harmonogramem i standardami przyjętymi w szpitalu, na Oddziale na każdej zmianie dziennej i nocnej jest wyznaczona pielęgniarka wiodąca (odpowiadająca za funkcjonowanie oddziału w trakcie dyżuru), przy czym co do zasady praca jest wykonywana w oparciu o miesięczne grafiki, a zmiany funkcji mają miejsce na każdym dyżurze, wszystkie pielęgniarki podlegają rotacji, istnieją miesięczne grafiki pracy, które tworzy pielęgniarka oddziałowa i nie kieruje się ona tym, jakie wykształcenie lub specjalizację posiada każda z nich, każda z pielęgniarek miała przydzielony przez przełożonego tożsamy zakres czynności, obowiązków, odpowiedzialności i uprawnień, a tym samym w praktyce nie istniały jakiekolwiek różnice w zakresie czynności powierzonych każdej z pielęgniarek, wykonywane zadania nie są przypisane do konkretnych pielęgniarek i są realizowane naprzemiennie, każda z pielęgniarek musi być w gotowości do tego, by się wzajemnie zastępować i by w razie potrzeby wykonywać inne czynności niż były wcześniej zaplanowane, pielęgniarki mają za zadanie zapewnienie całościowej opieki pielęgniarskiej wszystkim pacjentom przebywającym na Oddziale bez podziału na grupy pacjentów. Powódki wskazały, że nie wykonują czynności gorzej lub wolniej od pielęgniarek z wyższym wykształceniem i specjalizacją, w ostatniej ocenie okresowej powódki zostały ocenione pozytywnie, podobnie oceny okresowe pozostałych pielęgniarek zakończyły się wynikiem pozytywnym, w praktyce nie ma czynności, której nie mogłyby wykonać powódki, a mogłyby wykonać je pielęgniarki z wyższym wykształceniem i specjalizacją, zatem zakres czynności, obowiązków, odpowiedzialności i uprawnień przydzielony przez pracodawcę powódkom i pielęgniarkom z wyższym wykształceniem i specjalizacją jest jednakowy, praca świadczona przez powódki nie różni się także pod kątem wysiłku fizycznego i intelektualnego od tej wykonywanej przez pozostałe pielęgniarki, pracodawca kierując pielęgniarki na badanie okresowe wskazywał takie same czynniki ryzyka, dodatkowe kwalifikacje formalne (wyższe wykształcenie czy specjalizacja lub szkolenie podyplomowe) mogłyby wpływać na wysokość wynagrodzenia konkretnych pracowników jedynie wówczas, gdy ich uzyskanie przekłada się na różny sposób wykonywania przez nich pracy, co nie ma miejsca w okolicznościach niniejszej sprawy. Powódki wskazały, że pismami z 20.06.2023 r. oraz z 14.09.2023 r. wezwały pozwanego do zapłaty dochodzonych pozwem należności, przy czym pismem z 20.06.2023 r. - za okres od lipca 2021 r. do kwietnia 2023 r., natomiast pismem z 14.09.2023 r. - za okres od maja do czerwca 2023 r., pozwany w odpowiedzi nie uznał zgłoszonych mu roszczeń i odmówił zapłaty, wyjaśniając, że różnicując wynagrodzenia pielęgniarek zrealizował przepisy ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, która wprost różnicuje wynagrodzenia pracownicze w zależności od posiadanych kwalifikacji zawodowych. Powódki wskazały, że w części dot. okresu od lipca 2021 r. do kwietnia 2023 r, dochodzone roszczenia stały się wymagalne 28 czerwca 2023 r., gdyż przedsądowe wezwanie do zapłaty tych należności zawarte w piśmie powódek z 20 czerwca 2023 r zostało pozwanemu doręczone w dniu 21 czerwca 2023 r, a tym samym wyznaczony 7 - dniowy termin do zapłaty upływał w dniu 28 czerwca 2023 r., natomiast w pozostałej części (za okres maj - czerwiec 2023 r.) roszczenie będzie wymagalne w dniu 22 września 2023 r. W ocenie powódek w ustawie z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (t.j. Dz. U. z 2021 r. póz. 1801 z późn. zm.), a właściwie w załącznikach do tej ustawy, ustawodawca ukształtował najniższe wynagrodzenie zasadnicze pielęgniarek w kilku kategoriach kategoryzując poszczególne grupy zawodowe według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku, zatem jeżeli do pracy na danym stanowisku pielęgniarki nie jest wymagane uzyskanie wykształcenia wyższego magisterskiego i specjalizacji, pracodawca nie naruszy przepisów tejże ustawy, kształtując wynagrodzenie pielęgniarki zatrudnionej na tym stanowisku z wyższymi kwalifikacjami na poziomie właściwym dla kwalifikacji minimalnych, ponadto ustawa nie normuje w sposób imperatywny wynagrodzenia zasadniczego pielęgniarek i położnych, a jedynie wskazuje jego wartości minimalne, pozostawiając pracodawcom swobodę do ich ustalania na poziomie wyższym, przepisy ww. ustawy nie wyłączają przepisów kodeksu pracy. Powódki wskazały, że dochodzą odszkodowania z tytułu nierównego traktowania w ramach ogólnej odpowiedzialności kontraktowej, podkreślając przy tym, że obowiązek równego traktowania pracowników, którzy jednakowo wypełniają takie same obowiązki jest obowiązkiem pracodawcy wynikającym ze stosunku pracy, w przypadku naruszenia tego obowiązku powstaje odpowiedzialność odszkodowawcza pracodawcy na ogólnych zasadach odpowiedzialności kontraktowej oraz następują skutki określone w art. 18 § 3 k.p., czyli postanowienia umowy naruszające zasadę równego traktowania są nieważne i zamiast nich stosuje się odpowiednie przepisy prawa pracy, a w razie braku takich przepisów - postanowienia te należy zastąpić odpowiednimi postanowieniami niemającymi charakteru dyskryminacyjnego, skoro zatem pozwany pracodawca wypłacał powódkom wynagrodzenie w zaniżonej wysokości, to w sposób nienależyty wykonywał umowę łączącą go z powódkami, a tym samym zastosowanie ma art. 472 k.c. w zw. z art. 300 k.p., pracodawca dywersyfikując wysokość wynagrodzenia pielęgniarek przy takim samym zakresie ich obowiązków, winien liczyć się z obowiązkiem naprawienia szkody majątkowej, będącej następstwem takiego zachowania. Powódki wyliczyły swoje odszkodowania jako różnicę między wynagrodzeniem faktycznie otrzymanym przez powódki a tym, jakie uzyskałyby, gdyby ich wynagrodzenie ukształtowane było na poziomie nienaruszającym zasady równego traktowania, przy czym powódka T. P.
treścią stosunków pracy łączących strony każda z powódek była zatrudniona w pozwanym szpitalu, nie - w konkretnym oddziale, w związku z czym mogła być jednostronną decyzją pracodawcy skierowana do pracy w innym oddziale pozwanego lub przyszpitalnej poradni prowadzonej przez pozwanego. Takich przesunięć personelu pielęgniarskiego pozwany zmuszony był dokonywać w szczególności z uwagi na braki kadrowe personelu pielęgniarskiego w pozwanym szpitalu, absencje chorobowe lub urlopowe tego personelu, w szczególności w okresach świątecznych. Przesunięcia takie dot. także powódek. W okresie od 1.07.2021 r. do 30.06.2023 r. powódka H. M. była przesuwana do pracy na bloku operacyjnym pozwanego, gdzie zastępowała instrumentariuszki w razie ich absencji. Powódka H. V. została przesunięta do pracy w Oddziale Ratunkowym pozwanego, tzw. (...) i pracowała tam nieprzerwanie w okresie od 10.04.2020 r. do 31.03.2022 r., powódka E. P. była przesunięta do pracy w Oddziale (...) powódka C. P. od 6.02.2023 r. została przesunięta do pracy w Przyszpitalnej Poradni (...), powódka T. P. była przesunięta do pracy w Oddziale (...) (bezsporne; zestawienie k. 524-525, 605-606; nadto dowód: akta osobowe powódek zał. do akt sprawy, w tym karty obowiązków, odpowiedzialności i uprawnień pracownika; grafiki - rozkłady pracy pielęgniarek k. 225-257; zeznania powódek złożone w charakterze strony: H. M. na rozprawie 21.10.2025 r. – zapis od 01:36:34 do 02:24:35, od 02:26:25 do 02:53:12, pisemny protokół skrócony k. 626v-628, C. P. na rozprawie 28.10.2025 r. – zapis od 02:30:40 do 04:03:14, pisemny protokół skrócony k. 638-640v; H. V. na rozprawie 28.10.2025 r., zapis od 00:06:32 do 01:19:19, pisemny protokół skrócony k. 632v-635v, E. P. na rozprawie 28.10.2025 r. – zapis od do 02:29:09, pisemny protokół skrócony k. 635v-638, T. P. na rozprawie 28.10.2025 r. – zapis od 04:05:17 do 05:18:46, pisemny protokół skrócony k. 640v-643v, (...) H. na rozprawie 21.10.2025 r. – zapis od 00:18:38 do 01:34:06, pisemny protokół skrócony k. 625-626v, G. Ł. na rozprawie 18.11.2025 r. – zapis od 00:02:16 do 00:55:31, pisemny protokół skrócony k. 649-653; zeznania świadkini C. C. złożone na rozprawie 22.04.2025 r. – zapis od 03:09:01 do 03:48:43, pisemny protokół skrócony k. 536-537v; zeznania świadka G. A. złożone na rozprawie 22.04.2025 r. – zapis od 04:03:08 do 04:29:28, pisemny protokół skrócony k. 538-538v, zeznania świadkini T. V. złożone na rozprawie 22.04.2025 r. – zapis od 04:30:32 do do 04:53:43, pisemny protokół skrócony k. 539-539v, zeznania świadkini M. C. złożone na rozprawie 25.04.2025 r. , zapis od 00:43:11 do 02:59:00, 03:01:29 do 03:35:45, pisemny protokół skrócony k. 547-550v; karty obowiązków, odpowiedzialności i uprawnień pracownika k. 127- 128v, 145-146v, 150-151v, 153-155, 168-169, 184-185v, 189-190v, 198-199v, 202-203v, 211-212v, 215, 223-224v; arkusz oceny powódki C. P. k. 381-382)
