III C 393/24

Sygn. akt III C 393/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 stycznia 2026 roku Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie, w Wydziale III Cywilnym, w składzie: Przewodniczący - Sędzia Grzegorz Szacoń Protokolant: Stażysta P. P. po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2026 roku, w R., na rozprawie, sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we I., przeciwko pozwanemu (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w I., o zapłatę I. zasądza od pozwanego (...) Zakładu Ubezpieczeń Spółki Akcyjnej z siedzibą w I. na rzecz powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we I. kwotę 3.006,63 złotych (trzy tysiące sześć złotych sześćdziesiąt trzy grosze) wraz z liczonymi w stosunku rocznym odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 7 maja 2024 roku do dnia zapłaty; II. oddala powództwo w pozostałym zakresie; III. zasądza od pozwanego (...) Zakładu Ubezpieczeń Spółki Akcyjnej z siedzibą w I. na rzecz powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we I. kwotę 1.613,60 złotych (jeden tysiąc sześćset trzynaście złotych sześćdziesiąt groszy), tytułem kosztów procesu wraz z liczonymi w stosunku rocznym odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty; IV. nakazuje ściągnąć od pozwanego (...) Zakładu Ubezpieczeń Spółki Akcyjnej z siedzibą w I. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie kwotę 580,80 złotych (pięćset osiemdziesiąt złotych osiemdziesiąt groszy), tytułem kosztów sądowych wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa; V. nakazuje ściągnąć od powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we I. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie kwotę 145,20 złotych (sto czterdzieści pięć złotych dwadzieścia groszy), tytułem kosztów sądowych wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa. Sędzia Grzegorz Szacoń Sygn. akt III C 393/24 UZASADNIENIE Powód – (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we I. pozwem datowanym na dzień 13 maja 2024 roku i wniesionym w tym dniu, wniósł o zasądzenie kwoty 3.744,22 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 7 maja 2024 r. do dnia zapłaty i kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych wraz z odsetkami za opóźnienie zgodnie z art. 98 par. 1 1 k.p.c. Powód wskazał, że w dniu 02.02.2024 r. miała miejsce kolizja, w której uszkodzony został pojazd M. (...) o nr rej. (...) stanowiący własność N. I.. Poszkodowana na mocy umowy cesji zawartej w dniu 19.03.2024 r. przelała na rzecz (...) Sp. z o.o., wszelkie prawa do odszkodowania, jakie jej przysługiwało od strony pozwanej. Następnie w dn. 21.03.2024 r. (...) Sp. z o.o. umową cesji praw przelała na rzecz (...) O. R. wszelkie prawa do odszkodowania, jakie mu przysługiwało od strony pozwanej. Z kolei w dn. 15.04.2024 r. firma (...) (...) umową cesji praw przelała na rzecz (...) Sp. z o.o. wszelkie prawa do odszkodowania, jakie jej przysługuje od strony pozwanej. Poszkodowana zgłosiła swoją szkodę pozwanemu, który ustalił w programie J. wartość rynkową pojazdu poszkodowanej bez ustalenia stanu jego utrzymania na kwotę ok. 9.200 zł oraz sporządził kosztorys naprawy pojazdu poszkodowanej programie J. nr (...) i wypłacił poszkodowanej w dn. 01.03.2024 r. kwotę 2.772,11 zł tytułem odszkodowania za naprawę pojazdu M. (...) o nr rej. (...). Powód, aby dochodzić swoich dalszych roszczeń oraz wykazać ich zasadność, a także sprecyzować wysokość poniesionej szkody, zlecił niezależnemu rzeczoznawcy mgr inż. O. R. wykonanie opinii z której wynika, że wartość rynkowa pojazdu poszkodowanej przed szkodą wynosiła