II Ka 328/25

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 328/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.
2. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 31 lipca 2025 r., sygn. akt II K 319/25 1.
3. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca (x2) ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.
4. Granice zaskarżenia 1.1.
5. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.
6. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.
7. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana
8. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.
9. Ustalenie faktów 1.1.
10. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.
11. 1.1.
12. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.
13. 1.
14. Ocena dowodów 1.1.
15. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.
16. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
17. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.
18. Obrońca oskarżonego D. V. zarzucił:
19. obrazę art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k., poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokonanie ustaleń sprzecznych z dowodami ujawnionymi w sprawie, co skutkowało przyjęciem błędnych ustaleń faktycznych mających istotny wpływ na treść orzeczenia polegających na: - przyjęciu że, D. V. działając wspólnie i w porozumieniu z Ł. L. dokonał rozboju na obywatelu Indii H., podczas gdy z całokształtu materiału dowodowego w sprawie wynika, że D. V. wykorzystując nieuwagę pokrzywdzonego zabrał w celu przywłaszczenia jego portfel, a swoim zamiarem, świadomością, ani wolą nie obejmował zamiaru dokonania rozboju przez Ł. L. na H., wobec czego nie może on ponosić odpowiedzialności za czyn z art. 280 § 1 k.k. zarzucany mu w akcie oskarżenia, a odpowiedzialność oskarżonego D. V. winna zostać ograniczona do przestępstwa kradzieży cudzej rzeczy, tj. przestępstwa z art. 278 § 1a k.k.; - dokonaniu dowolnych i sprzecznych z materiałem dowodowym ustaleń faktycznych w zakresie ustalenia zamiaru sprawstwa D. V. w zakresie dokonania rozboju w przedmiotowej sprawie wspólnie i w porozumieniu z Ł. L., w sytuacji gdy ustalenie zamiaru należy do domeny ustaleń faktycznych, które winny być dokonane w oparciu o dowody a w toku przewodu sądowego nie udowodniono, aby D. V. swoim zamiarem, świadomością czy wolą obejmował zamiar dokonania rozboju wspólnie i w porozumieniu z Ł. L., a zamiaru sprawstwa nie można domniemywać, jak to czyni Sąd I instancji; - przyjęciu za wiarygodne w części zeznania świadków L. V., H. V. złożone w postępowaniu przygotowawczym, podczas gdy z materiału dowodowego w sprawie wynika jednoznacznie, że świadkowie nie władają językiem polskim, nie rozumieją tego języka i czynienie jakichkolwiek ustaleń faktycznych na podstawie zeznań złożonych w postępowaniu przygotowawczym było niedopuszczalne; - dokonaniu dowolnych ustaleń faktycznych polegających na ustaleniu, że pokrzywdzony nie był w stanie przeciwstawić się dokonanemu przez D. V. zaborowi mienia, albowiem brak reakcji pokrzywdzonego na zabór jego portfela wynikał z tego, ze oskarżony wykorzystał nieuwagę pokrzywdzonego a pokrzywdzony nie widząc zaboru nie miał obiektywnej możliwości, aby na to zareagować, tak więc twierdzenie, że pokrzywdzony nie był w stanie się temu przeciwstawić jest błędne, albowiem pokrzywdzony nie mógł przeciwstawić się czemuś, czego nie widział i o czym nie miał wiedzy w czasie czynu; co z kolei prowadzi do konstatacji, że uwzględnienie całokształtu ujawnionych w toku postępowania okoliczności zarówno strony przedmiotowej jak i podmiotowej popełnionego czynu, wskazuje, iż oskarżony swoim zachowaniem nie zrealizował znamion przestępstwa rozboju, lecz znamiona czynu zabronionego polegającego na kradzieży portfela z zawartością kart bankomatowych, tj. przestępstwa z art. 278 § 1a k.k.; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 3.
21. rażącą niewspółmierność orzeczonej kary za przypisane oskarżonemu D. V. czyny przez swoją nadmierną wysokość, co czyni z niej karę niesprawiedliwą; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 3.
