VIII K 647/25

WYROK Z UZASADNIENIEM Sygn. akt: VIII K 647/25 4074-4 Ds 1108.2025 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 października 2025 r. Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie: Przewodniczący Sędzia Angelika Kurkiewicz Protokolant Starszy sekretarz sądowy Wojciech Rydzio w obecności prokuratora Prokuratury Rejonowej Toruń Centrum-Zachód w Toruniu Mirosława Olejnika, po rozpoznaniu dnia 7 października 2025 r. sprawy M. R., s. A. i M. z domu G., ur. (...) w T. oskarżonego o to, że: W dniu 28 lutego 2025 roku około godziny 11:50 w miejscowości Z. na wysokości posesji nr (...), na drodze publicznej kierował pojazdem osobowym S. o (...), pomimo wydanej przez Starostwo Powiatowe w S. decyzji nr (...). (...) z dnia 07.01.2025 roku informującej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, tj. o czyn z art. 180a kk orzeka: I. przyjmując, iż czyn oskarżonego M. R. wyczerpał znamiona występku określonego w art. 180a kk oraz uznając, że wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne a okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości na podstawie art. 66 § 1 i 2 kk i art. 67 § 1 kk warunkowo umarza postępowanie karne wobec oskarżonego na okres 1 (jednego) roku tytułem próby, II. na podstawie art. 67 § 3 kk orzeka wobec oskarżonego obowiązek spełnienia świadczenia pieniężnego w wysokości 500 (pięćset) złotych na rzecz (...), III. na podstawie art. 67 § 3 kk w zw. z art. 39 pkt 3 kk orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku, IV. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Toruniu – kwotę 100 (sto) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 70 (siedemdziesiąt) złotych tytułem wydatków poniesionych od chwili wszczęcia postępowania. Sygn. akt VIII K 647/25 UZASADNIENIE Z powodu kłopotów technicznych z użyciem programu (...) odstąpiono od sporządzenia uzasadnienia na formularzu określonym w art. 99 a § 1 kpk; W dniu 28 lutego 2025 roku około godziny 11:50 w miejscowości Z. na wysokości posesji nr (...), na drodze publicznej kierował pojazdem osobowym S. o (...), pomimo wydanej przez Starostwo Powiatowe w S. decyzji nr(...). (...) z dnia 07.01.2025 roku informującej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. (Dowód : wyjaśnienia oskarżonego k. 16,56; decyzja o cofnięciu uprawnień k. 8-10) Oskarżony przyznał się w całości do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, iż nie był świadomy tego, że ma cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami. Wskazał, że nie otrzymał decyzji ze Starostwa Powiatowego w S., ponieważ została najprawdopodobniej przesłana na poprzedni adres zamieszkania w S.. Jednocześnie dodał, iż wsiadł do pojazdu z uwagi na stan wyższej konieczności, gdyż musiał pilnie udać się po leki do apteki. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w części przyznającej się do winy albowiem koreluje to z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Fakt, iż decyzja starostwa został wysłana na poprzedni adres nie ekskulpuje oskarżonego, gdyż to na kierowcy spoczywał obowiązek zawiadomienia Starostwa Powiatowego w S., o zmianie miejsca zamieszkania. Również stan wyższej konieczności, na którą się powołuje oskarżony, nie wypełnia definicji określonej w art. 26§1 kk. Sąd dał wiarę wszelkim innym przeprowadzonym w sprawie dowodom z dokumentów, a zawnioskowanym w akcie oskarżenia. Dokumenty te zostały pozyskane, sporządzone i przeprowadzone zgodnie z wymogami procedury karnej, a żadna ze stron nie zakwestionowała ich rzetelności ani prawdziwości. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza wyjaśnień oskarżonego i dokumentacji ze Starostwa Powiatowego w S., zdaniem Sądu nie ulegało wątpliwości, że oskarżony wyczerpał znamiona czynu z art. 180a kk. Niewątpliwym jest, że wobec oskarżonego w dniu 7 stycznia 2025 roku została wydana decyzja przez Starostwo Powiatowe w S. cofająca uprawnienia do kierowania pojazdami (k. 9). Decyzja ta w dniu 8 stycznia 2025 roku została odebrana przez matkę oskarżonego (k. 10), co jest zgodne z przepisami kodeksu postepowania administracyjnego. Zgodnie z art. 180a kk , kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu, prowadzi pojazd mechaniczny, nie stosując się do decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. W każdym przypadku obowiązkiem sądu stojącego przed wyborem środka reakcji karnej na przestępstwo jest rozważenie, czy sięganie po karę jest konieczne, czy wystarczające będzie zastosowanie warunkowego umorzenia (art. 66 § 1 k.k.). Każdy taki przypadek należy oceniać in concreto. Warunkowe umorzenie postępowania jako środek reakcji karnej stosowane jest zawsze wobec określonego sprawcy. Uznając oskarżonego za winnego wskazanego wyżej czynu, mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, Sąd podjął decyzję o warunkowym umorzeniu niniejszego postępowania. Zgodnie z treścią art. 66 § 1 kk Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Warunkowego umorzenia nie stosuje się do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności (art. 66 § 2 kk). Warunkowe umorzenie następuje na okres próby, który wynosi od roku do 3 lat i biegnie od uprawomocnienia się orzeczenia (art. 67 § 1 kk). Przestępstwo z art.180a k.k. zagrożone jest alternatywnie karą grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Podstawą zastosowania warunkowego umorzenia postępowania musi być ustalenie wszystkich przesłanek odpowiedzialności karnej. Określone w art.66 kodeksu karnego przesłanki można zakwalifikować do trzech grup:

1. a)warunkujących niecelowość kontynuowania postępowania i wymierzenia kary ze względu na czyn,
2. b)ze względu na osobę sprawcy,
3. c)dopuszczające warunkowe umorzenie z punktu widzenia gwarancji procesowych oskarżonego i potrzeby zabezpieczenia materiału dowodowego. Przesłanką podstawową jest więc ustalenie, że czyn zarzucony oskarżonemu stanowi przestępstwo. Zakres wchodzących w grę przestępstw zostaje wyznaczony przez określenie warunki, iż stopień społecznej szkodliwości czynu oraz stopień winy nie mogą być znaczne. Określenie "nie jest znaczny" nie ma tego samego znaczenia, co termin "nieznaczny", obejmując swoim zakresem i wypadki o "średnim" stopniu społecznej szkodliwości. W szczególności stopień ten musi być wyższy od "znikomego" skutkującego, zgodnie z art.1 §2, brak przestępności czynu i konieczność bezwarunkowego umorzenia postępowania (art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k.). Takie oznaczenie w art. 66 §1 kodeksu karnego stopnia społecznej szkodliwości czynu, jako przesłanki warunkowego umorzenia postępowania, pełni funkcję wyznaczającą granicę możliwej tolerancji dla sprawcy z punktu widzenia racjonalizacji sprawiedliwościowej i potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (art. 53 § 1). Niezależnie od stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd ma ustalić stopień zawinienia. Ten stopień także nie może być znaczny. Warunek braku znacznego stopnia winy musi wystąpić kumulatywnie z brakiem znacznego stopnia społecznej szkodliwości czynu. Na podstawie art.66 § 1 kodeksu karnego można uznać za generalną przesłankę stosowania warunkowego umorzenia postępowania, dotyczącą osoby sprawcy, uzasadnione przypuszczenie sądu, że oskarżony pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. To przypuszczenie sądu ma być oparte na postawie sprawcy, jego dotychczasowej niekaralności za przestępstwo umyślne, jego właściwościach i warunkach osobistych oraz na dotychczasowym sposobie życia. Szczegółowe przesłanki dotyczące osoby sprawcy mają więc uzasadniać dodatnią prognozę kryminologiczną wobec niego. Jak już wyżej wskazano Sąd uznał, że okoliczności przedmiotowej sprawy nie budziły wątpliwości. Sąd uznał również przy tym, że wina oskarżonego i stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu nie są znaczne. Sąd warunkowo umarzając postępowanie miał także, może przede wszystkim na uwadze właściwości i warunki osobiste oskarżonego oraz dotychczasowy sposób życia. Oskarżony ma (...) lat. Nigdy dotąd nie był karany za przestępstwa, co potwierdza informacja z Krajowego Rejestru Karnego (k. 14) . Ma również stabilną sytuację życiową i rodzinną. Na uwzględnienie zasługiwała również postawa oskarżonego, jego przyznanie się do winy. Ta postawa oskarżonego uzasadniała pełne przekonanie Sądu, że pomimo warunkowego umorzenia postępowania oskarżony będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Zdaniem Sądu właściwości i warunki osobiste oskarżonego pozwalają na uznanie, że cele postępowania zostaną spełnione przy warunkowym umorzeniu postępowania karnego wobec oskarżonego. Przepis art.67 k.k. stanowi że okres próby może wynosić od roku do lat 3. Sąd uznał, że właściwy dla oceny jego pozytywnej prognozy kryminologicznej będzie okres jednego roku tytułem próby. Ten okres próby pozwoli zatem oskarżonemu wykazać, iż niniejsze postępowanie miało dla niego również walor edukacyjny i nie naruszy on w żaden sposób porządku prawnego. Przepis art.67 k.k. daje możliwość orzeczenia wobec oskarżonego zakazu prowadzenia pojazdów. Mając na uwadze fakt, że oskarżony wcześniej wielokrotnie naruszał przepisy ruchu drogowego (k. 13), Sąd uznał, iż zachodzi koniczności orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku. Mając na uwadze sytuację materialną oskarżonego, Sąd zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Toruniu) kwotę 100 zł tytułem opłaty sądowej oraz obciążył go wydatkami w łącznej kwocie 70 zł. Zgodnie z art. 627 kpk w zw. z art. 629 kpk w razie warunkowego umorzenia postepowania w sprawach z oskarżenia publicznego sąd zasądza koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa (…). W myśl zaś art. 616 kpk kosztami sądowymi są opłaty i wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania. Wysokość opłat określona jest w ustawie z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych. Zgodnie z art. 7 w razie warunkowego umorzenia postępowania oskarżony obowiązany jest uiścić opłatę w wysokości od 60 zł do 100 zł. W myśl rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym obciążono oskarżonego kwotą 70 złotych tytułem wydatków poniesionych w sprawie. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę sytuację materialną oskarżonego będzie on w stanie ponieść zasądzone koszty.