Sygn. akt IV P 73/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 stycznia 2026 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym sk
ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 3.’’. Zgodnie z § 3 ust. 3 umowy, odszkodowanie,
ust. 2, płatne będzie przez okres odpowiadający okresowi obowiązywania zakazu, w równych miesięcznych ratach, począwszy od miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym ustał stosunek pracy pomiędzy Pracownikiem i Pracodawcą, pod warunkiem złożenia przez Pracownika do dnia 5-go każdego miesiąca oświadczenia o przestrzeganiu w poprzednim miesiącu zakazu konkurencji wynikającego z Umowy oraz pod warunkiem, że Pracownik złożył takie oświadczenia za wcześniejsze miesiące. Z zastrzeżeniem poprzedniego zdania odszkodowanie płatne będzie z dołu do 20-go dnia miesiąca przypadającego po miesiącu, za który jest należne. W przepadku złożenia oświadczenia, o którym mowa powyżej z opóźnieniem, odszkodowanie za miesiąc, za który jest należne, zostanie wypłacone w kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 4. Zgodnie z § 3 ust. 4 umowy, w przypadku, gdy Pracownik nie złoży oświadczenia,
ust. 3, do V miesiąca przypadającego po miesiącu, za który powinno zostać złożone lub w przypadku złożenia przez Pracownika oświadczenia niezgodnego z prawdą, Umowa może zostać rozwiązana przez Pracodawcę z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia ze skutkiem na koniec miesiąca, z zastrzeżeniem § 6. § 5 umowy stanowi, że umowa wygasa z upływem okresu,
§ 3ust.
1, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. (ust. 1). Umowa może ulec rozwiązaniu przed upływem okresu,
§ 3ust.
1, w drodze porozumienia stron - w terminie i na warunkach uzgodnionych między stronami, a także w drodze pisemnego oświadczenia Pracodawcy w przypadku,
§ 3ust.
- (ust. 2). W sytuacji, gdy w związku ze zmianą stanowiska Pracownik, w ocenie Pracodawcy, utraci dostęp do szczególnie ważnych informacji, ze względu na które Umowa została zawarta, Pracodawca może rozwiązać Umowę, nie wcześniej jednak niż po upływie liczby miesięcy określonych w § 3 ust. 1, liczonych od dnia utraty przez Pracownika dostępu do szczególnie ważnych informacji (zmiany stanowiska), ze skutkiem na koniec miesiąca. (ust. 3). Dowód: umowa z dnia 4 września 2017 r. o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy (k. 6-9 akt). Powód uchwałą Zarządu (...) (...) z 7 października 2020 r. został powołany na członka rady jednej z fundacji pozwanego (...) - (...) the P. na okres 4 lat. Nadto uchwałą Zarządu (...) (...) z 5 października 2022 r. wyznaczono powoda na stanowisko Wiceprzewodniczącego Rady Fundacji, natomiast uchwałą z 30 października 2023 r. odwołał ze składu Rady Fundacji (...). Następnie zaś uchwałą z 13 grudnia 2023 r. Zarząd (...) (...), powołał powoda do składu Rady Fundacji na okres wspólnej czteroletniej kadencji rozpoczętej w 2020 r. Uchwałą z 26 kwietnia 2024 r. odwołano z dniem 26 kwietnia 2024 r. powoda ze składu Rady Fundacji (...) the P.. Dowód: uchwała z 7 października 2020 r. (k. 45 akt); uchwała z 5 października 2022 r. (k. 46 akt); uchwała z 30 października 2023 r. (k. 47 akt); uchwała z 13 grudnia 2023 r. (k. 48 akt); uchwała z 26 kwietnia 2024 r. (k. 49 akt). Powód pozostawał nieobecny w pracy z powodu choroby m.in. w okresie od 7 lipca 2023 r. do 12 listopada 2023 r. oraz od 25 kwietnia 2024 r. do 20 listopada 2024 r., a także od 19 grudnia 2024 r. do 1 stycznia 2025 r. Dowód: zestawienie nieobecności powoda (k. 55 akt); przesłuchanie powoda B. N. na rozprawie w dniu 15 stycznia 2026 r. – protokół rozprawy (k. 99v.-101v. akt). Pismem z 9 lipca 2024 r. (...) wysłał powodowi „Oświadczenie dotyczące rozwiązania umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy” powołujące się na zapis § 5 ust. 3 Umowy. Podał, że rozwiązuje z powodem umowę ze skutkiem na koniec miesiąca, tj. z dniem 31 lipca 2024 r. Uzasadnieniem rozwiązania ww. umowy było ustanie przyczyn uzasadniających istnienie zakazu konkurencji po ustaniu stosunku pracy. Podano, że w okresie od 11 września 2017 r. do 31 sierpnia 2022 r. powód zajmował stanowisko dyrektora zarządzającego, z którym to stanowiskiem był związany dostęp do szczególnie ważnych informacji banku. Natomiast od 1 września 2022 r. B. N. zajmuje samodzielne stanowisko ds. współpracy z fundacjami i instytucjami pożytku publicznego, z którym to stanowiskiem nie jest związany dostęp do szczególnie ważnych informacji. Wskazano, że w związku ze zmianą stanowiska i w konsekwencji utratą przez