23. obrazę praw materialnego poprzez przyjęcie usiłowania udolnego z art. 13 § 1 k.k. co do czynów z pkt V wyroku w sytuacjach, gdy do wypłat z konta pokrzywdzonego nie doszło na skutek braku środków na tym koncie, co winno skutkować kwalifikacją prawną takiego czynu jako usiłowania nieudolnego z art. 13 § 2 k.k. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja wywiedziona przez obrońcę oskarżonego Ł. L. okazała się częściowo zasadna i doprowadziła do modyfikacji zaskarżonego orzeczenia w kierunku przez apelującego postulowanym. Obrońca oskarżonego zarzucił Sądowi I instancji dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, co skutkowało przyjęciem błędnych ustaleń w odniesieniu do popełnienia przez D. V. przestępstwa rozboju. W tym miejscu zauważenia wymaga, iż przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. wtedy, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.), stanowi wyraz rozważenia wszystkich tych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), jest wyczerpujące i logiczne - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, uargumentowane w uzasadnieniu wyroku. Sąd Rejonowy standardów tych dopełnił, a zarzut apelującego okazał się niezasadny. Przeprowadzona przez Sąd Rejonowy ocena zgromadzonego materiału dowodowego została dokonana zgodnie z kodeksowymi wytycznymi i nie nosiła znamion dowolności. Jednocześnie słusznie na tej podstawie Sąd I instancji ustalił, iż oskarżony D. V. działał wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym Ł. L.. Niezasadne jest przy tym przyjęcie, że działania podejmowane przez D. V. i Ł. L. stanowiły odrębne czynności, a oskarżony D. V. nie obejmował swoim zamiarem dokonania rozboju przez drugiego z oskarżonych. Zdaniem Sądu odwoławczego, czynności podjęte przez sprawców zrealizowały znamiona przestępstwa stypizowanego w art. 280 § 1 k.k. Czynność wykonawcza w odniesieniu do czynu z art. 280 § 1 k.k. polega na dokonaniu kradzieży przy lub po zastosowaniu przemocy wobec osoby, groźby jej natychmiastowego użycia albo z doprowadzeniem człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności. Godzi się przy tym zauważyć, że dla wypełnienia znamion przestępstwa rozboju w ramach sprawczego współdziałania, wystarczająca jest realizacja przez poszczególnych współoskarżonych chociażby części spośród znamion czynu zabronionego. W realiach tej sprawy, nie ulega wątpliwości Sądu odwoławczego, że D. V. miał wiedzę na temat użycia przez Ł. L. wobec pokrzywdzonego przemocy. Co więcej, zdaniem Sądu II instancji, odbyło się to przy pełnej aprobacie ze strony D. V.. Podjęte bowiem przez Ł. L. działania miały za zadanie wywołać u pokrzywdzonego dezorientację i strach, co pozwoliło na zabranie znajdującego się w mieszkaniu portfela przez drugiego ze sprawców. Koincydencja czasowa tych wydarzeń oraz fakt, że bezpośrednio po zabraniu mienia pokrzywdzonego oskarżeni opuścili mieszkanie pokrzywdzonego świadczy o tym, że swoim działaniem realizowali oni uprzednio zawiązane porozumienie, a przypisane im przestępstwo stanowiło sumę ich działań. Zważyć w tym kontekście trzeba na fakt, iż D. V. wszedł do zajmowanego przez pokrzywdzonego lokalu niemal jednocześnie z oskarżonym L., a ze względu na niewielkie rozmiary pokoju obserwował zachowanie Ł. L. wobec pokrzywdzonego i wykorzystując jego strach (spotęgowany brakiem znajomości języka, jakim posługiwali się sprawcy), dokonał zaboru mienia. Tym samym zaaprobować należy stanowisko Sądu Rejonowego, co do tego, że działanie oskarżonego L. umożliwiło dokonanie zaboru mienia przez D. V., gdyż popchnięty w brzuch pokrzywdzony nie był w stanie przeciwstawić się sprawcom. Jednocześnie, nie można podzielić zapatrywań obrońcy co do tego, że Sąd Rejonowy ustaleń w tej sprawie dokonał na podstawie zeznań świadków H. V. i L. V. złożonych w postępowaniu przygotowawczym, tj. wówczas gdy w ich przesłuchaniu nie uczestniczył tłumacz. Zwrócić uwagę apelującego bowiem na fakt, iż jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, Sąd Rejonowy obdarzył niniejsze zeznania walorem wiarygodności w zakresie w jakim korespondowały ze złożonymi na rozprawie - w obecności tłumacza - zeznaniami B. M. oraz H.. Nie czynił zaś jedynie na ich podstawie jakichkolwiek kategorycznych konkluzji. Apelującemu przypomnieć również trzeba, że świadomość i wiedza pokrzywdzonego o zaborze należącego do niego mienia w czasie czynu nie stanowi znamienia przestępstwa rozboju. Powyższe zaś nie wyklucza działania sprawców z zamiarem doprowadzenia pokrzywdzonego do takiego stanu, w którym