i 4 kk oraz karę 5 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Ciechanowie z dnia 31 sierpnia 2018 r. w sprawie o sygn. akt II K 515/18. Kara łączna została wykonana w dniu 25 sierpnia 2021 r. Skazanie wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy - Woli w Warszawie z dnia 1 października 2014 r. w sprawie o sygn. akt V K 199/14 za czyn z art.
i 4 kk wynikało z uprzedniej karalności za przestępstwo z art.
kk, a nie dodatkowo z dopuszczenia się tego czynu w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. W (...) oskarżonemu urodziło się dziecko. Informacja e-PUAP - k.132 Karta karna - k.168-171 Informacja - k.134-136 Odpisy wyroków - k.151-151v, 152-152v, 159-160, 161 Uzasadnienie wyroku - k.177a-177c Kopia odpisu skróconego aktu urodzenia - k.177 0.12.1.
i 4 kk oraz karę 5 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Ciechanowie z dnia 31 sierpnia 2018 r. w sprawie o sygn. akt II K 515/18 za czyn z art.
Kara łączna została wykonana w dniu 25 sierpnia 2021 r. Skazanie wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy - Woli w Warszawie z dnia 1 października 2014 r. w sprawie o sygn. akt V K 199/14 za czyn z art.
i 4 kk wynikało z uprzedniej karalności za przestępstwo z art.
kk, a nie dodatkowo z dopuszczenia się tego czynu w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. W dniu (...) r. oskarżonemu urodziło się dziecko. Informacja e-(...) - k.132 Karta karna - k.168-171 Informacja - k.134-136 Odpisy wyroków - k.151-151v, 152-152v, 159-160, 161 Uzasadnienie wyroku - k.177a-177c Kopia odpisu skróconego aktu urodzenia - k.177 Dokumenty sporządzone przez uprawnione podmioty, nie kwestionowane i nie budzące żadnych wątpliwości. 0.12.2.
stanowi przestępstwo podobne w rozumieniu art. 115 § 3 k.k. do czynu z art. 244 k.k., a w konsekwencji umożliwia przypisanie recydywy z art. 64 § 1 k.k., podczas gdy są to przestępstwa z innego rozdziału kodeksu karnego i chronią zupełnie odmienne dobra prawne, tj. art. 244 k.k. znajduje się w rozdziale XXX dotyczącym przestępstw przeciwko wymiarowi sprawiedliwości (chroni powagę wymiaru sprawiedliwości), a art.
k.k. w rozdziale XXI dotyczącym przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (chroni bezpieczeństwo w ruchu drogowym), a odrębność tę potwierdza m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 2018 r. o sygn. III KK 97/18, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2011 r. o sygn. V KK 320/11, a także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2012 r. o sygn. II KK 300/
45 ust. 1 w związku z art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a w niniejszej sprawie oskarżony miał w ten sposób orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów, a w konsekwencji Sąd I instancji w przedmiotowej sprawie miał możliwość dokonania rozproszonej kontroli konstytucyjnej na podstawie art. 8 w zw. z art. 178 Konstytucji, co powinno doprowadzić Sąd do wniosku, że oskarżony nie mógł popełnić zarzucanego mu czynu z art. 244 k.k., bowiem skutecznie nie został orzeczony wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów, a więc nie są spełnione znamiona przestępstwa z art. 244 k.k.;
W rzeczywistości jej źródłem miał być wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy - Woli w Warszawie z dnia 1 października 2014 r. w sprawie o sygn. akt V K 199/14, następnie zmieniony wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt IX Ka 1175/14, za czyn z art.
i 4 kk, którym wymierzono mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a więc znacznie przekraczającą 6 miesięcy, co jest jednym z warunków zaistnienia recydywy z art. 64 § 1 kk. W/w wyrok Sądu Rejonowego w Ciechanowie z dnia 31 sierpnia 2018 r. w sprawie o sygn. akt II K 515/18 został powołany w opisie czynu dlatego, że oskarżony naruszył orzeczony nim dożywotni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Nie można się również zgodzić ze skarżącym, że oskarżony nie popełnił czynu z art. 244 kk, albowiem wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 czerwca 2024 r. w sprawie o sygn. akt SK 22/21 uznano, że przepis art. 42 § 3 kk w zakresie, w którym obligujące sąd do orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w razie popełnienia przestępstwa określonego w art.
