(2)nie miały znaczenia dla ustalenia przyczyny szkody. Ustalenie, czy po wymianie licznika energia elektryczna była chwilowo dostarczana do lokalu powoda, w jakim dokładnie momencie zdjęta została klapa licznika, czy też czy instalacja elektryczna posiadała aktualne badania, nie wykluczało stwierdzonego przez biegłego mechanizmu powstania awarii. Mechanizm ten został szczegółowo i jednoznacznie wyjaśniony przez biegłego sądowego z zakresu elektroenergetyki, który ustalił, że najbardziej prawdopodobną przyczyną zdarzenia było nieprawidłowe dokręcenie przewodu neutralnego podczas wymiany licznika. Niezależnie od tego wskazać należy, że zgodnie z art. 232 k.p.c. to strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne, zaś kontradyktoryjny charakter procesu cywilnego stoi na przeszkodzie kierowaniu przez strony wniosków o zobowiązanie strony przeciwnej do przedłożenia dowodów. Nadto, na podstawie art. art.

(1)oraz zeznania powoda stwierdzić należało w sposób nie budzący wątpliwości, że przyczyną szkody było niedokręcenie przewodu N w trakcie wymiany układu pomiarowego. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego, pozwany L. A. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawodowo zajmuje się wykonywaniem usług związanych z obsługą infrastruktury elektroenergetycznej, w tym w szczególności wymianą liczników energii elektrycznej. Na dzień zdarzenia, tj. 27 kwietnia 2021 r., pozwany ten realizował na rzecz pozwanego (...) S.A. obowiązki wynikające z zawartej pomiędzy stronami umowy. Nie budziło wątpliwości, że czynności związane z wymianą przedmiotowego licznika w dniu zdarzenia były wykonywane przez współpracownika pozwanego L. A., działającego w ramach powierzonych mu obowiązków służbowych, za którego pozwany ponosił odpowiedzialność (art. 429 k.c.). Podkreślenia wymaga, że pozwany L. A. w ramach wykonywanych czynności wymiany licznika występował jako profesjonalista prowadzący działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług elektroenergetycznych. Z zeznań N. K.

(1)wynikało, że na dzień zdarzenia posiadał on jako monter jedynie dwumiesięczne doświadczenie zawodowe. Okoliczność ta wskazuje na nienależytą organizację procesu realizacji umowy przez pozwanego oraz brak właściwego nadzoru nad wykonywanymi pracami. Powierzenie wykonania czynności o istotnym znaczeniu dla bezpieczeństwa instalacji lokalu osobie o tak ograniczonym doświadczeniu zawodowym, bez zapewnienia odpowiedniego nadzoru lub weryfikacji prawidłowości wykonania prac, uznać należy za naruszenie zasad należytej staranności wymaganej od profesjonalisty, o której mowa w art. 355 § 2 k.c. 2) odpowiedzialność (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w F. Podstawę odpowiedzialność pozwanego rozpatrywać należało na tle art. 435 § 1 k.c., zgodnie z którym prowadzący na własny rachunek przedsiębiorstwo lub zakład wprawiany w ruch za pomocą sił przyrody (pary, gazu, elektryczności, paliw płynnych itp.) ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną komukolwiek przez ruch przedsiębiorstwa lub zakładu, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności. Przepis ten przewiduje odpowiedzialność opartą na zasadzie ryzyka. Jest to odpowiedzialność obiektywna niezależna od winy podmiotu odpowiedzialnego oraz od wystąpienia bezprawności zdarzenia szkodzącego. Odpowiedzialność ta oparta jest na założeniu, że samo funkcjonowanie zakładu wprawianego w ruch za pomocą sił przyrody stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody, niezależnie od działania lub zaniechania podmiotu prowadzącego taki zakład. Cechą charakterystyczną tej odpowiedzialności jest to, że zdarzenie szkodzące będące jej źródłem (ruch przedsiębiorstwa lub zakładu) nie musi stanowić zachowania (działania lub zaniechania) osoby ludzkiej. Należy wyjaśnić, że sam ruch przedsiębiorstwa to każdy przejaw