ok. 10.900 zł, a estymowany koszt naprawy uszkodzonego pojazdu w nieautoryzowanym zakładzie blacharsko-lakierniczym zgodnie z technologią naprawy przewidzianą przez producenta pojazdu M. wynosi 9.244,22 zł. Pełnomocnik powoda pismem poleconym z dnia 15.04.2024 r., odebranym przez pozwanego w dn. 22.04.2024 r. wezwał stronę pozwaną do zapłaty wskazanej należności. Strona pozwana pismami z dn. 09.05.2024 r. poinformowała pełnomocnika powoda o przyznaniu dodatkowej kwoty 2.727,89 zł tytułem dopłaty za szkodę całkowita pojazdu M. (...) o nr rej. (...). Powód niniejszym pozwem dochodzi należności z tytułu kosztów naprawy M. (...) o nr rej. (...) ponad wypłacone przez pozwanego odszkodowanie w wysokości łącznej 5.500,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie 15 dnia od odebrania przez pozwanego pisma pełnomocnika powoda z dn. 15 kwietnia 2024r., tj. od dn. 07 maja 2024 r. Powód wskazał, iż zgodnie z zasadą pełnej kompensaty poniesionej szkody określoną w art. 363 par. 1 k.c. osobie poszkodowanej przysługuje prawo do wymiany uszkodzonych w kolizji/wypadku elementów pojazdu na takie same, jakie posiadała wcześniej w swoim pojeździe. W związku z powyższym, w przekazanej stronie pozwanej kalkulacji rzeczywistych kosztów naprawy uwzględniono elementy identyczne z tymi, jakie były zamontowane w pojeździe poszkodowanej przed kolizją. Zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2002r. (sygn. akt I CKN 1466/99), osoba poszkodowana przy likwidacji szkody komunikacyjnej nie ma obowiązku poszukiwania części najtańszych na rynku motoryzacyjnym. Zgodnie z Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1980 r. (sygn. III CRN 223/80): „przywrócenie rzeczy uszkodzonej do stanu poprzedniego polega na doprowadzeniu jej do stanu używalności w takim zakresie, jaki istniał przed wyrządzeniem szkody. Jeżeli do osiągnięcia tego celu konieczne jest użycie nowych elementów, to poniesione na nie wydatki wchodzą w skład kosztów naprawienia szkody przez przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego. W konsekwencji powyższe wydatki obciążają osobę odpowiedzialną za szkodę”. Sporządzenie opinii przez niezależnego rzeczoznawcę było konieczne, aby powód miał możliwość dokładnie sprecyzować wysokość dochodzonego roszczenia. Dzięki sporządzonej opinii przez niezależnego rzeczoznawcę samochodowego powód mógł zgłosić przedmiotową szkodę u strony pozwanej oraz zażądać dopłaty odszkodowania. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego „prywatne ekspertyzy opracowane na zlecenie stron, czy to w toku procesu, czy jeszcze przed jego wszczęciem należy traktować, w razie przyjęcia ich przez sąd orzekający, jako wyjaśnienie stanowiące poparcie, z uwzględnieniem wiadomości specjalnych, stanowiska stron. W takiej sytuacji, jeżeli istotnie zachodzi potrzeba wyjaśnienia okoliczności sprawy z punktu widzenia wymagającego wiadomości specjalnych, sąd powinien według zasad unormowanych w kodeksie postępowania cywilnego dopuścić dowód z opinii biegłego. Pozwany – (...) Spółka Akcyjna w I. wniósł o oddalenie powództwa w całości i o zasadzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Pozwany przyznał, że w dniu 2.09.2024 r. ubezpieczał odpowiedzialność cywilną sprawcy szkody w samochodzie M. (...) o numerze rej. (...), co spowodowało szkodę w majątku N. I.. Pozwany przyznaje również że przedmiotowa szkoda została mu zgłoszona przez poszkodowaną jeszcze w dniu jej zaistnienia, który to fakt skutkował następnie potwierdzeniem otrzymania zgłoszenia szkody ze strony pozwanego. W zgłoszeniu szkody poszkodowana upoważniła (...) S.A. do wymiany korespondencji w sprawie drogą elektroniczną. Do tego celu poszkodowana wskazała pozwanemu swój adres e-mail. Korzystając z tego upoważnienia pozwany jeszcze tego samego dnia potwierdził poszkodowanej fakt otrzymania zgłoszenia szkody, nadto zaś zaproponował jej naprawienie w jednym z warsztatów naprawczych należących do tzw. Sieci (...), S.C., w którym naprawa miała się odbyć przy zachowaniu technologii producenta samochodu oraz przy użyciu oryginalnych części i dodatkowo jakość naprawy miała zostać objęta dwuletnią gwarancją jakości naprawy wykonawcy i potwierdzona Certyfikatem Jakości (...). W przypadku skorzystania z tej propozycji, rozliczenia finansowe odbywałyby się wyłącznie między warsztatem a (...) i poszkodowana byłaby zwolniona z obowiązku finansowania w ten sposób przeprowadzonej naprawy. N. I. nie odpowiedziała jednak na tę propozycję sposobu naprawienia szkody. Jednocześnie okazało się, że dokumentacja przebiegu samochodu M. pozostawiała wątpliwości w zakresie swojej rzetelności, bowiem jeszcze przed wejściem poszkodowanej w posiadanie tego samochodu w dniu 17.01.2020 r. diagnosta przeprowadzający badanie techniczne samochodu odnotował liczbę przejechanych na ten dzień kilometrów na 169.267, co było wartością zdecydowanie większą, niż odnotowana w kolejnym roku wartość na poziomie 109.469 km. Pozwany wypłacił zatem N. I. kwotę 2.772,11 zł tytułem kwoty bezspornej, co pozwany przyznaje, stosownie do twierdzeń pozwu. Następnie jednak poszkodowana zakończyła współpracę z (...) w procesie naprawienia szkody i wierzytelność zbyła na rzecz podmiotu profesjonalnie zajmującego się dochodzeniem odszkodowań. Pozwany przyznaje wreszcie, że po pewnym czasie jako wierzyciel do (...) zgłosił się z żądaniem dopłaty sam powód, legitymując się ciągiem umów przelewu. Pozwany ponownie oszacował wówczas wysokość szkody i dokonał dopłaty na rzecz powoda dalszej kwoty odszkodowania, tj. kwoty 2.727,89 zł w związku z ustaleniem, że zdarzenie miało charakter szkody całkowitej. Co ciekawe, powód w pozwie nie zauważa faktu dopłaty kwoty 2.727,89 zł, chociaż załącza dodatkowo decyzję (...) z 9.05.2024 r. która bynajmniej nie jest decyzją odmowną, tylko decyzją o zmianie charakteru szkody na całkowitą oraz jednocześnie decyzją w sprawie dopłaty dalszej kwoty odszkodowania w kwocie 2.727,89 zł. Pozwanemu pozostaje jedynie zauważyć, że pozew w tej sprawie został wniesiony już po dacie dopłaty dalszej kwoty 2.727,89 zł, zatem fakt ten powinien zostać uwzględniony przy rozliczeniu kosztów tego procesu. W ocenie pozwanego, wypłaty dokonane przez pozwanego w łącznej kwocie 5.500,00 zł pozwalały na naprawienie przedmiotowej szkody, bowiem odszkodowanie w tej sprawie powinno zostać ustalone drogą ustalenia różnic w wartości pojazdu M. (...). Sąd ustalił - opierając się na niżej wskazanych dowodach - następujący stan faktyczny: W dniu 02.02.2024 r. miała miejsce kolizja, w której uszkodzony został pojazd M. (...), o nr rej. (...) stanowiący własność N. I.. Okoliczność niesporna. Poszkodowana na mocy umowy cesji zawartej w dniu 19.03.2024 r. przelała na rzecz (...) Sp. z o.o. wszelkie prawa do odszkodowania, jakie jej przysługiwało od ubezpieczyciela. W dniu 21.03.2024 r. (...) Sp. z o.o. umową cesji praw przelał na rzecz (...) O. R. wszelkie prawa do odszkodowania, jakie mu przysługiwało od strony ubezpieczyciela. W dniu 15.04.2024 r. firma (...) (...) umową cesji praw przelał na rzecz (...) Sp. z o.o. wszelkie prawa do odszkodowania. Dowód: - pełnomocnictwo – k. 11; - umowa przelewu wierzytelności – k. 12 – 13; - umowa cesji – k. 14; - pełnomocnictwo – k. 15; - umowa przelewu praw z polisy – k.