Regulaminem pracy (załącznikiem do Regulaminu w postaci wymagań kwalifikacyjnych) każda z powódek po 5 latach pracy w pozwanym została starszą pielęgniarką. (bezsporne; nadto dowód - Regulamin pracy z zał. k. 86-96; akta osobowe powódek zał. do akt sprawy, w tych karty obowiązków, odpowiedzialności i uprawnień pracownika) Powódka H. M. , urodzona (...), została zatrudniona przez pozwanego w pełnym wymiarze czasy pracy na stanowisku starszej pielęgniarki od 1.09.2009 r. – na czas określony i od 1.01.2014 r. – na czas nieokreślony. W latach 1990 – 2009 powódka pracowała jako pielęgniarka w innym niż pozwany szpitalu – w Oddziale (...)Powódka w pozwanym wykonywała pracę pielęgniarki zabiegowej-instrumentariuszki w Oddziale U.. Powódka ukończyła Liceum Medyczne w 1990 r. W 2008 r. powódka ukończyła studia I stopnia na kierunku pielęgniarstwo, uzyskując tytuł zawodowy licencjata pielęgniarstwa. W 2009 r. powódka H. M. ukończyła kurs specjalistyczny w zakresie szczepień ochronnych, a w 2010 r. - sześciomiesięczny kurs kwalifikacyjny w dziedzinie pielęgniarstwa operacyjnego. Powódka H. M. nie uzyskała jakiejkolwiek specjalizacji w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia. Po ukończeniu kursu kwalifikacyjnego w dziedzinie pielęgniarstwa operacyjnego w 2010 r. powódka H. M. otrzymała od pozwanego dodatek za pracę na sali operacyjnej w Oddziale, w takiej samej wysokości, co powódka M. H.. Od 1.11.2018 r. powódka H. M. przejęła od powódki C. P. funkcję zastępcy pielęgniarki oddziałowej, w związku z czym otrzymała dodatek funkcyjny w wysokości 10% wynagrodzenia zasadniczego. W 2021 r., związku z nieobecnością oddziałowej P. R. spowodowaną chorobą, powódka H. M. przejęła obowiązki oddziałowej, w związku z czym od marca 2021 r. otrzymała dodatek funkcyjny oddziałowej w wysokości odpowiadającej 20% wynagrodzenia zasadniczego. Funkcję oddziałowej powódka H. M. pełniła do momentu przejścia do pracy w Oddziale (...)pielęgniarki M. F., która od kwietnia 2023 r. do grudnia 2023 r. pełniła obowiązki oddziałowej Oddziału (...), od tego momentu powódka H. M. była zastępczynią oddziałowej. Dodatek funkcyjny, który otrzymywała powódka w lipcu i sierpniu 2021 r. wynosił 865 zł, we wrześniu i październiku 2021 r., oraz od grudnia 2021 do lutego 2022 r i od kwietnia do czerwca 2022 r. - 432,50 zł, w listopadzie 2021 r. - 389,25 zł, w marcu 2022 r. – 374,83 zł, od lipca do grudnia 2022 r. – 532,30 zł i od stycznia do czerwca 2023 r. – 1064,60 zł. Powódka H. M. w okresie, w którym obowiązki oddziałowej pełniła M. F., była także pielęgniarką opatrunkową, funkcję tą przejęła po powódce C. P., która od 6.02.2023 r. przeszła do pracy w Przyszpitalnej Poradni (...). W okresie od 1.07.2021 r. do 30.06.2023 r., podobnie jak od początku zatrudnienia, powódka H. M. pracowała w systemie „rankowym”, tj. od godz. 7.00 do godz. 14.35. Zdarzało się, że w tym okresie powódka zastępowała instrumentariuszki przy pracy na bloku operacyjnym pozwanego, w razie potrzeby wywołanej absencją tych instrumentariuszek. Od 1 lipca 2021 r. powódka H. M. otrzymywała wynagrodzenie zasadnicze wg kat. IV stawki uposażenia zasadniczego, określonej
regulaminem wynagradzania, w kwocie 4325 zł miesięcznie, a od 1 lipca 2022 r. – wynagrodzenie zasadnicze wg kategorii zaszeregowania V w kwocie 5323 zł miesięcznie. Pozwany w lipcu 2021 r. zaliczył powódkę do 8 grupy zawodowej określonej w załączniku do ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, w lipcu 2022 r. poinformował powódkę H. M., jako zastępcę pielęgniarki oddziałowej Pododdziału (...), że jej stanowisko pracy zaliczył do 6 grupy zawodowej, określonej w załączniku do ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, na podstawie art. 5a tej ustawy. Taką samą informację powódka otrzymała w lipcu 2023 r. Jednomiesięczne wynagrodzenie powódki H. M. w listopadzie 2023 r., liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy, wyniosło 7810 zł. (bezsporne; nadto zestawienie sporządzone przez pozwanego k. 524-525, 605-606; nadto dowód: dokumentacja zgromadzona w aktach osobowych powódki prowadzonych przez pozwanego zał. do akt sprawy; zeznania świadkini M. F. – złożone na rozprawie 22.04.2025 r. – zapis od 01:50:51 do 03:08:21, pisemny protokół skrócony k. 533v-536; zeznania powódki H. M. złożone w charakterze strony na rozprawie 21.10.2025 r. – zapis od 01:36:34 do 02:24:35, od 02:26:25 do 02:53:12, pisemny protokół skrócony k. 626v-628; karta wynagrodzeń powódki H. M. za 2021 i 2022 r. k. 26-v; zaświadczenie pozwanego k. 97; dyplom licencjata k.343; zaświadczenie o ukończeniu kursu kwalifikacyjnego w dziedzinie pielęgniarstw operacyjnego k. 344; arkusz oceny pracy za 2021-2022k. 375-376; grafiki - rozkłady pracy pielęgniarek k. 225-257) Powódka H. V. , urodzona (...), została zatrudniona przez pozwanego na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasy pracy na stanowisku pielęgniarki w dniu 8.08.1983 r. Powódka pracowała jako pielęgniarka zmianowa - odcinkowa na Oddziale U. z Pododdziałem (...). Powódka ukończyła Liceum Medyczne w 1983 r. W 2008 r. powódka H. V. ukończyła kurs specjalistyczny w zakresie resuscytacji krążeniowo – oddechowej. W 2015 r. powódka H. V. ukończyła dwuletnią specjalizację w dziedzinie pielęgniarstwa chirurgicznego, uzyskując – po złożeniu egzaminu państwowego - tytuł pielęgniarki specjalistki. Od 10.04.2020 r. do 31.03.2022 r., w okresie trwania stanu epidemii, powódka została przesunięta przez pozwanego z Oddziału (...) z Pododdziałem (...) Szczękowo-Twarzowej do pracy w innym oddziale - Oddziale Ratunkowym pozwanego, tzw. (...) i w tym oddziale nieprzerwanie wykonywała pracę na stanowisku pielęgniarki zmianowej – odcinkowej. Powódka H. V. pracowała w systemie zmianowym, to jest na dwie zmiany od godz. 7.00 do godz. 19.00 i od godz. 19.00 do godz. 7.00. Od 1 lipca 2021 r. powódka H. V. otrzymywała wynagrodzenie zasadnicze wg kat. IV stawki uposażenia zasadniczego, określonej
regulaminem wynagradzania, w kwocie 4215 zł brutto miesięcznie, a od 1 lipca 2022 r. – wynagrodzenie zasadnicze wg kategorii zaszeregowania IV w kwocie 5776 zł brutto miesięcznie. Z dniem 29.08.2022 r. pozwany przyznał powódce wynagrodzenie wg kat IV stawki uposażenia zasadniczego w kwocie 6353,60 zł –
7 Regulaminu. Z dniem 1.07.2023 r. pozwany przyznał powódce wynagrodzenie zasadnicze wg kategorii zaszeregowania IV w kwocie 6474 zł brutto. Pozwany w lipcu 2021 zaliczył powódkę do 8 grupy zawodowej określonej w załączniku do ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, w lipcu 2022 r. poinformował powódkę H. V., jako starszą pielęgniarkę oddziału (...), że jej stanowisko pracy zaliczył do 5 grupy zawodowej, określonej w załączniku do ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, na podstawie art. 5a tej ustawy. Taką samą informację powódka H. V. otrzymała w lipcu 2023 r. Jej jednomiesięczne wynagrodzenie w listopadzie 2023 r., liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy, wyniosło 12 005,86 zł. 17.08.2022 r. powódka H. V. zwróciła się z wnioskiem o rozwiązanie umowy o pracę z dniem 28.08.2023 r. za porozumieniem stron w związku z przejściem na emeryturę oraz podwyższenie wynagrodzenia zasadniczego o 10%
Jej stosunek pracy został rozwiązany za porozumieniem stron z 28.08.2024 r. (okoliczności bezsporne; nadto zestawienie sporządzone przez pozwanego k. 524-525, 605-606; nadto dowód: zeznania powódki H. V. złożone w charakterze strony na rozprawie 28.10.2025 r., zapis od 00:06:32 do 01:19:19, pisemny protokół skrócony k. 632v-635v; dokumentacja pracownicza zgromadzona w aktach osobowych powódki prowadzonych przez pozwanego zał. do akt sprawy; karta wynagrodzeń powódki H. V. za 2022 i 2021 r. k. 28-v; zaświadczenie k. 98; arkusz oceny pracy k. 377-378; grafiki - rozkłady pracy pielęgniarek k. 225-257, zaświadczenie k. 345) Powódka E. P.
