Wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 29 stycznia 2026 r., sygn. akt IV Ka 986/25

Sygn. akt IV Ka 986/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 stycznia 2026 r.

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: sędzia Sądu Okręgowego Mirosław Kędzierski Protokolant: stażysta Małgorzata Jaskólska przy udziale Przemysława Kwiecień - prokuratora Prokuratury Rejonowej Bydgoszcz – Południe w Bydgoszczy po rozpoznaniu w dniach 10 grudnia 2025 r. i 22 stycznia 2026 r. sprawy C. Ł. c. D. i P. ur. (...) w M. i B. B. s. B. i C. ur. (...) w O. oskarżonych z art. 288 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionych przez oskarżyciela posiłkowego i obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 2 czerwca 2025 r. sygn. akt III K 1285/21 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2.zasądza od Skarbu Państwa na rzecz r.pr. V. Z. – Kancelaria (...) w O. kwotę 1239,84 zł (jeden tysiąc dwieście trzydzieści dziewięć 84/100) złotych brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej C. Ł. z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

3.zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. X. X. – Kancelaria (...) w O. kwotę 1239,84 zł (jeden tysiąc dwieście trzydzieści dziewięć 84/100) złotych brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu B. B. z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

4.zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, a jego wydatkami obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 986/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 02.06. 2025 r., sygn. III K 1285/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐art. 438 pkt 3 k.p.k.

–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana 2.

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp.

Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty L.Ł.

M.B. wyrok z 21.04.2023 roku w sprawie I C 1249/22 SR w Bydgoszczy 910-911 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp.

Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty roszczenie wynikające z popełnienia przez oskarżonych przestępstwa było przedmiotem innego postępowania i o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu L.Ł. (...) wyrok w sprawie I C 1249/22 SR w Bydgoszczy prawomocny wyrok; brak jest jakichkolwiek podstaw do jego kwestionowania 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp.

Zarzut 1.

Obrońca oskarżonej (...). Ł. wyrokowi zarzucił:

1.obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 288 § 1 k.k. poprzez uznanie za winną oskarżonej C. Ł. zarzucanego czynu polegającego na umyślnym niszczeniu i uszkadzaniu wyposażenia ruchomego lokalu mieszkalnego położonego w O. przy (...) należącego do poszkodowanego D. T., podczas gdy z okoliczności ujawnionych w toku postępowania dowodowego wynika, iż do powstania uszkodzeń doszło na skutek normalnego użytkowania, co może stanowić o kwalifikacji czynu jako przypadku mniejszej wagi albowiem zostało dokonane w warunkach nieumyślności, 1. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 18 § 1 k.k. poprzez jego zastosowanie polegające na uznaniu, iż popełnienie czynu zarzucanego oskarżonej C. Ł. nastąpiło w warunkach działania wspólnego i w porozumieniu ze współoskarżonym B. B., podczas gdy za zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika aby niszczenie i uszkodzenie mienia znajdującego się w lokalu mieszkalnym poszkodowanego objęte było porozumieniem czy uzgodnieniami dotyczącymi podejmowania wspólnych decyzji co do kierunków działań sprawczych wymierzonych w mienie znajdujące się w lokalu wynajmowanym przez współoskarżoną C. Ł. i oskarżonego B. B., 2. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 20 k.k. poprzez jego niezastosowanie i niedostateczne zastosowanie zasady indywidualizacji winy i kary w stosunku do oskarżonej C. Ł., która konsekwencje negując swoją winę, wyjaśniała iż do uszkodzenia niektórych elementów wyposażenia lokalu doszło w sposób zupełnie przypadkowy w związku z normalnym ich użytkowaniem, przy czym przypisanie jej sprawstwa popełnienia zarzuconego czynu dokonało się pomimo przyznania się do winy przez współoskarżonego B. B., uprzedni karanego za czyn podobny, który dokonał uszkodzeń mienia w tym samym mieszkaniu w okresie poprzedzającym najem przez współoskarżonych, 3. mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 w zw. z art. 2 § 1 pkt 1, 2 i art. 4 KPK poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez nieobiektywne uznanie, że w okresie od 13 lutego 2020 r. do 5 lutego 2021 r. C. Ł. oraz B. B. działając wspólnie i w porozumieniu doprowadzili do uszkodzenia mienia znajdującego się w lokalu mieszkalnym, pomimo iż w toku postępowania dowodowego sąd nie dokonał ustaleń obejmujących dokładną datę powstania uszkodzeń wyposażenia lokalu, 4. mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 w zw. z art. 2 § 1 pkt 1, 2 i art. 4 KPK poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez nieobiektywne uznanie, że ustalenia wynikające z opinii biegłego rzeczoznawcy z dziedziny budownictwa i ruchomości szczegółowo opisujące rozmiar uszkodzeń i zniszczeń, pozwala stwierdzić intencjonalne, zamierzone działanie ze strony oskarżonej C. Ł., która działając wspólnie i w porozumieniu z B. B. dopuściła się zarzucanego czynu, podczas gdy rzeczona opinia, ani żaden inny dowód, nie odpowiada na pytanie który ze współsprawców ponosi ew. odpowiedzialność za uszkodzenie i zniszczenie konkretnego przedmiotu wyposażenia lokalu,

