3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.
4. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.
5. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.
6. Umorzenie postępowania
7. M. P. Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania Przeprowadzone postępowanie karne potwierdziło sprawstwo i winę oskarżonego M. P. w zakresie popełnienia zarzuconego mu w akcie oskarżenia czynu. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (dalej u.o.g.h.) grami hazardowymi są gry losowe, zakłady wzajemne, gry w karty, gry na automatach. Działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona jedynie po uzyskaniu koncesji na kasyno gry co wynika z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 3 u.o.g.h. Zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 3 u.o.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. A wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. (art. 2 ust. 4 u.o.g.h.) Grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy (art. 2 ust. 5 u.o.g.h.). Natomiast art. 6 ust. 1 u.o.g.h. stanowi, że działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości i gier na automatach może być prowadzona po uzyskaniu koncesji na kasyno gry, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 1 i 1b oraz art. 6a ust.
8. W myśl art. 14 ust. 1 u.o.g.h. urządzanie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gry na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy. Zgodnie z art. 23a cytowanej ustawy automaty i urządzenia do gier, mogą być eksploatowane przez podmioty posiadające koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach oraz przez podmioty wykonujące monopol państwa, po ich zarejestrowaniu przez naczelnika urzędu celnego. Sąd Najwyższy w postanowieniu z 9 listopada 2021 r. I KZP 4/21 orzekł, że pojęcia "losowy charakter gry" oraz "element losowości", o których mowa w art. 2 ust. 3 i 5 u.o.g.h., oznaczają "nieprzewidywalność" wyniku gry dla osoby korzystającej z urządzenia do gier hazardowych bez względu na budowę takiego automatu, w tym oprogramowania nim sterującego; stan "nieprzewidywalności" nie jest przy tym eliminowany wskutek możliwości uprzedniego sprawdzenia wyniku gry za pomocą dostępnej funkcji oprogramowania. W uzasadnieniu Sąd Najwyższy wskazał, że zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i literaturze przedmiotu podkreśla się, że pojęcie "elementu losowości" (które występuje w art. 2 ust. 3 u.o.g.h.) jest węższe od określenia "charakter losowy" (którym ustawodawca posłużył się w art. 2 ust. 5 u.o.g.h.). Oznacza to, że w ramach gier, o których mowa w pierwszym z przepisów, dopuszczalne jest wprowadzenie do nich, obok elementu losowości, także innych elementów istotnych dla gry, takich jak umiejętność gracza, jego zręczność czy wiedza. W grze o charakterze losowym natomiast wskazane elementy mogą mieć jedynie charakter marginalny wobec elementu losowości. Dominującym elementem musi pozostawać "losowość" rozumiana jako sytuacja, w której wynik gry zależy od przypadku, a rezultat jest nieprzewidywalny dla grającego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 grudnia 2016 r., VIII SA/Wa 353/16, S. Babiarz, K. Aromiński, Komentarz do ustawy o grach hazardowych, Lex/el. 2021, teza 2.1-2.7 oraz 5.1-5.14 do art. 2, R. Stanisławski, M. Wierzbowski (red.), Ustawa o grach hazardowych. Komentarz, Lex/el. 2021). Ponadto bez znaczenia dla kwalifikacji urządzenia jako automatu do gier pozostaje okoliczność, że na urządzeniu tym rozgrywanych jest wiele gier i nie wszystkie muszą mieć charakter losowy. Literalna wykładnia przepisów ustawy o grach hazardowych prowadzi do wniosku, że wystarczającą przesłanką zastosowania art. 3 u.o.g.h., zgodnie z którym urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia, jest, aby przynajmniej jedna gra zainstalowana na urządzeniu miała charakter losowy (zawierała element losowości). W kontekście powyższego, nawet gdyby zainstalowane na spornym automacie gry o charakterze czasowo-zręcznościowym przeważały, to okoliczność ta pozostaje bez wpływu na kwalifikację urządzenia jako automatu do gier hazardowych w świetle ustawy o grach. Podkreśla się także, że dla uznania gry za losową nie jest