powoda dostępu do szczególnie ważnych informacji, rozwiązanie Umowy jest uzasadnione. W piśmie z 18 lipca 2024 r. powód podał, że w nawiązaniu do pisma z dnia 9 lipca 2024 (otrzymanego w dniu 17 lipca 2024 r.), dotyczącego rozwiązania umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy, zawartej w dniu 4 września 2017 r. uznaje rozwiązanie tej Umowy za prawnie nieskuteczne. Pismem z 25 lipca 2024 r. (...) (...) złożył powodowi oświadczenie o wycofaniu oświadczenia o rozwiązaniu umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy. Dowód: pismo z 9 lipca 2024 r. (k. 20 akt); pismo z 18 lipca 2024 r. (k. 21 akt); pismo z 25 lipca 2024 r. (k. 22 akt); przesłuchanie powoda B. N. na rozprawie w dniu 15 stycznia 2026 r. – protokół rozprawy (k. 99v.-101v. akt). Praca powoda polegała na tym, że wykorzystując wiedzę o kontrahentach uczestniczył w wydarzeniach związanych z fundacjami. Ważnymi informacjami, w których B. N. był w posiadaniu były informacje o zaangażowanie kredytowe klientów, a także o udzielonych gwarancjach i kredytach. Owe informacje były aktualizowane co tydzień , a powód otrzymywał je do sierpnia 2024 r., gdyż w lipcu 2024 r. zaczął chorować onkologicznie i był nieobecny w pracy przez ponad 30 dni, a zgodnie z procedurą banku po 30 dniach nieobecności pracownika odbiera się mu dostęp do skrzynki mailowej. Powód po objęciu nowego stanowiska nie miał podwładnych, co wiązało się z brakiem dostępu do informacji na ich temat. Dowód: przesłuchanie powoda B. N. na rozprawie w dniu 15 stycznia 2026 r. – protokół rozprawy (k. 99v.-101v. akt). Powód otrzymywał na swoją służbową skrzynkę mailową cotygodniowy raport wykorzystania limitów koncentracji dużych ekspozycji kredytowych. Powód był na liście dystrybucyjnej osób otrzymujących raport jeszcze 1 października 2024 r. Dowód: skan listy dystrybucyjnej maila z dnia 1 października 2024 r. dotyczącego wysyłki raportu - „Wykorzystanie limitów koncentracji dużych ekspozycji - stan na 30 września 2024 r. (k. 68 akt); przesłuchanie powoda B. N. na rozprawie w dniu 15 stycznia 2026 r. – protokół rozprawy (k. 99v.-101v. akt). Pismem z dnia 24 października 2024 r. pozwany (...) rozwiązał z powodem umowę o pracę umowę o pracę bez wypowiedzenia, w trybie art. 52 § 1 pkt 1 kodeksu pracy, z powodu ciężkiego naruszenia Pana podstawowych obowiązków pracowniczych. Wskazano, że ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych polegało na niedochowaniu obowiązku dbania o dobro zakładu pracy i ochrony jego mienia (art. 100 § 2 pkt. 4 Kodeksu pracy) w ramach pełnionej funkcji Dyrektora ds. współpracy z fundacjami i instytucjami pożytku publicznego oraz niezapewnienia przestrzegania zasad prawidłowego, rzetelnego i gospodarnego działania Fundacji (...) the P. dalej „Fundacja”, (...)) w ramach pełnienia przez powoda funkcji Wiceprzewodniczącego, a następnie członka Rady Fundacji, do wykonywania której powołał powoda (...). Podano, że (...) jako fundator MtM był szczególnie zainteresowany w zapewnieniu prawidłowego funkcjonowania Fundacji i wydatkowania przekazywanych jej środków, a zadaniem powoda było, oprócz nadzorowania Fundacji, również reprezentowanie interesów Pracodawcy. Dowód: pismo z 24 października 2024 r. – rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia (k. 27-29 akt); przesłuchanie powoda B. N. na rozprawie w dniu 15 stycznia 2026 r. – protokół rozprawy (k. 99v.-101v. akt). Pozwany (...) wypłacił powodowi jedną ratę z tytułu umowy o zakazie konkurencji, tj. w listopadzie 2024 r. za październik 2024 r., jednakże później zaprzestał dokonywania wypłat. Dowód: przesłuchanie powoda B. N. na rozprawie w dniu 15 stycznia 2026 r. – protokół rozprawy (k. 99v.-101v. akt). Pismem z dnia 29 października 2024 r. (...) (...) wskazał, że wypowiada powodowi za skutkiem natychmiastowym umowę o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy z 4 września 2017 r. łączącą go z (...). Jako uzasadnienie rozwiązania umowy wskazał ustanie przyczyn uzasadniających istnienie zakazu konkurencji po ustaniu stosunku pracy. Dodał, że od 1 września 2022 r. powód zajmował samodzielne stanowisko ds. współpracy z fundacjami i instytucjami pożytku publicznego, z którym to stanowiskiem nie był związany dostęp do szczególnie ważnych informacji. Dodatkowo podał, w okresie od 25 kwietnia 2024 r. do dnia złożenia powodowi oświadczenia (...) o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy B. N., tj. do dnia 24 października 2024 r., powód pozostawał nieobecny w pracy i tym samym nie miał dostępu do szczególnie ważnych informacji (...). Wobec tego, w rzeczywistości od 1 września 2022 r. do dnia rozwiązania z powodem umowy o pracę nie posiadał on dostępu do szczególnie ważnych informacji, których ujawnienie mogłoby narazić (...) na szkodę, co uzasadniałoby obowiązywanie Umowy. Końcowo podano, że dla uchylenia wątpliwości, niniejsze rozwiązanie umowy nie zwalnia powoda z obowiązków dotyczących: poufności, o których mowa w §4 Umowy. Przesyłka z oświadczeniem o rozwiązaniu umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy została nadana do powoda za pośrednictwem (...)’ w dniu 29 października 2024 r. Dzień później, tj. 30 października 2024 r. przesyłka trafiła do oddziału B., a wobec nieudanego doręczenia, w dniu 8 listopada 2024 r. zwrócono przesyłkę do nadawcy. Dowód: pismo z dnia 29 października 2024 r. (k. 10 akt); potwierdzenie nadania i awizowania (k. 56-57 akt); przesłuchanie powoda B. N. na rozprawie w dniu 15 stycznia 2026 r. – protokół rozprawy (k. 99v.-101v. akt). W piśmie z dnia 9 grudnia 2024 r., (...) (...) poinformował powoda, że umowa o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy z 4 września 2017 r. została rozwiązana 31 października 2024 r. Podał, że (...) wysłał do powoda oświadczenie o rozwiązaniu umowy w dniu 29 października 2024 r., a przesyłka zawierająca oświadczenie została awizowana w dniu 30 października 2024 r. i od tego dnia oczekiwała na odbiór przez powoda. Wskazała dalej, że z uwagi na to, iż w dniu 31 października 2024 r. B. N. miał możliwość zapoznania się z treścią oświadczenia (...) o rozwiązaniu umowy o zakazie konkurencji, to właśnie w tym dniu nastąpił skutek wywołany niniejszym oświadczeniem w postaci rozwiązania umowy. Dodał, że przedstawiając powyższe, (...) nie jest zobowiązany do dalszej wypłaty odszkodowania powodowi z tytułu niepodejmowania działalności konkurencyjnej. W odpowiedzi na ww. pismo, powód w piśmie z dnia 11 grudnia 2024 r. podał, że uznaje rozwiązanie umowy za prawnie nieskuteczne. Oświadczył, że nie otrzymał od (...) żadnej korespondencji w sprawie ww. umowy, ani też żadnej informacji w formie awiza. Dodał, że w związku z tym, ze przebywa na zwolnieniu lekarskim nie jest możliwa sytuacja, w której przeoczyłby dostarczenie jakiejkolwiek korespondencji, w szczególności awizowanej. Ponadto poinformował, że (...) (...), zgodnie z zapisami umowy o zakazie konkurencji, po ustaniu stosunku pracy z tytułu zawartej 4 września 2017 r. umowy nie ma żadnych podstaw prawnych, aby jednostronnie tę umowę rozwiązać w sytuacji, w której powód przestrzega zakazu konkurencji i przesyła w terminie przewidzianym w umowie stosowne oświadczenia. W związku z powyższym uznał umowę o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy podpisaną z (...) w dniu 4 września 2017 r. za obowiązującą i podał, że oczekuje wypłaty odszkodowania w terminie określonym w umowie. Stwierdził, że w przypadku nieotrzymania odszkodowania za listopad 2024 r. w terminie do dnia 20 grudnia 2024 r. niezwłocznie skieruje sprawę na drogę postępowania sądowego. W piśmie z dnia 16 grudnia 2024 r., skierowanym do powoda, (...) (...) wskazał, że w odpowiedzi na pismo z 11 grudnia 2024 r., podtrzymuje stanowisko (...) przedstawione w piśmie z 9 grudnia 2024 r. Jednocześnie w załączeniu przesłał oświadczenie (...) o rozwiązaniu umowy o zakazie konkurencji oraz wskazał numer wysłanej do powoda przesyłki, która zawierała owo oświadczenie. W wiadomości e-mail z 2 stycznia 2025 r. powód ponownie podał, że przesłane oświadczenie, w świetle podpisanej umowy o zakaz konkurencji po ustaniu stosunku pracy jest prawnie nieskuteczne. W piśmie z 2 stycznia 2025 r. (...) (...) podał, że stanowisko (...) w sprawie umowy o zakazie konkurencji pozostaje niezmienione. Dowód: pismo z dnia 9 grudnia 2024 r. (k. 11 akt; k. 13 akt); pismo powoda z 11 grudnia 2024 r. (k. 12-12v. akt); pismo z dnia 16 grudnia 2024 r. – w aktach osobowych powoda; wiadomość e-mail z 2 stycznia 2025 r. (k. 15-15v. akt); pismo z 2 stycznia 2025 r. (k. 16 akt). Rata z tytułu umowy o zakazie konkurencji została powodowi wypłacona jedynie jednokrotnie, tj. w listopadzie 2024 r. za październik 2024 r. (...) mimo wezwań zaprzestał wypłacania B. N. odszkodowania. (...) (...) po skontaktowaniu się powoda w celu wyjaśnienia sytuacji stwierdził, że wysłał powodowi oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy. Powód poprosił pozwany (...) w grudniu 2024 r. o przesłanie wypowiedzenia umowy i zapoznał się z jego treścią tego samego dnia. Powód nie otrzymał awizo z firmy (...).
