VIII U 801/24

Sygn. akt (...) UZASADNIENIE Decyzją z dnia 7.02.2024 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w Ł. odmówił A. W. prawa do świadczenia uzupełniającego. W uzasadnieniu wskazano, że orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 23.01.2024 roku ustalono, że ubezpieczona nie jest niezdolna do samodzielnej egzystencji. (decyzja – k. 31-32 teczka (...) załączonych do sprawy akt organu rentowego) Decyzją z dnia 7.02.2024 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w Ł. po rozpatrzeniu wniosku A. W. z dnia 30.11.2023 roku odmówił jej prawa do dodatku pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu wskazano że Komisja Lekarska ZUS ustaliła, że ubezpieczona nie jest niezdolna do samodzielnej egzystencji. Ubezpieczona nie ukończyła także 75 lat życia. Brak zatem jest podstaw do przyznania dodatku pielęgnacyjnego. (decyzja – k. 67 teczka (...) załączonych do sprawy akt organu rentowego) Od powyższych decyzji odwołała się A. W. wnosząc o przyznanie dodatku pielęgnacyjnego i świadczenia uzupełniającego. Wskazała, że jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji i z powodu licznych schorzeń nie może samodzielnie funkcjonować. Podniosła, iż jest osobą po chemioterapii, wymaga stałej opieki i nadzoru osoby trzeciej. (decyzja – k. 3-4 verte, k. 3-4 w aktach o sygn. (...) załączonych do akt niniejszej sprawy) W odpowiedzi na odwołania organ rentowy domagał się ich oddalenia podnosząc, iż przyczyną odmowy przyznania odwołującej się prawa do dodatku pielęgnacyjnego i świadczenia uzupełniającego było orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z dnia 23.01.2024 roku nie stwierdzające niezdolności odwołującej się do samodzielnej egzystencji. (odpowiedź na odwołanie – k. 5-5 verte, k. 5-5 verte w aktach o sygn. (...) załączonych do akt niniejszej sprawy) Postanowieniem sądu z dnia 26.03.2024 roku, sprawy z odwołań od decyzji z dnia 7.02.2024 r. zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą (...). (postanowienie – k. 7 w aktach o sygn. (...) załączonych do akt niniejszej sprawy) W dniu 18.04.2024 r. wnioskodawczyni złożyła do sądu wniosek o przyznanie pełnomocnika z urzędu. (wniosek – k. 14) Postanowieniem z dnia 22.05.2024 r. sąd ustanowił dla wnioskodawczyni pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego. (postanowienie – k. 29) Ustanowiony w toku procesu pełnomocnik z urzędu wnioskodawczyni w piśmie procesowym z dnia 17.07.2024 r. poparł odwołania. Nadto wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 150 % stawki wymienionej stawki wymienionej w § 15 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez r.pr z urzędu , oświadczając, iż jego wynagrodzenie nie zostało uiszczone ani w całości ani w części. (pismo – k. 52-53) W piśmie procesowym z dnia 20.10.2025 r. pełnomocnik wnioskodawczyni sprecyzował, że w związku z kolejną decyzją ZUS z dnia 4.08.2025 r. o przyznaniu ubezpieczonej dodatku pielęgnacyjnego od 01.07.2025 r. do 31.01.2026 r., wniósł o zmianę zaskarżonych decyzji i przyznanie ubezpieczonej prawa do wnioskowanych świadczeń za okres od stycznia 2024 r. do 28.05.2025 r. (pismo – k. 174-175) Podczas rozprawy w dniu 5.11.2025 r. pełnomocnik wnioskodawczyni podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Z kolei pełnomocnik ZUS wniósł o oddalenie odwołań. (rozprawa z dnia 5.11.2025 r. e-protokół (...):08:14-00:10:09 – płyta CD – k. 191) Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: A. W. urodziła się w