art. 98 § 1 1 k.p.c. Na wypadek stwierdzenia przez Sąd braku podstaw do wydania nakazu zapłaty lub skutecznego wniesienia sprzeciwu do nakazu zapłaty, wniósł o zasądzenie tożsamej kwoty oraz zwrot kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że żądanie pozwu obejmuje zwrot nienależnie uzyskanego wsparcia finansowego, jakie wypłacone zostało w ramach jednego z rządowych programów pomocowych związanych z pandemią COVID-19, do którego pozwany przystąpił. Umowy subwencji były zawierane z beneficjentami za pośrednictwem systemu bankowego z wykorzystaniem środowiska internetowego udostępnianego przez banki. Stosowano przy tym możliwie automatycznych, uproszczonych i przyspieszonych procedury przyznawania wsparcia przedsiębiorcom, w tym opierano się na oświadczeniach przedsiębiorców o spełnieniu przesłanek uprawniających do uzyskania pomocy, z zachowaniem prawa do ich późniejszej weryfikacji przez powoda. Pozwany otrzymał od powoda subwencję w kwocie 324.000,00 zł. Zdaniem powoda, pozwany jest zobowiązany do zwrotu otrzymanej subwencji w całości, na skutek tego, że
danymi ZUS na dzień 31 grudnia 2019 r. oraz 31 lipca 2020 r. nie zatrudniał pracowników, do czego był zobowiązany postanowieniami umowy subwencji. W odpowiedzi na pozew z dnia 26 czerwca 2025 roku pozwany L. L. wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, wraz z ustawowymi odsetkami za okres od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Pozwany przyznał fakt zawarcia z powodem umowy subwencji finansowej nr (...) z dnia 15 stycznia 2021 r., jednak zarzucił powodowi niewykazanie roszczenia zarówno co do zasady, jak i co do wysokości, niewykazanie podstawy prawnej ani faktycznej roszczenia oraz niewykazanie przez powoda podstaw do wypowiedzenia umowy subwencji. Nadto pozwany powołał się na wydanie przez powoda wobec jego osoby decyzji z dnia 13 lipca 2022 r. w sprawie zwolnienia z obowiązku zwrotu subwencji, a także podniósł zarzut przedawnienia roszczenia powoda. Pozwany podkreślił, iż przekazywane powodowi informacje odnośnie liczby zatrudnionych pracowników były zgodne z prawdą. Pozwany wskazał, iż wzmiankowana przez stronę powodową decyzja ZUS z dnia 8 kwietnia 2021 r. nr (...) kwestionująca zatrudnienie K. K. została doręczona wyłącznie wspomnianej pracownicy, nie zaś samemu pozwanemu, na skutek czego nie może on się od niej odwołać, a więc w ocenie pozwanego wspomniana decyzja nie jest prawomocna. Na dalszym etapie postępowania stanowiska stron nie uległy zmianie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W związku z pandemią choroby zakaźnej COVID-19 wywoływanej wirusem Sars-Cov-2 w 2020 roku doszło w Polsce do istotnych zakłóceń gospodarczych spowodowanych - między innymi - wprowadzanymi restrykcjami sanitarnymi mającymi zapobiec dalszemu rozwojowi epidemii. Aby przeciwdziałać negatywnym skutkom gospodarczym panującego stanu epidemii na podstawie uchwały Rady Ministrów z 27 kwietnia 2020 roku w sprawie „Tarczy Finansowej (...) dla małych i średnich firm” ustanowiono program rządowy mający na celu realizację podstawowego interesu ekonomicznego Rzeczypospolitej Polskiej w postaci zapewnienia stabilności przedsiębiorstw i gospodarki, w szczególności poprzez zapewnienie płynności i stabilności finansowej oraz ochronę miejsc pracy i bezpieczeństwa finansowego obywateli. Program kierowany był do beneficjentów, którzy łącznie wytwarzali istotną część polskiego PKB i miał na celu zapobiegnięcie ryzyka masowej upadłości beneficjentów oraz zwolnień ich pracowników na skutek znaczących zakłóceń w funkcjonowaniu gospodarki w związku z epidemią COVID-19. Na podstawie art. 21a ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie instytucji rozwoju (dalej USIR), (...) ma możliwość udzielania wsparcia finansowego w związku ze skutkami COVID-19 na rzecz przedsiębiorców na podstawie powierzenia przez Radę Ministrów realizacji rządowego programu pomocowego, w szczególności w formach, o których mowa w art. 13 ust. 1 USIR lub w formach bezzwrotnych. Podstawę prawną do podejmowania działań przez Radę Ministrów stanowił art. 2a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych z dnia 2 marca 2020 r., który stanowi, iż w celu przeciwdziałania COVID- 19 Rada Ministrów może przyjmować programy rządowe udzielania wsparcia finansowego skierowane do poszczególnych przedsiębiorców lub ich grup, z uwzględnieniem właściwych regulacji szczególnych oraz wymogów dotyczących pomocy publicznej. Na podstawie regulacji opisanych w ust. 4 i 5 powyżej oraz uchwał Rady Ministrów nr 50/2020 z dnia 27 kwietnia 2020 roku (z późn. zm.) i nr (...) z dnia 5 stycznia 2021 roku (z późn. zm.) Rada Ministrów powierzyła (...) realizację dwóch programów pomocowych: „Tarcza finansowa (...) dla małych i średnich firm” („Tarcza Finansowa 1.0") oraz „Tarcza finansowa 2.0 (...) dla mikro, małych i średnich firm" („Tarcza Finansowa 2.0”). Podstawę tych aktów prawnych, z racji członkostwa Polski w UE, stanowiło Rozporządzenie Komisji (UE) nr 651.2014 z 17.06.2014 roku uznające niektóre rodzaju pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.Urz. UE 187/1 z 26.06.2014 roku). Program został zaakceptowany przez Komisję Europejską. Bezsporne. O udział w „Programie” mógł się ubiegać beneficjent będący osobą fizyczną, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadająca osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność do nabywania praw i obowiązków we własnym imieniu, wykonujący działalność gospodarczą oraz wspólnicy spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej, w każdym przypadku pod warunkiem posiadania przez beneficjenta statusu mikroprzedsiębiorcy lub małego/średniego przedsiębiorcy. Warunkami udzielenia finansowania programowego przez (...) beneficjentowi spełniającemu wszystkie warunki programowe było między innymi: akceptacja przez beneficjenta warunków i zasad ubiegania się o i udzielania przez (...) finansowania programowego, w tym Regulaminu (a), dostępność środków (...) na udzielanie finansowania programowego (b), posiadanie przez beneficjenta lub założenie przez niego w jednym z banków firmowego rachunku dedykowanego przedsiębiorcom, w którym mowa w § 10 ust. 10 Regulaminu oraz uzyskanie od Banku dostępu do bankowości elektronicznej umożliwiającej korzystanie z tego rachunku (c), złożenie przez osobę upoważnioną w formularzu wniosku wszelkich wymaganych oświadczeń, w tym złożenie oświadczenia, że: osoba upoważniona jest rzeczywiście uprawniona do samodzielnej reprezentacji beneficjenta, w tym do złożenia wniosku, zawarcia umowy subwencji finansowej oraz dokonywania wszelkich innych czynności związanych z jej zawarciem i wykonaniem; wszelkie przedstawione we wniosku informacje oraz złożone tam oświadczenia są zgodne z prawdą oraz osoba upoważniona jest świadoma odpowiedzialności karnej za przedstawienie fałszywych informacji oraz złożenie fałszywych oświadczeń w związku z procesem ubiegania się o finansowanie programowe (d), złożenie prawidłowo wypełnionego i kompletnego wniosku za pośrednictwem formularza udostępnionego przez Bank w bankowości elektronicznej (e), podpisanie umowy subwencji finansowej przez osobę uprawnioną będącą beneficjentem lub działającą w imieniu beneficjenta za pośrednictwem bankowości elektronicznej z wykorzystaniem narzędzi autoryzacyjnych udostępnionych beneficjentowi przez bank lub - w przypadku banku spółdzielczego - przy pomocy jednorazowego hasła SMS przesłanego na numer telefonu podany przez beneficjenta do kontaktu z bankiem spółdzielczym lub wskazany przez beneficjenta we wniosku (f), pozytywne rozpatrzenie wniosku przez (...) na zasadach określonych w dokumentach programowych oraz przedstawionych ogólnie w § 12 (g) oraz otrzymanie przez beneficjenta potwierdzenia zawarcia umowy subwencji finansowej oraz udzielenia subwencji finansowej za pośrednictwem bankowości elektronicznej banku lub w inny sposób. Wniosek mógł być złożony wyłącznie drogą elektroniczną poprzez bankowość elektroniczną wybranego banku i wyłącznie za pośrednictwem dostępnego w bankowości elektronicznej formularza aplikacyjnego (§ 11 ust. 2).
warunkami opisanymi w Tarczy Finansowej 2.0, programem objęci byli przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2019 r. poz. 1292, z późn. zm.), tj. osoby fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne niebędące osobą prawną, którym odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonujące działalność gospodarczą oraz wspólnicy spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej, będący mikro-, małymi lub średnimi przedsiębiorcami spełniającymi następujące kryteria: mikrofirma - to przedsiębiorcy, którzy zatrudniali, na dzień 31 grudnia 2019 r., a w przypadku braku zatrudniania jakiegokolwiek pracownika na tę datę - na dzień 31 lipca 2020 r., co najmniej 1 pracownika, ale nie więcej niż 9 pracowników oraz ich roczny obrót netto lub suma bilansowa za rok 2019 była mniejsza lub równa kwocie 2.000.000 EUR. MŚP - to przedsiębiorcy, którzy na dzień 31 grudnia 2019 r., a w przypadku braku zatrudniania na ten dzień, na dzień 31 lipca 2020 r., zatrudniali, co najmniej 1 Pracownika oraz nie więcej niż 249 Pracowników oraz ich roczny obrót netto za rok 2019 nie przekracza 50.000.000 EUR lub suma bilansowa nie przekracza 43.000.000 EUR. Bezsporne. Wysokość subwencji finansowej wynikała z zadeklarowanego przez przedsiębiorcę statusu. W zależności od tego statusu, należało zastosować odpowiednie zasady ustalenia wysokości subwencji finansowej. Kwota subwencji finansowej w odniesieniu do mikrofirm uzależniona była m.in. od liczby zatrudnionych pracowników. Bezsporne. Obok indywidualnej umowy subwencji finansowej, podstawowym dokumentem, który regulował zasady udzielania i rozliczania subwencji finansowej, jest regulamin programu rządowego, z którym beneficjenci mieli obowiązek zapoznać się przed zawarciem umowy i który stanowił integralną część umowy subwencji. W przypadku Tarczy Finansowej 2.0 stosowano Regulamin ubiegania się o udział w Programie Rządowym „Tarcza Finansowa 2.0 (...) dla mikro, małych i średnich firm", który obowiązywał od dnia 15 stycznia 2021 roku, ze zmianami obowiązującymi od dnia 5 lutego 2021 roku, 18 listopada 2021 roku, 14 stycznia 2022 roku, 28 kwietnia 2022 roku, 29 czerwca 2022 roku, 7 lipca 2022 roku, od 1 września 2022 roku („Regulamin 2.0"). Bezsporne, a nadto dowód: - regulamin ubiegania się o udział w programie rządowym „Tarcza Finansowa” 2.0, k. 21-31.