1. Ubezpieczyciel ustalił w programie J. wartość rynkową pojazdu - bez ustalenia stanu jego utrzymania - na kwotę ok. 9.200 zł. Sporządził kosztorys naprawy pojazdu i wypłacił w dniu 01.03.2024 r. kwotę 2.772,11 zł tytułem odszkodowania za naprawę pojazdu M. (...). Dowód: - ustalenie wysokości szkody – k. 17 – 20; - decyzja o wypłacie odszkodowania – k. 21; - wycena szkody – k. 26 – 27; - kalkulacja naprawy – k. 29 – 38 z załącznikami w postaci fotografii na nośniku CD; - dane pojazdu – k. 39; - podsumowanie zgłoszenia szkody – k. 58 –
2. Według opinii zleconej rzeczoznawcy wartość rynkowa pojazdu przed szkodą wynosiła ok. 10.900 zł. a koszt naprawy uszkodzonego pojazdu w nieautoryzowanym zakładzie blacharsko-lakierniczym zgodnie z technologią naprawy przewidzianą przez producenta pojazdu M. wynosi 9.244,22 zł. Dowód: - kalkulacja naprawy – k. 29 – 38 z załącznikami w postaci fotografii na nośniku CD; - dane pojazdu – k.
3. Ubezpieczyciel przyznał dodatkową kwotę odszkodowania w wysokości 2.727,89 zł. Ustalono szkodę całkowitą pojazdu M. (...) o nr rej. (...). Odszkodowanie wypłacono w łącznej wysokości 5.500,00 zł. Dowód: - kalkulacja naprawy – k. 29 – 38 z załącznikami w postaci fotografii na nośniku CD; - dane pojazdu – k.
4. W pojeździe marki M. uszkodzeniu uległy elementy przedniej prawej części pojazdu. Uszkodzone w wyniku kolizji części były elementami dedykowanymi przez producenta pojazdu, nie stwierdzono na nich znamion części nieoryginalnych (alternatywnych). Prawidłowo wykonana naprawa powypadkowa pojazdu przywracająca go do stanu sprzed zdarzenia powinna zostać przeprowadzona przy wykorzystaniu części oryginalnych potwierdzonych znakiem producenta. Tylko zastosowanie takich części daje gwarancję uzyskania zgodności ze stanem faktycznym sprzed kolizji. Przewidywany koszt naprawy samochodu przy uwzględnieniu wyżej określonego rozmiaru uszkodzeń oraz przyjętych uwarunkowań cenowych wynosiłby netto 6.915,96 zł i brutto 8.506,63 zł. Ponadto przeprowadzone ustalenia wykazały, że oszacowana wartość pojazdu marki M. (...) nr rej. (...), w dniu powstania szkody wynosiła brutto 11.300 złotych. Oszacowane koszty naprawy na dzień powstania szkody, jak i na dzień sporządzenia opinii nie przekraczały wartości rynkowej pojazdu, w związku z powyższym należy przyjąć, że jest to szkoda częściowa. Dowód: - opinia z załącznikami w postaci kalkulacji naprawy biegłego E. M. – k. 93 – 109; - opinia uzupełniająca biegłego E. M. – k. 137 –
5. Sąd zważył, co następuje: Powództwo okazało się uzasadnione w przeważającym zakresie. W przedmiocie zakresu szkody i odszkodowania obowiązują reguły wyrażone w przepisach ogólnych księgi III Kodeksu cywilnego, tj. przepisy art. 361 § 2 k.c. oraz art. 363 k.c. Zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajdują także przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące ubezpieczeń majątkowych. W myśl przepisu art. 822 § 1 i 2 k.c., przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony (§ 1). Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia (§ 2). Wysokość odszkodowania winna odpowiadać rzeczywistym, uzasadnionym kosztom usunięcia skutków wypadku, ograniczona jest jedynie kwotą określoną w umowie ubezpieczenia (art. 824 § 1 k.c.). Zaś poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń (art. 822 § 4 k.c.). W toku procesu nie kwestionowanym było, iż sprawca szkody posiadał ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych u pozwanego ubezpieczyciela. Strona pozwana nie kwestionowała zasady swojej odpowiedzialności za szkodę powstałą w pojeździe i wypłaciła odszkodowanie. Natomiast przepis art. 361 § 2 k.c. obrazuje zasadę pełnego odszkodowania i jednocześnie statuuje obowiązek odszkodowawczy w zakresie dwóch postaci szkody: straty (damnum emergens) i utraconych korzyści (lucrum cessans). Zgodnie z założeniem "teorii różnicy" (metody dyferencyjnej), że szkodę ujmuje się jako różnicę między dwoma stanami majątku poszkodowanego, przedmiotem porównania jest stan rzeczywisty, tak jak przedstawia się po wystąpieniu zdarzenia szkodzącego oraz hipotetyczny, czyli taki, który by istniał bez zakłócenia wywołanego tym zdarzeniem. Ogólne reguły odnoszące się do sposobów naprawienia szkody wyznacza art. 363 § 1 k.c., zgodnie z którym co do zasady powinno to nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź też przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Możliwość naprawienia szkody w postaci przywrócenia stanu poprzedniego została przez ustawodawcę ograniczona, gdyż poszkodowany nie może jej żądać, gdy przywrócenie stanu poprzedniego jest niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty. W literaturze przyjmuje się, że w warunkach gospodarki rynkowej pieniężna postać odszkodowania zwykle wystarczająco zaspokaja interesy poszkodowanego, umożliwiając mu np. nabycie zastępczych dóbr i usług, ale także podjęcie decyzji co do odmiennego wykorzystania uzyskanych środków. Przepis art. 822 § 1 k.c. modyfikuje normę wynikającą z art. 363 § 1 k.c. tylko w ten sposób, że roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego przekształca w roszczenie o zapłatę kosztów restytucji. Ustalanie wysokości odszkodowania polega na obliczeniu takiej kwoty, która jednocześnie pokryje skutki wyrządzone szkodą i nie będzie powodować wzbogacenia w skali majątku poszkodowanego. Kwota ta ma pełnić funkcję naprawczą względem poszkodowanego i pozwolić mu na realne przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody, a metodę obliczeniową należy dobierać odpowiednio do indywidualnego stanu faktycznego zaistniałego w danej sprawie. Zarzuty pozwanego, zarówno w warstwie prawnej i kalkulacyjnej, nie są uprawnione. Wbrew zapatrywaniu pozwanego – co wynika z ustaleń biegłego – wypłacone odszkodowanie nie pokrywa wartości zaistniałej szkody. Poszkodowany nie ma obowiązku z korzystania z sieci warsztatów naprawczych współpracujących z ubezpieczycielem. To strona poszkodowana ma prawo wyboru miejsca naprawy i sposobu jej przeprowadzenia – nawet niezależnie od wysokości wypłaconego jej odszkodowania. W ramach ciążącego na poszkodowanym obowiązku minimalizacji szkody i współdziałania z dłużnikiem (ubezpieczycielem) nie mieści się obowiązek niezwłocznego zasięgnięcia informacji co do tego, czy ubezpieczyciel współpracuje z jakimiś warsztatami na rynku lokalnym. Przesłanki odmowy skorzystania z warsztatu polecanego przez ubezpieczyciela nie mogą być uznane za nieekonomiczne i niecelowe. Ich wybór i ocena są w pełnym zakresie domeną pokrzywdzonego, a ten nie ma obowiązku wyjaśniać ich ubezpieczycielowi. Mając