dniu (...) Do 31.12.2023 r. ubezpieczonej przysługiwało świadczenie uzupełniające oraz dodatek pielęgnacyjny w związku z przyznaną rentą z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. (okoliczność bezsporna) W dniu 30.11.2023 roku odwołująca złożyła ponownie wniosek o przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy, świadczenia uzupełniającego oraz dodatku pielęgnacyjnego. (wniosek – k. 25-27 verte, k. 59-59 verte, k. 62-62 verte teczka (...) załączonych do sprawy akt organu rentowego) Lekarz Orzecznik Oddziału ZUS, orzeczeniem z dnia 3.01.2024 roku ustalił, że wnioskodawczyni jest całkowicie niezdolna do pracy do 31.01.2025 r. Data powstania całkowitej niezdolności do pracy: trwa. Ustalono także, że wnioskodawczyni nie jest niezdolna do samodzielnej egzystencji. (orzeczenie – k. 63-63 verte teczka (...) załączonych do sprawy akt organu rentowego, opinia lekarska - k. 158-159 załączonej do sprawy dokumentacji orzeczniczo - lekarskiej) Z uwagi na wniesiony sprzeciw sprawa została przekazana do rozpatrzenia przez Komisję Lekarską Oddziału ZUS, która orzeczeniem z dnia 23.01.2024 roku uznała, że odwołująca jest całkowicie niezdolna do pracy do 31.01.2025 r. Data powstania całkowitej niezdolności do pracy: trwa nadal. Ustalono także, że wnioskodawczyni nie jest niezdolna do samodzielnej egzystencji. (sprzeciw – k. 160-161, opinia lekarska Komisji Lekarskiej ZUS – k. 162-163 załączonej do sprawy dokumentacji orzeczniczo – lekarskiej, orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS – k. 64 – 64 verte teczka (...) załączonych do sprawy akt organu rentowego ) Decyzją z dnia 7.02.2024 r. ZUS ustalił wnioskodawczyni prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy na dalszy okres do 31.01.2025 r. (decyzja – k. 65-66 verte teczka (...) załączonych do sprawy akt organu rentowego ) Mając na względzie orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 23.01.2024 roku, decyzją z dnia 7.02.2024 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił A. W. prawa do świadczenia uzupełniającego (decyzja – k. 31-32 teczka (...) załączonych do sprawy akt organu rentowego) Z uwagi na treść Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 23.01.2024 r., decyzją z dnia 7.02.2024 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił A. W. także prawa do dodatku pielęgnacyjnego. (decyzja – k. 67 teczka (...) załączonych do sprawy akt organu rentowego) W sierpniu 2021 r. rozpoznano u wnioskodawczyni zaawansowany proces nowotworowy, chłoniaka H. typu NS w IV stopniu zaawansowania. Przebyła chemioterapię (...) rzutu programem (...) 6 cykli do 03.2022r, chemioterapię II rzutu programem (...), 3 cykle od 09.06.2022r do 08.09.2022r. Uzyskano częściową remisję choroby nowotworowej. Następnie w dniu 03.01.2023 r. przeszczepiono wnioskodawczyni autologiczne komórki macierzyste, krwiotwórcze. Uzyskano całkowitą remisję choroby nowotworowej potwierdzoną badaniem PET TK z dnia 05.04.2023 r. z poprawą ogólnego stanu zdrowia. W kolejnym badaniu PET TK z dnia 05.06.2024r stwierdzono progresję aktywności metabolicznej (...) w obrębie migdałków podniebiennych, węzłów chłonnych szyjnych prawych grupy II a, szyjnych lewych grupy IV, węzła chłonnego podobojczykowego po stronie lewej. Wyniki porównano z wynikami PET TK z 05.04.2023r. Opisywane zmiany mają charakter niejednoznaczny, budzą podejrzenie wznowy chłoniaka, wymagają różnicowania ze zmianami odczynowymi, zapalnymi i dalszej weryfikacji w badaniach