Orzeczenie, sygn. akt IV Ka 739/25

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 739/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2 1.

CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1.

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku wydany w dniu 04 sierpnia 2025 roku w sprawie o sygn. akt II K 226/25.

1.2.

Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3.

Granice zaskarżenia 1.1.1.

Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒co do winy ☒co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.2.

Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k.

–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4.

Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana 2.

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.5.

Ustalenie faktów 1.1.3.

Fakty uznane za udowodnione Lp.

Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1.

I. W. (1) Oskarżony leczył się od 2020 roku z powodu braku koncentracji w stresowych sytuacjach. Korzystał z pomocy psychologów i psychiatrów. Jego problemy były związane z problemami zdrowotnymi jego mamy. Nigdy nie przebywał w szpitalu psychiatrycznym i nie był badany psychiatrycznie w innych prowadzonych przeciwko niemu sprawach karnych. Samochód, którego przepadek orzekł sąd I instancji nie jest jego własnością, gdyż przekazał go swojej babci X. Y. na zasadzie darowizny, po zaistniałym zdarzeniu będącego przedmiotem zarzutu w tej sprawie. wyjaśnienia oskarżonego I. W. (1) k-251 1.1.4.

Fakty uznane za nieudowodnione Lp.

Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1.

I. W. (1) Matka oskarżonego zmarła w dniu 29 sierpnia 2024 roku. Oskarżony miał skierowanie do Szpitala (...) w U. na oddział psychiatryczny wystawione w dniu 22 października 2021 roku. W dniu 01 grudnia 2025 roku lekarz psychiatra T. R. wystawił zaświadczenie lekarskie, w którym stwierdził występowanie u oskarżonego nasilonych objawów lękowych i depresyjnych. Aktualnie samochód, który oskarżony darował swojej babci jest zarejestrowany i ma nr rej. (...).

Odpis skrócony aktu zgonu H. W., orzeczenie o niepełnosprawności H. W., orzeczenie orzecznika ZUS, skierowanie do szpitala, zaświadczenie lekarskie z prywatnego gabinetu lek. spec. psychiatry T. R., zdjęcia samochodu Ł. nr (...). k-249 1.6.

Ocena dowodów 1.1.5.

Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.1.1.1 wyjaśnienia oskarżonego I. W. (1) Wyjaśnienia oskarżonego zasługują na wiarę odnośnie potwierdzenia zmiany właściciela samochodu, którego przepadek orzekł sąd I instancji. I. W. (1) wyjaśnił, że samochód ten w formie darowizny przekazał swojej babci, po zaistniałym zdarzeniu. Nie budzi także wątpliwości ta część wyjaśnień oskarżonego, w których przyznał, że nigdy nie był leczony w szpitalu psychiatrycznie i nie był badany przez biegłych lekarzy psychiatrów w związku z innymi sprawami karnymi, w których występował w charakterze oskarżonego.

2.1.2.1 Odpis skrócony aktu zgonu H. W., orzeczenie o niepełnosprawności H. W., orzeczenie orzecznika ZUS, skierowanie do szpitala, zaświadczenie lekarskie z prywatnego gabinetu lek. spec. psychiatry T. R., zdjęcia samochodu Ł. nr rej (...).

Dokumenty dołączone do akt sprawy przez obrońcę oskarżonego nie budzą wątpliwości co do ich autentyczności. Potwierdzają wyjaśnienia oskarżonego, że jego matka H. W. była ze względów zdrowotnych zaliczana do stopnia niepełnosprawności -znacznego i w dniu 29 sierpnia 2024 roku zmarła. Oskarżony nie był leczony psychiatrycznie w warunkach szpitalnych. Korzystał z pomocy lekarza psychiatry T. R., który potwierdził w wydanym zaświadczeniu lekarskim z dnia 01 grudnia 2025 roku, że leczy oskarżonego. Wystawiony dokument jest dokumentem prywatnym dołączonym do akt przez obrońcę oskarżonego. Sąd okręgowy dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego złożonym na okoliczność leczenia psychiatrycznego na rozprawie odwoławczej, że powodem jego wizyt u lekarza psychiatry był brak koncentracji przede wszystkim w sytuacjach stresowych, aktualnie pracuje na stałą umowę o pracę i nigdy nie leczył się psychiatrycznie w warunkach szpitalnych na oddziale psychiatrycznym. Zdjęcia dołączone do akt sprawy potwierdzają fakt, iż na wiarę zasługują wyjaśnienia oskarżonego, że darował swojej babci samochód marki Ł. (...) opisany w zarzuconym mu czynie, który został zarejestrowany i posiada oryginalne tablice rejestracyjne widoczne na dołączonych zdjęciach tego pojazdu.

1.1.6.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 2.1.2.1 3.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp.

Zarzut 3.1.

Obrońca oskarżonego adwokat H. B. w punkcie pierwszym (1- numeracja przyjęta przez sąd okręgowy) wniesionej apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła obrazę przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia to jest:

-art. 4 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie nieusuniętych wątpliwości występujących w przedmiotowej sprawie na niekorzyść oskarżonego, w szczególności wątpliwości co do tego czy oskarżony prowadził pojazd mechaniczny znajdując się w stanie nietrzeźwości zeznania pokrzywdzonych zasługują na przypisanie waloru wiarygodności,

-art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, a w istocie dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z pominięciem dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Aby skutecznie podnosić zarzut naruszenia wynikającej z art. 7 kpk zasady swobodnej oceny dowodów należy wykazać, że ustalenia sądu meriti oraz ocena zgromadzonego w niniejszej sprawie istotnego materiału dowodowego z punktu widzenia postawionego oskarżonemu zarzutu nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 kpk), a nadto nie była wynikiem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 kpk) oraz uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 kpk) - zobacz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r., OSNKW 1991 r., nr 7-9, poz. 41 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r., Prok i Pr. 1999 r., nr 2 poz.6).