na względzie ustalone koszty naprawy (8.506,63 złotych) nie cała dochodzona przez powoda kwota podlega zasądzeniu. Rzeczywiste koszty naprawy pojazdu marki M. (...) niezbędne do przywrócenia pojazdu do stanu najbardziej zbliżonego jak przed szkodą ocenił biegły sądowy w złożonej opinii. Wskazał on na przedstawiony wyżej koszt naprawy, iż przy uwzględnieniu technologii naprawy pojazdu producenta i uwzględnieniu pełnego zakresu uszkodzeń. Wskazana kwota musi być pomniejszona o wypłacone odszkodowanie. Daje to do zasądzenia kwotę 3.006,63 złotych wraz z liczonymi w stosunku rocznym odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 7 maja 2024 roku do dnia zapłaty. Roszczenie o odsetki ustawowe za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego znajduje swoje oparcie w treści art. art. 359 § 1 k.c. oraz art. 481 § 1 i 2 k.c. oraz art. 817 § 1 k.c. w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Zgodnie z treścią przepisu art. 481 § 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Dłużnik popada w opóźnienie jeśli nie spełnia świadczenia pieniężnego w terminie, w którym stało się ono wymagalne także wtedy, gdy kwestionuje istnienie lub wysokość świadczenia. Ubezpieczyciel, stosownie do treści przepisu art. 817 § 1 k.c., obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie trzydziestu dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku, a jeśli tego nie czyni, popada w opóźnienie uzasadniające naliczenie odsetek ustawowych od należnej wierzycielowi sumy. Świadczenie ubezpieczyciela ma zatem charakter terminowy, a spełnienie świadczenia w terminie późniejszym niż wynikający z art. 817 k.c. może być usprawiedliwione jedynie wówczas, gdy ubezpieczyciel wykaże istnienie przeszkód w postaci niemożliwości wyjaśnienia okoliczności koniecznych do ustalenia odpowiedzialności albo wysokości świadczenia, mimo działań podejmowanych z wymaganą od niego starannością profesjonalisty, według standardu, którego reguły wyznaczane są przez prawo ubezpieczeniowe. W niniejszej sprawie takich przeszkód nie można stwierdzić. Po wezwaniu do uiszczenia kosztów naprawy pozwany pozostaje w zwłoce z realizacją świadczenia. Sąd obciążył stronę pozwaną kosztami procesu przyjmując za podstawę, wyrażoną w art. 98 k.p.c., zasadę odpowiedzialności za jego wynik. Powód poniósł koszty procesu w łącznej kwocie 2.617 złotych, na którą składa się opłata od pozwu (200 złotych), opłata od pełnomocnictwa (17 złotych), zaliczka na opinię biegłego (1.500 złotych) i wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w kwocie 900 złotych. Zważywszy, że żądanie pozwu zostało uwzględnione w zakresie kwoty stanowiącej 80% dochodzonego roszczenia, powodowi należy się zwrot poniesionych kosztów w takim samym stosunku, tj. kwota 2.093,60 złotych. Koszty pozwanego są identyczne – poza opłatą od pozwu. Bilans oby dwu należności uwzględniono w punkcie III-cim wyroku. Pozwany i powód ponoszą koszty sądowe wyłożone tymczasowo przez Skarb Państwa – są to nie pokryte z zaliczek koszty opinii uzupełniającej biegłego sporządzonej do sprawy w wysokości 726 złotych. Powód ponosi 20% tych kosztów, a pozwany 80%, o czym orzeczono w pkt IV-tym i V-tym wyroku. Wobec powyższego orzeczono, jak w formule sentencji przedmiotowego wyroku. Sędzia Grzegorz Szacoń