5.mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 w zw. z art. 2 § 1 pkt 1, 2 i art. 4 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez 6. mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 w zw. z art. 2 § 1 pkt 1, § 2 i art. 5 § 2 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez ☐ zasadny ☐ częściowo zasadne ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty niezasadne. Na wstępie stwierdzić należy, iż Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, wyjaśniając istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności o charakterze faktycznym, nie popełniając jednocześnie takich uchybień, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku lub też uzasadniałyby przyjęcie, że oskarżona od stawianego jej zarzutu powinna zostać uniewinniona. Nie dopuścił się też naruszenia przepisów prawa procesowego, mogącego mieć wpływ na treść wyroku. Bezbłędnie również w zakresie okoliczności, które mają istotne znaczenie dla końcowego rozstrzygnięcia ustalił stan faktyczny sprawy. Zgromadzone dowody poddał prawidłowej ocenie, mieszczącej się w granicach uprawnień, których mowa w art. 7 k.p.k.

Uwzględniał przy tym wskazania art. 4 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. Z treści przeprowadzonych dowodów Sąd I instancji wyciągnął trafne wnioski, zasadnie przyjmując, że swym działaniem zrealizowała ustawowe znamiona przypisanego jej w wyroku występku. Stanowisko swoje w tym zakresie wyraził w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, które spełnia wymogi określone w art. 424 k.p.k. Argumenty zawarte w pisemnych motywach wyroku są przekonywujące i logiczne, zgodne z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, a w związku z tym zasługują na aprobatę. Z tych względów nie zachodzi więc potrzeba ponownego ich przytaczania. Nie dopatrując się też uchybień określonych w art. 439 k.p.k. i art. 440 k.p.k.

Sąd Apelacyjny nie znalazł żadnych podstaw do zdyskwalifikowania zaskarżonego wyroku.

Odnosząc się jednak do podniesionych w środku odwoławczym zarzutów, do czego zobowiązuje Sąd Okręgowy przepis art. 433 § 2 k.p.k. wskazać jasno trzeba, że zarzuty obrazy prawa procesowego, a mianowicie konkretnie wymienionych przepisów Kodeksu postępowania karnego, są całkowicie chybione.

Powołany przez obrońcę oskarżonej przepis art.4 kpk (zasada obiektywizmu ) stanowi, że organy prowadzące postępowanie karne obowiązane są badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego. Zasada ta jest wyrazem postulatu ustawowego, ażeby ustalenia faktyczne odpowiadały prawdzie, co w postępowaniu sądowym jest osiągalne tylko wtedy, gdy przedmiotem zainteresowania sądu jest cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, bez pominięcia istotnych jego części i gdy całokształt tego materiału jest przedmiotem rozważań sądu.

O braku obiektywizmu możemy więc mówić w sytuacji, gdy organy procesowe wykonywały czynności procesowe z pewnym osobistym pozytywnym bądź negatywnym nastawieniem, uprzedzeniem, zaś podejmowane w toku postępowania decyzje były stronnicze, bądź gdy przedmiotem oceny i rozważań sądu orzekającego nie był cały zebrany w sprawie materiał dowodowy (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 16 lutego 1978r IV KR 4/78, OSNKW 1978, nr 4-5, poz.52 ; wyrok Sądu Najwyższego z 29 czerwca 1999r, V KN 459/97, OSN Prok. i Pr. 2000, nr 2, poz.10).

Żadna z tych sytuacji nie zachodzi w niniejszej sprawie.

Podniesiony zarzut obrazy przepisu art. 5 § 2 k.p.k. jest też całkowicie nietrafiony, a dodatkowo odzwierciedla wewnętrzną sprzeczność zarzutów apelacji (z uwagi na jednoczesne wysuwanie naruszenia art. 5 § 2 k.p.k., jak i art. 7 k.p.k.). Jest oczywiste, co wielokrotnie podnoszą składy orzekające, a co ma pełne oparcie w stanowiskach doktryny, że warunki do podniesienia obrazy art. 5 § 2 k.p.k. są wtedy, gdy sąd orzekający, po wyczerpaniu wszystkich możliwości dowodowych, oceniając materiał dowodowy zgodnie ze standardami wyznaczonymi przez zasadę swobodnej oceny dowodów, będzie miał wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i wybierze "opcję" mniej korzystną dla oskarżonej W tej sprawie, w żadnym fragmencie rozważań, Sąd I instancji nie dał wyrazu temu, by jakieś wątpliwości powziął - to po pierwsze, a po drugie, w apelacji - w zarzucie, ale i w uzasadnieniu, skarżący nie odnosi się do istoty naruszenia opartego o art. 5 § 2 k.p.k., a co więcej zarzuty w tej części ( pkt. 6 i 7 apelacji) nie zawierają żadnej merytorycznej treści, kończą się wielokropkiem ( sic!) co jest niezrozumiałe i praktycznie zwalnia sąd odwoławczy z ich analizy.

Obrońca nie wykazał w skardze apelacyjnej , aby w zaskarżonym wyroku, przy ocenie dowodów zebranych w sprawie, Sąd dopuścił się obrazy art.7 kpk.

Zdaniem Sądu Okręgowego ocena dowodów poczyniona przez sąd I instancji jest bezstronna, pełna i wolna od błędów faktycznych czy logicznych oraz zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, natomiast próby jej podważenia przez skarżącego są niczym innym jak zwykłą polemiką ze swobodną oceną dowodów.

Przekonanie Sądu Rejonowego o wiarygodności jednych dowodów i odmówienie wiary innym poprzedzone zostało ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.) oraz stanowiło wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonej. Skarżący nie wykazał jakich konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się Sąd Rejonowy w ocenie materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Sąd Rejonowy dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego rozważył szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zeznania wszystkich świadków, opinię biegłego oraz wyjaśnienia oskarżonych. Wskazał którym i dlaczego dał wiarę oraz którym zeznaniom i wyjaśnieniom nie dał wiary, przedstawiając motywy swoich ocen.

Apelacja zawiera odmienną ocenę dowodów, korzystną dla oskarżonej i sprowadza się do założenia, że tylko ocena zeznań świadków, która jest „korzystna” dla oskarżonej, jest oceną swobodną a odmienna narusza przepis art. 7 kpk Niezasadne są też argumenty związane z oceną opinii biegłego D. T. sporządzonych w sprawie:

-należy podkreślić, że z uwagi na fakt, iż autor apelacji nie formułuje pod adresem opinii biegłego ani zarzutu ich niepełności, bądź niejasności, jak też w zasadzie nie wskazuje elementów ich wewnętrznej lub wzajemnej sprzeczności, a w sposób polemiczny kwestionuje oparte na nich ustalenia Sądu zwłaszcza związane z umyślnością działania oskarżonych, argumentacja obrońcy nie znajduje żadnego uzasadnienia i w postępowaniu odwoławczym oscyluje w granicach oczywistej bezzasadności;

-samo bowiem kwestionowanie opinii biegłego bez wiarygodnego, przekonywającego i opartego na faktach lub niepodważalnej logice analitycznego rozumowania, bez wykazania, że opinia przyjęta przez sąd jest niejasna, niepełna, merytorycznie błędna, wewnętrznie niespójna a także bez wykazania, że konkretne dokumenty (ewentualnie przez biegłego wcześniej nieuwzględnione) mogłyby doprowadzić do zmiany wniosków biegłego, bez zarazem przekonywającego uargumentowania, w jaki sposób i dlaczego ten lub inny wskazywany fakt mógłby rolę taką odebrać – nie może prowadzić do podważenia ocen i ustaleń Sądu meriti;

-w niniejszej sprawie żadna ze wskazanych wyżej możliwych sytuacji nie ma miejsca choć jest oczywiste, że wiadomości specjalne ze swej istoty są atrybutem biegłych, a kontrola opinii przez organ procesowy – siłą rzeczy – doznaje tu pewnych ograniczeń.

Nadto:

-o wadliwości opinii biegłego, czyniącej z niej niemiarodajne źródło dowodowe, można mówić w sytuacji gdy opinia jest niepełna lub niejasna albo gdy zachodzi sprzeczność w samej opinii lub między różnymi opiniami w tej samej sprawie; obrońca nie formułuje pod adresem opinii biegłego D. T. ani zarzutu ich niepełności, bądź niejasności, jak też w zasadzie nie wskazuje elementów jej wewnętrznej sprzeczności, a w sposób polemiczny kwestionują oparte na tej opinii ustalenia Sądu;

-nie może też budzić wątpliwości, że biegły ten dysponuje wiadomościami specjalnymi niezbędnymi dla stwierdzenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ma określone wykształcenie specjalistyczne, doświadczenie zawodowe, był biegłym z listy Prezesa Sądu Okręgowego w Bydgoszczy;

-należy podkreślić, że biegły oprócz wnikliwej, szczegółowej opinii głównej, sporządził też opinie uzupełniające, opiniował też ustnie na rozprawie odpowiadając na pytania obrońcy oskarżonego, konfrontując tym samym swoją opinię ze stanowiskiem obrońcy.;

-w świetle tychże opinii nie budzi wątpliwości, że do zniszczenia i uszkodzenia mienia pokrzywdzonego doszło na skutek działania umyślnego, celowego sprawców; jego zdaniem nie mogło to nastąpić na skutek działania niezamierzonego, przypadkowego podczas normalnego korzystania z poszczególnych przedmiotów;

W kwestii umyślności działania oskarżonej oraz odpowiedzialności L.Ł. na zasadzie współsprawstwa z B. B. sąd odwoławczy w pełni podziela argumentację sądu I instancji na str. 7-8 uzasadnienia wyroku, wraz z przytoczonym tamże orzecznictwem, powołuje się na nią, nie chcąc powielać zawartej tam argumentacji. W opozycji do twierdzeń obrońcy należy tylko stwierdzić, iż mają one charakter wyłącznie polemiczny, abstrahują od zebranych dowodów i przekonującego stanowiska sądu zawartego w uzasadnieniu i jako takie nie zasługiwały na uwzględnienie.

Dodatkowo w opozycji do twierdzeń obrońcy należy zauważyć, że kostytutywnymi elementami współsprawstwa są zatem, poza znamionami wyrażonymi w przepisie części szczególnej lub przepisie pozakodeksowym: element strony przedmiotowej - wspólne wykonanie czynu zabronionego oraz element strony podmiotowej - porozumienie dotyczące wspólnego wykonania tego czynu. Współsprawstwo nie wymaga wykazywania, że każdy ze współdziałających wniósł równorzędny wkład w wykonanie czynu zabronionego. Fundamentem współsprawstwa jest porozumienie przestępcze. Treścią porozumienia jest wspólne popełnienie konkretnego przestępstwa. Zawarte między współsprawcami porozumienie pozwala przyjąć, że dane przestępstwo jest ich wspólnym dziełem i pozwala pociągnąć do odpowiedzialności karnej każdego ze współsprawców za całość przestępstwa zarówno wtedy, gdy każdy z nich zrealizował wszystkie ustawowe znamiona danego czynu, jak i wtedy, gdy osobiście zrealizował tylko pewną ich część, a nawet wówczas, gdy nie wyczerpał żadnego z ustawowych znamion, ale przyczynił się znacznie do jego popełnienia.

Porozumienie takie cechuje akceptacja wspólnej realizacji znamion typu czynu zabronionego przy tym, co niezmiernie istotne, może ono mieć charakter formalny lub być jedynie domniemane, wymagając jedynie świadomości wspólnego działania ze strony współsprawców.

W konsekwencji wbrew sugestiom obrońcy, do przyjęcia współsprawstwa (art. 18 § 1 k.k.) nie jest więc niezbędne, aby każda osoba działająca w porozumieniu realizowała osobiście znamiona czynu zabronionego, gdyż wystarczy, że osoba taka działa w ramach uzgodnionego podziału ról, umożliwiając innemu sprawcy wykonanie czynu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 marca 2005 r., III KK 208/04 Lex nr 151500).

Finalnie w pełni uprawniona jest teza o braku wątpliwości co do winy (...). (...) w zakresie zarzucanego jej czynu..

Wniosek Obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonej ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. ze względu na brak danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa przez oskarżoną C. Ł. w warunkach współdziałania wspólnie i w porozumieniu z B. B... ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec ustaleń i argumentacji Sądu Rejonowego skarżący nie przedstawił przekonującej argumentacji pozwalającej na zmianę zaskarżonego wyroku w postulowanym zakresie.

Sąd Rejonowy dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w tej części rozważył szczegółowo i wszechstronnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zeznania wszystkich świadków, opinie biegłego oraz wyjaśnienia oskarżonych. Wskazał którym i dlaczego dał wiarę oraz którym zeznaniom i wyjaśnieniom nie dał wiary, przedstawiając motywy swoich ocen.

Nie ma żadnych podstaw do negowania rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie zawinienia oskarżonej. W żadnym razie nie sposób uznać za zasadne zarzuty naruszenia prawa materialnego. Prawidłowa jest też kwalifikacja prawna przypisanego jej czynu.

Nadto wniosek o uchylenie wyroku i umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k.j est niezasadny z uwagi na brak zarówno podstaw merytorycznych ( skoro w rzeczywistości „ oskarżona C. Ł. działała wspólnie i w porozumieniu z B. B.”) jak i jurydycznych ( w razie zaistnienia wskazanej okoliczności, należałoby bowiem oskarżoną uniewinnić a nie umorzyć postepowanie ) .

W konsekwencji nie ma żadnych podstaw do negowania rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5.

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1.

Przedmiot utrzymania w mocy Orzeczenie o winie i karze Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Argumentacja jak powyżej. Oskarżona niewiarygodna; wskazane dowody obciążające jednoznaczne ; apelacja niezasadna i wyłącznie polemiczna.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1.

Przedmiot i zakres zmiany .

Zwięźle o powodach zmiany .

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia 2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia 3.1.

Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6.

Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 4.

Sąd zwolnił oskarżoną od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i jego wydatkami obciążył Skarb Państwa, uznając, iż uiszczenie ich byłoby dla oskarżonej zbyt uciążliwe.

PODPIS

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.