Sąd rejonowy na rozprawie w dniu 30 czerwca 20-25 roku ujawnił przez odczytanie wyjaśnienia oskarżonego (nie stawił się na rozprawę - powiadomienie o jej terminie odebrał osobiście) i przeprowadził postępowanie dowodowe. przesłuchując w tym dniu w charakterze świadków C. K. i I. W. (2). Na rozprawie w dniu 04 sierpnia 2025 roku sąd przeprowadził dowód z zeznań świadka X. B. i ujawnił przez odczytanie zeznania świadka L. D. (1) oraz uznał za ujawnione w trybie art. 394 § 2 kpk bez odczytywania wszystkie dokumenty z akt sprawy. Obecna na obu rozprawach obrońca oskarżonego adw. H. B. nie składała żadnych wniosków dowodowych i nie wnosiła o uzupełnienie przewodu sądowego. Podnieść należy, że prawidłowe są ustalenia sądu I instancji odnośnie popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu w punkcie 1 zaskarżonego wyroku czynu.

Za takimi ustaleniami sądu meriti przemawiają przede wszystkim zeznania bezpośredniego świadka zaistniałego zdarzenia C. K., który zeznając na rozprawie przed sądem I instancji potwierdził złożone zeznania w dniach 16 grudnia 2024 roku i 18 lutego 2025 roku w postępowaniu przygotowawczym (k-3-4, i k-84v), z których jednoznacznie wynika, że gdy zorientował się, że w jego samochód, który użytkował uderzył od tyłu swoim samochodem oskarżony (jego sąsiad) i zwrócił mu uwagę, to oskarżony będąc w stanie nietrzeźwości ponownie uderzył kierowanym przez siebie samochodem marki Ł. (...) w tył jego samochodu. Fakt ten potwierdził interweniujący na miejscu zdarzenia funkcjonariusz Policji I. W. (2), któremu C.

K. opisał przebieg zaistniałego zdarzenia. Na tę okoliczność I. W. (2) sporządził notatkę urzędową (k-1), której treść potwierdził podczas przesłuchania na rozprawie przed sądem meriti i także złożył szczegółowe zeznania w postępowaniu przygotowawczym na okoliczność przeprowadzonej interwencji. Przebieg interwencji opisany przez I. W. (2) potwierdził świadek X. B., który, który był drugim z funkcjonariuszy Policji biorących udział w interwencji bezpośrednio po zaistniałym zdarzeniu. Zeznania ww. świadków są logiczne spójne i zasługują na wiarę. Korespondują z nimi wyniki zawartości alkoholu we krwi oskarżonego, którą miał pobraną po jego zatrzymaniu w dniu zdarzenia. W ocenie sądu okręgowego prawidłowo sąd meriti ustalił, że oskarżony przypisanego mu czynu dopuścił się działając w warunkach recydywy z art. 64 § 1 kk.

Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego przestępstwo z art. 178a § 1 i 4 in fine KK jest przestępstwem podobnym w rozumieniu art. 115 § 3 KK do występku niezastosowania się do zakazu prowadzenia pojazdów, o którym mowa w art. 244 KK i może stanowić podstawę przypisania oskarżonemu tego ostatniego przestępstwa jako popełnionego w warunkach recydywy - art. 64 § 1 KK (Sądu Najwyższego - Izba Karna z 26 maja 2020 r., IV KK 737/19). W dniu zdarzenia oskarżony prowadził samochód w stanie nietrzeźwości w czasie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Pabianicach z dnia 09 maja 2023 roku w sprawie o sygn. akt II K 845/14.

W okresie od 28 listopada 2023 roku do 26 maja 2024 roku odbył w systemie dozoru elektronicznego karę 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomsku wydanym w dniu 28 października 2019 roku w sprawie o sygn. akt II K 591/19 za przestępstwo z art. 244 kk. Nie budzi wątpliwości w ocenie sądu okręgowego stanowisko Sądu Najwyższego, że odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego w wymiarze co najmniej 6 miesięcy stanowi podstawę do przyjęcia recydywy z art. 64 § 1 kk (postanowienie Sądu Najwyższego-Izba Karna z dnia 09 czerwca 2022 r., IV KK 230/22). W realiach przedmiotowej sprawy skoro oskarżony kierował swoim samochodem w czasie obowiązywania go czynnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego przez sąd za przestępstwo, to działał w warunkach recydywy z art.. 64§ 1 kk.

W ocenie sądu odwoławczego prawidłowe są ustalenia sądu meriti, że oskarżony w dniu zdarzenia działaniem swoim wypełnił również dyspozycję czynu z art. 306c § 2 kk. Sąd meriti dał wiarę zeznaniom świadka L. D. (1), który był właścicielem samochodu, do którego była przypisana tablica rejestracyjna zamontowana z tyłu samochodu, którym w stanie nietrzeźwości kierował oskarżony. Dokonana ocena zeznań ww. świadka przez sąd I instancji pozostaje pod ochroną art. 7 kpk. L. D. (2) przyznał, że tablice rejestracyjne umieścił z tyłu samochodu zakupionego przez oskarżonego, gdyż chciał się nim przejechać w dniu zdarzenia (w celu ewentualnego jego zakupu). Świadek wskazał, że przy tej czynności był obecny oskarżony i nawet zwrócił uwagę, że nie jest to postępowanie zgodne z prawem.

Logiczne są zeznania świadka, gdyż trudno przyjąć, że montuje tablicę rejestracyjną od swojego samochodu w innym pojeździe, którym chce się przejechać bez wiedzy i zgody jego właściciela. Ponadto zasady logiki wskazują, że oskarżony musiał być przy tej czynności, gdyż pokazał L. D. (1), który jest jego samochód i gdzie jest zaparkowany. Ponadto w takich sytuacjach właściciel pojazdu zabiera ze sobą kluczyki do samochodu, aby zaprezentować ewentualnemu przyszłemu jego nabywcy wnętrze pojazdu (i jego stan techniczny). Na wiarę zasługują zeznania świadka L. D. (1), że nie wykonał jazdy próbnej, gdyż poszli najpierw się ,,napić”. Oskarżany sam wrócił do swojego samochodu i nie zdjął wcześniej zamontowanej z tyłu tablicy rejestracyjnej od samochodu L.