regulaminem wynagradzania, w kwocie 4165 zł miesięcznie, a od 1 lipca 2022 r. – wynagrodzenie zasadnicze wg kategorii zaszeregowania IV w kwocie 5323 zł miesięcznie. Z dniem 1.07.2023 r. pozwany przyznał powódce wynagrodzenie zasadnicze wg. kategorii zaszeregowania IV w kwocie 5996 zł. Pozwany w lipcu 2021 r. zaliczył powódkę do 9 grupy zawodowej określonej w załączniku do ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, w lipcu 2022 r. poinformował powódkę, jako starszą pielęgniarkę oddziału (...), że jej stanowisko pracy zaliczył do 6 grupy zawodowej, określonej w załączniku do ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, na podstawie art. 5a tej ustawy. Taką samą informację powódka otrzymała w lipcu 2023 r. Jednomiesięczne wynagrodzenie powódki E. P. w listopadzie 2023 r., liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy, wyniosło 11 086,96 zł. (okoliczności bezsporne; nadto zestawienie sporządzone przez pozwanego k. 524-525, 605-606; nadto dowód: zeznania powódki E. P. złożone w charakterze strony na rozprawie 28.10.2025 r. – zapis od 01:20:54 do 02:29:09, pisemny protokół skrócony k. 635v-638; karta wynagrodzeń powódki E. P. za 2021 i 2022 r. k. 30-v; zaświadczenie k. 99; arkusz oceny pracy za 2021-2022 k. 379-380; grafiki - rozkłady pracy pielęgniarek k. 225-257) Powódka C. P.
regulaminem wynagradzania, w kwocie 4186 zł miesięcznie, a od 1 lipca 2022 r. – wynagrodzenie zasadnicze wg kategorii zaszeregowania IV w kwocie 5776 zł miesięcznie. Z 1.10.2022 r. pozwany przyznał powódce wynagrodzenie zasadnicze wg kat IV uposażenia w kwocie 5826 zł –
regulaminem wynagradzania §3 ust 8. Pozwany w lipcu 2022 r. poinformował powódkę, jako starszą pielęgniarkę oddziału otolaryngologicznego, że jej stanowisko pracy zaliczył do 5 grupy zawodowej, określonej w załączniku do ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, na podstawie art. 5a tej ustawy. Taką samą informację powódka C. P. otrzymała w lipcu 2023 r. Jednomiesięczne wynagrodzenie powódki C. P., liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy, w listopadzie 2023 r. wyniosło 7768,80 zł. (okoliczności bezsporne; nadto zestawienie sporządzone przez pozwanego k. 524-525, 605-606; nadto dowód: zeznania powódki C. P. złożone w charakterze strony na rozprawie 28.10.2025 r. – zapis od 02:30:40 do 04:03:14, pisemny protokół skrócony k. 638-640v; karta wynagrodzeń powódki C. P. za 2021 i 2022 r. k. 32-v; zaświadczenie k. 100; arkusz oceny pracy za 2021-2022 k. 381-382; grafiki - rozkłady pracy pielęgniarek k. 225-257) Powódka T. P.
regulaminem wynagradzania, w kwocie 4186 zł miesięcznie, a od 1 lipca 2022 r. – wynagrodzenie zasadnicze wg kategorii zaszeregowania IV w kwocie 5323 zł miesięcznie. Pozwany w lipcu 2021 r. zaliczył powódkę do 8 grupy zawodowej określonej w załączniku do ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, w lipcu 2022 r. poinformował powódkę T. P., jako starszą pielęgniarkę pododdziału chirurgii (...) że jej stanowisko pracy zaliczył do 6 grupy zawodowej, określonej w załączniku do ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, na podstawie art. 5a tej ustawy. Taką samą informację powódka T. P. otrzymała w lipcu 2023 r. Jednomiesięczne wynagrodzenie powódki T. P., w listopadzie 2023 r., liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wyniosło 11 339,99 zł. (bezsporne; nadto zestawienie sporządzone przez pozwanego k. 524-525, 605-606; nadto dowód: akta osobowe powódki zał. do akt sprawy; zeznania powódki T. P. złożone w charakterze strony na rozprawie 28.10.2025 r. – zapis od 04:05:17 do 05:18:46, pisemny protokół skrócony k. 640v-643v, zaświadczenie pozwanego k. 101; karta wynagrodzeń powódki T. P. za 2022 i 2021 k. 34-v; arkusz oceny pracy za 2021-2022 k. 383-384; grafiki i rozkłady pracy pielęgniarek k. 225-257) Powódka M. H. , urodzona (...), została zatrudniona przez pozwanego na podstawie umowy o pracę od 3.09.1984 r. na stanowisku pielęgniarki, do 1988 r. wykonywała pracę na stanowisku pielęgniarki instrumentariuszki na bloku operacyjnym pozwanego. Następnie, do 31.12.2000 r. powódka pracowała na stanowisku pielęgniarki w (...) Zakładzie (...). W dniu 16.07.2001 r. powódka została ponownie zatrudniona przez pozwanego na stanowisku starszej pielęgniarki, wykonywała pracę pielęgniarki instrumentariuszki w sali operacyjnej Oddziału (...) z Pododdziałem (...) początkowo na podstawie umów o pracę na czas określony, a następnie – od 1.01.2003 r. - na czas nieokreślony. Powódka M. H. ukończyła Medyczne Studium Zawodowe w 1984 r. W 2002 r. ukończyła sześciomiesięczny kurs kwalifikacyjny w dziedzinie pielęgniarstwa operacyjnego. W 2007 r. powódka ukończyła studia I stopnia na kierunku pielęgniarstwo w ramach studiów pomostowych, uzyskując tytuł zawodowy licencjata pielęgniarstwa. Powódka (...) H. nie uzyskała jakiejkolwiek specjalizacji w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia. W okresie od 1.07.2021 r. do 30.06.2023 r., podobnie jak od początku zatrudnienia, powódka M. H. pracowała w systemie „rankowym”, tj. od godz. 7.00 do godz. 14.35. Od 1 lipca 2021 r. powódka M. H. otrzymuje wynagrodzenie zasadnicze wg kat. IV stawki uposażenia zasadniczego, określonej
regulaminem wynagradzania, w kwocie 4186 zł miesięcznie, a od 1 lipca 2022 r. – wynagrodzenie zasadnicze wg kategorii zaszeregowania IV w kwocie 5323 zł miesięcznie. Pozwany w lipcu 2021 r. zaliczył powódkę do 8 grupy zawodowej określonej w załączniku do ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, w lipcu 2022 r. poinformował powódkę M. H., jako starszą pielęgniarkę Sali zabiegowej (...)że jej stanowisko pracy zaliczył do 6 grupy zawodowej, określonej w załączniku do ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, na podstawie art. 5a tej ustawy. Taką samą informację powódka M. H. otrzymała w lipcu 2023 r. Jednomiesięczne wynagrodzenie powódki B. H., w listopadzie 2023 r., liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wyniosło 9137,84 zł. Powódka M. H. otrzymywała od pozwanego dodatek za pracę na sali operacyjnej w takiej samej wysokości, co powódka H. M., a później – po tym, jak powódka H. M. zaprzestała pracy w Sali operacyjnej Oddziału - w takiej samej wysokości, co pielęgniarka zabiegowa, instrumentariuszka, T. V.. W dniu 17.08.2023 r. powódka złożyła wniosek o rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron w związku z przejściem na emeryturę z 26.08.2024 r. oraz podwyższenie wynagrodzenia zasadniczego o 10%
Jej stosunek pracy z pozwanym rozwiązał się w 2024 r., po czym powódka powróciła do pracy w pozwanym na część etatu. (bezsporne; zestawienie sporządzone przez pozwanego k. 524-525, 605-606; nadto dowód: akta osobowe powódki zał. do akt sprawy; zeznania powódki B. H. złożone w charakterze strony na rozprawie 21.10.2025 r. – zapis od 00:18:38 do 01:34:06, pisemny protokół skrócony k. 625-626v; zaświadczenie pozwanego k. 102; karta wynagrodzeń powódki B. H. za 2021 i 2022 r. k. 36-v; arkusz oceny pracy za 2021-2022 k. 387-388; grafiki i rozkłady pracy pielęgniarek k. 225-257) Powódka G. Ł.