- Dowód: przesłuchanie powoda B. N. na rozprawie w dniu 15 stycznia 2026 r. – protokół rozprawy (k. 99v.-101v. akt). W piśmie z dnia 23 grudnia 2024 r. powód wysłał do (...) (...) przedsądowe wezwanie do zapłaty. Podał, że wobec nieuregulowania przez niego do dnia 20 grudnia 2024 r. płatności wynikającej z umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy z dnia 4 września 2017 r., pomimo spełnienia przez niego warunku niepodejmowania działalności konkurencyjnej określonej w § 1 ww. umowy i przesłaniu w dniu 1 grudnia 2024 r. oświadczenia, przestrzega zakazu konkurencji w listopadzie 2024 r. zgodnie z § 3 ust. 3 ww. umowy, wzywa do zapłaty kwoty określonej w § 3 ust. 2 ww. umowy, tj. 38 000 zł brutto w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Dowód: pismo z 23 grudnia 2024 r. (k. 14 akt). W pismach z dnia 2 listopada 2024 r., 1 grudnia 2024 r. i 2 stycznia 2025 r. powód oświadczył, że zgodnie z zapisem §3 ust. 3 umowy o zakazie konkurencji z 4 września 2017 r. kolejno w październiku 2024 r., w listopadzie 2024 r. i grudniu 2024 r.: przestrzegał zakazu konkurencji wynikającego z ww. umowy. Podał, że nie prowadził działalności konkurencyjnej, zdefiniowanej w umowie, wobec firmy (...) (...) z siedzibą w F., Aleje (...). Dowód: oświadczenie z 2 listopada 2024 r. (k. 17 akt); oświadczenie z 1 grudnia 2024 r. (k. 18 akt); oświadczenie z 2 stycznia 2025 r. (k. 19 akt). Powód nie uczestniczył w posiedzeniach, w których uczestniczyła P. D.. Osoby, które nie uczestniczyły w pracach Zarządu mogły mieć dostęp do informacji poufnych i wrażliwych. Owe informacje mogły być przekazywane poza posiedzeniem. Dowód: zeznania świadka P. D. na rozprawie w dniu 15 stycznia 2026 r. – protokół rozprawy (k. 99-99v. akt). Pozwany (...) wypłacił powodowi odszkodowanie z tytułu zakazu konkurencji po ustaniu stosunku pracy za okres od 25 października 2024 r. do 31 października 2024 r. w wysokości brutto 8 580,65 zł (tj. za okres po dniu rozwiązania umowy o pracę powoda do dnia możliwości zapoznania się przez powoda z oświadczeniem pracodawcy o rozwiązaniu umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy). Zgodnie z zawartą umową o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy (gdyby obowiązywała), za cały okres trwania umowy powodowi zostałoby wypłacone odszkodowanie w wysokości brutto 228 000 zł (100% wynagrodzenia zasadniczego powoda pomnożone przez okres trwania zakazu, tj. 6 miesięcy). Za listopad 2024 r. i grudzień 2024 r., gdyby umowa o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy obowiązywała, powodowi wypłacone zostałoby odszkodowanie w wysokości brutto 76 000 zł (100% wynagrodzenia zasadniczego powoda pomnożone przez okres trwania zakazu, tj. 2 miesiące). Dowód: odpowiedź na pozew (k. 35-40 akt). Sąd zważył, co następuje: Powództwo jako zasadne podlegało uwzględnieniu w całości. W niniejszej sprawie powód B. N. domagał się ustalenia, że łącząca strony umowa o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy obowiązuje i nie została skutecznie rozwiązania przez pozwany (...), a nadto zasądzenia od pozwanego (...) (...) kwoty 76 000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi dla kwoty: 38 000 zł od dnia 21 grudnia 2024 r. do dnia zapłaty; 38 000 zł od dnia 21 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty tytułem części odszkodowania za zakaz konkurencji po ustaniu stosunku pracy. Pozwany (...) z kolei wnosił o oddalenie powództwa. Stan faktyczny w sprawie Sąd ustalił na podstawie, przedłożonych przez strony postępowania, dowodów z dokumentów powołanych w treści uzasadnienia, dopuszczonych jako dowód w sprawie na podstawie art. 243 2 k.p.c., których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości Sądu i nie została skutecznie zakwestionowana przez żadną ze stron. Ponadto Sąd oparł ustalenia stanu faktycznego także na zeznaniach świadka P. D.. Świadek P. D. jest pracownikiem strony pozwanej od lipca 2021 r. (z powodem współpracowała przez pewien etap w 2023 r., przy czym od lipca 2022 r. do grudnia 2023 r. nie było jej w pracy z uwagi na urodzenie dziecka) ostatnio na stanowisku dyrektora departamentu nadzoru właścicielskiego i ładu korporacyjnego. Zeznała, że nie ma wiedzy na temat umowy o zakazie konkurencji zawartej z powodem. Nadto podała, że nie wie czy powód miał dostęp do danych wrażliwych i ważnych. Podała, że w ramach współpracy z powodem dotyczących działań fundacji, B. N. miał wiedzę jak funkcjonują fundacje, a według niej to nie były informacje kluczowe i istotne w perspektywie (...). Zeznania ww. świadka Sąd uznał za wiarygodne, jednak częściowo nieprzydatne dla poczynienia ustaleń faktycznych, albowiem świadek posiadał niewielką wiedzę w zakresie okoliczności zawarcia umowy o zakazie