konieczne, aby zawierała ona tylko i wyłącznie komponenty losowe; wystarczające jest, aby w ogóle zawierała takie elementy. Tak więc nawet w sytuacji, gdy w danej grze współistnieją elementy wiedzy, refleksu, spostrzegawczości itd. oraz elementy przypadkowe, narzucone przez program gry, to jest to równoznaczne z tym, że zawiera ona element losowości, który przesądza, że jest grą na automatach w rozumieniu u.o.g.h., a więc że dane urządzanie może być eksploatowane jedynie w kasynie oraz że znajomość sekwencji kolejnych układów może co najwyżej wpłynąć na długofalową strategię gracza przy obstawianiu kolejnych gier lub na decyzję o rozegraniu kolejnej gry. Gracz nie ma więc wpływu na wynik żadnej z gier, może co najwyżej zdecydować się grać dalej lub zakończyć grę. Możliwość podjęcia takiej decyzji nie jest jednak ani istotą pojedynczej gry, ani nie dowodzi żadnego udziału gracza i jego wpływu na przebieg gry. Ponadto, nie ma jakichkolwiek podstaw do utożsamiania pojęcia nieprzewidywalności wyniku gry, jako cechy znamionującej jej losowość, z wiedzą gracza albo możliwością jej zdobycia co do puli wyników, jakimi gra może się zakończyć. Przywołane orzeczenie Sądu Najwyższego skład orzekający w pełni aprobuje. Z ustaleń Sądu wynika bezspornie, że urządzanie gier na automatach o nazwach: (...) E. – bez numeru, (...) – bez numeru, w okresie od maja 2018 r. do 10 stycznia 2019 r., w lokalu bez nazwy własnej we W. przy ul. (...), wyczerpywało znamiona czynu zabronionego stypizowanego w art. 107 § 1 k.k.s., gdyż oskarżony urządzał gry, które miały charakter losowy. Jak wynika z ekspertyz sądowych W. K. wszystkie zajęte w sprawie automaty to urządzenia elektroniczne symulujące gry na klasycznych automatach bębnowych. Gry prowadzone na tych automatach wyczerpują definicję gier na automatach z ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, zawierają element losowości, końcowy układ symboli na bębnach nie zależy od zręczności gracza ani od jego pamięci (spostrzegawczości) – ma charakter wyłącznie losowy. Gracz nie ma wpływu na końcowy układ symboli na bębnach. Zatrzymanie obracających się bębnów następuje samoczynnie bez jakiegokolwiek udziału gracza (jego zdolności postrzegania czy zręczności). O wyniku decyduje oprogramowanie automatu, a wiec ma on charakter losowy. Ponadto automat udostępnia funkcję „Auto” umożliwiającą rozgrywanie kolejnych gier całkowicie bez udziału gracza, co wyklucza jakikolwiek element zręcznościowy czy intelektualny. Badane w postępowaniu automaty umożliwiają uzyskiwanie wygranych rzeczowych w postaci punktów umożliwiających prowadzenie kolejnych gier z wykorzystaniem wygranych uzyskanych w poprzednich grach. Tym samym oskarżony działał wbrew art. 6 ust. 1 i 23a u.o.g.h. Bezsporne jest bowiem, że oskarżony nie posiadał koncesji na kasyno gry lub zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach, nie wykonywał monopolu państwa, oraz to, że automaty nie były zarejestrowane przez naczelnika urzędu celnego. Na podstawie zawartej umowy najmu wynajął powierzchnię do wstawienia automatów. Automaty były poza jakąkolwiek kontrolą wstawione w miejscu, które swoim wyglądem daleko odbiegały od kasyna gry i były udostępniane graczom, tym samym zachowanie oskarżonego, pełniącego w tym czasie funkcję prezesa zarządu spółki z o.o. L. z siedzibą w W. wypełniło wszystkie znamiona przestępstwa skarbowego z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. W ocenie Sądu, gry urządzane przez oskarżonego na zajętych w sprawie automatach były grami hazardowymi w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.o.g.h. Niewątpliwie podstawą rozstrzygnięcia sprawy co do tego faktu są opinie biegłego sądowego W. K.. Wyjaśnienia oskarżonego na ich tle stanowiły jedynie przyjętą przez niego linię obrony. Według oskarżonego, grający na zabezpieczonych automatach mogli sprawdzić wyniki gry przy zastosowaniu nieskomplikowanego wzoru A-BxC. Jednakże, w oparciu o opinie ww. biegłego Sąd ustalił, że stosując przedmiotowy wzór pojawiało się wiele kombinacji wyników, co w konsekwencji wyklucza możliwość przyjęcia tezy o przewidywalności wyniku gry i jej nielosowym charakterze. Zgodzić bowiem trzeba się z konstatacją wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z 4 grudnia 2019 r. w sprawie sygn. III SA/Po 622/19, że znajomość sekwencji kolejnych układów może co najwyżej wpłynąć na długofalową strategię gracza przy obstawianiu kolejnych gier lub na decyzję o rozegraniu kolejnej gry. Gracz nie ma więc wpływu na wynik żadnej z gier, może co najwyżej zdecydować się, czy grać dalej, czy zakończyć grę. Możliwość podjęcia takiej decyzji nie jest jednak ani istotą pojedynczej gry, ani nie dowodzi żadnego udziału gracza i jego wpływu na przebieg gry. W tym miejscu należy również wskazać na wnioski opinii biegłego, z których jednoznacznie wynika, iż losowość gier tkwi w nieprzewidywalności wyniku każdej gry, której wynik końcowy jest wizualizowany jako układ trzech symboli, decydujący o wygranej bądź nie i jej wysokości. Grający końcowo nie mógł przewidzieć wyniku gry przed jej przeprowadzeniem, ponieważ o wyniku decydował algorytm gry. Podkreślić trzeba, że przed zatrzymaniem tych automatów do gier funkcjonariusze Urzędu Celnego stwierdzili na podstawie eksperymentu procesowego oraz ich oględzin, iż nie są to automaty zręcznościowe i prowadzone na nich gry mają charakter losowy, a gry prowadzone są w celach komercyjnych. W świetle powyższych ustaleń zdaniem Sądu należy zgodzić się z oskarżycielem publicznym, iż zachowanie oskarżonego opisane w zarzucie wypełniło znamiona przestępstwa z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. Ponadto, w ocenie Sądu, oskarżony nie pozostawał w usprawiedliwionym błędzie co do bezprawności czynu z art. 107 § 1 k.k.s. Oskarżony przedsięwziął nietuzinkowy wysiłek by „zabezpieczyć” się przed konsekwencjami prawnymi prowadzonej działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach, uzyskując opinie prywatne, w tym jednostki upoważnionej przez właściwego Ministra oraz uniwersytetu słowackiego, ale w sposób świadomy nie zachował drogi ustawowej, z której wynikała potrzeba uzyskania legalizacji tego rodzaju działalności. Podjęcie takich „ochronnych” działań i oparcie się jedynie na opiniach prywatnych, z pominięciem przewidzianej ustawą drogi do uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna gry, wskazuje, że oskarżony działał z zamiarem ewentualnym naruszenia porządku prawnego, gdyż na podstawie zebranych opinii nie mógł być w 100 % przekonany, że działa legalnie. Podkreślić w tym miejscu rozważań trzeba, że już na 1 stronie opinii Wojskowego Instytutu Łączności z 26 września 2018 r. zastrzeżono, że „ Sporządzona opinia nie rozstrzyga charakteru gry urządzanej z wykorzystaniem badanego automatu lub urządzenia w myśl ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych" . W konsekwencji, twierdzenie w tej opinii, że „w trakcie badania nie zaobserwowano, aby gry oferowane przez badany automat do gier zawierały element losowości”, nie może stanowić podstawy do przekonania, że rzeczone gry nie były grami hazardowymi. Przedłożone w sprawie decyzje Ministra Finansów czy też wyroki uniewinniające oskarżonego w innych sprawach, nie są dla Sądu wiążące (art. 8 k.p.k.). W tej sprawie czyny oskarżonego oceniane były z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przez pryzmat znamion z art. 107 § 1 k.k.s. oraz przesłanek ujętych w ustawie o grach hazardowych. Jak już wskazano w ocenie dowodów sporządzone w toku postępowania przygotowawczego opinie są rzetelne i sporządzone przez kompetentny podmiot. Biegły szczegółowo opisał przebieg gry na zabezpieczonych automatach, a wnioski przez niego wywiedzione są jasno uzasadnione, wskazując wprost, że wynik całej gry jest nieprzewidywalny. Ponadto, w ocenie Sądu, oferowana w automatach do gry (...) opcja „AUTO", umożliwiającą rozgrywanie kolejnych gier całkowicie bez udziału gracza, wyklucza jakikolwiek element zręcznościowy czy intelektualny. Tym samym, pomimo tego, że opinie prywatne, przedłożone przez obronę oskarżonego, wykazują na brak elementu losowości gier na przedmiotowych automatach (stwierdzając, że wynik dla gracza jest wiadomy od początku gry), Sąd uzyskał pewność, po ich konfrontacji z opiniami biegłego sądowego sporządzonymi w postępowaniu przygotowawczym, że te prywatne opinie są niepełne i pobieżne. Nawet jeżeli