nie będzie w stanie przeciwstawić się podejmowanym przez oskarżonych działaniom. W tym kontekście trzeba wziąć bowiem pod uwagę, że działania Ł. L. miały za zadanie sparaliżować nawet ewentualny zamiar obrony pokrzywdzonego, który nie znając języka polskiego nie był w stanie dostatecznie zrozumieć kontekstu sytuacyjnego, mając jednocześnie świadomość możliwości dalszego użycia siły przez sprawców, w razie manifestacji sprzeciwu. Reasumując, Sąd odwoławczy doszedł do przekonania, że oskarżony D. V. działając wspólnie i w porozumieniu z Ł. L. dopuścił się przestępstwa rozboju, a ustalenia Sądu Rejonowego dokonane w tym zakresie należało uznać za prawidłowe. Jednocześnie, zdaniem Sądu odwoławczego, orzeczona wobec oskarżonego za ten czyn przez Sąd Rejonowy kara jednostkowa 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności nie jawi się jako nadmiernie surowa ani niesprawiedliwa. W tym kontekście zauważyć należy, że zarzut niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnosić wówczas, „gdy kara, jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy - innymi słowy, gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą. Niewspółmierność więc zachodzi wówczas, gdy suma zastosowanych kar i innych środków, wymierzona za przypisane przestępstwa, nie odzwierciedla należycie stopnia szkodliwości społecznej czynu i nie uwzględnia w wystarczającej mierze celów kary (wyrok SN z dnia 11 kwietnia 1985 roku, V KRN 178/85). Trzeba również pamiętać, że zgodnie z art. 438 pkt 4 k.p.k. ta niewspółmierność kary musi być „rażąca”, bowiem w ramach tej przyczyny odwoławczej chodzi o różnice ocen o charakterze zasadniczym. Chodzi tu więc przy wykazaniu tego zarzutu nie o każdą różnicę co do wymiaru kary, ale o „różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa – rażąco niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować” (wyrok SN z dnia 2 lutego 1995 roku, II KRN 198/94). Podobne stanowisko zajął Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14.03.2018 r. sygn. II AKa 460/17, zgodnie z którym „rażąca niewspółmierność kary, o której mowa w przepisie art. 438 pkt 4 k.p.k. zachodzić może tylko wtedy, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć wpływ na wymiar kary można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd I instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej, w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary, przewidzianych w art. 53 k.k. oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego. Odnosząc powyższe do realiów przedmiotowej sprawy uznać należy, że wymiar tej kary jawi się jako adekwatny do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu oraz jest w stanie dostatecznie zrealizować cele w zakresie prewencji szczególnej jak i społecznego oddziaływania. Prawidłowo Sąd Rejonowy przyjął, że okolicznością obciążającą było dopuszczenie się przez oskarżonego czynów zabronionych pod wpływem alkoholu oraz wspólnie i w porozumieniu z inną osobą. Wśród okoliczności łagodzących słusznie zaś uwzględniono, iż nasilenie przemocy zastosowanej wobec pokrzywdzonego nie było intensywne, a wartość skradzionego mienia nie była znaczna. W tej sytuacji orzeczona przez Sąd Rejonowy jednostkowa kara pozbawienia wolności stanowi adekwatną sankcję do stopnia społecznej szkodliwości czynu, uwzględniając przy tym konieczność realizacji celów prewencji ogólnej i szczególnej. Nie może przy tym odnieść zamierzonego skutku argumentacja apelującego, że wymierzona D. V. kara jest rażąco surowa, albowiem oskarżony wyjaśnił szczerze okoliczności zdarzenia, wyraził żal i skruchę. Sąd Rejonowy prawidłowo odmówił bowiem wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w jakim zakwestionował on swoje sprawstwo i okoliczności związane z popełnieniem pierwszego z zarzucanych mu czynów. Natomiast wyrażone przez oskarżonego żal i skrucha miały wpływ na orzeczenie kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Reasumując, w przedmiotowej sprawie, Sąd odwoławczy stoi na stanowisku, iż kara izolacyjna, orzeczona wobec sprawcy w wymiarze 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności spełni nie tylko funkcję kompensacyjną za popełnione przestępstwo, ale będzie też czynnikiem wychowawczym, pozwalającym na uzmysłowienie sprawcy zarówno faktu nieopłacalności łamania prawa, jak i związanych z tym konsekwencji. Zasadny natomiast okazał się zarzut postawiony przez apelującego dotyczący charakteru formy stadialnej w odniesieniu do usiłowania kradzieży z włamaniem. W pierwszej kolejności zauważenia wymaga, że art. 13 § 2 k.k. rozszerza formułę usiłowania na tzw. usiłowanie nieudolne, które ma miejsce wówczas, gdy dokonanie przestępstwa od samego początku (ex ante) jest niemożliwe, natomiast sprawca sobie tego nie uświadamia. Karalność usiłowania nieudolnego ograniczono do dwóch przypadków, tj. braku przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim czynu zabronionego oraz użycia środka nienadającego się do popełnienia czynu zabronionego. Zatem wziąć pod uwagę trzeba, iż usiłowanie nieudolne to takie, które ex ante było obiektywnie niezdolne do dokonania, czego jednak sprawca podejmując określone zachowanie naganne, sobie nie uświadamiał. Zatem, istota nieudolnego usiłowania polega na tym, że w odróżnieniu od usiłowania udolnego nie stwarza ono realnego zagrożenia dobra prawnego (wyrok SA w Katowicach z 26.11.2018 r., II AKa 237/18, Biul. SAKa 2019/1, poz. 15). W realiach tej sprawy Sąd odwoławczy podzielił zapatrywania apelującego, że w odniesieniu do usiłowań kradzieży z włamaniem, których dopuścili się oskarżeni, osiągnięcie przez nich zamierzonego celu w postaci uzyskania środków pieniężnych było od początku niemożliwe ze względu na brak pieniędzy na przynależnych do kart płatniczych rachunkach bankowych. Z tego względu Sąd II instancji uznał za zasadne dokonanie modyfikacji zaskarżonego orzeczenia w stosunku do oskarżonego D. V. poprzez przyjęcie, że opisane usiłowania miały charakter nieudolny, a czyn oskarżonego stanowi przestępstwo z art. 279 § 1 k.k., z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. Bacząc na powyższe Sąd odwoławczy doszedł do przekonania, że konieczne jest obniżenie orzeczonej wobec oskarżonego za ten czyn kary jednostkowej do 1 roku pozbawienia wolności, albowiem przyjmując nieudolny charakter usiłowania, wymierzona przez Sąd Rejonowy kara 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności byłaby niewspółmierna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego czynu. Zdaniem Sądu II instancji, kara 1 roku pozbawienia wolności dostatecznie spełni cele prewencyjne wobec oskarżonego oraz uczyni zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Wymierzając karę w powyższym wymiarze, Sąd odwoławczy ustalił w sposób indywidualny w stosunku sprawcy jej wymiar i rodzaj, mając na uwadze fakt, by jej dolegliwość nie przekroczyła stopnia przypisanej sprawcy czynu zabronionego winy. Konsekwencję powyższego stanowiło zaś obniżenie wymierzonej D. V. kary łącznej pozbawienia wolności do 2 lat i 6 miesięcy, albowiem taka kara łączna pozwoli na realizację celów kary w zakresie prewencji generalnej, a także stanowić będzie odpowiednią dla oskarżonego dolegliwość. Mając na uwadze powyższe, Sąd odwoławczy nie znajdując uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu i powodujących konieczność dalszej zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia - orzekł jak w wyroku. Wniosek Obrońca oskarżonego D. V. wniósł o zmianę wyroku Sądu I instancji, poprzez: - zmianę opisu czynu zabronionego wskazanego w pkt I wyroku poprzez przyjęcie, że oskarżony D. V. w dniu 27/28.11.2024 r. w T. przy ul. (...) dokonał kradzieży rzeczy opisanych w zarzucie na szkodę obywatela Indii H. V., to jest dokonania przestępstwa z art. 278 § 1a k.k. i wymierzenie oskarżonemu możliwie najniższego wymiaru kary z uwzględnieniem okoliczności łagodzących oraz wynikających z właściwości i warunków osobistych oskarżonego; - złagodzenie kary za pozostałe czyny zarzucane oskarżonemu D. V. i złagodzenie wymierzonej kary łącznej, przy zmianie kwalifikacji prawnej czynów w sytuacjach usiłowania nieudolnego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec niezasadności zarzutów apelacji dotyczących czynu zabronionego wskazanego w pkt I wyroku niezasadny okazał się również wniosek o zmianę opisu tego czynu i uznanie, że D. V. dopuścił się czynu z art. 278 § 1a k.k. Natomiast w konsekwencji podzielenia przez Sąd odwoławczy zarzutu dotyczącego błędnej kwalifikacji czynu zarzucanego oskarżonemu opisanego w punkcie V zaskarżonego wyroku, zasadny okazał się wniosek o zmianę tej kwalifikacji, a w konsekwencji o złagodzenie kary za ten czyn. Sąd podzielając przedmiotowy wniosek przyjął, że opisane usiłowania miały charakter nieudolny a czyn oskarżonego stanowi przestępstwo z art. 279 § 1 k.k., z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i obniżył wymierzoną oskarżonemu karę do 1 roku pozbawienia wolności. Konsekwencję dokonania przedmiotowych modyfikacji stanowiło natomiast obniżenie kary łącznej orzeczonej względem D. V. do 2 lat i 6 miesięcy. 3.
