IV Ka 716/25

(1)zawarty w pisemnej apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego dotyczył błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść poprzez przyjęcie że: - opinia sądowo- toksykologiczna jest wiarygodna, przeprowadzona w oparciu o jednoznaczny materiał źródłowy w postaci wyników wielokrotnego badania krwi, wykonana metodą naukową i poparta przekonującym wywodem wypowiedź eksperta dysponującego wiedzą specjalną, jednoznacznie obalająca wersję oskarżonego jako niewiarygodną medycznie. Ponadto, nieobarczona żadnym z mankamentów wskazanych w art. 201 kpk - formułująca jasne i stanowcze wnioski końcowe, niesprzeczna wewnętrznie i w sposób pełny odnosząca się do możliwych scenariuszy zdarzenia, włącznie z wersją o rzekomym nadpiciu alkoholu przez oskarżonego już po zakończeniu podróży, podczas gdy w/w opinia została oparta na nieprawidłowo wykonanych badaniach Alkometrem, braku uwzględnia, iż o godzinie 13:43 stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu u oskarżonego wynosiło 0.92 mg/1 etanolu, zaś o godzinie 14:40 0,90 mg/1 etanolu- czyli praktycznie tyle samo- bez uwzględnienia wyników wcześniejszych pomiarów, wyprowadzenia błędnego wniosku, że pomiędzy godziną 12:18, a godziną 13:00 oskarżony był w stanie nietrzeźwości z zawartością alkoholu prowadzącą do stężenia 0,97 mg/1 bez uwzględnienia, że o godzinie 13:45 miał stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu 0.97 mg/1, co oznaczałoby , że to stężenie alkoholu utrzymywało się u oskarżonego nieprzerywanie pomiędzy godziną 12:18 a godziną 13:45, a w efekcie niesprawdzenia przez biegłego, czy urządzenie jakim przebadano oskarżonego na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu było sprawne technicznie - co wskazuje, że opinia biegłego zwiera niejasności nie wyjaśnia stanowiska biegłego co do przeprowadzonych pomiarów alkoholu i nie odnosi się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy - co uniemożliwia jej jednoznaczną interpretację. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut pierwszy podniesiony przez obrońcę oskarżonego w apelacji częściowo zasługuje na uwzględnienie. Aby skutecznie podnosić zarzut naruszenia wynikającej z art. 7 kpk zasady swobodnej oceny dowodów należy wykazać, że ustalenia sądu meriti oraz ocena zgromadzonego w niniejszej sprawie istotnego materiału dowodowego z punktu widzenia postawionego oskarżonemu zarzutu nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 kpk), a nadto nie była wynikiem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 kpk) oraz uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 kpk) - zobacz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r., OSNKW 1991 r., nr 7-9, poz. 41 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r., Prok i Pr. 1999 r., nr 2 poz. 6). Sąd I instancji przeprowadził w sposób wyczerpujący postępowanie dowodowe i dokonał oceny ujawnionego w toku przewodu sądowego materiału dowodowego, uzasadniając dlaczego nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego. Dokonana przez sąd rejonowy ocena ujawnionych w toku przewodu sądowego dowodów poczyniona została z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego i pozostaje pod ochroną art. 7 kpk. Sąd rejonowy zasadnie przypisał R. H. sprawstwo zarzucanego mu czynu. W tym zakresie podzielić należy przede wszystkim wniosek sądu I instancji dotyczący tego, że na wiarę nie zasługiwały wyjaśnienia oskarżonego w których twierdził, że w czasie jazdy samochodem marki K. (...) był trzeźwy, gdyż alkohol spożywał dopiero pod sklepem. Z opinii biegłego chemika- toksykologa dr n. med. Ł. Ł. wynika, że z medycznego punktu widzenia wypicie przez oskarżonego między godziną 13.10 a 13.20 alkoholu w ilości 200 ml wódki i 0,5 piwa doprowadzić powinno do maksymalnego stężenia alkoholu na poziomie ok. 1,4 promila. Taką ilość spożytego alkoholu w dniu zdarzenia oskarżony podał w złożonych wyjaśnieniach na rozprawie przed sądem rejonowym, a także do protokołu badania stanu jego trzeźwości przez funkcjonariuszy Policji w dniu 22 maja 2025 roku. O godzinie 13.45 maksymalna wartość alkoholu, jaką zmierzono w wydychanym powietrzu przez R. H. wynosiła 0,97 mg/l czyli 2,03 promila. W przeprowadzonym badaniu o godzinie 13:43 z udziałem oskarżonego stwierdzono stężenie na poziomie: 0,92 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a więc około po 23 minutach od ewentualnego deklarowanego spożycia alkoholu przez R. H.. Biegły Ł. Ł. w wydanej opinii pisemnej wskazał, że, gdyby spożycie alkoholu nastąpiło, jak w wersji podanej przez oskarżonego, uzyskany wynik pomiaru byłby znacznie niższy o godzinie 13.43, dlatego z medycznego punktu widzenia wersja oskarżonego odnośnie spożytego alkoholu jest niewiarygodna. Biegły zaopiniował, że pomiar powietrza wykonany w dniu 25.05.2025 roku wskazuje o godz.13.45 i 14.12, że kierując pojazdem między godz. 12.18, a 13.00 R. H. był w stanie nietrzeźwości z zawartością alkoholu prowadzącą