odnoszą się do wzoru (A-BxC), na podstawie którego można przypuszczalnie typować wynik, to finalnie, wynik zależy tylko od przypadku i oprogramowania urządzenia, co potwierdza obiektywny i niezakwestionowany dowód w postaci opinii biegłego sądowego W. K.. W ocenie Sądu oskarżony działał umyślnie, w zamiarze ewentualnym w rozumieniu art. 4 § 2 k.k.s., gdyż przewidywał możliwość popełnienia przestępstwa i godził się na to. Oskarżony miał pełną świadomość, że charakter urządzanych przez niego gier nie jest jednoznaczny, przewidywał, że może mieć charakter losowy i pomimo tego wbrew regulacjom ustawowym urządzał i prowadził gry na automatach w miejscu i na automatach wskazanych w zarzucie. Pomimo uznania sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie postawionego mu zarzutu Sąd po przeprowadzeniu postępowania dowodowego uznał, zważywszy na sytuację oskarżonego, wielość zapadłych względem niego wyroków skazujących za tożsame przestępstwo skarbowe, że zasadnym jest na podstawie art. 11 § 1 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. niniejsze postępowanie karne prowadzone przeciwko oskarżonemu M. P. o czyn z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. umorzyć. Zgodnie z treścią art. 11 § 1 k.p.k., postępowanie w sprawie o występek, zagrożony karą pozbawienia wolności do lat 5, można umorzyć, jeżeli orzeczenie wobec oskarżonego kary byłoby oczywiście niecelowe ze względu na rodzaj i wysokość kary prawomocnie orzeczonej za inne przestępstwo, a interes pokrzywdzonego temu się nie sprzeciwia. Przepis ten ma zastosowanie w sprawach karnoskarbowych na podstawie art. 113 § 1 k.k.s. Istotą powyższej instytucji jest możliwość umorzenia postępowania ze względu na stwierdzenie niecelowości jego prowadzenia, wynikającej z niecelowości ukarania sprawcy z uwagi na jego uprzednią karalność, w sytuacji gdy ściganie jest prawnie dopuszczalne i faktycznie zasadne. Na gruncie tego uregulowania można przyjąć, że oczywista niecelowość ukarania sprawcy implikuje oczywistą niecelowość prowadzenia postępowania, która jest kategorią szerszą. Niecelowość karania ma wynikać z porównania dwóch ukarań. Pierwszego egzystującego w rzeczywistości i wynikającego z prawomocnego wyroku skazującego, drugiego hipotetycznego (prognozowanego), mającego lub mogącego zapaść w toczącym się postępowaniu. Takie zestawienie powoduje konieczność wskazania, że przy ocenie niecelowości karania niezbędne jest dokonanie porównania przez pryzmat kar, a co za tym idzie, przy ocenie tej przesłanki trzeba się odwołać do zasad łączenia kar i środków karnych. Należy podnieść, że zawsze kiedy organ procesowy w wyniku porównania uzyska stwierdzenie, iż oczekiwana kara zostanie pochłonięta (zastosowanie znajdzie zasada absorpcji) lub tylko nieznacznie będzie przewyższała już istniejącą karę, wówczas należy uznać, że spełniona jest przesłanka niecelowości (Z. Gostyński, Umorzenie postępowania na podstawie art. 11 nowego kodeksu postępowania karnego – odstępstwo od zasady legalizmu, Prokuratura i Prawo 1997, nr 12). W ocenie Sądu Rejonowego przesłanka ta powinna być rozumiana jednak szerzej, nie tylko przez pryzmat łączenia kar. Kara hipotetycznie orzeczona powinna być bowiem rozpatrywana pod kątem realności jej wykonania. Instytucja tzw. umorzenia absorpcyjnego na podstawie art. 11 § 1 k.p.k. stanowi odstępstwo od zasady legalizmu, gdzie rezygnacja ze ścigania podyktowana jest niemożnością osiągnięcia jakiegokolwiek celu kary za przypisane przestępstwo ze względu na znaczącą dysproporcję pomiędzy rodzajem i wysokością kary już orzeczonej prawomocnie za inne przestępstwo a karą, która zostałaby orzeczona w postępowaniu podlegającym umorzeniu (zob. np. S. Steinborn, w: S. Steinborn (red.), Kodeks postępowania karnego. Komentarz do wybranych przepisów, Lex 2016, teza 2 do art. 11). Zakłada się tym samym, że brak celowości ukarania sprawcy za przypisane przestępstwo może stanowić wystarczające uzasadnienie dla odstąpienia od zastosowania państwowego prawa karania (zob. Wyrok Sądu Najwyższego z 9 września 2021 r., I KK 139/20, LEX nr 3258754). W ocenie Sądu wobec oskarżonego zachodzą wszystkie przesłanki umorzenia absorpcyjnego. M. P. został oskarżony o czyn