24. Obrońca oskarżonego Ł. L. zarzucił:
25. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, a to w odniesieniu do wyjaśnień oskarżonego (złożonych w postępowaniu przygotowawczym oraz sądowym), wyjaśnień oskarżonego D. V. (wyjaśnienia z dnia 29.11.2024 r., 30.11.2024 r., 02.04.2025 r., oraz wyjaśnienia złożone na rozprawie w dniu 28.05.2025 r.) oraz zeznań pokrzywdzonego H. (złożonych na rozprawie w dniu 28.05.2025 r.), a to poprzez uznanie przez Sąd I instancji na podstawie analizy zgromadzonych w sprawie dowodów, iż oskarżony po wejściu do mieszkania zajmowanego przez pokrzywdzonego popchnął z dużą siłą rękami pokrzywdzonego w brzuch, a samo wejście do tego mieszkania było związane z zamiarem dokonania rozboju na pokrzywdzonym, przy czym zachowanie się oskarżonego pozostawało w związku z zaborem mienia, którego dopuścił się oskarżony D. V., w sytuacji gdy należyta i obiektywna analiza wskazanych powyżej dowodów powinna prowadzić do konkluzji, że oskarżony nie uderzył i nie popchnął w brzuch pokrzywdzonego (a jedynie pokrzywdzony został popchnięty drzwiami), jak i zachowanie się oskarżonego w mieszkaniu pokrzywdzonego pozostawało bez związku z zaborem mienia, którego dopuścił się oskarżony D. V., a o którym to zaborze oskarżony Ł. L. nie miał nawet świadomości (do momentu gdy przebywał on w mieszkaniu pokrzywdzonego), a co za tym idzie zachowanie się oskarżonego w nocy z 27 na 28 listopada 2024 r. w momencie jego wejścia do mieszkania pokrzywdzonego pozbawione było jakiegokolwiek zamiaru dokonania rozboju na pokrzywdzonym i pozostawało bez związku z zaborem mienia dokonanym przez oskarżonego D. V.; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 3.
27. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za postawę wyroku mający wpływ na jego treść, a to poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, iż Ł. L. popchnął drzwi przy których stał pokrzywdzony, jednocześnie popychając pokrzywdzonego tymi drzwiami, a następnie, oskarżeni wtargnęli do mieszkania, przy czym Ł. L. z dużą siłą popchnął rękami pokrzywdzonego w brzuch, a zaraz potem D. V. zabrał w celu przywłaszczenia, leżący na stole i należący do pokrzywdzonego portfel (co pozostawało w związku z zachowaniem się oskarżonego L. i działaniem oskarżonych wspólnie i w porozumieniu) mimo, że zarówno oskarżony Ł. L., jak i oskarżony D. V. (w swoich wyjaśnieniach z dnia 29.11.2024 r., 30.11.2024 r. 02.04.2025 r., oraz wyjaśnieniach złożonych na rozprawie w dniu 28.05.2025 r.) konsekwentnie wskazywali, ze oskarżony Ł. L. nie uderzył pokrzywdzonego, a jego zachowanie się w mieszkaniu pokrzywdzonego, pozostawało bez związku z zaborem mienia dokonanym przez oskarżonego D. V., którego to zaboru ten oskarżony dopuścił się bez wiedzy i bez jakiegokolwiek udziału ze strony oskarżonego L., a które to wyjaśnienia w pełni korespondują z zeznaniami pokrzywdzonego H. V. złożonymi na rozprawie w dniu 28.05.2025 r., w których to zeznaniach pokrzywdzony wprost wielokrotnie wskazywał, że oskarżony Ł. L. nie uderzył ani nie popchnął go w brzuch, jak i wskazywał, że zachowanie się oskarżonego L. odnosiło się do chęci uzyskania zapalniczki, a zaboru portfela dokonał drugi z oskarżonych tj. D. V.; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 3.