45 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Po pierwsze, wyrok Sądu Rejonowego w Ciechanowie z dnia 31 sierpnia 2018 r. w sprawie o sygn. II K 515/18 jest prawomocny wraz ze wszystkimi wynikającymi z tego faktu konsekwencjami. Oskarżony mógł kwestionować orzeczenie w tym zakresie, jednak tego nie zrobił. Po drugie, ewentualna modyfikacja byłaby możliwa w drodze wznowienia postępowania, czego oskarżony się nie domagał. Po trzecie, w/w nie dzieje się automatycznie, a jest wynikiem wnikliwej analizy, czy gdyby orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechaniczne nie było obligatoryjne, to czy podjęto by identyczną decyzję. W tym kontekście wskazać należy, że oskarżony był aż czterokrotnie karany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w postanie nietrzeźwości, a tym dwukrotnie za czyn z art.
Zdaniem Sądu Okręgowego trwałe wyeliminowanie go z grona uczestników ruchu drogowego było zatem ze wszech miar prawidłowe. Nie można się wreszcie zgodzić ze skarżącym, że czyn z art.
244 kk. Jak bowiem słusznie wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 26 maja 2020 r. w sprawie o sygn. akt IV KK 737/19, przestępstwo z art.
115 § 3 KK do występku niezastosowania się do zakazu prowadzenia pojazdów, o którym mowa w art. 244 kk i może stanowić podstawę przypisania oskarżonemu tego ostatniego przestępstwa jako popełnionego w warunkach recydywy (art. 64 § 1 kk). Jak podano w uzasadnieniu w/w orzeczenia, przepis art.
kk cechuje niejednorodny charakter normatywny: pierwsza jego część wyraża instytucję nadzwyczajnego obostrzenia kary, polegającą na specyficznej recydywie w zakresie przestępstw komunikacyjnych. Odmienny charakter ma druga część art.
W tej części art.
kk wysławia typ czynu zabronionego, bowiem okoliczności w nim wskazane związane są ściśle z oceną społecznej szkodliwości czynu sprawcy prowadzącego pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego (por. postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2012 r., I KZP 22/11). Należy więc wyraźnie odróżnić sytuację, kiedy sprawca czynu określonego w art.
kk był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone w art. 173 , 174 , 177 lub art. 355 § 2 kk popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, od przypadku, w którym sprawca dopuścił się czynu określonego w art.
kk w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. Jeżeli zatem art.
in fine kk wysławia typ czynu zabronionego, należy rozważyć przedmiot ochrony tego przestępstwa. Bez wątpienia zasadniczym przedmiotem ochrony jest bezpieczeństwo w komunikacji, które może zostać zagrożone poprzez uczestniczenie w niej, w charakterze prowadzącego pojazd mechaniczny, osoby wobec której orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w związku ze skazaniem za przestępstwo. Sąd Okręgowy w pełni ten pogląd akceptuje. Przechodząc na grunt niniejszej sprawie, wprawdzie oskarżony był wcześniej skazany w/w wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy - Woli w Warszawie z dnia 1 października 2014 r. w sprawie o sygn. akt V K 199/14, następnie zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt IX Ka 1175/14, za czyn z art.
i 4 kk, jednak wynikało to z uprzedniej karalności za przestępstwo z art.
kk, a nie dodatkowo z dopuszczenia się go w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. Sąd Rejonowy, przypisując oskarżonemu recydywę z art. 64 § 1 kk, nie dysponował odpisami tych orzeczeń, a więc nie zapoznał się z opisem przypisanego mu czynu art.
Opierał się jedynie na karcie karnej, co - nawet przy przyjęciu, że rozpoznawał sprawę w trybie przyspieszonym - było oczywiście niewystarczające. Nie pozwalało bowiem stwierdzić, co dokładnie było powodem przyjęcia takiej kwalifikacji prawnej, a co za tym idzie, czy zaistniała recydywa z art. 64 § 1 kk. Sąd Okręgowy naprawił to uchybienie, uzyskując nie tylko odpisy tych wyroków, ale również całe akta, z którymi wnikliwie się zapoznał. W efekcie mógł dojść do zgoła odmiennych wniosków w tym zakresie, czego konsekwencją była zmiana zaskarżonego wyroku, wyeliminowanie recydywy z art. 64 § 1 kk z opisu czynu i podstawy skazania, a w dalszej kolejności złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary do 8 miesięcy pozbawienia wolności. Odnośnie kary, to jej rażąca niewspółmierność oznacza znaczną dysproporcję pomiędzy wymierzoną karą, środkiem karnym lub nawiązką a taką represją, która powinna być wymierzona, aby w odczuciu społecznym uznana została za sprawiedliwą. Nie każda więc nietrafność wymiaru środka represji karnej uzasadnia zmianę orzeczenia. Zarzut rażącej niewspółmierności jest zasadny wtedy, gdy kara, środek karny lub nawiązka wprawdzie mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, ale nie uwzględnia w sposób właściwy okoliczności dotyczących sądowego ich wymiaru (art. 53–56 kk). Zarzut ten może dotyczyć wyboru rodzaju kary, środka karnego, nawiązki lub innego środka albo ich wysokości, czy też niezastosowania np. instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary. Jak słusznie wskazał Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 stycznia 2021 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 143/20, rażąca niewspółmierność, zachodzi tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary. Sąd Okręgowy podziela również pogląd Sądu Apelacyjnego w Poznaniu zawarty w wyroku z dnia 3 marca 2021 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 211/20. Wskazano w nim, że zarzut niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnosić, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy - gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą. Niewspółmierność więc zachodzi wówczas, gdy suma zastosowanych kar i innych środków, wymierzona za przypisane przestępstwa, nie odzwierciedla należycie stopnia szkodliwości społecznej czynu i nie uwzględnia w wystarczającej mierze celów kary. Trzeba pamiętać, że zgodnie z art. 438 pkt 4 kpk ta niewspółmierność kary musi być „rażąca”. Chodzi tu więc przy wykazaniu tego zarzutu nie o każdą różnicę co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - rażąco niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować. Tym samym dopiero wykazanie rażącej niewspółmierności kary, a więc istnienia wyraźnej dysproporcji między karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary, uzasadnia korektę zaskarżonego wyroku przez sąd odwoławczy. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, oskarżony nie dostosował się do orzeczonego wobec niego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio. Wprawdzie tłumaczył się koniecznością zawiezienia żony, która znajdowała się wówczas w ciąży do szpitala w X., jednak ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynikało, żeby była to potrzeba nagła, nieplanowana, a co za tym idzie, żeby nie dało się zapewnić transportu w inny sposób, w tym komunikacją publiczną. Ponadto oskarżony i jego żona z pewnością mają rodzinę czy znajomych, którzy mogli udzielić im pomocy i wsparcia. Poza tym, skoro żona oskarżonego zdecydowała się na lekarza z X., to znając sytuację męża, w tym ciążący na nim zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio, świadomie i dobrowolnie decydowała się na wszelkie niedogodności związane z dojazdami. Oskarżony nie mógł jej w tym pomóc pod groźbą popełnienia przestępstwa, do czego doszło w niniejszej sprawie. Czyn z art. 244 kk jest zagrożony karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Ostatecznie wymierzona kara 8 miesięcy pozbawienia wolności jest zatem zbliżona do dolnej granicy. Ponadto, jak już wyżej wskazano, oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną. Co więcej, w przeszłości przebywał już w zakładzie karnym, co nie spowodowało zmiany jego postępowania. Dlatego jedynie kara pozbawienia wolności jest właściwą reakcją na czyn, którego się dopuścił, a którego społeczna szkodliwość - wbrew twierdzeniom skarżącego - z pewnością nie jest nieznaczna. Ostatecznie orzeczonej kary 8 miesięcy pozbawienia wolności nie sposób zatem uznać za niewspółmierną, a tym bardziej rażąco. Zarówno Sąd Rejonowy, jak i Sąd Okręgowy wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, w tym również łagodzące. Wśród nich była ustabilizowana sytuacja rodzinna i zawodowa oskarżonego, jak również przyznanie się do popełnienia zarzucanego mu czynu, które w realiach niniejszej sprawy, kiedy został zatrzymany do kontroli drogowej i jego sprawstwo od początku nie budziło żadnych wątpliwości, nie miało większego znaczenia. Jednocześnie wątpliwości nie budziły pozostałe rozstrzygnięcia, w tym zakaz prowadzenia pojazdów i świadczenie pieniężne. Wniosek Obrońca oskarżonego wniósł o: 1. W pierwszej kolejności - w przypadku podzielenia przez Sąd zarzutu dotyczącego braku skutecznego orzeczenia dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych (zarzut nr 2a) - zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. 2. W drugiej kolejności - w przypadku braku podzielenia przez Sąd w/w zarzutu nr 2a - o wyeliminowanie z opisu czynu i podstawy skazania art. 64 § 1 k.k., a następne wymierzenie oskarżonemu kary za czyn z art. 244 k.k. w zw. z art. 37a k.k. w następujący sposób:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.