Niedozwolony ich charakter jest konsekwencją przyznania wyłącznie bankowi , jako stronie umowy kredytu, uprawnienia do jednostronnego kształtowania wysokości zobowiązania kredytobiorców (zarówno wysokości kredytu przeliczonego na franki szwajcarskie, jak i rat kredytu waloryzowanych kursem franka szwajcarskiego). Wysokość tych zobowiązań - jak wynika z postanowień umowy kredytu z 26 września 2006r., miała być określana wedle kursu franka szwajcarskiego ustalanego w Tabelach Kursowych poprzednika prawnego strony pozwanej , przy czym w umowie nie zostały określone zasady ustalania kursu tej waluty wobec złotego. Taka ich treść faktycznie pozostawiła bankowi dowolność w zakresie wyboru kryteriów ustalania kursu franka szwajcarskiego, w tych Tabelach , a przez to kształtowania wysokości zobowiązania kredytowego klientów, których kredyt waloryzowany był walutą szwajcarską, c/ takie postanowienia umowy kredytu, które uprawniają bank do jednostronnego ustalenia kursów walut, są nietransparentne i naruszają równorzędność stron, albowiem pozostawiają pole do arbitralnego działania banku przedsiębiorcy i obarczają kredytobiorcę nieprzewidywalnym ryzykiem kursowym. Sprzeczność z dobrymi obyczajami i naruszenie interesów konsumenta- a taki status mieli , w rozumieniu art. 22 1 kc , powodowie w relacji z kredytodawcą , zawierając sporną umowę , polega w tym przypadku na uzależnieniu wysokości świadczenia banku oraz wysokości świadczenia konsumenta od swobodnej decyzji banku. Zarówno przeliczenie kwoty kredytu na złotówki w chwili jego wypłaty, jak i przeliczenie odwrotne w chwili wymagalności poszczególnych spłacanych rat, służy bowiem określeniu wysokości świadczenia słabszej strony stosunku zobowiązaniowego. Postanowienia waloryzacyjne zamieszczone w umowie kredytu zawartej w dniu 26 września 2006r obejmujące mechanizm przeliczeniowy , nie odpowiadały warunkom transparentności i czytelności albowiem kredytobiorcy nie byli w stanie ustalić kursu wymiany waluty stosowanego przez bank dla braku wskazania , w kwestionowanych postanowieniach , jasnych kryteriów jego oznaczania. d/ po myśli wskazanej wyżej normy kodeksowej, postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie , nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy . Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Postanowienia zamieszczone w umowie zawartej pomiędzy małżonkami A. a poprzednikiem prawnym strony pozwanej nie były przedmiotem indywidualnych uzgodnień stron. Umowa została zawarta z zastosowaniem wzorca umownego, stosowanego przez poprzednika prawnego strony pozwanej na którego treść powodowie nie mieli realnego wpływu Za indywidualnie uzgodnione można bowiem uznać jedynie te postanowienia, które były przedmiotem negocjacji, bądź są wynikiem porozumienia lub świadomej zgody co do ich zastosowania, której - w okolicznościach tej sprawy - w odniesieniu do klauzul indeksacyjnych nie można , w sposób uzasadniony , mówić . Również z faktu podpisania blankietowego oświadczenia o możliwości wzrostu kursu waluty i oprocentowania oraz z wyrażenia woli zawarcia umowy kredytu indeksowanego walutą szwajcarską , nie można w sposób uzasadniony wnioskować ,iż K. i P. A.
z art. 65 §1 i 2 kc w zw. z postanowieniami umowy kredytowej, które bank ściśle oznaczył. Twierdził ,że podnoszona nieprawidłowość polegała na wyrażeniu przez Sąd Okręgowy nieuzasadnionego stanowiska zgodnie z którym część postanowień umownych ma charakter niedozwolony mimo , iż brak było dla takiej oceny dostatecznych podstaw gdyż sposób przeliczenia walut polskiej i szwajcarskiej został oparty , zgodnie z §17 umowy na obiektywnym kryterium średniego kursu NBP , a powodowie mieli pod pełną kontrolą wysokość wypłaconego im świadczenia. Ponadto w czasie obowiązywania umowy istniała możliwość przewalutowania kredytu, z której nie skorzystali . Stąd zdaniem strony skarżącej kryteria uznania kwestionowanych przez powodów postanowień za abuzywne nie zostały spełnione, b/ art.
z art. 65 §1 kc w zw. z powołanymi przez stronę skarżącą postanowieniami umowy kredytowej , w następstwie wadliwej wykładni tych norm i uznania , iż kwestionowane postanowienia dotyczą świadczeń głównych stron , c/ art.