29. rażącą niewspółmierność kar jednostkowych i kary łącznej orzeczonych względem oskarżonego Ł. L., a to w kontekście kary orzeczonej względem oskarżonego D. V.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty postawione na kanwie wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego Ł. L. apelacji okazały się bezzasadne. Przeprowadzona bowiem przez Sąd odwoławczy kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia dowiodła, że dokonana przez Sąd Rejonowy ocena materiału dowodowego nie nosiła znamion dowolnej. Prawidłowa analiza zgromadzonych w sprawie dowodów pozwoliła zaś Sądowi I instancji na wysnucie w pełni zasadnych konkluzji. Nie znajduje aprobaty Sądu odwoławczego argumentacja apelującego, który w postawionym zarzucie zakwestionował sprawstwo Ł. L. w odniesieniu do przestępstwa rozboju. W realiach tej sprawy Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił – w szczególności na podstawie zeznań pokrzywdzonego złożonych na rozprawie – że Ł. L. użył wobec niego przemocy, nie poprzestając jedynie na popchnięciu drzwi. Słusznie obdarzono bowiem walorem wiarygodności zeznania pokrzywdzonego H. V., w których potwierdził on, że został on popchnięty rękami w brzuch przez oskarżonego w tym samym momencie, gdy Ł. L. z dużą siłą popchnął drzwi. Także świadek B. V. zeznał iż, pokrzywdzony bezpośrednio po zdarzeniu relacjonując mu jego przebieg, przyznał że oskarżony pchnął go rękoma w brzuch. Powyższe znajduje zaś odzwierciedlenie w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności w wykonanej po zdarzeniu fotografii, na której widoczne są ślady zaczerwienienia na brzuchu pokrzywdzonego. Nie można podzielić przy tym stanowiska apelującego, iż Ł. L. nie miał rzekomo świadomości współdziałania przestępczego z D. V.. Przebieg inkryminowanego zdarzenia jednoznacznie wskazuje bowiem na to, że użycie przez Ł. L. przemocy miało na celu wywołanie u pokrzywdzonego stanu, który umożliwił drugiemu ze sprawców zabór mienia w postaci portfela. Zatem, prawidłowo ustalony przez Sąd Rejonowy stan faktyczny dał jednoznaczne podstawy do przyjęcia, że Ł. L. co najmniej zdawał sobie sprawę z realizacji znamion przestępstwa rozboju wspólnie z D. V. i z działania na podstawie uprzednio zawartego porozumienia. Zaś doprowadzenie pokrzywdzonego do stanu, w którym nie będzie w stanie przeciwstawić się podejmowanym przez oskarżonych działaniom pozostawało w nierozerwalnym związku z zaborem mienia przez D. V., albowiem powodowało, że pokrzywdzony mając świadomość możliwości dalszego użycia siły przez sprawców, zaniechał jakiejkolwiek manifestacji sprzeciwu. Nie ulega również wątpliwości, że chęć uzyskania zapalniczki stanowiła jedynie pozorną motywację do wejścia do mieszkania pokrzywdzonego. Wobec powyższego, zarzuty apelującego odnoszące się do okoliczności popełnienia przez Ł. L. czynu z art. 280 § 1 k.k. należało uznać za niezasadne. Obrońca oskarżonego zarzucił także rażącą niewspółmierność wymierzonej Ł. L. kary. Także tego zarzutu Sąd odwoławczy nie podzielił. Apelujący wszak zapomina, iż przy wymiarze kary uwzględnić należało nie tylko okoliczności łagodzące (niewielka intensywność użytej przemocy, nieznaczna wartość mienia stanowiącego przedmiot zaboru) i obciążające, tj. popełnienie przestępstwa pod wpływem alkoholu, wspólnie i w porozumieniu z inną osobą lecz także działanie przez sprawcę w warunkach multirecydywy. Natomiast dla sprawcy działającego na zasadach określonych w art. 64 § 2 k.k. sąd wymierza karę pozbawienia wolności przewidzianą za przypisane przestępstwo w wysokości od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Tym samym, kara wymierzona przez Sąd Rejonowy Ł. L. za przestępstwo rozboju, tj. 3 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności jest karą adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynu, a także dostatecznie spełni cele prewencyjne wobec oskarżonego i wdroży go do przestrzegania porządku prawnego, a także da zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Mimo niezasadności zarzutów apelacji, Sąd odwoławczy doszedł do przekonania, że dokonanie modyfikacji zaskarżonego orzeczenia wobec oskarżonego Ł. L. okazało się konieczne, a to w oparciu o dyspozycję art. 440 k.p.k. Zgodnie z art. 440 k.p.k. jeżeli utrzymanie orzeczenia w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe, podlega ono niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów zmianie na korzyść oskarżonego albo w sytuacji określonej w art. 437 § 2 zdanie drugie uchyleniu. Z racji swego wyjątkowego charakteru art. 440 k.p.k. znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy zaskarżone orzeczenie lub zawarte w nim rozstrzygnięcie dotknięte jest uchybieniami mieszczącymi się w każdej z tzw. względnych przyczyn odwoławczych, o ile ich waga i charakter jest taki, że czyni to orzeczenie niesprawiedliwym w stopniu rażącym (Wyrok SN z 3.12.2025 r., IV KK 186/25, LEX nr (...)). Taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie. Sąd