D. (1) , a następnie ruszył nim do przodu. uderzając w zaparkowany przed nim samochód należący do sąsiada. W literaturze jest przyjęty pogląd, że ,,występki z art. 306c kk mają charakter umyślny. Czyny określone w § 1 można popełnić wyłącznie w zamiarze bezpośrednim. Element wolicjonalny musi zatem wyrażać się w chęci. Wynika to wprost ze znamienia „w celu” odnoszącego się do fałszerstwa materialnego tablicy rejestracyjnej. Wydaje się jednak, że również zabór implikuje cel, którym może być przywłaszczenie tablicy lub jej krótkotrwałe użycie. Czyny zabronione stypizowane w § 2 popełnić można również w zamiarze ewentualnym Kodeks Karny. Komentarz. Tom III, red. Królikowski Zawłocki wyd.5). W realiach przedmiotowej sprawy oskarżony popełnił także w dniu zdarzenia czyn wypełniający dyspozycję art. 306 § 2c kk, gdyż wiedział, że w swoim niezarejestrowanym samochodzie ma z tyłu zamontowaną tablicę rejestracyjna z innego samochodu oraz był świadomy, że nie jest to zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.

Decydując się na jazdę w stanie nietrzeźwości swoim samochodem z zamontowaną tablicą rejestracyjną z samochodu L. D. (1) wypełnił dyspozycję art. 306 § 2c kk działając umyślnie z zamiarem ewentualnym.

Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Skoro zarzut pierwszy podniesiony w apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego adw. H. B. okazał się niezasadny, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienie I. W. (1) od popełnienia zarzuconego mu czynu.

3.2.

Obrońca oskarżonego adwokat H. B. w punkcie drugim (2) wniesionej apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, będący wynikiem wskazanych powyżej uchybień procesowych, a polegający na błędnym ustaleniu, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu zabronionego w takim zakresie, w jakim zostało to wskazane w zarzucie aktu oskarżenia. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut podniesiony w punkcie drugim (2) apelacji wniesionej apelacji przez obrońcę oskarżonego nie jest zasadny. Aktualne są rozważania sądu okręgowego zawarte w punkcie 3.1 uzasadnienia sądu okręgowego.

Skoro zarzut podniesiony w punkcie drugim w apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego adw. H. B. okazał się niezasadny, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienie I. W. (1) od popełnienia zarzuconego mu czynu.

3.3.

Obrońca oskarżonego adwokat H. B. w punkcie trzecim (3) wniesionej apelacji podniosła zarzut rażącej niewspółmierności (surowości) wymierzonej oskarżonemu kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, świadczenia pieniężnego w kwocie 12 000 zł na rzecz FP oraz PP, orzeczenia przepadku pojazdu mechanicznego oraz podania wyroku do publicznej wiadomości, której dolegliwość przekracza dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 § 1 kk. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Na wstępie podnieść należy, że sąd okręgowy w tym składzie podziela stanowisko zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie, że zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen zasługuje na uwzględnienie wówczas gdy pomiędzy karą orzeczoną przez sąd I instancji a karą jaką należałoby orzec w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary, istnieje wyraźna, istotna, „bijąca wręcz po oczach” różnica. Oznacza to, że zarzut określony w art. 438 pkt 4 kpk zasługuje na uwzględnienie wówczas gdy spełnione są łącznie dwa warunki. Pierwszy z nich to wskazana wyżej, wyraźna, istotna różnica pomiędzy karą orzeczoną a karą jaką należałoby orzec w instancji odwoławczej, a drugi to stwierdzenie naruszenia przez sąd meriti dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53kk, co może nastąpić poprzez pominięcie określonych okoliczności o charakterze obciążającym lub łagodzącym lub też nie nadanie tym okolicznościom właściwego znaczenia przy określaniu rodzaju i wymiaru kary wobec osoby oskarżonej (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 21.09.2021 r., II AKa 252/20).

Sąd okręgowy uznał za zasadny częściowo zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego i obniżył wymierzoną oskarżonemu karę pozbawienia wolności z 1 roku i 6 miesięcy do 1 roku. Zdaniem sądu okręgowego kara w tej wysokości jest karą sprawiedliwą i spełni swe cele w zakresie obu prewencji. Do zaistniałego zdarzenia nie doszło na drodze o dużym natężeniu ruchu i ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby oskarżony kierował samochodem na dłuższym odcinku drogi niż ten, który przejechał samochodem stojąc w bliskiej odległości za samochodem użytkowanym przez C. K.. Oskarżony po uderzeniu w poprzedzający go samochód, będąc w stanie nietrzeźwości agresywnie zachowywał się w stosunku do C.

K., ale w trakcie toczącego się postępowania przeprosił go za swoje zachowanie. Oskarżony prowadzi ustabilizowany tryb życia (mieszka z partnerką i ma jedno dziecko na utrzymaniu), pracuje zawodowo i jest zatrudniony na umowę o pracę. Zdaniem sądu okręgowego kara w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności jest karą uwzględniającą okoliczności łagodzące, a także okoliczności obciążające takie jak odpowiedzialność I. W. (3) w warunkach recydywy z art. 64 § 1 kk i znaczny stan nietrzeźwości w czasie kierowania samochodem, rażące lekceważenie prawomocnego wyroku sądu orzekającego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych przez oskarżonego, który obowiązywał w dniu zdarzenia. Orzeczony wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 12000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy (...) oraz Pomocy (...) nie można uznać za rażąco niewspółmiernie surowy, skoro orzeczenie tego środka karnego jest obligatoryjne w kwocie co najmniej 10000 złotych przy skazaniu za czyn z art. 178a § 4 kk.

Orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych dożywotnio jest obligatoryjny, a zdaniem sądu okręgowego nie zaistniały szczególne okoliczności uzasadniające orzeczenie ww. środka karnego w niższym wymiarze. Sąd okręgowy uznał, że w realiach przedmiotowej sprawy nie powinien być orzekany wobec oskarżonego przepadek samochodu marki Ł. (...), którym kierował w dniu zdarzenia, ale z tego względu, że samochód ten jest aktualnie własnością X. Y., co wynika z informacji zawartej w notatce urzędowej funkcjonariusza Policji mł. asp. T. G. (k-143), a także wyjaśnień oskarżonego, który potwierdził, że po zaistniałym zdarzeniu przekazał swój samochód w formie darowizny swojej babci. Mając powyższe na uwadze sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok i punkcie 4 w miejsce przepadku pojazdu mechanicznego w postaci samochodu osobowego marki Ł. (...), na podstawie art. 178a § 5 kk w zw. z art. 44b § 2 kk orzekł wobec oskarżonego przepadek równowartości pojazdu mechanicznego marki Ł. (...), nr (...) (...), rok produkcji 2016, ustalając ją na kwotę 37 605 złotych. Przy ustalaniu równowartości ww. pojazdu sąd okręgowy podzielił informację zawartą w notatce urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza Policji mł. asp. T. G. (k-144), z której wynika, że na podstawie przeanalizowanych 379 ogłoszeń sprzedaży na stronie internetowej omnipret.com cen analogicznych samochodów po wprowadzeniu danych samochodu oskarżonego, system wyliczył średnią jego wartość rynkową na kwotę 37605 złotych. Kwota ta w ocenie sądu okręgowego nie jest zawyżona, gdyż wystarczy sprawdzić na innych stronach internetowych ceny sprzedaży samochodów Ł. (...) rok prod. (...), diesel 1,6 i oferowane pojazdy są w wyższych cenach. Podnieść w tym miejscu należy, że cena zakupu tego samochodu przez oskarżonego za kwotę 21000 złotych nie może być podstawą ustalenia równowartości pojazdu, gdyż strony umów kupna - sprzedaży pojazdów często wpisują ceny zaniżone, co ma znaczenie dla dalszych opłat związanych z rejestracją zakupionego pojazdu. Zgodnie z treścią art. 44 b § 2 kk, jeżeli w czasie popełnienia przestępstwa pojazd nie stanowił wyłącznej własności sprawcy albo po popełnieniu przestępstwa sprawca zbył, darował lub ukrył podlegający przepadkowi pojazd, orzeka się przepadek równowartości pojazdu. Za równowartość pojazdu uznaje się wartość pojazdu określoną w polisie ubezpieczeniowej na rok, w którym popełniono przestępstwo, a w razie braku polisy - średnią wartość rynkową pojazdu odpowiadającego, przy uwzględnieniu marki, modelu, roku produkcji, typu nadwozia, rodzaju napędu i silnika, pojemności lub mocy silnika oraz przybliżonego przebiegu, pojazdowi prowadzonemu przez sprawcę, ustaloną na podstawie dostępnych danych, bez powoływania w tym celu biegłego.

Samochód, którym kierował oskarżony w czasie popełnienia przypisanego mu w zaskarżonym wyroku czynu, nie jest pojazdem posiadającym szczególne cechy (art. 44 § 3 kk), aby do ustalenia jego średniej wartości rynkowej konieczne było powoływanie w tym celu biegłego sądowego.

Sąd okręgowy uchylił orzeczony w punkcie 5 przepadek dowodu rzeczowego w postaci tablicy rejestracyjnej (...) (...) opisanej w wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr (...) (k- 44), gdyż tablica ta na etapie postępowania przygotowawczego została zwrócona L. D. (1) (k-138).

Sąd okręgowy uchylił orzeczony w punkcie 6 wobec oskarżonego środek karny w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości, uznając w tej części apelację obrońcy oskarżanego za zasadną, gdyż nie jest to sprawa, która pozostaje w zainteresowaniu opinii publicznej, a także mając na uwadze fakt, że wobec oskarżonego będzie wykonywana bezwzględna kara pozbawienia wolności, nie jest celowe orzekanie tego środka karnego.

Wniosek O orzeczenie oskarżonemu znacznie łagodniejszej kary oraz środków karnych i odstąpienie od orzeczenia przepadku pojazdu. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Skoro zarzut podniesiony w punkcie trzecim apelacji obrońcy oskarżonego okazał się częściowo zasadny, to sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w sposób opisany wyżej.

3.4.

Obrońca oskarżonego adwokat P. Y. w punkcie pierwszym (1 numeracja przyjęta przez sąd okręgowy) wniesionej apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: a) obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 kpk poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, w szczególności:

-zeznań świadka C. K. i uznanie ich w całości za wiarygodne, logiczne i konsekwentne, w sytuacji gdy depozycje w/w świadka były niespójne i diametralnie zmieniały się na przestrzeni prowadzonego postępowania w istotnych aspektach dotyczących przedmiotowej sprawy, a to przede wszystkim poprzez wskazywanie przez w/w świadka w trakcie rozprawy głównej bezpośrednio przed Sądem I instancji, że tak naprawdę nie widział, by samochód marki Ł. (...) przemieszczał się i by został zaparkowany za pojazdem użytkowanym przez w/w świadka, tj. V. (...) w czasie, gdy świadek ten znajdował się w swoim samochodzie, nie widział, by samochód marki Ł. (...) uderzył pierwszy raz w samochód marki V. (...), nie pamięta w jaki sposób samochód marki Ł. (...) uderzył jego pojazd drugi raz, a w końcu, że nie widział oskarżonego kierującego samochodem, jak również, że nie pamięta, czy silnik pojazdu marki Ł. (...) pracował w trakcie zdarzenia