do stężenia 0,97 mg/l. Rację ma obrońca oskarżonego, że stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu u oskarżonego przy obu przeprowadzonych badaniach o godz.13.45 i 14.12 było jednakowe, ale fakt ten nie dyskwalifikuje wydanej opinii, gdyż wynik jednego z pomiarów mógł wynikać z niedokładnego ,,wydechu powietrza” przez oskarżonego do Alkometru, ale od pierwszego badania do godziny 14.12 stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu rosło i dopiero zmalało o godzinie 14:40 do wartości 0,90 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Ponieść należy, że biegły wydający opinię w przedmiotowej sprawie wyjaśnił, że w realiach przedmiotowej sprawy nie można wykonać obliczeń retrospektywnych, co do zawartości alkoholu w organizmie R. H. w czasie popełnienia zarzuconego mu czynu, a jedynie należy oprzeć się na wiedzy medycznej. Taką wiedzę niewątpliwie biegły z wieloletnim doświadczeniem zawodowym (stopniem naukowym doktora) i kwalifikacjami posiada. Zdaniem sądu okręgowego brak jest podstaw do twierdzenia, że wykonywane pomiary u oskarżonego stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu są wadliwie. Urządzenie Alkometr nr. (...) posiadało aktualne świadectwo wzorcowania wystawione w dniu 11 kwietnia 2025 roku. Świadek G. F. – funkcjonariusz Policji w złożonych zeznaniach wskazał, że w dniu zdarzenia nie stwierdził jakichkolwiek problemów technicznych w działaniu urządzenia, żadne nieprawidłowości nie zwróciły jego uwagi, a dokonywał w tym dniu kilku pomiarów. Świadek w sposób rzeczowy, fachowy i przekonująco wytłumaczył jakie procedury zastosowano przy badaniu oskarżonego. Najpierw był zbadany urządzeniem Z., które wskazuje tylko czy badana osoba jest pod wpływem alkoholu (zapalają się kolorowe diody oznaczające stan badanego) i dopiero, gdy stwierdzono wynik pozytywny oskarżony został poddany szczegółowemu badaniu urządzeniem Alkometr na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Świadek jest funkcjonariuszem Policji, z wieloletnim doświadczeniem, toteż w światle jego obiektywnych zeznań, nie ma podstaw do przyjęcia, że urządzenie Alkometr nr. (...) mogło działać wadliwie. Czyn oskarżonego został ujawniony po zawiadomieniu przez jego żonę o możliwości kierowania przez męża pojazdem w stanie nietrzeźwości. Nie znajduje logicznego wytłumaczenia w takiej sytuacji zachowanie oskarżonego, który po rozmowie telefonicznej z funkcjonariuszem Policji w ciągu 10 minut miałby spożyć alkohol zakupiony w sklepie, tym samym narażając się na zarzut jazdy w stanie nietrzeźwości. W ocenie sądu odwoławczego opinia biegłego jest pełna, wewnętrznie spójna i nie zawiera wad o jakich mowa w art. 201 kpk. Prawidłowe są ustalenia sądu meriti, że R. H. w czasie kiedy kierował pojazdem marki K. (...) znajdował się w stanie nietrzeźwości. Zdaniem sądu okręgowego był to stan nietrzeźwości prowadzący o godzinie 14:12 do stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu o wartości 0,97 mg/l i w tej części sąd okręgowy zmienił opis przypisanego oskarżonemu czynu w zaskarżonym wyroku, gdyż sąd meriti ustalił, że był to stan nietrzeźwości na poziomie nie niższym niż 0,97 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego w punkcie 1 wniesionej apelacji w tej części sąd okręgowy uznał za zasadny. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego czynu ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Skoro częściowo zasadny okazał się zarzut błędu w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób postulowany przez obrońcę oskarżonego bądź jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi rejonowemu. Sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w części dotyczącej ustaleń co do stężenia alkoholu u oskarżonego podczas kierowania swoim samochodem marki K. (...). 3.2. Zarzut drugi

(2)zawarty w pisemnej apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego dotyczył rażącej niewspółmierności kary w sensie jej surowości. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Na wstępie podnieść należy, że sąd okręgowy w tym składzie podziela stanowisko zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie, że zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen zasługuje na uwzględnienie wówczas gdy pomiędzy karą orzeczoną przez sąd I instancji a karą jaką należałoby orzec w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary, istnieje wyraźna, istotna, „bijąca wręcz po oczach” różnica. Oznacza to, że zarzut określony w art. 438 pkt 4 kpk zasługuje na uwzględnienie wówczas gdy spełnione są łącznie dwa warunki. Pierwszy z nich to wskazana wyżej, wyraźna, istotna różnica pomiędzy karą orzeczoną, a karą jaką należałoby orzec w instancji odwoławczej, a drugi to stwierdzenie naruszenia przez sąd meriti dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 kk, co może nastąpić poprzez pominięcie określonych okoliczności o charakterze obciążającym lub łagodzącym lub też nie nadanie tym okolicznościom właściwego znaczenia przy określaniu rodzaju i wymiaru kary wobec osoby oskarżonej (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 21.09.2021 r., II AKa 252/20). Czyn przypisany oskarżonemu charakteryzuje się znacznym stopniem społecznej szkodliwości. R. H. wiedział, że jest nietrzeźwy i zdecydował się prowadzić samochód w stanie nietrzeźwości prowadzącym o godzinie 14:12 do stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu na poziomie 0.97 mg/l. Działał z zamiarem bezpośrednim popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk. Przejechał odcinek drogi z Ł. do G. w momencie wzrastania natężenia ruchu i stwarzał realne zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego. Biorąc pod uwagę dyrektywy wymiaru kary zawarte w art. 53 § 1 i 2 kk nie można traktować orzeczonej kary wobec oskarżonego jako rażąco niewspółmiernie surowej. Wymierzona oskarżonemu kara nie przekracza stopnia jego winy, który wiedząc, że jest w stanie znacznej nietrzeźwości zdecydował się na jazdę samochodem. W realiach przedmiotowej sprawy oskarżony nie działał w jakiejś wyjątkowej sytuacji i nie było żadnego ważnego powodu, aby w tym dniu musiał jechać swoim samochodu. Podnieść należy, ze T. H. podczas rozmowy z oskarżonym poinformowała go, że ,,jest pijany”, a on temu nie zaprzeczył i odpowiedział jej, że ,,pił wczoraj”, po czym wyszedł z jej mieszkania i odjechał swoim samochodem. Orzeczona kara oskarżonemu nie może być postrzegana jako rażąco niewspółmiernie surowa, gdyż jest karą wolnościową i spełni swe cele w zakresie obu prewencji. Promowanie takich kierowców, jak oskarżony, dobrodziejstwem samoistnej kary grzywny byłoby swoistym przyzwoleniem na analogiczne zachowania. Wniosek O zmianę wyroku i orzeczenie grzywny w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Skoro niezasadny okazał się zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób postulowany przez obrońcę oskarżonego.

1. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.
2. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
3. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.
4. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.
5. Przedmiot utrzymania w mocy Sąd okręgowy utrzymał w mocy w pozostałej części wyrok sądu meriti, zmieniając jedynie w opisie przypisanego czynu oskarżonemu ustalenie, co do jego stanu nietrzeźwości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Skoro zarzuty podnoszone obrońcy oskarżonej nie zasługiwały na uwzględnienie, a także brak było podstaw do uchylenia wyroku sądu I instancji z urzędu, należało zaskarżony wyrok w pozostałej części utrzymać w mocy. 1.
6. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.
7. Przedmiot i zakres zmiany W zakresie ustalenia stopnia stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu poprzez przyjęcie, że oskarżony kierował w czasie czynu pojazdem mechanicznym będąc w stanie nietrzeźwości prowadzącym o godzinie 14:12 do stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu o wartości 0,97 mg/l. Zwięźle o powodach zmiany Sąd meriti poczynił dowolne ustalenie, przyjmując, że oskarżony kierował pojazdem mechanicznym będąc w stanie nietrzeźwości wyrażającym się stężeniem alkoholu w wydychanym powietrzu na poziomie nie niższym niż 0,97 mg/l. Sąd okręgowy ustalił, że oskarżony, kierował w czasie czynu pojazdem mechanicznym będąc w stanie nietrzeźwości prowadzącym o godzinie 14:12 do stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu na poziomie 0,97 mg/l. 1.
8. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.
9. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.
10. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.
11. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.
12. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.
13. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.
14. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.
15. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
16. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności pkt 3 O kosztach za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 634 kpk. Sąd okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 złotych opłaty za drugą instancję i kwotę 20 złotych z tytułu wydatków za postępowanie odwoławcze. Wysokość opłaty ustalono na postawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. 1983 r. Nr 49 poz. 223)
17. PODPIS 1.
18. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego R. H. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Skarżone jest rozstrzygniecie uznające oskarżonego za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu, a z ostrożności procesowej apelant podniósł zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej oskarżonemu kary. 0.1.1.3.
19. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☒co do winy ☒co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.
20. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.1.1.
21. Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana