jeżeli przedmiotem zobowiązania od chwili jego powstania jest suma pieniężna, spełnienie świadczenia następuje przez zapłatę sumy nominalnej, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Natomiast w myśl art.
w razie istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza po powstaniu zobowiązania, sąd może po rozważeniu interesów stron, zgodnie z zasadami współżycia społecznego, zmienić wysokość lub sposób spełnienia świadczenia pieniężnego, chociażby były ustalone w orzeczeniu lub umowie. Po pierwsze, należy wskazać, że w orzecznictwie (...) jednoznacznie przesądzono o braku możliwości waloryzacji świadczenia banku. W postanowieniu z dnia 12 stycznia 2024 r., C-488/23, Legalis nr 3042238, (...) stwierdził, że artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że w kontekście uznania za nieważną w całości umowy kredytu hipotecznego zawartej z konsumentem przez instytucję kredytową, a to ze względu na to, że umowa ta zawierała nieuczciwe warunki, bez których nie mogła dalej obowiązywać, przepisy te stoją na przeszkodzie wykładni sądowej prawa państwa członkowskiego, zgodnie z którą instytucja ta ma prawo żądać od tego konsumenta, poza zwrotem kwot kapitału wypłaconego z tytułu wykonania tej umowy oraz ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia wezwania do zapłaty, rekompensaty polegającej na sądowej waloryzacji świadczenia wypłaconego kapitału w przypadku istotnej zmiany siły nabywczej danego pieniądza po wypłaceniu tego kapitału rzeczonemu konsumentowi. Powyższe orzeczenie jest potwierdzeniem linii orzeczniczej (...) w którą wpisywał się cytowany powyżej wyrok z dnia 15 czerwca 2023r. C-520/21 – zgodnie z którą przedsiębiorcy nie przysługuje jakiekolwiek dodatkowe roszczenie – poza ww. wskazanymi – w razie nieważności umowy kredytu. Po drugie, należy zauważyć, iż zgodnie z art.
z żądaniem zmiany wysokości lub sposobu spełnienia świadczenia pieniężnego nie może wystąpić strona prowadząca przedsiębiorstwo, jeżeli świadczenie pozostaje w związku z prowadzeniem tego przedsiębiorstwa. Zdaniem Sądu powyższy przepis wprost wyłącza roszczenie podmiotu profesjonalnego, jakim jest bank o sądową waloryzację świadczenia. W doktrynie wskazuje się bowiem, że związek świadczenia z prowadzeniem przez stronę przedsiębiorstwa nie musi być bezpośredni, aby wyłączał możliwość waloryzacji tego świadczenia (zob. M. Załucki (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2023). W związku z powyższym także roszczenie ewentualne było bezzasadne, co także skutkowało oddaleniem powództwa ewentualnego. O kosztach procesu w zakresie powództwa zgłoszonego przez bank Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy zasądził od przegrywającego niniejszy spór powoda na rzecz pozwanych kwotę 5.434 zł, na co składały się: opłata za czynności fachowego pełnomocnika w stawce minimalnej zgodnie z § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (5.400 zł), a także opłata skarbowa od pełnomocnictwa (2 x 17 zł). Na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. od zasądzonej kwoty tytułem kosztów procesu należały się odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Na uwzględnienie zasługiwało natomiast powództwo wzajemne o zapłatę kwoty 43.168,34 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 25 listopada 2023 roku do dnia zapłaty, stanowiącej pozostałą nierozliczoną wierzytelność kredytobiorców o zwrot nienależnych świadczeń z tytułu nieważnej umowy kredytowej. Jak wynika z dołączonego wydruku komputerowego z systemu banku w okresie od 30 marca 2007 roku do 28 czerwca 2023 roku pozwani (powodowie wzajemni) z tytułu rat kapitałowo – odsetkowych dokonali spłaty łącznie kwoty 308.690,48 zł. Zważywszy, iż w toku postępowania XV C 115/23 dochodzili zapłaty kwoty 239.732,80 zł, to do rozliczenia pozostawała nadal kwota 68.957,68 zł. Pismem z dnia 18 grudnia 2023 roku pozwani (powodowie wzajemni) złożyli bankowi oświadczenie o potrąceniu przysługującej im wierzytelności o zwrot spłat rat dokonanych w okresie od 30 marca 2020 roku do 28 czerwca 2023 roku w kwocie 68.957,68 zł z wierzytelnością banku o zwrot pozostałej kwoty kapitału kredytu w kwocie 24.697,20 zł oraz wierzytelnością o zwrot składki na ubezpieczenie na życie w kwocie 1.092,14 zł. Zauważyć należy, iż w oświadczeniu o potrąceniu kredytobiorcy uwzględnili skredytowaną składkę ubezpieczeniową z tytułu ubezpieczenia na życie, której zwrot im nie przysługuje. Wierzytelność przedstawiona do potrącenia była już wymagalna, gdyż - jak wskazano powyżej – w dniu 15 listopada 2023 roku powodowie wzajemni skierowali do banku wezwanie do zapłaty (wierzytelność stała się wymagalna z dniem 25 listopada 2023 roku). Zatem, na skutek potrącenia wierzytelność pozwanych (powodów wzajemnych) uległa umorzeniu do kwoty 43.168,34 zł. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut pozwanego wzajemnie banku dotyczący zawyżenia wierzytelności o zwróconą składkę ubezpieczeniową w kwocie 1.956,76 zł z tytułu niewykorzystanej ochrony ubezpieczeniowej. Bank nie sprostał w tym względzie ciężarowi dowodu i nie wykazał, że składka została rzeczywiście zwrócona powodom wzajemnym. Kredytobiorcy zaprzeczyli bowiem, aby taka kwota została im zwrócona. Nie doszło do umorzenia wierzytelności powodów wzajemnych na skutek zarzutu potrącenia zgłoszonego przez bank w piśmie z dnia 20 maja 2024 roku. Jak bowiem wskazano powyżej nie istnieje wierzytelność banku z tytułu urealnienia wartości kapitału, a skoro tak to nie mogła ona zostać przedstawiona do potrącenia. W związku z powyższym, na podstawie art. 410 k.c. w zw. z art. 405 k.c. Sąd zasądził od powoda (pozwanego wzajemnie) na rzecz pozwanych (powodów wzajemnych) kwotę 43.168,64 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 25 listopada 2023 roku do dnia zapłaty. O kosztach procesu – w zakresie powództwa wzajemnego – Sąd również orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. i zasądził na rzecz powodów wzajemnych kwotę 4.600 zł, na co składały się: opłata od pozwu wzajemnego (1.000 zł) oraz opłata za czynności fachowego pełnomocnika w stawce minimalnej zgodnie z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (3.600 zł). Na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. od zasądzonej kwoty tytułem kosztów procesu należały się odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku w zakresie powództwa wzajemnego do dnia zapłaty.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.