regulaminem wynagradzania, w kwocie 4186 zł miesięcznie, a od 1 lipca 2022 r. – wynagrodzenie zasadnicze wg kategorii zaszeregowania IV w kwocie 5323 zł miesięcznie. Z dniem 1.07.2023 r. pozwany przyznał powódce wynagrodzenie zasadnicze wg. kategorii zaszeregowania IV w kwocie 5996 zł. Pozwany w lipcu 2021 r. zaliczył powódkę do 9 grupy zawodowej określonej w załączniku do ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, w lipcu 2022 r. poinformował powódkę, jako starszą pielęgniarkę oddziału (...), że jej stanowisko pracy zaliczył do 6 grupy zawodowej, określonej w załączniku do ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, na podstawie art. 5a tej ustawy. Taką samą informację powódka otrzymała w lipcu 2023 r. Jednomiesięczne wynagrodzenie powódki G. Ł., liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy, w listopadzie 2023 r. wyniosło 10 793,50 zł. W dniu 31.01.2023 r. powódka otrzymała nagrodę jubileuszową za 40 lat pracy w wysokości 300% miesięcznego wynagrodzenia. (bezsporne; zestawienie k. 524-525, 605-606; nadto dowód: zeznania powódki G. Ł. złożone w charakterze strony na rozprawie 18.11.2025 r. – zapis od 00:02:16 do 00:55:31, pisemny protokół skrócony k. 649-653; akta osobowe powódki prowadzone przez pozwanego zał. do akt sprawy ; karta wynagrodzeń powódki G. Ł. za 2022 i 2021 r. k. 38-v; zaświadczenie k. 103, zaświadczenie k. 362, 363; grafiki i rozkłady pracy pielęgniarek k. 225-257; zaświadczenia k. 362, 363) Pozwany jest szpitalem specjalistycznym, samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej, wpisanym do rejestru tych zakładów pod nr. KRS (...), w ramach którego funkcjonują oddziały specjalistyczne oraz poradnie specjalistyczne. Jak chodzi o oddziały są to: Ginekologiczny, Wewnętrzny, Izba Przyjęć, Szpitalny Oddział Ratunkowy, Blok Operacyjny, Dział (...) Medycznego, Oddział (...) i (...), Oddział (...) z Pododdziałem (...)Oddział (...) Onkologicznej z Pododdziałem (...) Oddział (...) – Ortopedycznej, I Oddział (...) z Pododdziałem Gastroenterologicznym, Kliniczny II Oddział (...) z Pododdziałem (...)Pododdziałem (...) i Pododdziałem Nefrologicznym, Oddział Dermatologiczny, Oddział (...)-(...), Oddział Intensywnego (...) (...), Oddział (...) z Pododdziałem (...) Oddział (...) D. i (...) Kręgosłupa, Oddział (...) Pododdziałem (...), Oddział D.,(...) i (...) im. (...), Oddział (...), Oddział (...) z Pododdziałem (...) Oddział Dzienny (...) Oddział (...) z Pododdziałem (...), Oddział (...) Oddział (...) Nocna i świąteczna opieka zdrowotna. Jak chodzi o poradnie specjalistyczne są to: Ośrodek (...), Poradnia (...), Poradnia (...), Poradnia (...), Poradnia (...), Poradnia (...), Poradnia (...), Poradnia (...), Poradnia (...), Poradnia (...) z Pracownią (...), Poradnia (...), Przyszpitalna Poradnia (...), Przyszpitalna Poradnia (...), Poradnia (...), Poradnia (...), Poradnia (...). Od 2000 r. pozwany jest placówką akredytowaną, certyfikat otrzymuje od Ministra Zdrowia na podstawie oceny dokonywanej okresowo przez zewnętrznych wizytatorów Centrum Monitorowania Jakości w Ochronie Zdrowia – jednostki Ministerstwa Zdrowia, jedynej placówki uprawnionej do rekomendacji w procesie akredytacji szpitali w Polsce. (bezsporne co do statusu pozwanego; nadto dowód: zeznania świadkini M. C. złożone na rozprawie 25.04.2025 r., zapis od 00:43:11 do 02:59:00, 03:01:29 do 03:35:45, pisemny protokół skrócony k. 547-550v; zeznania świadkini M. F. – złożone na rozprawie 22.04.2025 r. – zapis od 01:50:51 do 03:08:21, pisemny protokół skrócony k. 533v-536; rejestr podmiotów wykonujących działalność leczniczą - https://rpwdl2.ezdrowie.gov.pl/wyszukiwarka; odpis z KRS k. 81-83) W okresie od 1.07.2021 r. do 30.06.2023 r. w Oddziale (...)z Pododdziałem (...) pozwanego było zatrudnionych od 17 do 23 pielęgniarek, spośród których wyższe wykształcenie magisterskie z pielęgniarstwa oraz specjalizację z pielęgniarstwa posiadały: P. R. – pielęgniarka oddziałowa do kwietnia 2023 r. - do chwili jej śmierci, M. F. – pielęgniarka pełniąca funkcję pielęgniarki oddziałowej od kwietnia 2023 r. do końca grudnia 2023 r., która przeszła z Oddziału (...) z Pododdziałem D. (...)pozwanego, T. V. – pielęgniarka zabiegowa w Oddziale oraz starsze pielęgniarki odcinkowe – zmianowe: C. C., X. E.
regulaminem wynagradzania, wynagradza doświadczenie zawodowe zdobyte w trakcie pracy w szczególności poprzez dodatek stażowy oraz nagrody jubileuszowe. Dodatek stażowy przysługuje w wysokości 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego po 5 latach pracy i wzrasta o 1% za każdy dalszy rok pracy, aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego (§8 Regulaminu). Ponadto pielęgniarki otrzymują dodatek w wysokości 50 zł za każde kolejne 5 lat zatrudnienia, poczynając od osiągnięcia stażu pięcioletniego aż do osiągnięcia 30 lat pracy - wówczas otrzymują 300 zł dodatku. Nagrody jubileuszowe przysługują za długoletnią pracę: po 20 latach pracy - w wysokości 75% miesięcznego wynagrodzenia i następnie co pięć lat, aż do osiągnięcia 40-letniego stażu pracy, w wysokości 100 % miesięcznego wynagrodzenia po 25 latach pracy, wysokość kolejnych nagród jest podwyższana o 50% wynagrodzenia (§12 Regulaminu). Ponadto na rok przed osiągnięciem wieku emerytalnego, w przypadku złożenia wniosku o rozwiązanie stosunku pracy w zw. z przejściem na emeryturę, wynagrodzenie zasadnicze –
7 Regulaminu wynagradzania - wzrasta o 10%. Taki wzrost wynagrodzenia zasadniczego miał miejsce w przypadku powódek M. H. oraz H. V.. Każda z powódek otrzymuje –
regulaminem wynagradzania obowiązującym w pozwanym szpitalu – maksymalny dodatek stażowy do wynagrodzenia - w wysokości 20% wynagrodzenia zasadniczego za staż pracy przekraczający 20 lat pracy, ponadto - nagrody jubileuszowe
regulaminem wynagradzania.
regulaminem wynagradzania obowiązującym w pozwanym szpitalu za uzyskanie tytułu specjalisty lub tytułu magistra w kierunku zgodnym z wykonywanym zawodem pielęgniarki, pielęgniarze otrzymują podwyżkę wynagrodzenia zasadniczego o 50 zł (§3 ust. 4 Regulaminu). Po wejściu w życie ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnianych w podmiotach leczniczych pozwany podzielił pracowników na grupy zawodowe określone w załączniku do ustawy uwzględniając wykształcenie posiadane przez poszczególne pielęgniarki, pielęgniarzy, przyjmując, że kryterium posiadanego wykształcenia nie narusza ich prawa do równego traktowania. Każda z tych grup ma odmienny współczynnik pracy
załącznikiem do ww. ustawy. Najniższe wynagrodzenie zasadnicze jest określane jako iloczyn współczynnika pracy oraz kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym ustalenie, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej (...) i corocznie waloryzowane w przypadku wzrostu tej kwoty,
ww. ustawą. (bezsporne; nadto Regulamin wynagradzania pozwanego k. 86-96; zeznania świadkini M. C. złożone na rozprawie 25.04.2025 r. , zapis od 00:43:11 do 02:59:00, 03:01:29 do 03:35:45, pisemny protokół skrócony k. 547-550v; karty wynagrodzeń powódek zał. do pozwu k. 26-v, 28-v, 30-v, 34-v, 36-v, 38-v, karty wynagrodzeń pielęgniarek k. 104-122) Było to akceptowane przez personel pielęgniarski, w tym przez powódki. Dopiero wzrost wielkości różnicy pomiędzy pielęgniarką z wykształceniem wyższym magisterskim ze specjalizacją a pielęgniarką ze specjalizacją lub pielęgniarką z wykształceniem średnim czy licencjackim w 2022 r. doprowadził do niezadowolenia tych osób spośród tego personelu, które nie posiadały tytułu magistra pielęgniarstwa i specjalizacji. Sposób podwyższania wynagrodzenia zasadniczego
art. 3 ust. 1 ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych w pozwanym szpitalu został ustalony w drodze zarządzenia dyrektorki naczelnej pozwanego X. F., porozumienie pomiędzy stronami uprawnionymi do zawarcia zakładowego układu pracy nie zostało zawarte. Wynagrodzenie zasadnicze pielęgniarek, które posiadały tytuł zawodowy magister pielęgniarstwa oraz specjalizację z pielęgniarstwa od lipca 2021 r. wynosiło w pozwanym 5478 zł, od lipca 2022 r. – 7305 zł. W lipcu 2022 r. i w lipcu 2023 – pozwany poinformował te pielęgniarki, na podstawie art. 5a ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, że ich stanowiska pracy zaliczył do 2 grupy zawodowej, w skład której wchodziły pielęgniarka z tytułem magistra z pielęgniarstwa i specjalizacją, określonej w załączniku do ww. ustawy z 8 czerwca 2017 r. Wynagrodzenie zasadnicze pielęgniarek, które posiadały tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, albo tytuł zawodowy licencjat albo magister pielęgniarstwa wynosiło od lipca 2021 r. 4186 zł. Wynagrodzenie zasadnicze pielęgniarek, które posiadały tytuł specjalisty wynosiło od lipca 2022 r. – 5776 zł. W lipcu 2022 r. i w lipcu 2023 – pozwany poinformował te pielęgniarki, na podstawie art. 5a ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, że ich stanowiska pracy zaliczył do 5 grupy zawodowej, w skład której wchodziły pielęgniarka z tytułem magistra z pielęgniarstwa, a także pielęgniarka ze specjalizacją, określonej w załączniku do ww. ustawy. Wynagrodzenie zasadnicze pielęgniarek, które posiadały wykształcenie średnie od lipca 2021 r. wynosiło w pozwanym 4165 zł, od lipca 2022 r. w tym również pielęgniarek z tytułem zawodowym licencjat pielęgniarstwa – 5323 zł. W lipcu 2022 r. i w lipcu 2023 – pozwany poinformował te pielęgniarki, na podstawie art. 5a ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, że ich stanowiska pracy zaliczył do 6 grupy zawodowej, w skład której wchodziły pielęgniarka z wykształceniem średnim oraz wykształceniem na poziomie studiów I stopnia, nie posiadające tytułu specjalisty, określonej w załączniku do ww. ustawy. (bezsporne; zeznania świadkini M. C. złożone na rozprawie 25.04.2025 r. , zapis od 00:43:11 do 02:59:00, 03:01:29 do 03:35:45, pisemny protokół skrócony k. 547-550v; informacje o zaszeregowaniu: T. C. k. 137, 139, M. F. k. 147, 148, N. (...) k. 164, T. V. k. 171-172, (...) k. 213, N. H. k. 200, X. E. k. 186-v; informacje o zaszeregowaniu powódek w aktach osobowych powódek zał. do akt sprawy; karty wynagrodzeń k. 104-117; karty wynagrodzeń powódek zał. do pozwu k. 26-v, 28-v, 30-v, 34-v, 36-v, 38-v, karty wynagrodzeń pielęgniarek k. 104-122) Pozwany w celu zapewnienia jak najwyższej jakości świadczonych usług oraz bezpieczeństwa pacjentów dąży do posiadania personelu pielęgniarskiego z najwyższymi kwalifikacjami zawodowymi, tj. wykształceniem wyższym magisterskim z pielęgniarstwa oraz specjalizacjami z pielęgniarstwa, z uwagi na to, że posiadane wykształcenie ma znaczenie dla jakości wykonywanej przez pielęgniarki, pielęgniarza pracy, zakresu ich uprawnień, a co za tym idzie – zakresu odpowiedzialności.