konkurencji oraz sposobu jej wykonywania przez strony. Nadto P. D. współpracowała z powodem jedynie przez krótki czas i nie miała dostatecznej wiedzy o dostępie powoda do istotnych informacji dotyczących pozwanego (...). Sąd oparł ustalenia stanu faktycznego również na dowodzie z przesłuchania stron z ograniczeniem do przesłuchania powoda. Sąd nie znalazł przy tym podstaw ku temu, aby odmówić wiarygodności zeznaniom powoda, albowiem ten w sposób wyczerpujący, konkretny i logiczny przedstawił okoliczności swojego zatrudnienia oraz przebieg kariery zawodowej w okresie obowiązywania zakazu konkurencji, zaś słowa powoda pozostawały w całkowitej zgodności z treścią pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie. Podstawę prawną żądania ustalenia istnienia i obowiązywania umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy stanowi art. 189 k.p.c., który dopuszcza możliwość dochodzenia ustalenia istnienia stosunku prawnego, jeżeli powód wykaże interes prawny w takim rozstrzygnięciu. Interes taki występuje w sytuacji, gdy pomiędzy stronami istnieje rzeczywisty spór co do obowiązywania umowy, a jego rozstrzygnięcie ma znaczenie nie tylko dla należności już wymagalnych, lecz także dla dalszych praw i obowiązków stron. W realiach niniejszej sprawy bezsporne jest, że umowa o pracę łącząca strony została rozwiązana, a przewidziany w umowie sześciomiesięczny okres zakazu konkurencji po ustaniu stosunku pracy upłynął w całości przed datą orzekania. Oznacza to, że umowa o zakazie konkurencji wygasła z upływem czasu, na jaki została zawarta, i nie wiąże już stron w zakresie obowiązku powstrzymywania się od działalności konkurencyjnej ani obowiązku dalszej zapłaty odszkodowania. W takiej sytuacji brak jest podstaw do uwzględnienia żądania ustalenia istnienia lub obowiązywania umowy o zakazie konkurencji, albowiem przedmiotowy stosunek prawny nie ma już charakteru aktualnego ani przyszłego. Zgodnie z art. 189 k.p.c. interes prawny w żądaniu ustalenia musi istnieć w chwili orzekania i polegać na potrzebie usunięcia stanu niepewności co do praw lub obowiązków stron. Tymczasem ustalenie, że umowa o zakazie konkurencji nie została skutecznie rozwiązana, nie mogłoby wywołać żadnych skutków na przyszłość, skoro zakaz konkurencji już ustał z mocy prawa. Sąd wskazuje, że powyższe nie wyłącza jednak możliwości dochodzenia przez B. N. roszczeń pieniężnych powstałych w okresie obowiązywania zakazu konkurencji. Upływ czasu, na jaki umowa została zawarta, nie niweczy roszczeń o zapłatę należnego odszkodowania, które stały się wymagalne w czasie jej trwania. Roszczenia te podlegają samodzielnej ocenie, niezależnie od dopuszczalności powództwa o ustalenie. W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 1998 roku (II CKN 527/97, Lex nr 50644) podniesiono, iż „Brak interesu prawnego w rozumieniu art. 189 k.p.c. występuje gdy powód może żądać świadczenia bądź na drodze sądowej, bądź w postępowaniu administracyjnym.”. Podobny pogląd wyraził Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 9 lipca 2015 roku (I ACa 92/15, Lex nr 1789950), gdzie podkreślono, iż „Wykluczone jest istnienie interesu prawnego w sprawie o ustalenie istnienia bądź nieistnienia stosunku prawnego lub prawa wszczętej na podstawie art. 189 k.p.c., jeżeli powód może realizować swoje roszczenie w postępowaniu o zasądzenie.”. Przechodząc do analizy prawnej roszczenia powoda dotyczącej zasądzenia od pozwanego na rzecz B. N. kwoty 76 000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi dla kwoty: 38 000 zł od dnia 21 grudnia 2024 r. do dnia zapłaty; 38 000 zł od dnia 21 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty. należy w pierwszej kolejności przywołać treść art. 101 1 § 1 k.p., stosownie do którego w zakresie określonym w odrębnej umowie pracownik nic może prowadzić działalności konkurencyjnej wobec pracodawcy ani też świadczyć pracy w ramach stosunku prący lub na innej podstawie na rzecz podmiotu prowadzącego taką działalność (zakaz konkurencji). Na mocy art. 101 2 § 1 k.p., przepis art. 101 1 § 1 k.p. stosuje się odpowiednio, gdy pracodawca i pracownik mający dostęp do szczególnie ważnych informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę, zawierają umowę o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy. W umowie określa się także okres obowiązywania zakazu konkurencji oraz wysokość odszkodowania należnego pracownikowi od pracodawcy, z zastrzeżeniem § 2 i
- Jak stanowi art. 101 2 § 2 k.p. zakaz konkurencji,
§ 1
