Uchwały Wspólnota Mieszkaniowa odwołała ze składu osobowego Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej członka tego Zarządu K. P..
Uchwały Wspólnota Mieszkaniowa powołała do składu osobowego Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej N. R.. W § 3 uchwały wskazano, że w związku z ww. odwołaniem i powołaniem, skład Zarządu Wspólnoty jest następujący: M. Z. i N. R..
54). Głosowaniu na zebraniu nie poddano odrębnych uchwał o powołaniu w skład zarządu wspólnoty obok N. R. także powoda A. S. (k. 6). Protokół komisji skrutacyjnej zawierał rozbieżności (k.7). Nie sposób ustalić jak zaliczono głosy oddane na połączoną uchwałę w trakcie zebrania w dniu 2 września 2021 r. oraz jak scalono i ustalono wyniki głosowania zebrania z wynikami w trybie indywidualnym (k. 7). W przypadku prawidłowego przeprowadzenia głosowania uchwały zgodnej z projektem zaproponowanym i poddanym głosowaniu na zebraniu z dnia 2 września 2021 r. właściciele lokali winni głosować za (lub przeciw) uzupełnieniu o dwie osoby łącznie, tj. N. R. i powoda A. S.. Właściciele lokali głosujący w trybie indywidualnym zostali wprowadzeni w błąd, gdyż przedstawiono im zupełnie inne uchwały pod głosowanie (dotyczące odrębnie każdego kandydata zamiast obu kandydatów łącznie), ewentualnie ich głosy zostały błędnie zakwalifikowane. Ponadto, zarząd przedwcześnie zaprzestał zliczania głosów co do kandydatury A. S. (kandydaturę poparło 0,34 głosów przy 0.1759 sprzeciwiających się i 0,0787 wstrzymujących się k. 7), mimo że nie osiągnięto liczby głosów uzasadniających odrzucenie jego kandydatury. K. P., została odwołana w dniu 2 września 2021 r. z funkcji członka Zarządu Wspólnoty, mimo że uprzednio złożyła rezygnację ( wiadomość M. Z. w mailu skierowanym do Powoda w dniu 28 listopada 2021 r. k. 70; wiadomość K. P. z dnia 10 listopada 2021 r. k. 71). Ustalony w sprawie stan faktyczny był niesporny i oparty na niekwestionowanym przez strony nieosobowym materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w postaci kopii dokumentów złożonych przez strony. Sąd uznał wszystkie wyżej wymienione dokumenty za wiarygodne, bowiem ich wartości dowodowej nie kwestionowała żadna ze stron, a Sąd nie znalazł żadnych podstaw by czynić to z urzędu. Wobec tego Sąd uznał, że dokumenty stanowią, w myśl art. 244 § 1 k.p.c., dowód tego, co zostało w nich w sposób urzędowy stwierdzone, a dokumenty prywatne, zgodnie z art. 245 k.p.c. stanowią dowód tego, że osoby, które je podpisały złożyły oświadczenia w nich zawarte. Powód w pierwszym piśmie procesowym wnosił o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron ( wniosek k. 4) oraz zobowiązania pozwanej wspólnoty do złożenia do akt postępowania odpowiednich dokumentów ( wniosek k. 5). W uwagi na uznanie powództwa w całości w pierwszym piśmie procesowym strony pozwanej przeprowadzenie postępowania dowodowego w niniejszej sprawie było zbędne, jako że Sąd nie znalazł podstaw do powzięcia wątpliwości, że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Stąd wnioski dowodowe strony powodowej Sąd pominął
art. 235 2 §1 pkt 2 k.p.c. jako zmierzające do wykazania faktu bezspornego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości, jako że pozwana Wspólnota oświadczyła w pierwszym piśmie procesowym, że uznaje roszczenie powoda zawarte w pozwie, a
treści art. 213 § 2 k.p.c. Sąd jest związany uznaniem powództwa. Uznanie roszczenia zgłoszonego w pozwie stanowi zupełne, bezwarunkowe i nieodwołalne poddanie się żądaniu powoda. Jest przejawem wiedzy pozwanego o tym, że określone roszczenie istnieje i przysługuje określonemu wierzycielowi. Oświadczenie pozwanego uznającego pozew należy przyjąć jako potwierdzenie faktów podanych przez stronę przeciwną i fakty te traktować jako bezsporne. W konsekwencji za zbędne należy uznać przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie, jako że okoliczności, na których opiera się spór, są dostatecznie wyjaśnione. Badanie takiego uznania