6 Regulamin ubiegania się o udział w Programie Rządowym „Tarcza Finansowa (...) dla małych i średnich firm", w przypadku stwierdzenia złożenia przez Beneficjenta nieprawdziwych oświadczeń lub podania we Wniosku nieprawdziwych informacji, (...) może podjąć decyzję o zobowiązaniu Beneficjenta do zwrotu całości lub części Subwencji Finansowej. Decyzję informującą Beneficjenta o zidentyfikowaniu przez (...) okoliczności, które uniemożliwiają ustalenie wysokości Subwencji Finansowej podlegającej zwrotowi - w takim przypadku (...) przekaże Beneficjentowi informację o przyczynach braku możliwości ustalenia wysokości Subwencji Finansowej podlegającej zwrotowi, przy czym do czasu wyjaśnienia okoliczności uniemożliwiających ustalenie wysokości Subwencji Finansowej podlegającej zwrotowi. Subwencja Finansowa nie podlega zwrotowi - wyjaśnienie tych okoliczności nastąpi w ramach postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w § 14 ust. 1 Regulaminu. Po wyjaśnieniu okoliczności uniemożliwiających ustalenie wysokości Subwencji Finansowej podlegającej zwrotowi, (...) wydaje jedną z Decyzji, o których mowa w § 51 ust. 7 lit. a) lub b) Regulaminu nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia udostępnienia Beneficjentowi Decyzji informującej Beneficjenta o zidentyfikowaniu przez (...) okoliczności, które uniemożliwiały ustalenie wysokości Subwencji Finansowej podlegającej zwrotowi, przy czym w szczególnie uzasadnionych przypadkach termin ten może zostać przez (...) wydłużony. Natomiast
13 Regulaminu w brzmieniu obowiązującym od 28 maja 2020 roku, w przypadku, gdy Beneficjent otrzymał Subwencję Finansową na podstawie nieprawdziwych oświadczeń, od których uzależnione było udzielenie Subwencji Finansowej lub wysokość Subwencji Finansowej, Beneficjent zobowiązany jest do niezwłocznego, nie później niż w terminie 14 Dni Roboczych od dnia otrzymania Subwencji Finansowej, zwrotu Subwencji Finansowej lub jej części na wyodrębniony rachunek techniczny Banku. Informację o numerach rachunków bankowych, na które można dokonać zwrotu Subwencji Finansowej lub jej części udziela Bank Dowód: - regulamin ubiegania się o udział w programie rządowym „Tarcza Finansowa” 2.0, k. 21-
którymi ponownie potwierdził prawdziwość przedstawionych przez siebie informacji i oświadczeń (§ 1 ust. 2 Umowy) i potwierdził zapoznanie się z Regulaminem. Dowód : - umowa subwencji finansowej z dnia 15.01.2021 r., k. 16-18v. W dniu 23 lutego 2022 r. pozwany L. L. złożył powodowi oświadczenie o rozliczeniu subwencji finansowej wynikającej z umowy nr (...)MP z dnia 15 stycznia 2021 r. W jego treści pozwany oświadczył m.in., że subwencja została wydatkowana
Regulaminu ubiegania się o udział w Programie Rządowym „Tarcza Finansowa (...) dla małych i średnich firm" oraz że przestrzegał w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej ograniczeń i zakazów ustanowionych w związku z wystąpieniem stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Dowód : - oświadczenie o rozliczeniu subwencji z dnia 23.02.2022 r., k. 59-
art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 04 lipca 2019 roku o systemie instytucji rozwoju (Dz.U. z 2023r., poz. 1103; dalej: „ustawa o (...)) (...) udziela finansowania, w szczególności mikroprzedsiębiorcom oraz małym i średnim przedsiębiorcom spełniającym warunki określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) nr (...) z dnia 17 czerwca 2014 roku uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.Urz. UE L 187 z 26.06.2014r., str. 1, z późn. zm.). Po myśli art. 21a analizowanej ustawy Rada Ministrów, w związku ze skutkami COVID-19, może powierzyć (...) realizację rządowego programu udzielania przedsiębiorcom wsparcia finansowego, w szczególności w formach, o których mowa w art. 13 ust. 1 (obejmowanie lub nabywanie udziałów, akcji, warrantów subskrypcyjnych, obligacji, wierzytelności oraz przystępowanie do spółek osobowych, udzielanie promes, pożyczek, gwarancji oraz poręczeń) lub w formach bezzwrotnych (ust.1 ). Program rządowy określa w szczególności warunki i okres udzielania przedsiębiorcom wsparcia finansowego, o którym mowa w ust. 1, sposób przygotowania i elementy rocznych planów udzielania tego finansowania oraz sprawozdawczości z ich realizacji (ust. 2). Środki pochodzące z udzielonego przedsiębiorcom lub innym podmiotom wsparcia finansowego, o którym mowa w ust. 1, nie podlegają egzekucji sądowej ani administracyjnej, chyba że egzekwowana wierzytelność powstała w związku z naruszeniem zasad, na których udzielono danemu przedsiębiorcy lub innemu podmiotowi takiego wsparcia. Środki te, w razie ich przekazania na rachunek bankowy, rachunek oszczędnościowy, rachunek oszczędnościowo-rozliczeniowy oraz rachunek terminowych lokat oszczędnościowych, są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego (ust. 2a). W celu uzyskania wsparcia finansowego, o którym mowa w ust, 1, przedsiębiorca zobowiązany jest do złożenia (...) oświadczeń wymaganych do ustalenia przez (...) możliwości objęcia przedsiębiorcy wsparciem finansowym (ust. 2b). Na podstawie art. 21a ustawy o (...) wydano uchwałę Rady Ministrów nr 50/2020 z dnia 27 kwietnia 2020 roku w sprawie programu rządowego „Tarcza finansowa (...) dla małych i średnich firm".