ustawą regulującą zasady wykonywania zawodu pielęgniarki – Ustawą z 15.07.2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej - zawód pielęgniarki jest zawodem samodzielnym, pielęgniarka jest obowiązana,
posiadanymi kwalifikacjami zawodowymi, do udzielenia pomocy w każdym przypadku, gdy zwłoka w jej udzieleniu mogłaby spowodować stan nagłego zagrożenia zdrowotnego, pielęgniarka może odmówić wykonania zlecenia lekarskiego oraz wykonania innego świadczenia zdrowotnego niezgodnego z jej sumieniem lub z zakresem posiadanych kwalifikacji. Pozwany kładzie nacisk na odejście od historycznego, nie znajdujące oparcia w obowiązujących obecnie przepisach, modelu podległości pielęgniarki lekarzowi. Wykształcenie pielęgniarki jest tym bardziej istotne, że medycyna jest dziedziną stale się rozwijającą. W tym celu pozwany, jeszcze przed wejściem w życie ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych wprowadził zapisy w regulaminie wynagradzania przewidujące podwyżkę 50 zł wynagrodzenia zasadniczego za uzyskanie tytułu specjalisty lub magistra pielęgniarstwa, a także urlopy szkoleniowe, stypendia, dofinansowanie do studiów i innych form kształcenia oraz ustalił grupy zawodowe według załącznika do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych uwzględniając wykształcenie posiadane przez pielęgniarki, pielęgniarzy. Ten sposób utrzymał także po zmianie załącznika do powyższej ustawy w 2022 r. Narodowy Fundusz Zdrowia wymagał od pozwanego informacji o poziomie wykształcenia personelu pielęgniarskiego. W lipcu 2021 r. pozwany na żądanie Narodowego Funduszu Zdrowia przekazał Narodowemu Funduszowi Zdrowia imienne wykazy zatrudnionych przez niego pielęgniarek i pielęgniarzy ze wskazaniem posiadanego przez nich wykształcenia oraz określonego przez pozwanego adekwatnie do tego wykształcenia współczynnika pracy. Wyższy poziom wykształcenia personelu pozwanego szpitala, w tym personelu pielęgniarskiego, przekłada się na wyższą ilość punktów uzyskiwanych w procesie akredytacji szpitali prowadzonym przez Centrum Monitorowania Jakości w Ochronie Zdrowia ((...)) - centralną jednostką resortu zdrowia, powołaną przez Ministra Zdrowia. (dowód: zeznania świadkini M. C. złożone na rozprawie 25.04.2025 r. , zapis od 00:43:11 do 02:59:00, 03:01:29 do 03:35:45, pisemny protokół skrócony k. 547-550v; zeznania świadkini M. F. – złożone na rozprawie 22.04.2025 r. – zapis od 01:50:51 do 03:08:21, pisemny protokół skrócony k. 533v-536; regulamin wynagradzania pozwanego k. 86-96) W lipcu 2023 r. powódki, podobnie jak cały personel pielęgniarski szpitala, otrzymały wypowiedzenia zmieniające co do ich zakresu obowiązków. w pisemnym wypowiedzeniu zmieniającym pozwany wskazał, że przyczyną wypowiedzenia jest dostosowanie zakresu obowiązków, odpowiedzialności i uprawnień do posiadanych kwalifikacji zawodowych popartych wykształceniem. Nowe zakresy obowiązków zostały opracowywane w pozwanym przez dyrektorkę ds. pielęgniarstwa pozwanego M. C., prace trwały od początku roku 2023 r., zostały podjęte w związku z narastającym niezadowoleniem pielęgniarek gorzej wykształconych i zakwalifikowanych do niższych grup zawodowych, nie posiadających tytułu magistra pielęgniarstwa i specjalizacji. Żadna z powódek nie złożyła oświadczenia o odmowie przyjęcia nowych warunków określonych w wypowiedzeniu zmieniającym. Zakresy obowiązków uwzględniały poziom zdobytego przez pielęgniarki wykształcenia, pielęgniarki posiadające tytuł magistra lub specjalisty otrzymały dodatkowe obowiązki, które odzwierciedlały poziom zdobytego przez nie wykształcenia. Nowe zakresy obowiązków obowiązywać zaczęły po upływie okresu wypowiedzenia, to jest po 31.10.2023 r. Jedną ze zmian było zastrzeżenie funkcji pielęgniarki wiodącej dla pielęgniarek ze specjalizacją lub tytułem magistra pielęgniarstwa i specjalizacją, co wcześniej miało miejsce w praktyce, pielęgniarkom z tytułem magistra powierzono udział w postępowaniach przetargowych, opiekę nad studentami oraz udział w badaniach naukowych. (bezsporne; nadto dowód: zeznania świadkini M. C. złożone na rozprawie 25.04.2025 r. , zapis od 00:43:11 do 02:59:00, 03:01:29 do 03:35:45, pisemny protokół skrócony k. 547-550v; zeznania świadkini M. F. – złożone na rozprawie 22.04.2025 r. – zapis od 01:50:51 do 03:08:21, pisemny protokół skrócony k. 533v-536; wypowiedzenia zmieniające z kartami obowiązków, uprawnień i odpowiedzialności pracownika w aktach osobowych powódek, wypowiedzenia zmieniające z kartami obowiązków, uprawnień i odpowiedzialności pracownika dot.: X. E. k. 188-190v, N. H. k. 201-203v, X. E. k. 214-215ACzemerys k. 174-176v, M. F. k. 152-155, C. C. k. 126-128, T. C. – k. 135-136) Z końcem ubiegłego wieku zmienił się system kształcenia pielęgniarek, pielęgniarzy w Polsce. Z uwagi na konieczność ujednolicenia systemów kształcenia pielęgniarek, pielęgniarzy z systemami obowiązującymi w krajach Unii Europejskiej zostały zlikwidowane licea medyczne, a następnie studium medyczne. Od 2003 r. prawo do wykonywania zawodu pielęgniarki można nabyć wyłącznie kończąc studia wyższe co najmniej l stopnia. Wcześniej uprawnienia do pracy pielęgniarki nabywały absolwentki liceów medycznych pięcioletnich na podbudowie szkoły podstawowej, przy czym nie było konieczne złożenie przez nie egzaminu maturalnego, lub studium medycznego na podbudowie liceum ogólnokształcącego, bez konieczności uprzedniego złożenia egzaminu maturalnego. W związku z tą zmianą w systemie kształcenia wprowadzono kształcenie pomostowe, które pozwalało zdobyć wykształcenie wyższe pierwszego stopnia w krótszym cyklu kształcenia. Z takiej formy kształcenia skorzystały powódki M. H., T. P. i H. M., kończąc w trakcie zatrudnienia w pozwanym studia z zakresu pielęgniarstwa I stopnia i zdobywając tytuł licencjata. Pozwany ułatwiał zatrudnionym przez niego pielęgniarkom i pielęgniarzom zdobywanie wykształcenia. Pozwany wspierał zatrudniony przez niego personel w podnoszeniu kwalifikacji organizując także szkolenia i kursy wewnątrzzakładowe. Wśród form kształcenia podyplomowego pielęgniarek wyróżnia się w szczególności: specjalizację – dwuletnią, zakończoną egzaminem państwowym, z różnych dziedzin pielęgniarstwa, w tym m.in. z pielęgniarstwa operacyjnego, pielęgniarstwa chirurgicznego, kursy kwalifikacyjne – sześciomiesięczne oraz kursy specjalistyczne. Minimalnym wymogiem do pracy pielęgniarki operacyjnej na sali operacyjnej jest ukończenie sześciomiesięcznego kursu kwalifikacyjnego z pielęgniarstwa operacyjnego. Uprawnienia do pracy pielęgniarki operacyjnej daje ukończenie specjalizacji z pielęgniarstwa operacyjnego. (bezsporne; nadto dowód zeznania świadkini M. F. – złożone na rozprawie 22.04.2025 r. – zapis od 01:50:51 do 03:08:21, pisemny protokół skrócony k. 533v-536; zeznania świadkini M. C. złożone na rozprawie 25.04.2025 r. , zapis od 00:43:11 do 02:59:00, 03:01:29 do 03:35:45, pisemny protokół skrócony k. 547-550v; zeznania powódki H. M. złożone w charakterze strony na rozprawie 21.10.2025 r. – zapis od 01:36:34 do 02:24:35, od 02:26:25 do 02:53:12, pisemny protokół skrócony k. 626v-628; zeznania powódki C. P. złożone w charakterze strony na rozprawie 28.10.2025 r. – zapis od 02:30:40 do 04:03:14, pisemny protokół skrócony k. 638-640v) Zakres wiedzy nabytej w toku studiów pielęgniarskich drugiego stopnia – magisterskich jest o wiele szerszy aniżeli nabyty w toku kształcenia w liceum medycznym, czy studium medycznym, czy studiów wyższych pierwszego stopnia, w szczególności jak chodzi o zaawansowaną praktykę pielęgniarską, leczenie onkologiczne, diabetologiczne, psychologię i psychologię kliniczną, farmację kliniczną, leczenie bólu, zarządzanie w ochronie zdrowia. (dowód: suplementy do dyplomu k. 258-263, nadto dowód zeznania świadkini M. F. – złożone na rozprawie 22.04.2025 r. – zapis od 01:50:51 do 03:08:21, pisemny protokół skrócony k. 533v-536; zeznania świadkini M. C. złożone na rozprawie 25.04.2025 r. , zapis od 00:43:11 do 02:59:00, 03:01:29 do 03:35:45, pisemny protokół skrócony k. 547-550v) Pielęgniarki z wyższym wykształceniem magisterskim mają szersze uprawienia do wykonywania specjalistycznych czynności, świadczeń zapobiegawczych, diagnostycznych i leczniczych samodzielnie, bez zlecenia lekarskiego, których powódki jako pielęgniarki bez tego wykształcenia nie mają. Tylko pielęgniarka z wyższym wykształceniem magisterskim może być opiekunką praktyk studenckich na podstawie umów podpisanych z uczelniami przez pozwanego, może wypisywać recepty na wybrane leki i na badania diagnostyczne, kierować na rehabilitację psychiatryczną, wykonać endoskopię, spirometrię, rozpoznać izolację społeczną pacjenta, ma możność ordynowania i modyfikowania leków i wyrobów medycznych. Biorąc pod uwagę, że każda z powódek jest