-wyjaśnień oskarżonego I. W. (1) i bezzasadne odmówienie im w całości waloru wiarygodności, w sytuacji gdy zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy, w postaci przede wszystkim wyjaśnień samego oskarżonego, ale również zeznań świadków C. K. i L. D. (3), wskazuje na brak podstaw do przypisania w/w oskarżonemu sprawstwa przestępstwa prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz przestępstwa używania tablicy rejestracyjnej pojazdu mechanicznego nieprzypisanego do pojazdu, na którym ją umieszczono;

b)obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez pominięcie w analizie zebranego materiału dowodowego zeznań świadka L. D. (3) w zakresie, w którym w/w świadek wskazywał, że:

-to on umieścił tablice rejestracyjną przypisaną do należącego do niego pojazdu marki W. (...) na pojeździe marki K. (...) celem odbycia przez w/w jazdy próbnej pojazdem należącym do oskarżonego I. W. (1),

-finalnie do jazdy próbnej pojazdem marki Ł. (...) nie doszło, zaś w/w świadek zapomniał zabrać należącej do niego tablicy rejestracyjnej, w wyniku czego tablica ta pozostała umieszczoną na samochodzie oskarżonego;

c)obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez pominięcie w analizie zebranego materiału dowodowego zeznań świadka C. K. w zakresie, w którym w/w wskazywał, że oskarżony I. W. (1) przeprosił w/w świadka i jego partnerki (por. zeznania świadka C. K. na rozprawie głównej w dniu 30 czerwca 2025 r., k. 3 protokołu rozprawy);

d)obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. i art. 202 § 1 k.p.k., poprzez pominięcie w analizie zebranego materiału dowodowego wyjaśnień oskarżonego I. W. (1) z dnia 16 grudnia 2024 r. w zakresie, w którym w/w wskazywał, że leczy się psychiatrycznie i w konsekwencji niedopuszczenie dowodu z opinii biegłych psychiatrów na okoliczność stanu zdrowia psychicznego w/w oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut podniesiony w punkcie pierwszym apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego nie jest zasadny. Aktualne są rozważania sądu okręgowego zawarte w punkcie 3.1 uzasadnienia. Podnieść należy, że C. K. jest sąsiadem oskarżonego (obywatelem (...)) i nie szukał w żadnym momencie z nim konfliktu. Także w trakcie toczącego się postępowania karnego w przedmiotowej sprawie oskarżony go przeprosił, a on nie miał pretensji o jego agresywne zachowanie w dniu zdarzenia. Logiczne jest, że obywatel (...) przebywający na terytorium Polski nie chce mieć konfliktu z sąsiadem, stąd jego zeznania składane na rozprawie nie są tak szczegółowe, jak w postępowaniu przygotowawczym, a także różnią się od informacji przekazanych przez świadka interweniującym na miejscu zdarzenia funkcjonariuszom Policji, którzy na tę okoliczność złożyli zeznania w sprawie. Świadek na rozprawie potwierdził swoje zeznania składane w postępowaniu przygotowawczym, a z nich wynika, że oskarżony dwukrotnie uderzył w tył samochodu świadka.

W pierwszych zeznaniach złożonych w dniu 16 grudnia 2024 roku świadek podał ważne szczegóły, że oskarżony był agresywny, pod wpływem alkoholu i po tym jak raz uderzył w tył jego samochodu, cofnął swoim samochodem do tyłu i następnie ponownie uderzył przodem kierowanego pojazdu w tył samochodu świadka. Szczegóły tego zdarzenia C. K. opisał funkcjonariuszom Policji, którzy przyjechali na interwencje i z ich zenań wynika, że za drugim razem oskarżony po zwróceniu mu uwagi przez C. K. celowo cofnął swój samochód i lekko uderzył w tył samochodu swojego sąsiada. Bezsporne jest w sprawie, że C. K. pogodził się z oskarżonym i nie chciał, aby on odpowiadał karnie, stąd nieścisłości w jego zeznaniach złożonych na rozprawie przed sądem rejonowym.

Potwierdził jednak złożone zeznania w postępowaniu przygotowawczym. Ujawniony w toku przewodu sądowego materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że oskarżony w stanie nietrzeźwości kierował w dniu zdarzenia (wówczas) swoim samochodem marki Ł. (...), który nie był jeszcze zarejestrowany po zakupie go w Niemczech przez oskarżonego. Odnośnie zamontowanej tablicy rejestracyjnej z samochodu należącego do L. D. (1) aktualne są rozważania sądu okręgowego zawarte w punkcie 3.1 uzasadnienia. Wskazać tylko dodatkowo należy, że oskarżony potwierdził w złożonych wyjaśnieniach w dniu 11 marca 2025 roku w Prokuraturze Rejonowej w Radomsku, że był obecny przy tym jak L. D. (2) zamontował tablicę rejestracyjną od swojego samochodu z tyłu zakupionego przez niego samochodu Ł. (...). Oskarżony wiedział, że jest zamontowana w jego samochodzie tablica rejestracyjna z innego samochodu i godził się na taki stan rzeczy. Z ustaleń sądu okręgowego wynika, że oskarżony leczy się w prywatnym gabinecie u lekarza psychiatry T. R., co potwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione w dniu 01 grudnia 2025 roku przez ww. lekarza psychiatrę. Sąd okręgowy przeprowadził postępowanie dowodowe na tą okoliczność i dopuścił dowód z dodatkowych wyjaśnień oskarżonego, który potwierdził, że korzysta z pomocy lekarza psychiatry, gdyż ma problemy z koncentracją w warunkach stresowych. Oskarżony ponadto wyjaśnił, że nigdy nie przebywał na leczeniu psychiatrycznym w warunkach szpitalnych, a jego problemy psychiczne sięgają 2020 roku i były związane z chorobą matki.

Aktualnie oskarżony pracuje w serwisie telefonów komórkowych na umowę o pracę. W innych sprawach karnych, w których był skazany nie był badany psychiatrycznie. Na podkreślenie zasługuje fakt, iż w każdej sprawie karnej obowiązuje domniemanie poczytalności uczestników procesu, które może zostać obalone dopiero na podstawie konkretnych dowodów świadczących o jej braku (postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 09 lipca 2025 r., IV KK 233/25). Obrońca oskarżonego wskazał, że podczas składania wyjaśnień w dniu 16 grudnia 2024 roku w Komendzie Powiatowej Policji w L. I. W. (1) informował przesłuchującego go funkcjonariusza Policji, że leczy się psychiatrycznie. Wyjaśnienia te składał w obecności ustanowionego obrońcy adwokat H.