, przestaje obowiązywać przed upływem terminu, na jaki została zawarta umowa przewidziana w tym przepisie, w razie ustania przyczyny uzasadniającej taki zakaz lub niewywiązywania się pracodawcy z obowiązku wypłaty odszkodowania. Zgodnie z treścią art. 101 1 k.p. umowa o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy pod rygorem nieważności wymaga formy pisemnej. Poza sporem pozostaje to, że powód nie naruszył obowiązującego go zakazu konkurencji w okresie objętym żądaniem pozwu. Zgodnie z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w pismach z dnia 2 listopada 2024 r., 1 grudnia 2024 r. i 2 stycznia 2025 r. powód oświadczył, że zgodnie z zapisem §3 ust. 3 umowy o zakazie konkurencji z 4 września 2017 r. kolejno w październiku 2024 r., w listopadzie 2024 r. i grudniu 2024 r. przestrzegał zakazu konkurencji wynikającego z ww. umowy. Podał, że nie prowadził działalności konkurencyjnej, zdefiniowanej w umowie, wobec (...) (...) z siedzibą w F.. Spór w niniejszej sprawie w głównej mierze sprowadzał się natomiast do zagadnienia dotyczącego tego, czy pozwany (...) mógł, zgodnie z umową o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy, skutecznie rozwiązać umowę z powodem. Przechodząc do stanu faktycznego sprawy wskazać w pierwszej kolejności należy, że w świetle zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że strony niniejszego postępowania zawarły w dniu 4 września 2017 r. umowę o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy. W umowie tej określiły zakres i sześciomiesięczny okres obowiązywania zakazu, a także wysokość przysługującego pracownikowi przez okres trwania zakazu konkurencji odszkodowania, które miało stanowić równowartość 100 % wynagrodzenia zasadniczego otrzymanego przez powoda przed ustaniem stosunku pracy. Odszkodowanie miało być płatne miesięcznie, do 20-go dnia miesiąca przypadającego po miesiącu, za który jest należne. Rozwiązanie umowy z 4 września 2017 r. o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy mogło nastąpić na mocy porozumienia stron albo na skutek pisemnego oświadczenia pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o zakazie konkurencji, złożonego powodowi przez pozwany (...) w przypadku określonym w § 3 ust. 4 umowy. Nadto w ww. umowie wskazano, że w sytuacji, gdy w związku ze zmianą stanowiska Pracownik, w ocenie Pracodawcy, utraci dostęp do szczególnie ważnych informacji, ze względu na które Umowa została zawarta, Pracodawca może rozwiązać Umowę, nie wcześniej jednak niż po upływie liczby miesięcy określonych w § 3 ust. 1, liczonych od dnia utraty przez Pracownika dostępu do szczególnie ważnych informacji (zmiany stanowiska), ze skutkiem na koniec miesiąca. (ust. 3). W tym miejscu odnieść należy się do sporu między stronami dotyczącego momentu, kiedy to B. N. mógł zapoznać się z treścią oświadczenia o rozwiązaniu umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy. Pozwany (...) wskazywał bowiem, że powód miał możliwość zapoznania się z tą przesyłką już 31 października 2024 r., natomiast powód twierdził, że z treścią ww. pisma miał możliwość zapoznania się dopiero w grudniu 2024 r. W tym miejscu należy wskazać, że kodeks pracy nie zawiera szczególnych unormowań dotyczących sposobu składania oświadczeń woli i ich doręczeń. Dlatego też, zgodnie z przepisem art. 300 k.p., stosuje się w takich przypadkach przepisy kodeksu cywilnego dotyczące składania oświadczeń woli i zgodnie z art. 61 k.c. w zw. z art. 300 k.p. oświadczenie woli złożone innej osobie zostaje jej złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła się zapoznać z jego treścią. Dojście oświadczenia woli do adresata w taki sposób, by mógł on zapoznać się z jego treścią, polega na stworzeniu przez składającego takiej sytuacji, w której adresat oświadczenia może zapoznać się z nim w zwykłym toku czynności (rzeczywiste zapoznanie się nie ma natomiast znaczenia; E. Gniewek, P. Machnikowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Wyd. 8, Warszawa 2017, Legalis). W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z przedłożonymi do akt sprawy dokumentami, przesyłka z oświadczeniem o rozwiązaniu umowy o zakazie konkurencji została nadana za pośrednictwem (...)przez pozwany (...) powodowi w dniu 29 października 2024 r. Dzień później, tj. 30 października 2024 r. przesyłka, wedle wydruku potwierdzenia (k. 56-57 akt), została awizowana. Wobec nieudanego doręczenia, w dniu 8 listopada 2024 r. zwrócono przesyłkę do nadawcy. Sąd, mając na względzie całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dał wiarę twierdzeniom powoda w zakresie możliwości zapoznania się z treścią oświadczenia o wypowiedzeniu mu umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy. Powód podczas przesłuchania na rozprawie w dniu 15 stycznia 2026 r. wskazał, że informację o stworzeniu dokumentu związanego z wypowiedzeniem umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy pozyskał jedynie dzięki własnym działaniom w tym zakresie, które zostały podjęte po tym jak