ogranicza się wyłącznie do tego, czy nie jest ono sprzeczne z prawem, z zasadami współżycia społecznego albo nie zmierza do obejścia prawa. Art. 213 § 2 k.p.c. jest wyrazem dostosowania przepisów procesowych do zasady kontradyktoryjności. Uznanie może obejmować całość lub część roszczenia. Pozwany może także uznać wszystkie lub tylko niektóre z żądań pozwu. Ustawodawca nie przewiduje szczególnej formy uznania powództwa. Może być ono zatem dokonane ustnie na rozprawie bądź poza rozprawą, w formie pisma procesowego (art. 125 k.p.c.). Uznanie powództwa nie zostało również ograniczone żadnym terminem. Może ono zatem nastąpić w toku całego postępowania, najwcześniej jednak po doręczeniu pozwanemu odpisu pozwu. Moment, w którym pozwany uznaje powództwo może mieć jednak znaczenie dla rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Zgodnie z art. 101 k.p.c., zwrot kosztów należy się pozwanemu pomimo uwzględnienia powództwa, jeżeli nie dał powodu do wytoczenia sprawy i uznał przy pierwszej czynności procesowej żądanie pozwu. Czynności uznania powództwa zasadniczo odmawia się w doktrynie charakteru materialnoprawnego. Przyjmuje się, że uznanie powództwa ze swej istoty nie wiąże się z uznaniem prawa cywilnego. Uznanie materialnoprawne, o ile w konkretnym wypadku wystąpi jednocześnie z uznaniem procesowym, będzie dokonane co najwyżej „z jego okazji”, nie będzie zaś „pozostawać z nim w wewnętrznym związku”. Wynika to stąd, że uznanie powództwa samo przez się nie stwarza w procesie żadnej nowej lub dodatkowej podstawy uzasadniającej żądanie powoda, w szczególności nie zawiązuje, nie rozwiązuje, ani nie zmienia stosunku prawnego między stronami ( zob. J. Mokry, Uznanie powództwa w polskim procesie cywilnym, Wrocław 1970, s. 103; J. Lapierre, Uznanie powództwa i jego związek z uznaniem roszczenia uregulowanym w Kodeksie cywilnym, SP 1970, Nr 26–27, s. 124; Sąd jest związany uznaniem powództwa, co oznacza, że powinien uwzględnić wyrażoną w ten sposób wolę pozwanego i w zakresie, w jakim powództwo zostało uznane, wydać wyrok zgodny z żądaniem powoda. Powyższa reguła nie dotyczy uznania w sprawach małżeńskich (por. art. 431 k.p.c.) oraz w sprawach między rodzicami i dziećmi (art. 431 w zw. z art. 458 § 1 k.p.c.), w których nie można oprzeć rozstrzygnięcia wyłącznie na uznaniu powództwa. Ocena skuteczności uznania powinna być dokonana wyłącznie w świetle materiału procesowego znajdującego się w aktach sprawy. Jeżeli żadna okoliczności – tj. sprzeczność z prawem lub z zasadami współżycia społecznego albo zmierzanie do obejścia prawa na skutek uznania powództwa - nie zachodzi sąd jest obowiązany wydać wyrok zgodny z uznaniem powództwa, bez względu na to, czy uznanie znajduje uzasadnienie w okolicznościach sprawy ( wyr. SN z 22.2.2010 r., IV CSK 436/09, Legalis; Zob.. Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, red. prof. dr hab. Elwira Marszałkowska-Krześ 2021). W okolicznościach sprawy brak było podstaw do uznania, że zachodzą przesłanki, które czyniłyby bezskutecznym uznanie powództwa. Pozwany uznał powództwo w formie prawem dopuszczanej, tj. składając stosowne oświadczenie w pierwszym piśmie procesowym. W tym kontekście warto przypomnieć, że zgodnie z art. 60 kodeksu cywilnego wola osoby dokonującej czynności prawnej (z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych) może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny. Brak też było podstaw do kwestionowania uznania powództwa z uwagi na zasady życia społecznego lub celem obejścia prawa. Okoliczności sprawy są bezsporne. Pozwana Wspólnota nie kwestionując argumentacji strony powodowej implicite uznała nieprawidłowości w procedurze powzięcia Uchwały 12/2001, przyznając zasadność powództwa i godząc się na uznanie kwestionowanej uchwały za nieważną zgodnie z żądaniem pozwu. W świetle powyższych rozważań, z uwagi na uznanie powództwa w całości przez stronę pozwaną, jedynie na marginesie należy zaznaczyć co następuje.