B., która nie złożyła żadnych dokumentów uzasadniających dopuszczenie dowodu z opinii pisemnej biegłych lekarzy psychiatrów i takiego wniosku dowodowego również nie wniosła ( k-22v-23). W dniu 11 marca 2025 roku podczas przesłuchania w charakterze podejrzanego prowadzonego przez prokuratora (...) wyjaśnił do protokołu, że nie leczy się psychiatrycznie (k-117v 118v) i w czynności tej brała udział również obrońca oskarżonego adw. H. B.. Sam fakt leczenia się u lekarza psychiatry nie przesądza o tym, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do poczytalności oskarżonego. Dołączone zaświadczenie lekarskie do akt sprawy jest prywatnym dokumentem oskarżonego i informacje w tym dokumencie zawarte podlegają ocenie sądu odwoławczego.

Sąd okręgowy w tym składzie podziela stanowisko Sądu Najwyższego, który stwierdził ,,wątpliwość, o której stanowią art. 79 § 1 pkt 3 i 4 KPK musi mieć walor uzasadnionej, a więc popartej takimi okolicznościami natury faktycznej, które w odbiorze zewnętrznym przemawiają za realną możliwością wystąpienia u oskarżonego zakłóceń w stanie zdrowia psychicznego w chwili czynu lub w toku procesu karnego. Natomiast ocena, czy w stosunku do oskarżonego zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jego poczytalności, winna być dokonywana przez organ procesowy w oparciu o wszystkie ujawnione w toku postępowania okoliczności, zarówno z uwzględnieniem przesłanek podmiotowych, jak również przedmiotowych. Sam fakt leczenia psychiatrycznego nie przesądza o wystąpieniu uzasadnionej wątpliwości co do poczytalności oskarżonego, a tym samym nie przesądza o potrzebie dopuszczenia dowodu z opinii biegłych psychiatrów.

Fakt takiego leczenia jest tylko jednym z czynników, które powinny być brane pod uwagę w omawianym przedmiocie, bynajmniej jednak nie determinuje on automatycznie wniosku o tym, że taka wątpliwość zaistniała. W orzecznictwie SN wyrażano już pogląd, że samo uzależnienie od alkoholu, również posiadanie, czy zażywanie narkotyków nie prowadzi automatycznie do zaistnienia wątpliwości co do stanu psychicznego oskarżonego (postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 27 lipca 2023 r., IV KK 263/23). Sąd okręgowy nie powziął wątpliwości co do poczytalności oskarżonego. Mając powyższe rozważania na uwadze sąd okręgowy oddalił wniosek apelanta o dopuszczenie dowodu z pisemnej opinii biegłych lekarzy psychiatrów, gdyż obrońca oskarżonego nie wykazał, że zachodzą wątpliwości co do poczytalności oskarżonego.

Skoro zarzut pierwszy podniesiony w punkcie pierwszym w apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego adw. P. Y. okazał się niezasadny, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienie I. W. (1) od popełnienia zarzuconego mu czynu.

3.5.

Obrońca oskarżonego adwokat P. Y. w punkcie drugim (2) wniesionej apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: a) obrazę przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., a mianowicie art. 178a § 5 k.k. w zw. z art. 44b § 2 k.k., poprzez jego niezastosowanie i orzeczenie przepadku pojazdu marki Ł. (...), w sytuacji gdy w chwili wydania wyroku w/w pojazd nie stanowił już własności oskarżonego, co wprost wynika z akt sprawy (k. 143), a co za tym idzie prawnie dopuszczalne co najwyżej orzeczenie przepadku równowartości w/w samochodu, b) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, a polegający na błędnym uznaniu, że w przedmiotowej sprawie istnieje podstawa do orzeczenia przepadku pojazdu marki Ł. (...), w sytuacji gdy w chwili wydania wyroku w/w pojazd nie stanowił już własności oskarżonego, co wprost znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym (k. 143 akt sprawy). c) obrazę przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., a mianowicie art. 178a § 5 k.k. w zw. z art. 44b § 1 k.k. w zw. z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 175 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 1 Konstytucji, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji orzeczenie względem oskarżonego I. W. (1) przepadku pojazdu marki Ł. (...) w oparciu o wprost niezgodny z w/w przepisami Konstytucji przepis art. 178a § 5 k.k. w zw. z art. 44b § 2 k.k., podczas gdy obligatoryjne orzeczenie przepadku na rzecz Skarbu Państwa w/w pojazdu stanowiło naruszenie konstytucyjnych zasad:

-równości wobec prawa - ponieważ orzekanie w oparciu o przepis przewidujący obligatoryjny przepadek pojazdu wiąże się z orzekaniem - względem osób znajdujących się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej, tj. odpowiadających za tak samo kwalifikowane czyny, wedle tej samej ustawy obowiązującej w tej samej dacie - o nieporównywalnych konsekwencjach prawnych, czyli skrajnych reakcjach prawnokarnych zależnych wyłącznie od kryterium pozostającego bez związku z samym przestępstwem (nierzadko przypadkowym), jakim jest wartość pojazdu wynikająca jedynie ze statusu majątkowego podsądnego;