USG i w badaniach histopatologicznych. Z punktu widzenia onkologii, nie stwierdzono jednak u wnioskodawczyni upośledzenia sprawności w stopniu kwalifikującym do stałej lub długotrwałej opieki osób trzecich. Wnioskodawczyni jest zdolna do samodzielnego przygotowania posiłku i jego spożycia, jest zdolna do samodzielnego dbania o higienę ciała, zdolna do samodzielnego przemieszczania się, zdolna do samodzielnego załatwiania potrzeb fizjologicznych. Wymaga pomocy w wykonywaniu cięższych prac domowych, fizycznych, pomocy w zakupach. (pisemna podstawowa opinia biegłego z zakresu onkologii – k. 23-25, pisemna uzupełniająca opinia biegłego z zakresu onkologii – k. 105) Z punktu widzenia neurologii na podstawie analizy akt sprawy, dokumentacji medycznej, zbadania wnioskodawczyni stwierdzono u niej: zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa szczególnie odcinka lędźwiowo-krzyżowego oraz przebyty uraz elektryczny lewego nerwu łokciowego. Wnioskodawczyni leczona jest z powodu chłoniaka H., w dniu 5.01.2023 miała przeszczep szpiku. W 2017 roku doszło do porażenia prądem lewego nerwu łokciowego. Jest pod opieką Poradni Neurologicznej z powodu bólów głowy, bólów kręgosłupa odcinka szyjnego i lędźwiowego. Ma rozpoznaną cukrzycę posterydową. W wywiadzie półpasiec. Ubezpieczona według skali B. jest w stanie samodzielnie spożywać posiłki. W gabinecie przemieszcza się samodzielnie z krzesła na leżankę i z powrotem. Nie ma niedowładów kończyn dolnych. Jest niezależna przy myciu twarzy, myciu zębów. Samodzielnie korzysta z toalety. Przy kąpieli całego ciała wymaga pomocy. Po powierzchniach płaskich porusza się samodzielnie. Przy wchodzeniu i schodzeniu po schodach nie potrzebuje pomocy. Jest w stanie rozebrać i ubrać się samodzielnie (chociaż w gabinecie pomaga jej mąż). Odwołująca się nie ma niedowładów kończyn górnych. Przebyła porażenie nerwu łokciowego lewego, ale było to dawno. Kontroluje oddawanie moczu i stolca. Z punktu widzenia neurologii odwołująca się nie wymaga stałej lub długotrwałej opieki i pomocy w zaspakajaniu podstawowych potrzeb życiowych, tj. takich, które warunkują życie w biologicznym znaczeniu tego słowa. Podstawowe potrzeby to przyjmowanie pokarmu, załatwianie potrzeb fizjologicznych, utrzymanie higieny osobistej i poruszanie się po domu, ewentualnie dla osoby mieszkającej samotnie zaopatrzenie w artykuły żywnościowe. Pomoc to praca, działanie fizyczne lub moralne podjęte dla dobra innej osoby w celu ulżenia w jej działalności. (pisemna podstawowa opinia biegłego z zakresu neurologii – k. 65-67, pisemna uzupełniająca opinia biegłego z zakresu neurologii – k. 86-87) Z psychiatrycznego punktu widzenia brak jest dostatecznych przesłanek koniecznych do uznania niezdolności do samodzielnej egzystencji u wnioskodawczyni. (pisemna podstawowa opinia biegłego z zakresu psychiatrii – k. 127-130, pisemna uzupełniająca opinia biegłego z zakresu psychiatrii – k. 148-149) Wnioskodawczyni, wobec ponownego podjęcia leczenia onkologicznego została uznana za osobę niezdolną do samodzielnej egzystencji i uzyskała prawo do dodatku pielęgnacyjnego od 1.07.2025 do 31.01.2026 roku. Pismo ZUS k 171 Sąd ustalił wskazany stan faktyczny na podstawie powołanych dokumentów, jak również w oparciu o opinię biegłych z zakresu: neurologii, onkologii, psychiatrii. Opinie biegłych zostały ocenione przez Sąd jako rzetelne, gdyż zostały wydane w oparciu o obiektywne badanie ubezpieczonej, przy uwzględnieniu dokumentacji medycznej. Ponadto, treść opinii jest jasna i logiczna, a także wyczerpująco i przekonująco uzasadniona. Z tych względów nie budziły one wątpliwości i zastrzeżeń w zakresie, w jakim ostateczna ocena stanu zdrowia ubezpieczonej nie potwierdziła jej niezdolności do samodzielnej egzystencji. Zdaniem sądu sposób przedstawienia przez biegłych historii rozpoznanych u odwołującej się schorzeń oraz przebiegu ich leczenia cechowała dostateczna szczegółowość i jednoznaczność. Wnioski biegłych co do stanu zdrowia wnioskodawczyni oraz stopnia naruszenia organizmu były dostatecznie uzasadnione i nie budziły zastrzeżeń Sądu. Pełnomocnik wnioskodawczyni domagał się przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka osoby bliskiej wnioskodawczyni (męża wnioskodawczyni) - J. W. na okoliczność stanu zdrowia ubezpieczonej, sposobu jej funkcjonowania, konieczności stałej opieki osób trzecich. Nadto wnosił o przesłuchanie wnioskodawczyni w charakterze strony. Jednakże wskazane dowody należało uznać za nieprzydatne dla ustalenia wskazanych okoliczności. Ustalenie ewentualnej niezdolności wnioskodawczyni do samodzielnej egzystencji wymaga bowiem bezwzględnie wiedzy specjalnej, której Sąd nie może czerpać z innych źródeł niż opinie biegłych z danej dziedziny. Zauważyć należy, że wobec tego, że biegłym może być jedynie osoba, która posiada wiadomości specjalne potrzebne do wydania opinii i daje rękojmię należytego wykonania czynności biegłego, do zakwestionowania jej stanowiska posłużyć nie może opinia innej osoby nie posiadającej wiedzy w tym zakresie, choćby była osobą bliską na bieżąco uczestniczącą w życiu codziennym ubezpieczonej. Również dowód w postaci zeznań strony nie mógł w żaden sposób podważyć wydanych w niniejszej sprawie opinii. Stąd wskazane wnioski jako nieprzydatne dla wykazania danego faktu i zmierzające jedynie do przedłużania postępowania na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 3 i 5 k.p.c. należało pominąć. Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje: Odwołania były nieuzasadnione. Spornym w sprawie było, czy stan zdrowia odwołującej się uprawnia ją do świadczeń objętych zaskarżonymi decyzjami. Zgodnie z art. 1 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 31 lipca 2019 r. o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji, celem świadczenia uzupełniającego jest dodatkowe wsparcie dochodowe osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji. Świadczenie uzupełniające przysługuje osobom zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli są:

1. obywatelami Rzeczypospolitej Polskiej lub
2. posiadającymi prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, lub
3. cudzoziemcami legalnie przebywającymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl art. 2 ust. 1 i 2 ustawy świadczenie uzupełniające przysługuje osobom, które ukończyły 18 lat i których niezdolność do samodzielnej egzystencji została stwierdzona orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji albo orzeczeniem o niezdolności do samodzielnej egzystencji, albo orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym i niezdolności do samodzielnej egzystencji, albo orzeczeniem o całkowitej niezdolności do służby i niezdolności do samodzielnej egzystencji, zwanym dalej „osobami uprawnionymi”. W myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniu uzupełniającym, w sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie, dotyczących postępowania w sprawie świadczenia uzupełniającego, wypłaty