treścią stosunku pracy łączącego ją z pozwanym szpitalem, zatrudniona przez szpital i może zostać przesunięta do innego oddziału, czy poradni, pozwanego, co ma i miało miejsce do tej pory, to te uprawnienia mogą być tam wykorzystane. (bezsporne; nadto dowód: nadto dowód zeznania świadkini M. F. – złożone na rozprawie 22.04.2025 r. – zapis od 01:50:51 do 03:08:21, pisemny protokół skrócony k. 533v-536; zeznania świadkini M. C. złożone na rozprawie 25.04.2025 r. , zapis od 00:43:11 do 02:59:00, 03:01:29 do 03:35:45, pisemny protokół skrócony k. 547-550v) Pielęgniarki mają ustawowy obowiązek stałego aktualizowania swojej wiedzy i umiejętności zawodowych oraz prawo do doskonalenia zawodowego w różnych rodzajach kształcenia podyplomowego, co wiąże się z zapewnieniem przez ustawę urlopu szkoleniowego. (bezsporne) Po wejściu w życie ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych pielęgniarki i pielęgniarze zatrudnieni przez pozwanego zaczęli masowo podnosić wykształcenie. Jeszcze przed wejściem w życie tej ustawy w środowisku zawodowym pielęgniarek, pielęgniarzy wiadomo było, że wynagrodzenie będzie uzależnione od poziomu posiadanego przez pielęgniarkę, pielęgniarza wykształcenia. (bezsporne; nadto dowód: nadto dowód zeznania świadkini M. F. – złożone na rozprawie 22.04.2025 r. – zapis od 01:50:51 do 03:08:21, pisemny protokół skrócony k. 533v-536; zeznania świadkini M. C. złożone na rozprawie 25.04.2025 r. , zapis od 00:43:11 do 02:59:00, 03:01:29 do 03:35:45, pisemny protokół skrócony k. 547-550v; zeznania świadkini T. V. złożone na rozprawie 22.04.2025 r. – zapis od 04:30:32 do 04:53:43, pisemny protokół skrócony k. 539-539v; zeznania powódki H. V. złożone w charakterze strony na rozprawie 28.10.2025 r., zapis od 00:06:32 do 01:19:19, pisemny protokół skrócony k. 632v-635v) Każda z powódek, pismem z 20.06.2023 r., które zostało doręczone pozwanemu 21.06.2023 r. wezwała pozwanego do wypłacenia wyrównania wynagrodzenia za okres od lipca 2021 r. do kwietnia 2023 r. w szczegółowo określonych kwotach, a pismem z 14.09.2023 r., które pozwany otrzymał 15.09.2023 r. – wyrównania wynagrodzenia za okres maja i czerwca 2023 r. Po otrzymaniu wezwania pozwany - w piśmie skierowanym do pełnomocnika powódek i innych pielęgniarek zatrudnionych w pozwanym datowanym na 4.7.2023 r. - nie uznał zgłoszonych roszczeń i odmówił zapłaty, uzasadniając, że nie doszło do naruszenia art. 18
przepisami prawa, to jest
art. 3 ust. 1 ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1801, z 2022 r. poz. 1352, zwanej dalej także Ustawą). Prawidłowo stosując załącznik do ww. ustawy zaliczył powódki i ww. pielęgniarki do odpowiednich grup zawodowych z uwzględnieniem posiadanych przez nie kwalifikacji.
art. 3 ust. 1 ww. ustawy do dnia 1 lipca 2022 r. (a wcześniej przed zmianą zdania wstępnego art. 3 ust 1 ustawy przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 26 maja 2022 r. (Dz.U.2022.1352) zmieniającej ustawę z dniem 29 czerwca 2022 r. – do dnia 1 lipca 2021 r.), podmiot leczniczy dokonuje podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego pracownika wykonującego zawód medyczny oraz pracownika działalności podstawowej, innego niż pracownik wykonujący zawód medyczny, którego wynagrodzenie zasadnicze jest niższe od najniższego wynagrodzenia zasadniczego, ustalonego jako iloczyn współczynnika pracy określonego w załączniku do ustawy i kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym ustalenie, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej (...), do wysokości nie niższej niż najniższe wynagrodzenie zasadnicze, z uwzględnieniem następujących warunków: 1) sposób podwyższania wynagrodzenia zasadniczego ustalają, w drodze porozumienia, strony uprawnione w danym podmiocie leczniczym do zawarcia zakładowego układu zbiorowego pracy, zwanego dalej "porozumieniem"; 2) podmiot leczniczy, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa, zawiera porozumienie z pracownikiem wybranym przez pracowników podmiotu leczniczego do reprezentowania ich interesów; 3) jeżeli porozumienie nie zostanie zawarte, sposób podwyższania wynagrodzenia zasadniczego ustala w drodze zarządzenia w sprawie podwyższenia wynagrodzenia, zwanego dalej "zarządzeniem":
załącznikiem do powyższej ustawy, przyjmującym formę tabeli określającej: liczbę porządkową, grupy zawodowe według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku i przypisany im współczynnik pracy, w brzmieniu obowiązującym od 29 czerwca 2022 r., po zmianie ww. Ustawy Ustawą z dnia 26 maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2022.1352 z dnia 2022.06.28), która -
jej art. 6 - weszła w życie następnego dnia po ogłoszeniu: - do grupy 6 (ze współczynnikiem pracy 0,94) został przypisany: fizjoterapeuta, pielęgniarka, położna, ratownik medyczny, technik elektroradiolog, inny pracownik wykonujący zawód medyczny inny niż określony w lp. 1-5 z wymaganym wyższym wykształceniem na poziomie studiów I stopnia; fizjoterapeuta, ratownik medyczny, technik analityki medycznej, technik elektroradiolog z wymaganym średnim wykształceniem albo pielęgniarka albo położna z wymaganym średnim wykształceniem, która nie posiada tytułu specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, - do grupy 5 (współczynnik pracy 1,02) został przypisany: farmaceuta, fizjoterapeuta, diagnosta laboratoryjny, pielęgniarka, położna, technik elektroradiolog, psycholog, inny pracownik wykonujący zawód medyczny inny niż określony w lp. 1-4 z wymaganym wyższym wykształceniem na poziomie magisterskim; pielęgniarka, położna z wymaganym wyższym wykształceniem (studia I stopnia) i specjalizacją, albo pielęgniarka, położna ze średnim wykształceniem i specjalizacją, - do grupy 4 (współczynnik pracy 0,95) został przypisany: stażysta, - do grupy 3 (współczynnik pracy 1,19) został przypisany: lekarz albo lekarz dentysta, bez specjalizacji, - do grupy 2 (współczynnik pracy 1,29) został przypisany: farmaceuta, fizjoterapeuta, diagnosta laboratoryjny, psycholog kliniczny, inny pracownik wykonujący zawód medyczny inny niż określony w lp. 1, 3 i 4 z wymaganym wyższym wykształceniem na poziomie magisterskim i specjalizacją, pielęgniarka z tytułem zawodowym magister pielęgniarstwa albo położna z tytułem magister położnictwa z wymaganą specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, - do grupy 1 (współczynnik pracy 1,45) został przypisany: lekarz albo lekarz dentysta ze specjalizacją. W ustawie z dnia 8 czerwca 2017 r. i załączniku do tej ustawy ustawodawca odwołał się do kategorii wykształcenia „wymaganego" na danym stanowisku. Przed opisaną wyżej zmianą ustawy,
obowiązującym wówczas załącznikiem, który również miał formę tabeli j.w., w brzmieniu wprowadzonym Ustawą z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2021.1104, obowiązującym od 22.06.221 r.