1 tej uchwały realizację Programu powierza się (...) Funduszowi (...). W celu określenia zasad rozpatrywania wniosków sporządzony został dokument w postaci „Regulaminu ubiegania się o udział w programie rządowym „Tarcza Finansowa (...) dla małych i średnich firm” (dalej: Regulamin). Szczegółowe warunki wsparcia finansowego oraz zobowiązania beneficjenta programu określała umowa subwencji finansowej zawierana pomiędzy (...) a przedsiębiorcą ubiegającym się o subwencję finansową. Integralną część umowy subwencji finansowej stanowił wspomniany powyżej Regulamin. Wnioskując o wsparcie w ramach Tarczy Finansowej 2.0 Pozwany określił się jako Mikrofirma. Stosunek prawny łączący strony, pozwalał na wypłatę wnioskowanej przez przedsiębiorcę należności bez analizy złożonych oświadczeń. Co więcej, (...) mógł uznać jakikolwiek warunek programu za spełniony tylko w oparciu o złożone oświadczenie przedsiębiorcy, a dopiero w kolejnych krokach sprawdzić prawdziwość oświadczeń. Strona powodowa stała na stanowisku, że pozwany podał nierzetelne i nieprawdziwe dane dotyczące liczby zatrudnianych przez siebie osób i w tym samym uzyskał nienależną kwotę subwencji. Twierdzenie takie powód opierał na okoliczności, iż co do jednej z osób zatrudnionych u pozwanego następczo decyzją ZUS wskazano, iż w dacie składania wniosku i wypłacenia subwencji w rzeczywistości nie podlegała obowiązkowemu ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu, wypadkowemu jako pracownik płatnika składek pozwanego L. L.. Pozwany natomiast wskazywał, iż subwencja została ostatecznie rozliczona decyzją powoda z dnia 13 lipca 2022 r., a nadto, że wspomniana wyżej decyzja ZUS nie jest prawomocna z uwagi na fakt jej niedoręczenia jego osobie. Żądanie powódki można rozpatrywać także w świetle przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu. Przepis art. 405 k.c. stanowi, że kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Z kolei z art. 409 k.c. wynika, że obowiązek wydania korzyści lub zwrotu jej wartości wygasa, jeżeli ten, kto korzyść uzyskał, zużył ją lub utracił w taki sposób, że nie jest już wzbogacony, chyba że wyzbywając się korzyści lub zużywając ją powinien był liczyć się z obowiązkiem zwrotu.