odwoławczy doszedł bowiem do przekonania, że niezależnie od podniesionych przez apelującego zarzutów, konieczne jest dokonanie zmiany w zakresie charakteru formy stadialnej czynu w postaci usiłowania kradzieży z włamaniem - także w stosunku do oskarżonego Ł. L.. Jak już wskazano powyżej, oskarżeni, podejmując próbę kradzieży z włamaniem do kont bankowych za pomocą kart płatniczych, nie osiągnęli zamierzonego celu z uwagi na brak środków na tych rachunkach bankowych. Powyższe zaś wyczerpuje definicję usiłowania nieudolnego, ponieważ uzyskanie środków pieniężnych było od początku niemożliwe. Z tego względu Sąd II instancji uznał za zasadne dokonanie modyfikacji zaskarżonego orzeczenia w stosunku do oskarżonego Ł. L. poprzez przyjęcie, że usiłowania opisane w tiret drugie i tiret czwarte miały charakter nieudolny a czyn oskarżonego stanowi przestępstwo w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. W odniesieniu natomiast do usiłowań opisanych w tiret piąte, szóste i siódme, Sąd odwoławczy uznał, że prawidłowo Sąd Rejonowy ocenił ich charakter jako usiłowania udolne, albowiem w sytuacji gdy oskarżony celu swojego nie osiągnął z uwagi na zablokowanie karty lub nieprawidłowo wpisany nr PIN, dokonanie czynu zabronionego było możliwe, a na przeszkodzie temu stanął jedynie błąd usiłującego. Bacząc na powyższe Sąd odwoławczy doszedł do przekonania, że konieczne jest obniżenie orzeczonej wobec oskarżonego za ten czyn kary jednostkowej do 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, albowiem przyjmując nieudolny charakter usiłowania, wymierzona przez Sąd Rejonowy kara 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności byłaby niewspółmierna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego czynu. Zdaniem Sądu II instancji, kara 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności dostatecznie spełni cele prewencyjne wobec oskarżonego oraz uczyni zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Wymierzając karę w powyższym wymiarze, Sąd odwoławczy ustalił w sposób indywidualny w stosunku sprawcy jej wymiar i rodzaj, mając na uwadze fakt, by jej dolegliwość nie przekroczyła stopnia przypisanej sprawcy czynu zabronionego winy. Konsekwencję powyższego stanowiło zaś obniżenie wymierzonej Ł. L. kary łącznej pozbawienia wolności 4 lat, albowiem taka kara łączna pozwoli na realizację celów kary w zakresie prewencji generalnej, a także stanowić będzie odpowiednią dla oskarżonego dolegliwość. Mając na uwadze powyższe, Sąd odwoławczy nie znajdując dalszych uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu i powodujących konieczność dalszej zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia - orzekł jak w wyroku. Wniosek Obrońca oskarżonego Ł. L. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: a. co do pkt I wyroku — zmianę kwalifikacji prawnej czynu względem oskarżonego Ł. L. poprzez przyjęcie, że zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona czynu z art. 157 § 2 k.k. i w oparciu o art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. umorzenie w tym zakresie postępowania; b. co do pkt II wyroku – znaczne złagodzenie orzeczonej względem oskarżonego kary pozbawienia wolności. Ewentualnie obrońca wniósł o:
30. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez znaczne złagodzenie wymierzonych oskarżonemu Ł. L. kar pozbawienia wolności i to zarówno w zakresie kar jednostkowych, jak również orzeczonej względem oskarżonego w pkt III wyroku kary łącznej pozbawienia wolności;
31. nieobciążanie oskarżonego kosztami postępowania odwoławczego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec niezasadności zarzutów apelacji i w obliczu prawidłowo dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny materiału dowodowego, niezasadny okazał się również wniosek o zmianę kwalifikacji prawnej czynu opisanego w punkcie I wyroku i umorzenie postępowania. Natomiast z uwagi na konieczność dokonania modyfikacji orzeczenia w oparciu o dyspozycję art. 440 k.p.k., zasadne stało się przyjęcie, że usiłowania opisane w tiret drugie i tiret czwarte miały charakter nieudolny a czyn oskarżonego stanowi przestępstwo w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. Konsekwencję powyższego stanowiło natomiast złagodzenie kary jednostkowej wymierzonej za ten czyn oskarżonemu do 1 roku u 4 miesięcy pozbawienia wolności, a także obniżenie kary łącznej pozbawienia wolności do 4 lat. Zasadny w całości okazał się wniosek o nieobciążanie oskarżonego kosztami postępowania odwoławczego, albowiem Sąd II instancji uznał, że ich uiszczenie byłoby dla Ł. L. zbyt uciążliwe, biorąc pod uwagę sytuację materialną oskarżonego oraz jego pobyt w warunkach izolacji penitencjarnej.
32. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.
33. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
34. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.
35. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.