jego działalności, wynikający z określonej struktury organizacyjnej i funkcji usługowo-produkcyjnej przedsiębiorstwa, na który składa się funkcjonowanie wszystkich jego agend bez względu na to, w jakim stosunku pozostaje ich funkcjonowanie do stosowanych sił przyrody. Pojęcie ruchu przedsiębiorstwa obejmuje przy tym również funkcjonowanie wszelkich urządzeń należących do tak pojmowanego przedsiębiorstwa. Wykorzystanie sił przyrody musi być dla przedsiębiorstwa czy zakładu warunkiem jego podstawowej działalności, a nie tylko być do tego pomocne (wyrok SA w Białymstoku z 20.10.2017 r., I ACa 373/17, W. nr (...)). W ocenie Sądu pozwany (...) S.A jest podmiotem prowadzącym na własny rachunek przedsiębiorstwo lub zakład wprawiany w ruch za pomocą sił przyrody w rozumieniu art. 435 § 1 k.c. Jak wskazano wyżej, spółka ta prowadzi przedsiębiorstwo, którego celem jest wytwarzanie, przesyłanie oraz dystrybucja energii elektrycznej. Nie ulega wątpliwości, że realizacja tych zadań, a w szczególności utrzymywanie infrastruktury elektroenergetycznej w stanie umożliwiającym nieprzerwane i bezpieczne dostarczanie energii, wymaga wykorzystania energii elektrycznej oraz innych sił przyrody na dużą skalę. W realiach niniejszej sprawy nie budziło wątpliwości, że czynność wymiany licznika energii elektrycznej stanowi element działalności przedsiębiorstwa dystrybucyjnego energii elektrycznej i pozostaje w bezpośrednim związku z ruchem tego przedsiębiorstwa. Na marginesie należy zauważyć, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego jednolicie przyjmuje się, że przedsiębiorstwo energetyczne jest przedsiębiorstwem (zakładem) wprawianym w ruch za pomocą sił przyrody (wyrok Sądu Najwyższego wydany w sprawie o sygn. akt IV CSK 207/09 z 24 września 2009 r. OSNC 2010/4/58, wyrok Sądu Najwyższego wydany w sprawie o sygn. akt IV CSK 25/12 z 5 września 2012 r. LEXnr 1232240). Rozszerzona odpowiedzialność przedsiębiorstwa (zakładu) wprawianego w ruch za pomocą sił przyrody powstaje pod warunkiem, że szkoda pozostaje w normalnym związku przyczynowym z ruchem przedsiębiorstwa. Jak wskazano wyżej, związek ten występuje na gruncie art. 435 § 1 k.c. już wtedy, gdy uszczerbek nastąpił w wyniku zdarzenia funkcjonalnie powiązanego z działalnością przedsiębiorstwa. W orzecznictwie wskazuje się, że w ramach odpowiedzialności na podstawie powołanego przepisu poszkodowany musi udowodnić to, że szkoda została wyrządzona przez ruch przedsiębiorstwa. Przeprowadzenie tego dowodu jest równoznaczne z wykazaniem dwóch przesłanek odpowiedzialności deliktowej, ukształtowanej na zasadzie ryzyka, tj. szkody i zdarzenia ją wywołującego. Przepis zawiera domniemanie prawne normalności związku przyczynowego, przy czym jest to w zasadzie domniemanie wzruszalne, które może być obalone tylko przez wykazanie istnienia jednej z okoliczności egzoneracyjnych określonych w przepisie (wyrok SN z 05.09.2012 r., IV CSK 25/12, W. nr (...)). Zdaniem Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy powód udowodnił istnienie podstaw odpowiedzialności pozwanej spółki. Odpowiedzialność z art. 435 § 1 k.c. jest wyłączona jedynie wtedy, gdy szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą prowadzący na własny rachunek przedsiębiorstwo nie ponosi odpowiedzialności. W niniejszej sprawie pozwany nie udowodnił, aby zaszła którakolwiek z wymienionych podstaw wyłączenia odpowiedzialności. W ocenie Sądu wynika to z faktu, że osoba, której powierzono wykonanie czynności, przy wykonywaniu której doszło do powstania szkody, podlegała kierownictwu powierzającego i zobowiązana była do stosowania się do jego wskazówek, co wprost skutkuje odpowiedzialnością powierzającego wykonanie czynności (art. 430 k.c.). Katalog przesłanek egzoneracyjnych wskazany w art. 435 § 1 k.c. ma charakter zamknięty. Jak trafnie wskazuje się w doktrynie osobą trzecią w