K. i D. N.. Natomiast w przypadku odwołującego K. S. Sąd stwierdził, że nie zaszła podstawowa przesłanka z art. 116 par. 1 Ordynacji podatkowej, aby możliwym było przypisanie mu odpowiedzialności za zadłużenie, którego dotyczą sporne decyzje, gdyż skarżący ten skutecznie złożył 7.07.2015 r. oświadczenie o rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu wobec czego nie był już w zarządzenie (...) w badanym okresie od grudnia 2017 r. do września 2018 r. Co do zasady nieujawnienie w KRS oświadczenia o rezygnacji z funkcji członka zarządu nie pozbawia tego oświadczenia skutków prawnych (bo wpisy w KRS mają charakter deklaratoryjny) /zob. Wyrok WSA w Olsztynie z 27.02.2025 r., (...) SA/O. 23/25, Legalis nr 3185760/. Skarżący w sposób należyty wykazał za pomocą dokumentów, których autentyczność nie budzi wątpliwości, że skutecznie złożył pisemne oświadczenie o rezygnacji z funkcji członka zarządu 7.07.2015 r. wypełniając wymagania ze statutu stowarzyszenia. W konsekwencji należało zmienić zaskarżoną przez niego decyzję, albowiem K. S. nie był członkiem zarządu (...) w badanym okresie i nie ponosi w związku z tym odpowiedzialności za zadłużenie składkowe. Z tych przyczyn Sąd orzekł o powyższym na mocy art.
wobec K. S.. Również w przypadku D. O. należało zmienić zaskarżoną decyzję z 27.12.2023 r., albowiem w świetle zebranego materiału dowodowego powódka nie była członkiem zarządu (...) - wobec czego brak podstaw do przypisania jej odpowiedzialności za sporne zadłużenie. Z art. 19 a ust. 5 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wynika bowiem, że do wniosku o wpis osób reprezentujących podmiot wpisany do Rejestru, likwidatorów i prokurentów należy dołączyć oświadczenia tych osób obejmujące zgodę na ich powołanie oraz ich adresy do doręczeń. Wymogu dołączenia oświadczenia obejmującego zgodę nie stosuje się, jeżeli wniosek o wpis jest podpisany przez osobę, która podlega wpisowi albo która udzieliła pełnomocnictwa do złożenia wniosku o wpis, albo której zgoda jest wyrażona w protokole z posiedzenia organu powołującego daną osobę lub w umowie spółki. Nie ma w aktach ani jednego dowodu, który by potwierdził przeciwną wersję forsowaną przez M. K. i D. N. a także przez pozwanego. Nie jest dowodem na bycie przez D. O. protokół z 7.07.2015 r., gdyż D. O. nie wyraziła jednocześnie na piśmie zgody na to, że wejdzie w skład zarządu po tym jak skutecznie rezygnację z pełnionej funkcji członka zarządu złożył K. S.. Nie ma w aktach żadnych dokumentów późniejszych, które by D. O. podpisywała jako członek zarządu stowarzyszenia. Jedyny dokumenty złożone przez M. K. i D. N. które były podpisane po 7.07.2015 r. przez D. O. to protokoły, ale na nich podpisywała się ona jako protokolant, a na pismach i protokołach kontroli kuratorium, podpisywała się jako dyrektor szkoły. Stąd też w żaden sposób na podstawie tych dokumentów nie można ustalić, że D. O. była członkiem zarządu zatem. M. K. i D. N. przyznali, że nie odebrali nigdy od D. O. pisemnej zgody na zostanie przez nią członkiem zarządu – zatem takiej zgody na piśmie nigdy nie złożyła, a nadto przyznali, że ani D. O., ani żadne z nich nigdy nie złożyło w sądzie rejestrowym wniosku o wpis D. O. od 7.07.2015 r. jako członka zarządu stowarzyszenia. Sąd miał na uwadze, że D. O. angażowała się w sprawy dotyczące prowadzonych szkół przez stowarzyszenie -ale powyższe nie uprawnia do wniosku, że czyniła to jako członek zarządu stowarzyszenia. Z zeznań D. O. wynika, że jej zainteresowanie sprawami płatnika wynikało z tego, że była dyrektorem szkoły a ponadto zależało jej na tym by szkoły mogły funkcjonować bo była wtedy w trakcie rozwodu i jej sytuacja zawodowa i majątkowa miała znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy rozwodowej duże znaczenie. Jak już wcześniej wspomniano Sąd dał wiarę D. O., że mimo iż w postępowaniu rozwodowym podała, że jest członkiem stowarzyszenia to zrobiła to jedynie na użytek tej sprawy licząc na korzystny dla niej wynik, ale faktycznie nim nie była bo nie wyraziła na piśmie nigdy na to zgody, nie podpisywała się nigdzie na żadnym dostępnym dokumencie jako członek zarządu stowarzyszenia, ani też nigdy nie złożyła wniosku o wpis do KRS aby ujawnić, że jest członkiem Zarządu (...). Z zeznań M. K. i D. N. można też pośrednio wnioskować, że zdawali sobie sprawę z tego, że D. O. nie zamierzała wyrazić takiej zgody i że nie złożyła wniosku o jej wpis do KRS, bo próbowali ją jak przyznali do tego bezskutecznie nakłonić a sami nie zrobili tego aż do wykreślenia z KRS (...), co zresztą nie dziwi, jeśli wziąć pod uwagę, że nie mieli na to żadnych dokumentów, które by potwierdzały że D. O. wyraziła na piśmie zgodę na bycie członkiem zarządu. Podkreślić też ponownie w tym miejscu należy, że pozwany nie wykazał żadnej inicjatywy dowodowej, aby udowodnić, że D. O. była członkiem zarządu Stowarzyszania badanym okresie, bo powoływanie się jedynie na protokół z 7.07.2015 r. co wobec braku pisemnej zgody D. O. na pełnienie funkcji członka zarządu i brak jakichkolwiek dokumentów, że działała jako członek zarządu – nie daje ku temu podstaw, tym bardziej wobec logicznych zeznań D. O., że takiej zgody nigdy nie wyraziła i nigdy nie pełniła funkcji członka zarządu przedmiotowego (...). Choć zatem wpis do KRS ujawniający członka zarządu ma charakter deklaratoryjny to wobec braku dowodów, że D. O. wyraziła zgodę na piśmie na bycie członkiem zarządu – nie ma podstaw do czynienia ustaleń, że takim członkiem była. Z tych przyczyn Sąd orzekł o powyższym na mocy art.
wobec D. O.. O kosztach postępowania w punktach 4 sentencji wyroku Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art.98 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności stron za wynik postępowania. Sąd zasądził na rzecz K. S. od rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) (...) w Ł. kwotę 3600 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sąd ustalił powyższą kwotę zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). O odsetkach ustawowych za opóźnienie Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 §1 [1] k.p.c. O kosztach postępowania w pkt 5 i 6 sentencji wyroku Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art.98 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności stron za wynik postępowania. Sąd zasądził na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) (...) w Ł. kwoty po 3600 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego od M. K. i D. N.. Sąd ustalił powyższą kwotę zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). O odsetkach ustawowych za opóźnienie Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 §1 [1] k.p.c. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawczyni przez pełnomocnika z urzędu S ąd orzekł uwzględniając nakład pracy pełnomocnika z urzędu na podstawie § 24 w zw. z § 8 pkt 5 ust. 2 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2024 r., poz. 764) podwyższając należne koszty o podatek VAT.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.