pozwany (...) wypłacając mu jedynie jednokrotnie ratę z tytułu umowy o zakazie konkurencji, tj. w listopadzie 2024 r. za październik 2024 r., mimo wezwań zaprzestał wypłacania mu odszkodowania. Wobec powyższego B. N. skontaktował się z byłym już pracodawcą w celu wyjaśnienia sytuacji. Podczas rozmowy (...) (...) stwierdził, że wysłał powodowi oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy, co skutkowało tym, że nie wypłacał mu dalszych rat z tytułu ww. umowy. B. N. poprosił więc w grudniu 2024 r. byłego pracodawcę o przesłanie rzeczonego wypowiedzenia umowy i dopiero wówczas zapoznał się z jego treścią. Sąd dał również wiarę twierdzeniom powoda o nieotrzymaniu awiza ww. przesyłki. Podać należy, że nawet gdyby powód mógł zapoznać się z treścią oświadczenia z dnia 29 października 2024 r. już w dniu 30 października 2024 r., to mimo powyższego, złożenie ww. oświadczenia nie byłoby prawnie skuteczne. W treści pisma o rozwiązaniu umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy, pozwany (...) wskazał bowiem jako uzasadnienie, iż od 1 września 2022 r. powód zajmował samodzielne stanowisko ds. współpracy z fundacjami i instytucjami pożytku publicznego, z którym to stanowiskiem nie był związany dostęp do szczególnie ważnych informacji, a dodatkowo podał, że w okresie od 25 kwietnia 2024 r. do dnia 24 października 2024 r. B. N. pozostawał nieobecny w pracy i tym samym nie miał dostępu do szczególnie ważnych informacji (...). Wobec tego, w rzeczywistości od 1 września 2022 r. do dnia rozwiązania z nim umowy o pracę nie posiadał on dostępu do szczególnie ważnych informacji, których ujawnienie mogłoby narazić (...) na szkodę, co uzasadniałoby obowiązywanie umowy. Odnosząc się wpierw do twierdzenia o tym, że od 1 września 2022 r. stanowisko pracy powoda nie wiązało się z dostępem do szczególnie ważnych informacji podać trzeba, że wedle przesłuchaniu powoda, któremu Sąd dał wiarę, że praca powoda na nowym stanowisku ds. współpracy z fundacjami i instytucjami pożytku publicznego polegała na tym, że wykorzystując wiedzę o kontrahentach uczestniczył w wydarzeniach związanych z fundacjami. Ważnymi informacjami, w których B. N. był w posiadaniu były informacje o zaangażowanie kredytowe klientów, a także o udzielonych gwarancjach i kredytach. Nadto jak wynika z dokumentacji załączonej do akt sprawy, a także z przesłuchania samego powoda, B. N. otrzymywał na swoją służbową skrzynkę mailową cotygodniowy raport wykorzystania limitów koncentracji dużych ekspozycji kredytowych, a na liście dystrybucyjnej osób otrzymujących raport był jeszcze 1 października 2024 r. Co istotne, powyższemu nie zaprzeczyła świadek P. D., która co prawda podała, że w ramach współpracy z powodem dotyczących działań fundacji, B. N. miał wiedzę jak funkcjonują fundacje, a według niej to nie były informacje kluczowe i istotne w perspektywie (...), jednakże zasadniczo nie miała ona wiedzy, czy powód miał dostęp do danych wrażliwych i ważnych. Odnosząc się zaś do twierdzeń strony pozwanej, że aż do dnia rozwiązania z powodem umowy o pracę nie posiadał on dostępu do szczególnie ważnych informacji podać trzeba, że informacje, które B. N. pozyskiwał były aktualizowane co tydzień, a powód otrzymywał je do sierpnia 2024 r., gdyż w lipcu 2024 r. zaczął chorować onkologicznie i był nieobecny w pracy przez ponad 30 dni, a zgodnie z procedurą banku po 30 dniach nieobecności pracownika odbiera się mu dostęp do skrzynki mailowej. Powyższe nie miało jednak związku ze stanowiskiem powoda, a z jego czasową nieobecnością w związku z chorobą. Abstrahując od powyższego zwrócić uwagę należy, że strona pozwana już podczas zawierania z powodem porozumienia z 22 września 2022 r. do umowy o pracę z 4 września 2017 r., gdzie strony uregulowały m.in. brzmienie ust. 1 pkt 1 umowy dotyczące nowego stanowiska pracy powoda (O. ds. współpracy z fundacjami i instytucjami pożytku publicznego), w § 2 ww. porozumienia wskazała, że § 5 ust. 3 umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy z 4 września 2017 r. zawartej między stronami nie znajduje zastosowania do zmiany stanowiska wynikającego z ww. porozumienia, co oznacza, że pozwany (...) nie mógł rozwiązać umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy z tytułu utraty przez powoda dostępu do szczególnie ważnych informacji. W odpowiedzi na pozew, (...) (...) wskazał, że gdyby nawet uznać, że pozwany (...) nie mógł zgodnie z umową o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy skutecznie jej rozwiązać, to roszczenie powoda o wypłatę odszkodowania z tytułu powstrzymywania się od prowadzenia działalności konkurencyjnej powinno zostać oddalone z uwagi na art. 8 k.p., tj. nadużycie prawa podmiotowego przez powoda. Uzasadniając powyższe pozwany (...) wskazał m.in. na nieprawidłowości w zachowaniu powoda przy wykonywaniu jego obowiązków pracowniczych, które uzasadniały rozwiązanie jego umowy o pracę bez wypowiedzenia (w tzw. trybie dyscyplinarnym). Odnosząc się do powyższego w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 8 k.p. nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. Przechodząc do stanu faktycznego sprawy podać należy, że pozwany (...) pismem z dnia 4 października 2024 r. rozwiązał z powodem umowę o pracę umowę o pracę bez wypowiedzenia, w trybie art. 52 § 1 pkt 1 kodeksu pracy, wskazując ciężkie naruszenie przez powoda podstawowych obowiązków pracowniczych. Co prawda stosowanie klauzul generalnych z art. 8 k.p. nie jest wyłączone w odniesieniu do umów o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy (art. 101 2 k.p.).(wyrok SN z 4.09.2013 r., II PK 355/12, OSNP 2014, nr 11, poz. 158), jednak istotne pozostaje, w odniesieniu do powyższego, że pozwany (...) nie udowodnił, w niniejszym postępowaniu, jakimikolwiek dowodami działania powoda, które miałoby zostać ocenione jako nadużycie prawa podmiotowego, bowiem przedłożył jedynie (na uzasadnienie przyczyn rozwiązania z powodem umowy o pracę) m.in. uchwały Zarządu (...) (...) stanowiące bądź o powołaniu powoda jako członka rady jednej z fundacji pozwanego (...) - (...) the P. lub uchwałę o wyznaczenie powoda na stanowisko Wiceprzewodniczącego Rady ww. Fundacji. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należało, że powodowi przysługiwało przewidziane w umowie odszkodowanie z tytułu przestrzegania zakazu konkurencji, które bezsprzecznie nie było mu przez stronę pozwaną wypłacane. Niewywiązywanie się pracodawcy z obowiązku wypłaty odszkodowania ma taki skutek, że zakaz konkurencji przestaje obowiązywać przed upływem terminu, na jaki została zawarta umowa (§ 101 2 § 2 k.p.), zaś sama umowa wiąże strony w dalszym ciągu. Jednocześnie, jeśli zwolniony z zakazu konkurencji pracownik nadal się do niego stosuje, może on skutecznie dochodzić od pracodawcy wypłacenia stosownego odszkodowania (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2006 r., II PK 118/05, OSNP 2006, nr 23 - 24, poz. 349). Ustanie obowiązywania zakazu konkurencji, o jakim stanowi art. 101 2 § 2 k.p. dotyczy bowiem tylko zobowiązania, jakie przyjął na siebie pracownik w umowie o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy, a nie zobowiązania pracodawcy do wypłaty odszkodowania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2005 r., I PK 96/04, Sł.P. 2006/5/13). W niniejszej sprawie powód pomimo zaprzestania wypłacania przez stronę pozwaną odszkodowania powstrzymywał się od podejmowania działalności konkurencyjnej w stosunku do byłego pracodawcy, zatem nie budzi wątpliwości, iż zasadne jest dochodzenie przez niego zapłaty odszkodowania za okres objęty pozwem. Mając na względzie powyższe, Sąd w punkcie I sentencji wyroku oddalił powództwo o ustalenie, że łącząca strony umowa o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy obowiązuje i nie została skutecznie rozwiązania przez pozwanego. Kolejno, w punkcie II sentencji wyroku, Sąd zasądził od pozwanego (...) na rzecz powoda kwotę 76 000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi dla kwoty: 38 000 zł od dnia 21 grudnia 2024 r. do dnia zapłaty; 38 000 zł od dnia 21 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty. O odsetkach ustawowych za opóźnienie Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 k.c. biorąc pod uwagę fakt, że poszczególne kwoty odszkodowania każdorazowo miały być płatne do 20. dnia każdego kolejnego miesiąca. W punkcie III sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 113 ust. 1 u.k.s.c. w zw. z art. 100 k.p.c., obciążył stronę pozwaną kosztami sądowymi, nakazując jej uiszczenie na rzecz Skarbu Państwa - kasy Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia kwotę 3 800 zł tytułem nieuiszczonej opłaty sądowej od pozwu, od której powód był zwolniony z mocy ustawy. W punkcie IV sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 102 k.p.c. odstąpił od obciążenia powoda kosztami zastępstwa procesowego na rzecz strony pozwanej w zakresie oddalonego powództwa o ustalenie - mając na względzie charakter dochodzonego roszczenia w tym zakresie, zasadność roszczenia powoda co do zasady oraz fakt, iż powód działał bez udziału profesjonalnego pełnomocnika. W punkcie V sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 477 2 § 1 k.p.c. nadał wyrokowi w punkcie II rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 38 000 zł, stanowiącej równowartość jednomiesięcznego wynagrodzenia powoda brutto, liczonego jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy. Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w sentencji.