tego świadczenia oraz wydawania orzeczeń, o których mowa w art. 2 ust. 1, stosuje się odpowiednio m.in. przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, z wyjątkiem art. 136 tej ustawy. Jedną z przesłanek przyznania świadczenia uzupełniającego jest stwierdzenie niezdolności do samodzielnej egzystencji. Z art. 13 ust. 5 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1251), zwanej dalej ustawą emerytalną wynika, że niezdolność do samodzielnej egzystencji to spowodowana naruszeniem sprawności organizmu konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy drugiej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem pojęcie to ma szeroki zakres przedmiotowy, obejmuje bowiem opiekę oznaczającą pielęgnację, a więc zapewnienie ubezpieczonemu możliwości poruszania się, odżywiania, zaspokajania potrzeb fizjologicznych, utrzymywania higieny osobistej, a także pomoc w załatwianiu elementarnych spraw życia codziennego, takich jak robienie zakupów, uiszczanie opłat czy składanie wizyt u lekarza. Niezdolność do samodzielnej egzystencji ma więc wymiar podwójny, dotyczący zarówno podstawowych czynności własnej osoby, jak i czynności życia codziennego. Orzeczenie niezdolności do samodzielnej egzystencji wymaga niemożności samodzielnego wykonywania tych czynności, łącznie na obu wskazanych płaszczyznach. W ramach zakresu pojęcia „niezdolności do samodzielnej egzystencji” należy odróżnić opiekę oznaczającą pielęgnację od pomocy w załatwianiu elementarnych spraw życia codziennego, takich jak robienie zakupów, uiszczanie opłat czy składanie wizyt u lekarza (wyrok Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 6 marca 2013 r., III AUa 1235/12). Pojęcie niezdolności do samodzielnej egzystencji obejmuje z jednej strony opiekę, oznaczającą pielęgnację, czyli zapewnienie ubezpieczonemu możliwości poruszania się, odżywiania, zaspokojenia potrzeb fizjologicznych, czy utrzymania higieny osobistej, a z drugiej strony dotyczy też pomocy w załatwianiu elementarnych spraw życia codziennego, takich jak: robienie zakupów, uiszczanie opłat, składanie wizyt u lekarza, czy załatwianie spraw urzędowych. Dopiero te dwa aspekty ujmowane łącznie wyczerpują zakres znaczeniowy ustawowego pojęcia „niezdolności do samodzielnej egzystencji”. Pojęcie to w zaprezentowanym rozumieniu jest w orzecznictwie utrwalone (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 27 kwietnia 2000 r., III AUa 190/00 – Prawo Pracy 2001/3/45; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 21 lutego 2002 r., III AUa 1331/01, OSA 2003/7/28; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 6 marca 2003 r., (...) AUa 651/02, Prawo Pracy 2004/7-8/65; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 20 czerwca 1995 r., AUr 531/95, OSA 1995/7-8/56). Istotne jest przy tym, że sam fakt, że osoba doznaje pewnych utrudnień w realizacji potrzeb życia codziennego nie może przesądzać o uznaniu jej za niezdolną do samodzielnej egzystencji (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 3 września 2015 r., III AUa 910/14). Jeśli chodzi o kwestię dodatku pielęgnacyjnego, o który również ubiegała się ubezpieczona należy wskazać, że zgodnie art. 75 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U.2023.0.1251) dodatek pielęgnacyjny przysługuje osobie uprawnionej do emerytury lub renty, jeżeli osoba ta została uznana za całkowicie niezdolną do pracy oraz do samodzielnej egzystencji albo ukończyła 75 lat życia, z zastrzeżeniem ust.
4. Z analizy przepisu wynika, iż w przypadku osób które posiadają prawo do emerytury lub renty, a nie ukończyły 75 lat życia przesłanki w postaci całkowitej niezdolności do pracy oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji muszą wystąpić łącznie. Postępowanie w niniejszej sprawie sprowadzało się zatem rozstrzygnięcia kwestii, czy istniejące u wnioskodawczyni naruszenie sprawności organizmu powoduje konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych, bowiem zarówno w przypadku decyzji odmawiającej wnioskodawczyni prawa do dodatku pielęgnacyjnego, jak i w przypadku decyzji odmawiającej jej prawa do świadczenia uzupełniającego Zakład Ubezpieczeń Społecznych wskazywał, że wnioskodawczyni nie spełnia tej przesłanki. Dla oceny, czy w przedmiotowej sprawie ww. elementy wystąpiły i czy ubezpieczona jest niezdolna do samodzielnej egzystencji, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych: neurologii, onkologii, psychiatrii. W ocenie Sądu, w świetle opinii wszystkich biegłych, których ubezpieczona ostatecznie nie zakwestionowała, nie może budzić wątpliwości, iż ubezpieczona, która jest całkowicie niezdolna do pracy (decyzją z dnia 7.02.2024 r. ZUS ustalił wnioskodawczyni prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy na dalszy okres do 31.01.2025 r.), ale nie jest niezdolna do samodzielnej egzystencji, co miarodajnie stwierdzili biegli w swych opiniach. Biegły sądowy z zakresu onkologii wskazał, że wnioskodawczyni jest zdolna do samodzielnego przygotowania posiłku i jego spożycia, jest zdolna do samodzielnego dbania o higienę ciała, zdolna do samodzielnego przemieszczania się, zdolna do samodzielnego załatwiania potrzeb fizjologicznych. Wymaga jedynie pomocy w wykonywaniu cięższych prac domowych, fizycznych, pomocy w zakupach. Biegły wskazał, że ubezpieczona z przyczyn onkologicznych nie jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji. Tak też biegła z zakresu neurologii wskazała, że w jej opinii ubezpieczona nie wymaga stałej lub długotrwałej opieki i pomocy w zaspakajaniu podstawowych potrzeb życiowych, tj. takich, które warunkują życie w biologicznym znaczeniu tego słowa. Ubezpieczona według skali B. jest w stanie samodzielnie spożywać posiłki. W gabinecie przemieszcza się samodzielnie z krzesła na leżankę i z powrotem. Nie ma niedowładów kończyn dolnych. Jest niezależna przy myciu twarzy, myciu zębów. Samodzielnie korzysta z toalety. Przy kąpieli całego ciała wymaga pomocy. Po powierzchniach płaskich porusza się samodzielnie. Przy wchodzeniu o schodzeniu po schodach nie potrzebuje pomocy. Jest w stanie rozebrać się i ubrać się samodzielnie (chociaż w gabinecie pomaga jej mąż). Odwołująca się nie ma niedowładów kończyn górnych. Przebyła porażenie nerwu łokciowego lewego, ale było to dawno. Kontroluje oddawanie moczu i stolca. Również biegły z zakresu psychiatrii wyjaśnił, że z psychiatrycznego punktu widzenia brak jest dostatecznych przesłanek koniecznych do uznania niezdolności do samodzielnej egzystencji u wnioskodawczyni. Stwierdzone u niej zaburzenia adaptacyjne nie są podstawą do orzeczenia niezdolności do pracy. Wnioskodawczyni jest zdolna do pracy. Odnosząc się natomiast do dokumentacji dotyczącej stanu zdrowia ubezpieczonej wydanej po dacie wydania spornych decyzji, podkreślić należy, iż w sprawie takiej jak niniejsza tj.: dotyczącej prawa odwołującej do świadczenia uzupełniającego dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji oraz do dodatku pielęgnacyjnego, Sąd zawsze bierze pod uwagę stan zdrowia ubezpieczonego na dzień wydania zaskarżonej decyzji, badając jej zgodność z prawem pod względem formalnym i merytorycznym. Późniejsza zmiana stanu zdrowia ubezpieczonej doprowadziła do wydania kolejnej decyzji uznającej ubezpieczoną za niezdolną do samodzielnej egzystencji w związku z ponownie podjętym leczeniem onkologicznym od 29 maja 2025 roku. Mając na względzie powołane okoliczności, Sąd na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołania. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawczyni z urzędu orzeczono zgodnie z wnioskiem uwzględniając 150 % stawki minimalnej plus 23% stawki podatku VAT, na podstawie § 15 ust. 2 w zw. z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U.2023.2437).