6 zdanie 1 łączącej strony umowy subwencji finansowej nr (...) z dnia 15 stycznia 2021 r. powód miał prawo kontrolować prawdziwość informacji i oświadczeń złożonych w związku z zawarciem umowy przez przedsiębiorcę lub osobę go reprezentującą do czasu całkowitego zwrotu subwencji finansowej przez przedsiębiorcę. Zatem w przedmiotowym przypadku okres weryfikacji zamknął się w dniu 13 lipca 2022 roku, kiedy to powód wydał decyzję w sprawie zwolnienia z obowiązku zwrotu udzielonej pozwanemu subwencji finansowej. Powód miał dość czasu pomiędzy złożeniem przez pozwanego oświadczenia z dnia 23 lutego 2022 r. do dnia wydania decyzji na dodatkową weryfikację prawdziwości oświadczeń, tj. niemal pięć miesięcy. Dość wspomnieć, iż upłynęło już wówczas także wiele miesięcy od czasu wszczęcia postepowania kwestionującego pracowniczy status jednej z zatrudnianych przez pozwanego osób oraz wydania pierwszej, nieprawomocnej decyzji w tym zakresie. Należy w tym miejscu także wspomnieć, iż strona powodowa nie zdołała wykazać, z jakiego powodu wspomniana decyzja o zwolnieniu z obowiązku zwrotu została wydana tak pośpiesznie. Należy więc wskazać, iż z datą 13 lipca 2022 r. wygasło uprawnienie powoda do badania prawdziwości oświadczeń. Zatem wszelkie późniejsze decyzje, wezwania do zapłaty były już spóźnione i nie mogły wywołać skutków prawnych. Rację ma strona pozwana, że powód nie uchylił się w żadnym trybie od skutków swojej decyzji z dnia 13 lipca 2022 roku. Wezwanie do zapłaty z dnia 29 lipca 2024 r. mogłoby być dokonane przy założeniu, że były do tego podstawy w trakcie wykonywania umowy, a nie po jej rozliczeniu. Powód w sposób wybiórczy potraktowała postanowienia umowy. Pozwany po otrzymaniu decyzji o zwrocie (rozliczeniu) subwencji nie musiał się liczyć ze obowiązkiem jej zwrotu. W obliczu wydania przez powoda decyzji o zwolnieniu z obowiązku zwrotu subwencji finansowej, definitywnie zamykającego wykonanie umowy, uprawnienie powoda do ewentualnego żądania zwrotu wygasło z datą jej wydania, tj. z dniem 13 lipca 2022 r. Na marginesie można wspomnieć, że żądanie powoda było także sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, zwłaszcza z zasadą lojalności. Na gruncie zawisłego pomiędzy stronami stosunku prawnego została wydana decyzja powoda, tj. spółki akcyjnej desygnowanej przez organy państwowe do realizacji zadań m.in. w zakresie wsparcia przedsiębiorców i samorządu terytorialnego subwencjami dotowanymi ze środków publicznych, operującej w tym celu zasobami pieniężnymi łącznie obejmującymi setki milionów złotych. Odbierając wspomniany komunikat o wykonaniu umowy od podmiotu tak wielkiego pokroju, pozwany prowadzący działalność gospodarczą w skali mikroprzedsiębiorstwa miał pełne prawo ufać, iż rzeczone oświadczenie jest rzetelne i ostateczne. W związku z tym domaganie się obecnie zwrotu jawi się jako oczywiście niesprawiedliwe. Stąd też mając na uwadze powyższe powództwo podlegało oddaleniu w całości. Przechodząc do kwestii oceny dowodów na wstępie należy podkreślić, że toczony w ramach niniejszego postepowania spór miał w przeważającej części charakter prawny, tj. koncentrował się na ustaleniu kwestii możliwości żądania przez powoda zwrotu subwencji po uprzednim wydaniu decyzji o zwolnieniu z tegoż zwrotu, w oparciu o niekwestionowane przez żadną ze stron dokumenty. Sąd, dokonując oceny materiału dowodowego, dał wiarę dokumentom przedstawionym przez strony, a przywołanym szczegółowo w opisie stanu faktycznego, w tym m.in. zawartej umowie, stosownym regulaminie programu rządowego, czy prowadzonej na etapie przedsądowym korespondencji. Dokumenty te nie budziły wątpliwości co do ich autentyczności i nie były kwestionowane przez strony, dlatego zostały uznane za wiarygodne i stanowiły podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Sąd w całości dal wiarę zeznaniom świadka T. B. oraz powoda L. L., jednak nie niosły one ze sobą treści istotnych dla rozstrzygnięcia, albowiem stanowiły jedynie przedstawienie informacji możliwych do odtworzenia już na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów. Orzeczenie o kosztach procesu zapadło na podstawie art. 98 k.p.c. Strona powodowa przegrała sprawę w całości, dlatego obowiązana jest zwrócić pozwanemu poniesione przez niego koszty niezbędne do obrony swoich praw przed sądem, które wyniosły w sumie 10.817 zł. Na koszty poniesione w niniejszym postępowaniu składały się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 10.800 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Sędzia Sądu Okręgowego Renata Tarnowska ZARZĄDZENIE 1. odnotować; 2. odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda; 3. akta z apelacją Pani przewodniczącej, z kolejnym wnioskiem lub w 21 dni od wykonania Pani Referendarz. Sędzia Sądu Okręgowego Renata Tarnowska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.