-proporcjonalnej oraz racjonalnej i celowej kary - ponieważ orzekanie w oparciu o przepis przewidujący obligatoryjny przepadek pojazdu oznacza w istocie dodanie do katalogu środków reakcji prawnokarnej kary dodatkowej o charakterze majątkowym, której wymiar nie jest w żaden sposób limitowany, a nadto jest nieadekwatny, tj. niedostosowany zarówno do ogólnych dyrektyw wymiaru kary, jak i sytuacji majątkowej (finansowej) sprawcy; ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia w/w zarzutu: błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, a polegający na błędnych uznaniu, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi wyjątkowy wypadek uzasadniony szczególnymi okolicznościami, a uzasadniający odstąpienie od orzekania przepadku pojazdu, w sytuacji, w której analiza okoliczności zdarzenia z dnia 15 grudnia 2024 r., w tym w szczególności stopień zagrożenia w ruchu lądowym, jaki miałby wiązać się z działaniem oskarżonego, w tym nieznaczna kolizja pojazdów, w trakcie której samochód oskarżonego mógł przemieścić się co najwyżej na odległość kilku centymetrów, winny prowadzić do wniosku, że w przedmiotowej sprawie zachodził taki właśnie wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami, przemawiający za odstąpieniem od orzekania przepadku pojazdu oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy oskarżonego w części dotyczącej orzeczonego przepadku samochodu Ł. (...) jest zasadna. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego ,,orzeczenie przepadku pojazdu, o jakim stanowi art. 44b KK i powiązany z nim art. 178a § 5 KK (przepisy te obowiązują od 14 marca 2024 r.), możliwe jest jedynie wobec sprawcy będącego wyłącznym właścicielem tego pojazdu. Wynika to z art. 44b § 2 KK, który stanowi m.in., że jeżeli w czasie popełnienia przestępstwa pojazd nie stanowił wyłącznej własności sprawcy, orzeka się przepadek równowartości pojazdu. Obliguje to sąd orzekający do zebrania pełnych informacji w tym zakresie” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 2025 r., IV KK 198/25). Trafnie wskazał obrońca oskarżonego, że w aktach sprawy (k-143) była informacja o zmianie właściciela ww. samochodu.

Sąd okręgowy przeprowadził dowód z uzupełniających wyjaśnień oskarżonego, który potwierdził, że po zaistniałym zdarzeniu na zasadzie darowizny przeniósł własność samochodu Ł. (...) na rzecz swojej babci, na której dane osobowe aktualnie samochód ten jest zarejestrowany. Zdaniem sądu okręgowego w tej części należało zmienić zaskarżony wyrok i orzec wobec oskarżonego przepadek równowartości samochodu, którym kierował w czasie dokonania przypisanego mu czynu. Tym samym zarzut dotyczący obrazy przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., a mianowicie art. 178a § 5 k.k. w zw. z art. 44b § 1 k.k. w zw. z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 175 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 1 Konstytucji, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji orzeczenie względem oskarżonego I.

W. (1) przepadku pojazdu marki Ł. (...), jest o tyle nieaktualny, że sąd okręgowy w tej części zmienił zaskarżony wyrok i w miejsce orzeczonego przepadku samochodu orzekł przepadek jego równowartości. Podnieść jednak należy, że brak jest orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającego niezgodność z powołanymi przez obrońcę przepisami Konstytucji obowiązujących przepisów art. 178a § 5 k.k. w zw. z art. 44b § 1 k.k. Zdaniem sądu okręgowego tym składzie orzeczenie przepadku pojazdu lub równowartości pojazdu na podstawie art. 178a § 5 k.k. w zw. z art. 44b § 2 kk nie narusza zasady równości wobec prawa, ponieważ dotyczy wąskiej grupy osób kierujących samochodami w stanie nietrzeźwości. Kryterium decydujące o przepadku pojazdu jest takie samo dla wszystkich kierujących pojazdami w stanie nietrzeźwości, a mianowicie wskazane w przepisie kodeksu karnego stężenie alkoholu w ich organizmie.

Jednocześnie przepis art. 178a § 5 kk daje możliwość sądowi na odstąpienie od obligatoryjnego orzekania przepadku samochodu, którym kierował sprawca w stanie nietrzeźwości.

Zdaniem sądu okręgowego w realiach przedmiotowej sprawy nie zachodził wyjątkowy wypadek uzasadniony szczególnymi okolicznościami, aby sąd odstąpił od orzekania przepadku równowartości pojazdu. Przede wszystkim oskarżony nie miał żadnych powodów, aby w stanie znacznej nietrzeźwości wsiąść do zakupionego i jeszcze niezarejestrowanego samochodu, ruszyć nim i w efekcie tego zachowania uderzyć w tył zaparkowanego przed nim samochodu (dwukrotnie). Ponadto oskarżony wiedząc o toczącym się postępowaniu karnym, aby zapobiec przepadkowi tego pojazdu zrobił darowiznę na rzecz swojej babci, która niewątpliwie nie miała zamiaru nabyć tego pojazdu (jego zakupem był zainteresowany L. D. (2)). Gdyby sąd okręgowy odstąpił od orzeczenia przepadku równowartości tego pojazdu, to nagrodziłby w ten sposób ,,ominięcie” przez oskarżonego obowiązujących przepisów prawa (dotyczących przepadku samochodu - art. 178a § 5 kk). Odnośnie ustalenia wysokości równowartości pojazdu aktualne są rozważania sądu okręgowego zawarte w punkcie 3.3 uzasadnienia.

Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku i odstąpienie od orzekania przepadku samochodu, który sąd meriti orzekł w punkcie 4 zaskarżonego wyroku. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Skoro zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego w punkcie 2 wniesionej apelacji okazał się częściowo zasadny, to sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w miejsce orzeczonego w punkcie 4 przepadku samochodu marki Ł. (...) orzekł przepadek jego równowartości, ustalając ja na kwotę 37600 złotych.

3.6.

Obrońca oskarżonego adwokat P. Y. w punkcie trzecim (3) wniesionej apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, a polegający na błędnym uznaniu, że oskarżony I. W. (1) dopuścił się przestępstwa polegającego na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz używaniu tablicy rejestracyjnej pojazdu mechanicznego nieprzypisanego do pojazdu, na którym ją umieszczono, w sytuacji gdy całokształt zebranego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, tj. wyjaśnienia w/w oskarżonego, zeznania świadka C. K., a także zeznania świadka L. D. (3), nie wskazuje na wypełnienie przez niego znamion czynu zabronionego stypizowanego w art. 178a § 4 k.k. oraz art. 306c § 2 k.k. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut podniesiony w punkcie trzecim apelacji pisemnej wniesionej przez obrońcę oskarżonego adw. P. Y. nie jest zasadny. Aktualne są rozważania sądu okręgowego zawarte w punkcie 3.1 i 3.4 uzasadnienia sądu okręgowego.