36. Przedmiot utrzymania w mocy Sprawstwo i wina oskarżonych, wymierzone za przestępstwo rozboju jednostkowe kary pozbawienia wolności, zaliczenie okresu tymczasowego aresztowania oskarżonych na poczet orzeczonych łącznych kar pozbawienia wolności, orzeczony obowiązek naprawienia szkody, zasądzone nawiązki oraz orzeczone zakazy zbliżania się do pokrzywdzonego H. V. na odległość mniejszą niż 30 (trzydzieści) metrów przez okres 3 (trzech) lat, rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania przed Sądem I instancji. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sprawstwo oskarżonych i wina w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów i prawidłowo ustalonego stanu faktycznego nie budzi wątpliwości Sądu odwoławczego. Oskarżeni swoim zachowaniem wypełnili wszystkie znamiona przypisanych im czynów. Wymierzone przez Sąd I instancji kary są odpowiednie do stopnia winy oskarżonych i stopnia społecznej szkodliwości popełnionych przez nich czynów. Sąd nie dopatrzył się przy tym uchybień w zakresie dokonanych przez Sąd Rejonowych zaliczeń tymczasowego aresztowania na poczet orzeczonych kar izolacyjnych oraz w odniesieniu do orzeczonego obowiązku naprawienia szkody. Jako prawidłowe ocenić należało także rozstrzygnięcia o nawiązkach na rzecz pokrzywdzonego, uznając, iż są one celowe i stanowią odpowiednią rekompensatę. Nie budziły wątpliwości Sądu Odwoławczego również orzeczone zakazy zbliżania do pokrzywdzonego oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania przed Sądem I instancji. 1.
37. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.
38. Przedmiot i zakres zmiany Sąd odwoławczy zmienił zaskarżone orzeczenie w następujący sposób: a) w stosunku do oskarżonego D. V. w ten sposób, że: - w pkt. V orzeczenia przyjął, że opisane usiłowania miały charakter nieudolny a czyn oskarżonego stanowi przestępstwo z art. 279 § 1 k.k., z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 279 § 1 k.k. skazał na 1 rok pozbawienia wolności; - w pkt. VI orzeczoną karę łączną pozbawienia wolności obniżył do 2 lat i 6 miesięcy; b) w stosunku do oskarżonego Ł. L.: - na podstawie art. 440 k.p.k. w pkt. II przyjął, że usiłowania opisane w tiret drugie i tiret czwarte miały charakter nieudolny a czyn oskarżonego stanowi przestępstwo w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. wymierzył mu 1 rok i 4 miesiące pozbawienia wolności; - w pkt. III orzeczoną karę łączną pozbawienia wolności obniżył do 4 lat. J. o powodach zmiany W realiach tej sprawy konieczne było dokonanie częściowej modyfikacji zaskarżonego orzeczenia. Sąd odwoławczy bowiem uznał – w odniesieniu do usiłowań kradzieży z włamaniem, których dopuścili się oskarżeni – iż usiłowania te miały charakter nieudolny, albowiem osiągnięcie przez nich zamierzonego celu w postaci uzyskania środków pieniężnych było od początku niemożliwe ze względu na brak pieniędzy na przynależnych do kart płatniczych rachunkach bankowych. Z tego względu Sąd II instancji uznał za zasadne dokonanie zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie kwalifikacji prawnej, poprzez przyjęcie w stosunku do oskarżonego D. V., że czyn stanowi przestępstwo z art. 279 § 1 k.k., z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., natomiast w stosunku do oskarżonego Ł. L., że czyn stanowi przestępstwo w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. Konsekwencją powyższego było zaś obniżenie orzeczonych wobec oskarżonych kar jednostkowych oraz kar łącznych, uznając, że wobec modyfikacji kwalifikacji prawnej wymierzone przez Sąd Rejonowy kary byłby niewspółmierne do stopnia społecznej szkodliwości przypisanych im czynów. 1.
39. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.
40. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.
41. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.
42. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.
43. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.
44. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.
45. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.
46. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
47. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
48. Sąd odwoławczy na zasadzie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. zwolnił oskarżonych od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznawszy, że ich uiszczenie byłoby dla Ł. L. i D. V. zbyt uciążliwe, biorąc pod uwagę sytuację materialną oskarżonych oraz ich pobyt w warunkach izolacji penitencjarnej.
49. PODPIS Anna Klimas Karol Skocki Robert Rafał Kwieciński 1.
50. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego D. V. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja sprawstwo i wina oskarżonego 0.1.1.3.
51. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.
52. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.1.1.
53. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana 1.
54. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Ł. L. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja sprawstwo i wina oskarżonego 0.1.1.3.
55. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.
56. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.1.1.
57. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana