1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 2022 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, w ten sposób, że z dniem 1 października 2023 r. jeżeli przestępstwo jest zagrożone tylko karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, a wymierzona za nie kara pozbawienia wolności nie byłaby surowsza od roku, sąd może zamiast tej kary orzec karę ograniczenia wolności nie niższą od 4 miesięcy albo grzywnę nie niższą od 150 stawek dziennych, w szczególności jeżeli równocześnie orzeka środek karny, środek kompensacyjny lub przepadek. Do dnia 1 października 2023 roku, przy zastosowaniu art.
Sąd mógł orzec karę ograniczenia wolności nie niższą od 3 miesięcy albo grzywnę nie niższą od 100 stawek dziennych, jeżeli równocześnie orzeka środek karny, środek kompensacyjny lub przepadek. W myśl art. 4 § 1 k.k. jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Biorąc pod uwagę fakt, że przed zmianą z dnia 1 października 2023 roku wymiar kary przy zastosowaniu art.
był łagodniejszy dla sprawcy, należało w myśl art. 4 § 1 k.k. zastosować ustawę obowiązującą poprzednio jako względniejszą dla oskarżonego. Art. 300 § 2 kk stanowi, że kto, w celu udaremnienia wykonania orzeczenia sądu lub innego organu państwowego, udaremnia lub uszczupla zaspokojenie swojego wierzyciela przez to, że usuwa, ukrywa, zbywa, darowuje, niszczy, rzeczywiście lub pozornie obciąża albo uszkadza składniki swojego majątku zajęte lub zagrożone zajęciem, bądź usuwa znaki zajęcia, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Zgodnie z przepisami art.53 kk sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (§ 1); § 2 stanowi zaś, że sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza w razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego. Art. 58 §1 kk ustanawia z kolei priorytet dla kar wolnościowych. Sąd jest zobowiązany zatem do rozważenia w pierwszej kolejności, czy w danym przypadku nie będzie wystarczające orzeczenie grzywny lub kary ograniczenia wolności. Dopiero, gdy sąd po rozważeniu tych wolnościowych możliwości reakcji na czyn przestępny sprawcy dojdzie do wniosku, że żadna z wymienionych kar ani środek karny nie jest w stanie spełnić założonych celów kary, może sięgnąć po ostatnią z możliwych alternatyw w postaci kary pozbawienia wolności stanowiący środek ostateczny (ultima ratio). Mając na uwadze w/w dyrektywy, Sąd uznając oskarżonego za winnego, wymierzył mu za czyn z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art.
w zw. z art. 4 § 1 k.k. karę 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 40 zł ( czterdziestu złotych). Orzeczona kara uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu, który uznano za znaczny. Zdaniem Sądu, przy uwzględnieniu znacznego stopnia zawinienia jak i stopnia społecznej szkodliwości czynu, kara ta będzie współmierną odpłatą za jego popełnienie. Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu, Sąd wziął pod uwagę katalog okoliczności o tym decydujących. Ocenę w tym zakresie zdeterminował rodzaj i charakter naruszonego dobra prawnego (R. C. godził wprawdzie w cenne dobro prawne, ale nie jest ono wartością tej samej rangi co życie i zdrowie ludzkie) oraz wartość szkody (przestępstwo ma wymiar wyłącznie materialny, a jego skutki wciąż są możliwe do zniwelowania). Okolicznościami łagodzącymi jest uprzednia niekaralność oskarżonego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że sięganie w przypadku oskarżonego R. C. po bezwzględną karę pozbawienia wolności w stosunku do ciężaru gatunkowego przypisanego mu przestępstwa byłoby zbyt surową reakcją na jego przestępcze działanie. Z kolei orzeczenie kary ograniczenia wolności byłoby niecelowe, bowiem przestępstwo miało podłoże finansowe i majątkowe i w tym samym kierunku zmierzać powinna wymierzona oskarżonemu kara. Powinna mieć ona związek z rodzajem i charakterem czynu zabronionego zarzucanego oskarżonemu. Zdaniem Sądu orzeczona kara jest także słuszna i sprawiedliwa w odczuciu społecznym, jak również będzie stanowić skuteczny środek do zwalczania tego typu deliktów, spełniając tym samym wymogi prewencji generalnej. Jednocześnie oskarżony jako przedsiębiorca prowadzący różnego typu przedsięwzięcia gospodarcze powinien z jednej strony odczuć dolegliwość kary, z drugiej -jest ona możliwa do wykonania przez oskarżonego biorąc pod uwagę jego tryb życia i profil zawodowy. R. C. II I Na podstawie art. 43b kk orzeczono podanie wyroku do publicznej wiadomości poprzez umieszczenie jego treści na stronie internetowej Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie przez okres 2 (dwóch) miesięcy. Podanie wyroku do publicznej wiadomości ma wymiar represyjny na sprawcę i prewencyjny charakter, z uwagi na społeczne oddziaływanie kary. Nadto w dacie czynu stanowił elementarny składnik w przypadku orzekania kary z zastosowaniem art.
Podanie wyroku do publicznej działalności adekwatne jest także do stylu życia oskarżonego będącego osobą publiczną. 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 1.inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Sąd nie nałożył na skazanego dodatkowo obowiązku uiszczenia nawiązki na rzecz osób pokrzywdzonych uznając, iż jej kwota nie wynika wprost z istoty czynu zarzucanego oskarżonemu tak jak ma to miejsce np. w przypadku przestępstw przeciwko mieniu, zaś ewentualne roszczenia osób pokrzywdzonych winny być raczej dochodzone w postępowaniu cywilnym. 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III Biorąc pod uwagę fakt, że M. Ś. i Z. Ś. byli reprezentowani przez pełnomocnika z wyboru, Sąd na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego R. C. solidarnie na rzecz M. Ś. i Z. Ś. kwotę 2.856 zł ( dwa tysiące osiemset pięćdziesiąt sześć złotych ) tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w sprawie. IV Mając na względzie fakt, iż oskarżony swoim zachowaniem spowodował postępowanie karne, na podstawie art. 627 k.p.k. Sąd zasądził od oskarżonego R. C. na rzecz Skarbu Państwa tytułem kosztów sądowych kwotę 70 ( siedemdziesiąt) złotych, oraz kwotę 1000 ( jeden tysiąc ) złotych tytułem opłaty, uznając, iż będzie on w stanie je ponieść bez uszczerbku dla siebie i swojej rodziny. 1.Podpis
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.