Skoro zarzut podniesiony w punkcie trzecim apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego adw. P. Y. okazał się niezasadny, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienie I. W. (1) od popełnienia zarzuconego mu czynu.

3.7.

Obrońca oskarżonego adwokat P. Y. w punkcie czwartym (4 ) wniesionej apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: rażącą niewspółmierność (surowość) wymierzonej oskarżonemu I. W. (1) kary bezwzględnego pozbawienia wolności, przekraczającej swoją dolegliwością stopień winy i społecznej szkodliwości czynu jakiego miał dopuścić się w/w oskarżony, wynikającą z nadmiernego wyeksponowania przez Sąd I instancji li tylko okoliczności obciążających jakie miały zachodzić po jego stronie, przy całkowitym pominięciu okoliczności łagodzących przemawiających na korzyść oskarżonego, a mianowicie:

-prowadzenia przez niego ustabilizowanego trybu życia - oskarżony pozostaje w związku z T. C., posiada małoletnią córkę w wieku 3 lat, w której wychowaniu bierze czynny udział oraz pracuje zarobkowo;

-nieznacznych skutków kolizji pojazdów, w trakcie której samochód oskarżonego mógł przemieścić się na odległość maksymalnie kliku centymetrów;

-zajścia w/w zdarzenia z dala od głównych arterii miasta, na uboczu, w późnych godzinach wieczornych, kiedy ruch pojazdów w w/w miejscu był znikomy;

-przeproszenia przez oskarżonego świadka C. K., jak również jego partnerki (powyższe wynika bezpośrednio z zeznań samego świadka C. K.). ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut podniesiony w punkcie czwartym apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego jest częściowo zasadny. Aktualne są rozważania sądu okręgowego zawarte w punkcie 3.3 uzasadnienia.

Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary zbliżonej do dolnej granicy ustawowego zagrożenia oraz odstąpienie od orzekania przepadku pojazdu marki Ł. (...), ewentualnie odstąpienie od orzekania przepadku równowartości ww. pojazdu. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Skoro zarzut podniesiony w punkcie czwartym apelacji przez obrońcę oskarżonego adw. P. Y. okazał się częściowo zasadny, to sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok na korzyść oskarżonego. Aktualne są rozważania sądu okręgowego zawarte w punktach 3.3. i 3.5 uzasadnienia sądu okręgowego.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5.

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.7.

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy Sąd okręgowy utrzymał w mocy w pozostałej części zaskarżony przez obrońców oskarżonego wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku wydany w dniu 04 sierpnia 2025 roku w sprawie o sygn. akt II K 226/25.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Skoro zarzuty podniesione w apelacjach obrońców oskarżonego okazały się bezzasadne w części, której kwestionowali, iż oskarżony popełnił przypisany mu czyn, a także brak było podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonego wyroku z urzędu, to należało wyrok sądu meriti utrzymać w mocy w pozostałej części.

1.8.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany Sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że;

1.a) obniżył wymierzoną w punkcie 1 karę pozbawienia wolności do 1 roku;

2.b) w punkcie 4 w miejsce przepadku pojazdu mechanicznego w postaci samochodu osobowego marki Ł. (...), na podstawie art. 178a §5 kk w zw. z art. 44b §2 kk orzekł wobec oskarżonego przepadek równowartości pojazdu mechanicznego marki Ł. (...), nr (...) (...), rok produkcji(...), ustalając ją na kwotę 37 605 złotych, 3.c) uchylił orzeczony w punkcie 5 przepadek dowodu rzeczowego w postaci tablicy rejestracyjnej (...) opisanej w wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr I /27/25/P ( k-44);

4.d) uchylił orzeczony w punkcie 6 środek karny w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości.

Zwięźle o powodach zmiany Skoro zarzuty podniesione w apelacjach obrońców oskarżonego adwokatów H. B. i P. Y. dotyczące rażącej niewspółmierność (surowość) wymierzonej oskarżonemu I. W. (1) kary, a także przepadku pojazdu, którym kierował oraz orzeczonego środka karnego podania wyroku do publicznej wiadomości okazały się częściowo zasadne, to sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok. Aktualne są rozważania sądu okręgowego zawarte w punktach 3.3 i 3.5 uzasadnienia sądu okręgowego.

1.9.

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.7.

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.8.

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.10.

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6.

Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Punkt 3 wyroku sądu okręgowego.

Sąd okręgowy zwolnił oskarżonego od opłaty za obie instancje i zwrotu wydatków za postępowanie odwoławcze, uznając, że względy słuszności za tym przemawiają, gdyż obie wniesione apelacje zostały okazały się częściowo zasadne, co skutkowało zmianą zaskarżanego wyroku na korzyść oskarżonego (art. 624 § 1 kpk).

PODPIS 1.11.

Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego I. W. (1) adwokat H. B.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Skarżone jest rozstrzygniecie uznające oskarżonego za winnego zarzuconego mu czynu, a z ostrożności procesowej obrońca podniosła zarzut rażącej niewspółmierności kary wymierzonej oskarżonemu za przypisany czyn.

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒co do winy ☒co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.1.1.4. Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana 1.12.

Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego I. W. (1) adwokat P. Y.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Skarżone jest rozstrzygniecie uznające oskarżonego za winnego popełnienia przypisanego mu czynu, a alternatywnie obrońca oskarżonego podniósł zarzut rażącej niewspółmierności wymierzonej kary za przypisany czyn oskarżonemu, a także niezasadne orzeczenie przepadku pojazdu.

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒co do winy ☒co do kary ☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.1.1.4. Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.