rozumieniu tego przepisu jest osoba niepowiązana z funkcjonowaniem tego przedsiębiorstwa lub zakładu, z którego ruchem związana jest szkoda. Osobą trzecią nie jest podmiot, którego zachowanie jest objęte ryzykiem prowadzącego przedsiębiorstwo (zakład) – pracownik, przedstawiciel prowadzącego przedsiębiorstwo, członek organu spółki prowadzącej przedsiębiorstwo, czy podwykonawca. Do grona osób trzecich, za które prowadzący przedsiębiorstwo ponosi odpowiedzialność, zalicza się każdego, kto w jakikolwiek sposób został włączony w ruch przedsiębiorstwa (por. W. Borysiak (red.), Kodeks cywilny. Komentarz do art. 435, Legalis 2025). W ocenie Sądu charakter współpracy pomiędzy pozwanymi pozwalał na przypisanie spółce roli zwierzchnika w rozumieniu art. 430 k.c., co skutkowało ponoszeniem odpowiedzialności za szkody wyrządzone przez wykonawcę. Powołany przepis wskazuje, że kto na własny rachunek powierza wykonanie czynności osobie, która przy wykonywaniu tej czynności podlega jego kierownictwu i ma obowiązek stosować się do jego wskazówek, ten jest odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną z winy tej osoby przy wykonywaniu powierzonej jej czynności. Zwrócić należy uwagę, że czynności związane z wymianą liczników wykonywane były przy użyciu infrastruktury organizacyjnej pozwanego (...) S.A., w tym aplikacji mobilnej, za pośrednictwem której przesyłane były zlecenia, jak również na podstawie zasobów z magazynowych pozwanego. Usługi świadczone były w imieniu i na rzecz zamawiającego, przy czym spółka zachowywała na podstawie umowy szerokie uprawnienia kontrolne, w tym prawo kontroli jakości usług, prawo weryfikacji personelu wykonawcy pod względem wiedzy praktycznej oraz obowiązek udziału personelu w szkoleniach organizowanych przez zamawiającego. Umowa przewidywała również obowiązek wykonywania usług zgodnie z wytycznymi i procedurami spółki, przy wykorzystaniu jej systemów oraz w odzieży identyfikującej zamawiającego. Tak szeroki zakres uprawnień oraz praktyczny sposób wykonywania umowy świadczyły o istnieniu relacji zwierzchnictwa w rozumieniu art. 430 k.c., niezależnie od formalnoprawnego statusu wykonawcy jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Wykluczało to w okolicznościach sprawy wyłączenie odpowiedzialności pozwanej spółki w oparciu o art. 429 k.c. 3) wysokość szkody Roszczenie uznać należało też za udowodnione co do wysokości. Wysokość szkody wskazywana przez powoda (z zastrzeżeniem wskazywanej omyłki rachunkowej co do sumy należności) znalazła potwierdzenie we wnioskach opinii biegłego z zakresu szacowania ruchomości. Poniesiona przez powoda szkoda obejmowała koszt zakupu innych urządzeń w miejsce zniszczonych niedostępnych na rynku, koszt zakupu tożsamych urządzeń w miejsce zniszczonych oraz koszty związane z usuwaniem skutków awarii obejmujące naprawę usterki, sporządzenie protokołu oraz utylizację uszkodzonego sprzętu. Wartość szkody odpowiadała kwocie 13.341,17 zł i w takiej wysokości należało uznać roszczenie za wykazane. W pozostałym zakresie, objętym omyłką rachunkową co do kwoty 1 zł, powództwo podlegało oddaleniu. Kwotę 13.341,17 zł uznać należało za odpowiednią w rozumieniu art. 322 k.p.c., bowiem odpowiadała ona równowartości czynności niezbędnych do przywrócenia stanu sprzed szkody. Zwrócić należy uwagę, że powód dokonał zakupu urządzeń o zbliżonych parametrach technicznych i funkcjonalnych do sprzętów zniszczonych, nie dążąc do ich ulepszenia ani podwyższenia standardu wyposażenia lokalu. Wysokość przyjętych cen została oparta na rzeczywistych kosztach zakupu sprzętu uprzednio użytkowanego oraz na ofertach rynkowych urządzeń tego samego rodzaju lub o porównywalnych parametrach. Rynkowy charakter tych cen znalazł pełne potwierdzenie w opinii biegłego z zakresu szacowania ruchomości, który jednoznacznie wskazał, że poniesione koszty mieściły się w granicach przeciętnych cen rynkowych obowiązujących w dacie powstania szkody. Konkludując wskazać należy, że powód wykazał wszystkie przesłanki odpowiedzialności pozwanego (...) S.A. (art. 435 k.c. i art. 430 k.c.) oraz pozwanego L. A. (art. 415 k.c.). Zgodnie z art. 441 § 1 k.c. jeżeli kilka osób ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym, ich odpowiedzialność jest przy tym solidarna. Mając to na względzie Sąd zasądził od pozwanych na rzecz powoda kwotę 13.341,17 zł, przy czym zastrzegł, że pozwani ponoszą odpowiedzialność solidarną w zakresie obowiązku zapłaty kwoty 13.341,17 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 24 stycznia 2023 r. do dnia zapłaty. 4) odsetki O odsetkach ustawowych za opóźnienie Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 k.c. W zakresie odpowiedzialności pozwanego (...) S.A. podkreślenia wymaga, że pozwany został skutecznie wezwany do zapłaty kwoty 12.741,93 zł pismem doręczonym w dniu 3 sierpnia 2021 r. (k. 78) w terminie 7 dni, zatem Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 12.741,93 zł od dnia 11 sierpnia 2021 r., zgodnie z żądaniem pozwu. W zakresie odsetek od kwoty 599,24 zł pozwany (...) był ponownie wzywany do zapłaty pismem obejmującym dodatkową kwotę 600,24 zł, doręczonym w dniu 14 października 2021 r. (k. 107, 122) w terminie do dnia następującego pod doręczeniu wezwania, zatem Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 599,24 zł od dnia 16 października 2021 r. do dnia zapłaty. W odniesieniu do pozwanego L. A. wskazać należy, że nie był on adresatem przedsądowych wezwań do zapłaty, wobec czego Sąd uznał za zasadne przyjęcie, że popadł on w opóźnienie z zapłatą należności dopiero po doręczeniu mu odpisu pozwu w sprawie. Doręczenie odpisu pozwu nastąpiło w dniu 23 stycznia 2023 r. (k. 311a), wobec czego Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 13.341,17 od dnia następnego, tj. od dnia 24 stycznia 2023 r. W pozostałym zakresie roszczenie o zapłatę odsetek podlegało oddaleniu jako niezasadne. 5. Koszty procesu O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za jego wynik, uznając powoda jako wgrywającego postępowanie w całości, bowiem uległ żądaniu jedynie w niewielkiej części i zasądzając od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwotę 5.401 zł. Na koszty procesu poniesione przez powoda składały się: opłata od pozwu w kwocie 750 zł, wynagrodzenie pełnomocnika ustalone na podstawie § 2 pkt 5 Rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych na kwotę 3.600 zł, kwota 51 zł opłat skarbowych od udzielonych pełnomocnictw oraz kwota 1.000 zł uiszczona tytułem zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłych. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. zasądził od kwoty kosztów procesu odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia wyroku do dnia zapłaty. W punkcie 4. wyroku Sąd oddalił wniosek interwenienta ubocznego o zasądzenie na jego rzecz od powoda zwrotu kosztów procesu. Zgodnie z art. 107 k.p.c. sąd może przyznać interwenientowi koszty interwencji od przeciwnika obowiązanego do zwrotu kosztów. W okolicznościach sprawy powód jako wygrywający postępowanie nie był obowiązany do zwrotu kosztów procesu, co wykluczało możliwość uwzględnienia wniosku. O nieuiszczonych kosztach sądowych orzeczono w punkcie 5. wyroku na podstawie art. 83 ust. 2 oraz 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Sąd nakazał pobrać od pozwanych solidarnie na rzecz (...) kwotę 7.864,66 zł tytułem wydatków tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa. Wydatki Skarbu Państwa w postaci wynagrodzenia biegłych sądowych wynosiły 8.864,66 zł , z czego kwota 1.000 zł została pokryta z zaliczki uiszczonej przez powoda, zaś w pozostałym zakresie, tj. co do kwoty 7.864,66 zł podlegały one rozliczeniu stosownie do wyniku procesu. sędzia Piotr Szutenberg