twierdzeń powoda Uchwała nr 12/2021 została przyjęta z naruszeniem art. 23 ust. 1 u.w.l., wskazane naruszenia wpłynęły na jej treść, co czyniło zasadnym wniosek powoda o jej uchylenie na podstawie art. 25 ust. 1 u.w.l. Materialnoprawną podstawę powództwa stanowi przepis art. 25 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2021 r. poz. 1048 – dalej: u.w.l.). Przepis ten w ust. 1 stanowi, że właściciel lokalu może zaskarżyć uchwałę do sądu z powodu jej niezgodności z przepisami prawa lub z umową właścicieli lokali albo jeśli narusza ona zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną lub w inny sposób narusza jego interesy. Powództwo, o którym mowa w ust. 1, może być wytoczone przeciwko wspólnocie mieszkaniowej w terminie 6 tygodni od dnia podjęcia uchwały na zebraniu ogółu właścicieli lokali albo od dnia powiadomienia wytaczającego powództwo o treści uchwały podjętej w trybie indywidualnego zbierania głosów (ust. 1a). Ponadto, zaskarżona uchwała podlega wykonaniu, chyba że sąd wstrzyma jej wykonanie do czasu zakończenia sprawy (ust. 2). Badając terminowość wniesienia powództwa, wskazać należy, że powód o treści przedmiotowych uchwał - jak wynika z treści pozwu – dowiedział się o treści przyjętej uchwały w dniu 20 maja 2022 r. z wiadomości e-mail ( wiadomość e –mail k. 18). Pozew wniósł w dniu 3 czerwca 2022 r. ( data prezentaty k. 3), zatem w dniu złożenia pozwu nie upłynął 6-tygodniowy termin od dnia powiadomienia powoda o treści podjętej uchwały w trybie indywidualnego zbierania głosów, z uwagi na tryb mieszany powziętej uchwały. Niezgodność z przepisami prawa to przede wszystkim kolizja treści uchwały z przepisami ustawy oraz z przepisami k.c. w zakresie w jakim ma on zastosowanie do odrębnej własności lokali Zauważyć należy, że niegodność uchwały z prawem może wynikać nie tylko z treści uchwały, ale także z powodu wadliwości postępowania prowadzącego do podjęcia uchwały. Oznacza to, że właściciel lokalu może podnosić obok zarzutów merytorycznych, również i zarzuty formalne jeżeli uważa, że zostały naruszone przepisy postępowania określające tryb podejmowania uchwał we wspólnocie mieszkaniowej. Uchybienia mogą dotyczyć: naruszenia przepisów dotyczących sposobu zwołania zebrania właścicieli lokali, obradowania na zebraniu, zasad głosowania. O naruszeniu przez uchwałę interesów właściciela lokalu lub naruszenia zasad prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną możemy natomiast mówić jeżeli uchwała jest z osobistego lub gospodarczego punktu widzenia dla skarżącego niekorzystna, ewentualnie ma na celu pokrzywdzenie członka Wspólnoty. Uchwała mająca na celu pokrzywdzenie członka Wspólnoty oznacza wadliwe działanie zebrania właścicieli lokali prowadzące do uzyskania przez określonych członków lub grupę członków korzyści kosztem innego członka lub członków. Art. 23 u.w.l. statuuje jako równorzędne trzy sposoby podejmowania uchwał przez właścicieli lokali: albo na zebraniu, albo w drodze indywidualnego zbierania głosów przez Zarząd, uchwała może być też wynikiem głosów oddanych częściowo na zebraniu, a częściowo w drodze indywidualnego ich zbierania. W sprawie niniejszej, kwestionowana uchwała nr 12/2021 w sprawie zmian składu osobowego Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej została podjęta w trybie mieszanym, tj. głosowania na zebraniu właścicieli lokali w dniu 2 września 2021 r. oraz uzupełniająco w trybie indywidualnego zbierania głosów trwającego do 15 marca 2022 r. ( uchwała k. 54). Uchwały, co do zasady, zapadają większością głosów właścicieli lokali, liczoną według udziałów, chyba że w umowie lub uchwale podjętej w tym trybie postanowiono, że w określonej sprawie na każdego właściciela przypada jeden głos (ust. 2 art. 23 u.w.l.). Sposób głosowania na zebraniu właścicieli lokali może być bliżej określony w umowie określającej sposób zarządu nieruchomością wspólną, może być również określony w innych aktach przyjętych w drodze uchwały (np. w statucie, przyjętym regulaminie głosowania). Wspólnota może doprecyzować lakoniczne