art. 5 tej ustawy): - do grupy 1 (współczynnik 1,31) został przypisany: lekarz albo lekarz dentysta, który uzyskał specjalizację drugiego stopnia lub tytuł specjalisty w określonej dziedzinie medycyny, - do grupy 2 (współczynnik 1,2): lekarz albo lekarz dentysta, który uzyskał specjalizację pierwszego stopnia w określonej dziedzinie medycyny, - do grupy 3 (współczynnik 1,06): lekarz albo lekarz dentysta, bez specjalizacji, - do grupy 4 (współczynnik 0,81): lekarz stażysta albo lekarz dentysta stażysta, - do grupy 5 (współczynnik 1,06): farmaceuta, fizjoterapeuta, diagnosta laboratoryjny albo inny pracownik wykonujący zawód medyczny inny niż określony w lp. 1-4, wymagający wyższego wykształcenia i specjalizacji, - do grupy 6 (współczynnik 0,81): farmaceuta, fizjoterapeuta, diagnosta laboratoryjny albo inny pracownik wykonujący zawód medyczny inny niż określony w lp. 1-5 albo pracownik działalności podstawowej, inny niż pracownik wykonujący zawód medyczny, wymagający wyższego wykształcenia, bez specjalizacji, - do grupy 7 (współczynnik 1,06): pielęgniarka z tytułem zawodowym magister pielęgniarstwa albo położna z tytułem zawodowym magister położnictwa, która uzyskała tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, - do grupy 8 (współczynnik 0,81): pielęgniarka albo położna, która uzyskała tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, albo pielęgniarka z tytułem zawodowym licencjat albo magister pielęgniarstwa albo położna z tytułem zawodowym licencjat albo magister położnictwa, - do grupy 9 (współczynnik 0,73): pielęgniarka albo położna inna niż określona w lp. 7 i 8, która nie posiada tytułu specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia. Dokonując wykładni przepisów powołanej ustawy należy zauważyć, że „wymagany" oznacza niezbędny, potrzebny (Słownik języka polskiego (...) https://sjp.pwn.pl/slowniki/wymagany.html). Wynik wykładni językowej nie daje jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, jakie wykształcenie i przez kogo wymagane winien uwzględnić pracodawca – podmiot leczniczy ustalając wysokość wynagrodzenia. Z tej przyczyny należało sięgnąć do wykładni systemowej i celowościowej. W uzasadnieniu ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. wskazano, że „Projektowana ustawa będzie służyć zwiększeniu zainteresowania kształceniem w zawodach medycznych, promowaniu podejmowania zatrudnienia na terenie kraju oraz zachęceniu już zatrudnionej kadry do podwyższania kwalifikacji zawodowych w drodze specjalizacji. W efekcie proces ten będzie miał przełożenie na liczbę i profesjonalność zatrudnionej w podmiotach leczniczych kadry medycznej, a tym samym skutkować będzie wyższym poziomem bezpieczeństwa zdrowotnego poprzez poprawę jakości i dostępności świadczeń zdrowotnych oraz wyższym poziomem bezpieczeństwa sanitarnego” (https://sip.lex.pl/#/act-(...)?unitId=justification&pit). Z uzasadnienia projektu ww. ustawy wynika zatem, że jej celem było promowanie kształcenia w zawodach medycznych i podnoszenia kwalifikacji zatrudnionej w nich kadry pracowników medycznych. W świetle tego stwierdzenia, w ocenie sądu, jasne jest, że przewidziany system gratyfikacji - zwiększający wynagrodzenie wraz ze wzrostem kwalifikacji - powinien być wykładany w ten sposób, że istotne są kwalifikacje posiadane, nie zaś wymagane przez konkretnego pracodawcę. Te ostatnie mogłyby być bowiem celowo ustalane, w większości wypadków zapewne dla zmniejszenia wydatków, na poziomie minimalnym. Stałoby to jednak w jawnej sprzeczności z postulatem wspierania pracowników ochrony zdrowia, w tym pielęgniarek i pielęgniarzy, w podnoszeniu ich kwalifikacji zawodowych. Ponadto zaszeregowanie pracownika do dalszej grupy wynagradzania, pomimo posiadanego wykształcenia uzasadniającego zakwalifikowanie do wyższej grupy zawodowej, podważałoby zaufanie do państwa i stanowionego przezeń prawa. Podkreślić należy, że powszechnie obowiązujące przepisy zawierają regulacje odnośnie kwalifikacji wymaganych na stanowisku pielęgniarki specjalisty i starszej pielęgniarki. Stosownie do treści obowiązującego do 4 sierpnia 2023 r., a zatem w okresie objętym powództwem, rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami i stanowiącego jego integralną część Załącznika do ww. aktu prawnego określającego kwalifikacje wymagane od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych (Dz.U.2011.151.896), wydanego na podstawie art. 50 ust. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2023 r. poz. 991, które obecnie zostało zastąpione przez, wydane na podstawie tego samego upoważnienia ustawowego, przepisy Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 lipca 2023 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami - Dz.U.2023.1515) dla pracownika zatrudnionego na stanowisku specjalista pielęgniarka (L.p. 32) wymagany jest: - tytuł magistra na kierunku pielęgniarstwo i tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub promocji zdrowia i edukacji zdrowotnej, lub organizacji i zarządzania, lub w innej dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, - tytuł zawodowy magistra w zawodzie, w którym może być uzyskiwany tytuł specjalisty w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, i licencjat pielęgniarstwa lub średnie wykształcenie medyczne w zawodzie pielęgniarka i tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub promocji zdrowia i edukacji zdrowotnej, lub organizacji i zarządzania, lub w innej dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, - licencjat pielęgniarstwa i tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub promocji zdrowia i edukacji zdrowotnej, lub organizacji i zarządzania, - średnie wykształcenie medyczne w zawodzie pielęgniarka i tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub promocji zdrowia i edukacji zdrowotnej, lub organizacji i zarządzania i dwuletni staż pracy w zawodzie. Natomiast dla pracownika zatrudnionego na stanowisku starsza pielęgniarka (L.p. 34) wymagany jest: - tytuł magistra na kierunku pielęgniarstwo i jednoroczny staż pracy w zawodzie, - tytuł zawodowy magistra w zawodzie, w którym może być uzyskiwany tytuł specjalisty w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, i licencjat pielęgniarstwa lub średnie wykształcenie medyczne w zawodzie pielęgniarka i jednoroczny staż pracy w zawodzie, - licencjat pielęgniarstwa i trzyletni staż pracy w zawodzie, - średnie wykształcenie medyczne w zawodzie pielęgniarka i pięcioletni staż pracy w zawodzie. Zdaniem Sądu, zważywszy na budowę tych kolumn tabeli polegającej na tym, że rodzaje wykształcenia podane są od kolejnych tiret, rozdzielone przecinkami, trzeba stwierdzić, że wymienione są one alternatywnie. Wystarczy zatem posiadanie jednego z podanych rodzajów wykształcenia. Wszystkie przywołane na wstępie akty normatywne pozostają częścią jednego systemu prawnego. W związku z tym, uzasadniona staje się ich wykładnia systemowa, która zakłada interpretację poszczególnych sformułowań użytych w jednym akcie w świetle treści innego aktu. Skoro w ustawie z 8 czerwca 2017 r. ustawodawca odwołuje się do kategorii wykształcenia „wymaganego", to należy to interpretować w świetle rozporządzenia z 20 lipca 2011 r. Racjonalny ustawodawca odnosi się do pojęć istniejących, a jeżeli chciałby nadać tym pojęciom nowe znaczenie, to zdefiniowałby je w art. 2 ustawy zawierającym zbiór definicji legalnych. Takiemu odniesieniu nie stoi na przeszkodzie fakt, że rozporządzenie ma niższą rangę niż ustawa, skoro nie dochodzi tutaj do kolizji obu aktów, a raczej do doprecyzowania treści ustawy rozporządzeniem. Należy zauważyć, że ustawa nie precyzuje przez kogo dane kwalifikacje mają być wymagane - przez pracodawcę czy prawodawcę. Zważywszy na fakt, że akty powszechnie obowiązujące mogą ograniczać autonomię woli poszczególnych jednostek należy przyjąć, że chodzi o prawodawcę. W konsekwencji nie ma znaczenia, jakie wymagania stawia swoim pracownikom strona pozwana; istotne będą wymagania prawodawcy. Powyższą argumentację wzmacnia uzasadnienie ustawy z 8 czerwca 2017 r., gdzie wskazano, że jej celem jest wspieranie podnoszenia kwalifikacji zawodowych przez pracowników ochrony zdrowia. W świetle tego stwierdzenia jasne jest, zdaniem sądu, że przewidziany system gratyfikacji - zwiększający wynagrodzenie wraz ze wzrostem kwalifikacji - powinien być wykładany w ten sposób, że istotne są kwalifikacje posiadane, mieszczące się w granicach wyznaczonych rozporządzeniem z dnia 20 lipca 2011 r., nie zaś wymagane przez konkretnego pracodawcę na konkretnym stanowisku pracy. Gdyby przyjąć odmienną interpretację, to wymagania mogłyby być celowo ustalane przez pracodawcę na poziomie minimalnym tak, aby doprowadzić do zmniejszenia wydatków. Stałoby to jednak w jawnej sprzeczności z postulatem wspierania pracowników ochrony zdrowia, w tym pielęgniarek, w podnoszeniu ich kwalifikacji zawodowych. Ponadto byłoby działaniem nieuczciwym, skoro pracownicy medyczni - działając w zaufaniu do obowiązujących od 2017 r. przepisów prawa – podnosili swoje kwalifikacje, co znalazło potwierdzenie w zeznaniach M. C. i T. V., a także zeznania powódek E. P. i H. V.. (...) takiej wykładni padłyby również powódki posiadające specjalizację z pielęgniarstwa: C. P., H. V., bo pracodawca nie naruszyłby prawa kwalifikując je wraz ze wszystkimi innymi pielęgniarkami od 1.07.2022 r. do 6 grupy zawodowej, argumentując, że nie wymagał specjalizacji, pomimo tego że korzystał ze zdobytej przez nie w toku specjalizacji z pielęgniarstwa chirurgicznego wiedzy i umiejętności. Zaszeregowanie pielęgniarek do dalszej grupy wynagradzania w oderwaniu od posiadanych przez nie kwalifikacji i poziomu wykształcenia, w ocenie sądu, podważałoby zaufanie do państwa i stanowionego przezeń prawa. Pozwany podnosił także, co znalazło odzwierciedlenie w zeznaniach powódek i świadkini – dyrektorki ds. pielęgniarstwa pozwanego M. C., że wprowadzenie przez niego wymagań co do najwyższego wykształcenia (magister pielęgniarstwa oraz specjalizacja z pielęgniarstwa) nie byłoby możliwe, a to z uwagi na brak dostatecznej ilości pielęgniarek na rynku pracy. Na braki kadrowe personelu pielęgniarskiego w pozwanym wskazały w swoich zeznania także powódki C. P. oraz T. P.. Faktem powszechnie znanym jest, że Polska jest krajem z najniższą liczbą pielęgniarek w przeliczeniu na liczbę ludności w całej Unii Europejskiej i taki stan utrzymywał się od lat, a wręcz pogłębiał się. Ustawa z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników wykonujących zawody medyczne zatrudnionych w podmiotach leczniczych miała na celu zmianę tego stanu poprzez promowanie kształcenia pracowników ochrony zdrowia. Należało także uwzględnić pozostającą częścią systemu prawnego ustawę z 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (t.j. Dz.U. 2024.814). Ustawa ta, określając zasady wykonywania zawodów pielęgniarki i położnej i ich odpowiedzialności, odwołuje się do posiadanych kwalifikacji.
art. 12 ust. 1 ww. ustawy „Pielęgniarka i położna są obowiązane,
posiadanymi kwalifikacjami zawodowymi, do udzielenia pomocy w każdym przypadku, gdy zwłoka w jej udzieleniu mogłaby spowodować stan nagłego zagrożenia zdrowotnego, a
art. 12 ust 2 „Pielęgniarka i położna mogą odmówić wykonania zlecenia lekarskiego oraz wykonania innego świadczenia zdrowotnego niezgodnego z ich sumieniem lub z zakresem posiadanych kwalifikacji, podając niezwłocznie przyczynę odmowy na piśmie przełożonemu lub osobie zlecającej, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 1”. W ocenie sądu powołane przepisy powinny być interpretowane łącznie, z uwzględnieniem okoliczności, iż stanowią integralną część systemu organizacji ochrony zdrowia. Zatem należy uznać, że kwalifikacje wymagane, o których mowa w obowiązującym od 29 czerwca 2022 r. załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. , podobnie jak w załączniku obowiązującym przed tą datą, to kwalifikacje zgodne z wyżej powołanym Rozporządzeniem, posiadane przez danego pracownika medycznego. Wobec tego kwalifikacje posiadane przez powódki oraz pozostałe pielęgniarki zatrudnione przez pozwanego należy uznać za wymagane na zajmowanym przez nie stanowisku w rozumieniu załącznika do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. i jako takie winny stanowić podstawę do zaliczenia powódek od 1.07.2022 r. do nast. grup: grupy 5 (powódki C. P. i H. V.) i 6 (pozostałe powódki), a od 1.07.2021 r. do nast. grup: grupy 8 (powódki H. M., H. V., C. P., T. P., M. H.) i do grupy 9 (powódki E. P. i G. Ł.). Można było przyjąć, że skoro pracodawca od lipca 2022 r. zaliczył pielęgniarki ze specjalizacją do 5 grupy zawodowej (a wcześniej do 8 grupy), a pielęgniarki z tytułem magistra pielęgniarstwa i specjalizacją do 2 grupy zawodowej (a wcześniej do 7 grupy zawodowej), to znaczy, że wymagał takich kwalifikacji. Przed wejściem w życie nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 26 maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2022.1352 z dnia 2022.06.28), strona pozwana w pełni uznawała wszystkie kwalifikacje zawodowe powódek i innych pielęgniarek, pielęgniarzy zatrudnionych przez niego, w tym wykształcenie, także wykształcenie na poziomie wyższym magisterskim ze specjalizacją oraz specjalizację z pielęgniarstwa. Znajdowało to odzwierciedlenie w wysokości wypłacanego wynagrodzenia zasadniczego, zmiany wysokości wynagrodzenia po osiągnięciu specjalizacji, ukończenia studiów magisterskich z pielęgniarstwa, a także w treści zgłoszenia pielęgniarek do NFZ celem pozyskania środków na podwyższenie ich wynagrodzeń. Wobec powyższego nie można było stwierdzić, że działania pozwanego jak chodzi o zaszeregowanie powódek oraz pozostałych pielęgniarek, w tym także tych, do których pracy powódki się porównywały (powódki w pozwie wskazały, że były to pielęgniarki: M. F., C. C., X. E. i T. V.) do poszczególnych grup zawodowych określonych w załączniku do ww. ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych były sprzeczne z prawem. Na tle literalnego brzmienia zapisów Ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, odnoszących się do kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku, doszło do powstania problemów interpretacyjnych, co w konsekwencji doprowadziło do sporów w materii zaszeregowania pielęgniarek i położnych do odpowiedniej grupy zawodowej. Po zmianie Ustawy z 8 czerwca 2017 r. i zmianie jej załącznika poprzez ponowne określenie grup zawodowych według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku (Dz.U.2022.1352 z dnia 2022.06.28) część szpitali - pracodawców zastosowała zmienione przepisy w sposób literalny, przyjmując, że należy je interpretować w taki sposób, że chodzi o kwalifikacje wymagane przez pracodawcę, dochodziło do skrajnych sytuacji, w których pielęgniarka z tytułem zawodowym magistra pielęgniarstwa albo położna z tytułem zawodowym magistra położnictwa, która uzyskała tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, była zaszeregowana przez swojego pracodawcę do grupy 5 lub 6 ze względu na wymagane przez pracodawcę kwalifikacje a nie faktycznie posiadane, konsekwencją czego było przypisanie jej niższego współczynnika pracy. Takie praktyki zostały jednakże ocenione negatywnie w toku postępowań sądowych z odwołań pielęgniarek lub położnych z tytułem zawodowym magistra pielęgniarstwa i specjalizacją z pielęgniarstwa lub z dziedziny mającej zastosowanie w ochronie zdrowia. W orzecznictwie sądów powszechnych utrwalił się pogląd, że przywołane przepisy nakazują pracodawcom wypłacanie wynagrodzeń według kwalifikacji posiadanych przez pracowników, a nie wymaganych przez danego pracodawcę. W piśmiennictwie zauważono, że pogląd ten został również wyrażony przez Ministerstwo Zdrowia oraz Narodowy Fundusz Zdrowia, który przekazał na rzecz podmiotów leczniczych zwiększone środki celem pokrycia podwyżek. „Ministerstwo nie chciało dowolnego ustalania wynagrodzeń dla pielęgniarek i położnych oraz pozostałego personelu medycznego. Ministerstwo Zdrowia oraz NFZ wiążą wynagrodzenie pracowników z ich wykształceniem (zob.: pismo podsekretarza stanu z 17.6.2022 r.; https://nipip.pl/wp-content/uploads/(...)-do-NIPiP.pdf, dostęp 7.6.2024 r.), a ponadto środki finansowe na ten cel zostały faktycznie przekazane szpitalom. Pracodawca nie może zmieniać wymaganych kwalifikacji od 1.7.2022 r. tylko po to, by płacić pracownikom medycznym mniej." (T. Ś., Wynagrodzenia pielęgniarek i położnych zatrudnionych w podmiotach leczniczych po 1.7.2022 r. – komentarz praktyczny, G., 2024-08-05). Sąd Najwyższy w wyroku z 23.04.2025 r., sygn. akt I (...) 3/25 (opublik.: OSNP 2025 nr 10, poz. 98; G. nr (...)) po rozpoznaniu skargi kasacyjnej pozwanego szpitala wyraził pogląd, że „od dnia 1 lipca 2022 r. cechą kwalifikującą do grupy zawodowej nr 2, o której mowa w załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2139 ze zm.), było legitymowanie się pielęgniarki tytułem zawodowym magister pielęgniarstwa albo położnej tytułem magister położnictwa, z wymaganą specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, a także wykonywanie pracy na stanowiskach, na których wymagane były takie kwalifikacje zawodowe, przy czym determinantem podstawowym było adekwatne wykształcenie i specjalizacja. Wykładnia prokonstytucyjna, funkcjonalna, celowościowa oraz historyczna, mimo braku pełnej jasności wykładni językowej, uzasadniają ustalenie dla pielęgniarki lub położnej wskaźnika pracy w wysokości 1,29, jeżeli pracodawca nie dostosował struktury zatrudnienia ani zakładowego regulaminu wynagradzania od dnia 1 lipca 2022 r. do grup zawodowych według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku stosownie do załącznika do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. a pracownik faktycznie wykonuje zadania służbowe, mając wykształcenie i kwalifikacje określone w punkcie 2 tego załącznika. Ustalenie przez pracodawcę na podstawie art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. wskaźnika pracy pielęgniarki poniżej 1,29 mogło podlegać weryfikacji w postępowaniu odwoławczym od wypowiedzenia zmieniającego warunki płacowe. Powołanie się przez pracodawcę w uzasadnieniu wypowiedzenia warunków płacy tylko na konieczność wykonania art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. w związku z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2022 r. poz. 1352) było niewystarczające i z przyczyn formalnych mogło implikować uwzględnienie odwołań pracowników (art. 30 § 4 KP w związku z art. 42 § 1 i art. 45 § 1 KP)”. Wskazał ponadto, że „Poza funkcją tych przepisów (powołanej wyżej ustawy z 8 czerwca 2017 r.) zapewnienia odpowiedniej kadry medycznej przede wszystkim w szpitalach (uniknięcia emigracji zarobkowej wykształconych pracowników medycznych), perspektywicznym celem omawianych unormowań było także zachęcenie młodych ludzi do podejmowania kształcenia w zawodach medycznych i stopniowego zastępowania starszych pracowników, co możliwe było tylko przy zapewnieniu odpowiednio wysokich wynagrodzeń wykształconych pracowników. Sąd Najwyższy uznał, że jeśli ustawodawca ze względów społecznych zdecydował się na ograniczenie swobody kształtowania wysokości wynagrodzenia w zawodach związanych ze służbą zdrowia, wówczas wykładnia prokonstytucyjna i funkcjonalna wymaga, aby limitowanie dolnego progu wynagrodzeń było jednoznaczne, łatwe do stosowania przez pracowników, pracodawców oraz finalnie - przez sąd. Już z samego brzmienia ustawy osoba zainteresowana powinna ustalić, czy jej wynagrodzenie odpowiada najniższemu wynagradzaniu ustawowemu. W tym kontekście ustalanie dolnego limitu wynagrodzenia zasadniczego pielęgniarek nie mogło więc podlegać arbitralnej decyzji pracodawcy lub takiego ustalenia struktury organizacyjnej jednostki służby zdrowia, aby żadna pielęgniarka nie mogła się ubiegać o wynagrodzenie z wyższej grupy załącznika do analizowanej ustawy.”. Podobny pogląd SN wyraził w uzasadnieniu postanowienia z dnia 17 listopada 2025 r., sygn. akt III PSK 73/25 (opubl.: www.sn.pl, G. nr (...)) oraz postanowienia z 7 lipca 2025 r., sygn. akt I PSK 23/25 (opubl.: www.sn.pl, G. nr (...)). Sąd orzekający przedstawione wyżej poglądy Sądu Najwyższego podziela. Powódki swoje żądania opierały na twierdzeniu, że doszło wobec nich do naruszenia przez pozwanego zasady równego traktowania w zatrudnieniu, o której mowa w art. 11
art. 11
którym pracownicy mają prawo do jednakowego wynagrodzenia za jednakową pracę lub za pracę o jednakowej wartości, a więc prawo do równej płacy za równą pracę. Nakaz równego traktowania pracowników odnosi się do pracowników pozostających w takiej samej sytuacji. Pracodawca narusza ten nakaz, jeżeli traktuje pracownika inaczej (gorzej), niż potraktowałby inną osobę znajdującą się w takiej samej sytuacji (zob. wyrok SN z dnia 22 lutego 2018 r. w sprawie II PK 112/17, LEX 2488060). Zakres normowania przepisu art. 18
art. 18
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.