z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. Jest to czyn zagrożony karą grzywny do 720 stawek dziennych albo karą pozbawienia wolności do lat 3, albo obiema tymi karami łącznie. Nadto w sprawie dotyczącej oskarżonego M. P. nie ma zastosowania przesłanka „interes pokrzywdzonego temu się nie sprzeciwia”. Zgodnie z dyspozycją art. 113 § 2 pkt 1 k.k.s. tej przesłanki nie stosuje się w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, ponieważ ww. przepis wyłącza unormowania dotyczące pokrzywdzonego, zaś omawiana przesłanka nawiązuje do uprawnień pokrzywdzonego przysługujących mu w postępowaniu karnym (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 27 maja 2021 r., sygn. II KK 84/21, LEX nr 3245477). Wedle aktualnej na dzień 21 marca 2025 roku karty karnej wobec oskarżonego zapadło 135 prawomocnych wyroków skazujących, wyłącznie za czyny z art. 107 § 1 k.k.s. W przeważającej ilości wyroków skazujących wymierzono karę grzywny. Jedynie w 26 orzeczeniach wymierzono kary inne rodzajowo niż kary grzywny (kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania i bez). Łączna liczba prawomocnych skazań za przestępstwa skarbowe z art. 107 § 1 k.k.s. na kary grzywny, które w przyszłości będą podlegać orzeczeniu kary łącznej w wyroku łącznym, wynosi już blisko 25 000 stawek dziennych grzywny. Natomiast zgodnie z art. 20 § 2 k.k.s. w sprawach o przestępstwa karnoskarbowe stosuje się instytucję kary łącznej, a zatem te wszystkie wymierzone grzywny powinny być połączone w ramach wyroku łącznego w jedną karę, która stosownie do art. 39 § 1 k.k.s. nie może przekroczyć 1080 stawek dziennych. Biorąc nadto pod uwagę, że działalność oskarżonego jako prezesa spółki zajmującej się organizowaniem gier hazardowych na automatach była przedmiotem oceny prawnokarnej w tych wydanych już wcześniej wyrokach, nie ma również innych przesłanek przemawiających za kontynuowaniem postępowania karnego w tej sprawie. Reasumując, nie sposób uznać, że wymierzenie kary w niniejszej sprawie wpłynie na sytuację oskarżonego, a więc z punktu widzenia potrzeby ukarania, jej orzeczenie jawi się jako oczywiście niecelowe. Jeśli się zważy na wysokość już wymierzonych i podlegających połączeniu kar grzywny oraz dopuszczalną wysokość kary łącznej grzywny, jest oczywiste, że możliwa do wymierzenia w ramach rozpoznawanej sprawy kara nie będzie już miała żadnego wpływu na wysokość ewentualnej kary łącznej. Trzeba umożliwić oskarżonemu uzyskanie wreszcie wyroku łącznego, albowiem jego brak naraża oskarżonego na izolację więzienną wobec niespłacania grzywien orzeczonych w jednostkowych wyrokach, które znacznie przekraczają granice możliwej do orzeczenia kary łącznej grzywny. Owszem Sąd dostrzega, że inne sądy orzekły również inną rodzajowo karę wobec M. P. niż karę grzywny, niemniej w tej grupie skazań szereg z nich to kara pozbawienia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, a wiec kara również nie związana z pozbawieniem wolności do czasu nie podjęcia decyzji o zarządzeniu jej wykonania. Tym samym za zasadne należy uznać umorzenie absorpcyjne niniejszego postępowania, które być może przyczyni się do pożądanej sytuacji dla oskarżonego, a mianowicie wydania wyroku łącznego z uwzględnieniem aktualnych skazań wynikających z karty karnej. Przez wzgląd na powyższe okoliczności sprawy Sąd orzekł jak w punkcie 1 wyroku. ☐ 3.
9. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
10. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności
11. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 1.
12. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
13. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
14. Na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. stwierdzono, że koszty procesu ponosi Skarbu Państwa, albowiem zgodnie z art. 632 pkt 2 k.p.k., stosowanym do postępowania karnoskarbowego na mocy art. 113 § 1 k.k.s., w razie umorzenia postępowania koszty procesu ponosi w sprawach z oskarżenia publicznego - Skarb Państwa, z wyjątkiem należności z tytułu udziału adwokata lub radcy prawnego w charakterze pełnomocnika pokrzywdzonego, oskarżyciela posiłkowego albo innej osoby. 1.
15. POdpis ZARZĄDZENIE
16. (...)
17. (...);
18. (...)