postanowienia ustawy związane z takimi sprawami, jak sposób oddawania głosów, sposób zawiadamiania o przewidywanym porządku obrad zebrania właścicieli lokali. Wskazane jest przyjęcie obowiązku pisemnego protokołowania podejmowanych uchwał oraz nałożenie na zarząd obowiązku prowadzenia księgi protokołów. Chociaż ustawa zasadniczo nie przewiduje takich obowiązków, to jednak należy mieć na uwadze, że w wielu przypadkach uchwały podlegają kontroli sądowej, jak również muszą być przedkładane przy okazji dokonywania rozmaitych czynności cywilnoprawnych, składania wniosków do właściwych organów administracji. W sporządzonym pisemnym protokole z przeprowadzonego głosowania wskazane jest zamieszczenie dokładnej wzmianki o tym, jakiej treści uchwały zostały podjęte, a także jaka liczba głosów została za nimi oddana. Dobrym zwyczajem jest również załączenie do protokołu wykazu osób obecnych na zebraniu wraz z oznaczeniem wysokości przysługujących im udziałów. Jeżeli procedowana uchwała nie mogła zostać podjęta z uwagi na brak wymaganej przez ustawę liczby głosów, protokół powinien stwierdzać, że zarządowi zostało powierzone dalsze jej procedowanie w trybie indywidualnego zbierania głosów ( Zob. K. Osajda (red. serii), B. Lackoroński (red. tomu), Ustawa o własności lokali. Komentarz. Wyd. 12, Warszawa 2022). W niniejszej sprawie powód załączył do akt sprawy m.in. projekt kwestionowanej Uchwały, tekst uchwały, protokoły glosowania, co czyniło jego argumentację zawartą w pozwie prawdopodobną. Wskazywał na nieprawidłowości w procesie głosowania. Pozwany uznał powództwo w całości. Zatem nie sposób – w okolicznościach sprawy – powziąć wątpliwości co do zgodności uznania powództwa z przepisami prawa, zasadami współżycia społecznego. Brak też jest podstaw do powzięcia podejrzeń, że powyższa czynność pozwanej Wspólnoty Mieszkaniowej miała na celu obejścia prawa. Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w pkt 1 wyroku. Jak zaznaczono wyżej, pozwana Wspólnota Mieszkaniowa uznała powództwo w pierwszym piśmie procesowym, tj. w odpowiedzi na pozew.
art. 101 k.p.c. zwrot kosztów należy się pozwanemu pomimo uwzględnienia powództwa, jeżeli nie dał powodu do wytoczenia sprawy i uznał przy pierwszej czynności procesowej żądanie pozwu. Przepis stanowi wyjątek od zasady odpowiedzialności za wynik procesu, kreowanej w art. 98 k.p.c.. Do jego zastosowania konieczne jest jednoczesne spełnienie dwóch przesłanek, tj. brak powodu do wytoczenia sprawy i uznanie żądania pozwu przy pierwszej czynności procesowej. Tym samym zastosowanie tego przepisu, poza kwestią oceny istnienia powodu do wytoczenia sprawy, wymaga też oświadczenia pozwanego o uznaniu powództwa złożonego na określonym etapie postępowania. Aby zabezpieczyć się przed ewentualnością zastosowania tego przepisu, powód powinien przed wytoczeniem powództwa wezwać dłużnika do spełnienia świadczenia (np. listem poleconym), wyznaczając mu w tym celu stosowny termin. Powód, w piśmie stanowiącym uzupełnienie braków formalnych pierwotnie złożonego pozwu, wskazał, że charakter sprawy wyłącza możliwość ugodowego lub pozasądowego jej zakończenia, a odrębna – tj. z uwagi na wniesienie pozwu - próba ugodowego załatwienia sprawy była bezcelowa. Stąd w ocenie Sądu nie zaszły przesłanki uwalniające powoda od zastosowania art. 101 k.p.c., które wskazywałyby na to, że pozwana dała powód do wytoczenia procesu, tym bardziej, że pozwany uznał powództwo przy pierwszej czynności procesowej. Stąd Sąd zasądził od powoda A. S. na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej (...) nr (...) przy ulicy (...) w W., kwotę 377,00 złotych kosztów procesu, w tym na podst. §8 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804, t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 265) kwotę 360,00 złotych tytułem wynagrodzenia pełnomocnika oraz kwotę 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w wyroku.--- /-/ Sędzia SO Mariusz Solka ZARZĄDZENIE (...) (...) (...) (...) (...) (...) /-/Sędzia SO Mariusz Solka
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.