58 §1 i 2 , art. 354§1 kc oraz art. 69 ust. 3 ustawy Prawo bankowe , a także art. 32 w zw. z art. 24 ustawy o Narodowym Banku Polskim w zw z art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13 , jako następstwa uznania ,iż w warunkach abuzywności części postanowień, sporna umowa kredytowa nie może nadal obowiązywać, a spłaty zobowiązania kredytowego powinny być przez powodów dokonywane w walucie franka szwajcarskiego, d/ art. 189 kpc w zw. z art. 327 1 §1 kpc i 316 § 1 kpc wobec uznania , iż kredytobiorcy mają interes prawny w dochodzeniu roszczenia ustalającego mimo , że dokonali już całkowitej spłaty zobowiązania kredytowego , e/ art. 410 §1 kc oraz art. 411pkt 2 kc jako konsekwencji nieoprawnej oceny , iż bank jest kwotą świadczenia pieniężnego dochodzonego przez powodów bezpodstawnie wzbogacony, w warunkach gdy umowa kredytowa objęta sporem była zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, nie zawierając niedozwolonych postanowień, f/ art. 481 §1 i 2 kc w zw. z art. 410 kc wobec niepoprawnego określenia w zaskarżonym wyroku początkowych terminów naliczania odsetek ustawowych za opóźnienie . Zdaniem banku o takim opóźnieniu po jego stronie można potencjalnie mówić dopiero od dnia następnego po dniu pouczenia małżonków A. przez Sąd o konsekwencjach uznania umowy kredytowej za nieważną czyli od dnia 21 stycznia 2021r [ do dnia zapłaty]. Natomiast w odniesieniu do części kwoty wyrażonej we frankach szwajcarskich [11 587, 89 CHF ] , tym początkowym terminem może być dopiero 1 czerwca 2022r , czyli dzień po doręczeniu stronie skarżącej pisma procesowego powodów rozszerzającego żądanie w zakresie roszenia pieniężnego. [ z dnia 28 lutego 2022r -]. Bank zwrócił uwagę , iż powodowie w ramach spłaty zobowiązania kwotę tę świadczyli kredytodawcy w okresie lat 2021 i 2022 a wobec tego uznanie przez Sąd , iż odsetki za opóźnienie od niej już od dnia przyjętego w zaskarżonym orzeczeniu jest tym bardziej nieprawidłowe. Odpowiadając na apelację powodowie domagali się jej oddalenia jako pozbawionej uzasadnionych podstaw oraz przyznania na swoją rzecz od banku kosztów postępowania apelacyjnego. Rozpoznając apelację Sąd Apelacyjny rozważył : Środek odwoławczy strony pozwanej jest usprawiedliwiony jedynie niewielkiej części , co prowadzi do zmiany objętego nim orzeczenia Sądu I instancji w sposób wskazany w orzeczeniu reformatoryjnym Sądu II instancji , a na przyczyny dokonanej zmiany , Sąd Odwoławczy wskaże w końcowej części uzasadnienia W pozostałym zakresie apelacja , jako nieuzasadniona, uległa oddaleniu. Najdalej idącym zarzutem jaki sformułowała strona apelująca jest zarzut nierozpoznania istoty sprawy , który połączyła ze sformułowanym w pierwszej kolejności wnioskiem o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zważywszy na to , w czym, jak wynika z motywów środka odwoławczego, upatrywała realizacji tej wady, wystarczy- nie podzielając tego zarzutu – wskazać , że : nierozpoznanie istoty sprawy polega na wydaniu przez Sąd niższej instancji orzeczenia, które nie odnosi się do tego, co było przedmiotem roszczenia powoda w zaznaczeniu procesowym albo też na zaniechaniu zbadania materialnej podstawy żądania lub materialnych i formalnych zarzutów stron. Może ono być także konsekwencją niepoprawnego przyjęcia, że istnieje przesłanka materialnoprawna lub procesowa, niwecząca roszczenie. Oceny realizacji tej podstawy do ewentualnego wydania przez Sąd II instancji orzeczenia kasatoryjnego należy dokonywać na podstawie analizy żądań pozwu i przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. Bez znaczenia dla niej pozostają możliwe wady postępowania, czy też takie zarzuty pozwanego , które dla przedmiotu rozstrzygnięcia były irrelewantne. / por . także wyrażające podobne stanowisko , powołane jedynie dla przykładu , judykaty Sądu Najwyższego z 22 kwietnia 1999r , sygn. II UKN 589/98 oraz z dnia 27 czerwca 2014 , sygn. V CZ 45/14 , powołane za zbiorem Legalis / Skoro strona pozwana odwoływała się w tym zakresie tylko do nie podjęcia przez Sąd I instancji analizy treści jednego , wskazywanego przez bank, orzeczenia TSUE, a równocześnie Sąd wydał orzeczenie dotyczące roszczeń poddanych pod osąd w sprawie, weryfikując je na podstawie adekwatnych norm prawa materialnego o nierozpoznaniu istoty sprawy , tak jak to pojęcie jest powszechnie w orzecznictwie rozumiane na tle art. 386 §4 kpc o zasadności tego zarzutu nie można w sposób usprawiedliwiony mówić. Przechodząc do zarzutów kolejnych i rozpoczynając ich ocenę od tych mających charakter procesowy [ i ściśle z nimi powiązanych zarzutów faktycznych ] wskazać na wstępie należy , iż zarzut procesowy jest uzasadniony jedynie wówczas , gdy spełnione zostaną równocześnie dwa warunki. Strona odwołująca się do niego wykaże , że rzeczywiście sposób postępowania Sądu naruszał indywidualnie oznaczoną normę [ normy ] formalne. Jednocześnie nieprawidłowości te prowadziły do następstw , które miały istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia. Nieco inaczej kwestię tę ujmując , zarzut procesowy jest usprawiedliwiony jedynie wówczas, jeżeli zostanie dowiedzione , że gdyby nie potwierdzone błędy proceduralne Sądu niższej instancji , orzeczenie kończące spór stron miałoby inną treść. Z kolei skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia art. 233 §1 kpc i funkcjonalnie z nim powiązanego zarzutu / zarzutów / faktycznych , wymaga od strony wykazania na czym, , w odniesieniu do zindywidualizowanych dowodów , polegała nieprawidłowość postępowania Sądu, w zakresie ich oceny i poczynionych na jej podstawie ustaleń. W szczególności strona ma wykazać dlaczego obdarzenie jednych dowodów wiarygodnością czy uznanie, w odróżnieniu od innych, szczególnego ich znaczenia dla dokonanych ustaleń , nie da się pogodzić z regułami doświadczenia życiowego i [lub ] zasadami logicznego rozumowania , czy też przewidzianymi przez procedurę regułami dowodzenia. Nie oparcie stawianego zarzutu na tych zasadach , wyklucza uznanie go za usprawiedliwiony, pozostając dowolną , nie doniosłą z tego punktu widzenia polemiką oceną i ustaleniami Sądu niższej instancji. / por. w tej materii , wyrażające podobne stanowisko , powołane tylko przykładowo, orzeczenia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2001, sygn. IV CKN 970/00 i z 6 lipca 2005, sygn. III CK 3/05 , obydwa powołane za zbiorem Lex/ Dopóty , dopóki ocena przeprowadzona przez Sąd mieści się w granicach wyznaczonych przez tę normę procesową i nie doznały naruszenia wskazane tam jej kryteria , Sąd Odwoławczy obowiązany jest ocenę tę , a co za tym idzie także wnioski z niej wynikające dla ustaleń faktycznych , aprobować . Uwzględniając przedstawione generalia i przez ich pryzmat analizując ponad rzeczywistą potrzebę rozbudowaną redakcyjnie formę weryfikowanych zarzutów [ nie tylko formalnych i faktycznych ale także materialnych ] jak również uwzględniając także powołane dla ich uzasadnienia , także zbędnie rozbudowane motywy , uznać należy , że powołana motywacja , wyklucza uznanie ich za uzasadnione . W miejsce rzeczowej, opartej na wskazanych wyżej kryteriach , odniesionej do indywidualnie oznaczonych dowodów [ i opartych na wnioskach z tej oceny ustaleń faktycznych , które przez to miałyby być dotknięte podnoszonymi nieprawidłowościami ] , polemiki ze sposobem postępowania Sądu Okręgowego , skarżący ogranicza się do przeciwstawienia jego stanowisku własnej wersji tak oceny dowodów jak i faktów doniosłych dla rozstrzygnięcia , zdaniem banku, poprawnej. Nieprawidłowość Sądu na której zarzuty te zostały oparte , zgodnie z argumentacją apelanta - sprawdza się do tego ,że nie przyjął on wersji zdarzeń towarzyszących zawarciu umowy kredytowej , interpretacji jej postanowień w tym w szczególności wynikających z §17 umowy datowanej na 26 września 2006r , którą skarżący uznaje za prawidłową, a jego zdaniem , w jej w świetle , nie ma podstaw do uznania umowy za nieważną dla braku niedozwolonego charakteru tej części postanowień , które tak kwalifikują powodowie , a za nimi Sąd I instancji. Już stwierdzenie takiego sposobu motywowania stawianych zarzutów wystarcza dla oparcia ich obu. Jedynie na marginesie i dla porządku należy dostrzec , że zarzucając błąd oceny zeznań powodów [ a uznanie ich za wiarygodne nie przekraczało granic swobodnej oceny dowodów ] i oparcie na ich depozycjach ustaleń faktycznych w zakresie braku możliwości negocjowania postanowień umowy czy też niedostatecznego informowania ich przez pracowników banku- poprzednika prawnego apelanta (...) Bank S.A. w G. , o ryzyku walutowym związanym z nią , czy też wady ustaleń w zakresie swobody banku w określeniu danych kursowych zawartych w Tabeli Kursów, w tym w szczególności odwołania się do średnich kursów złotego i franka szwajcarskiego publikowanych przez NBP , strona pozwana opiera swoje stanowisko na własnej interpretacji wskazanych postanowień umowy stron albo też wyciąga korzystne dla swojego stanowiska procesowego wnioski ze sposobu postępowania kredytobiorców w tym z aprobaty przez nich dla postanowień wynikających z wzorca stosowanego przez poprzednika prawnego strony pozwanej. Już w tym miejscu należy także dodać , że ocena abuzywności postanowień umowy kredytowej następuje według stanu na dzień jej podpisania , stąd to , czy kursy walut ujęte w Tabeli Kursów stosowanej przez (...) Bank S.A. miały czy też nie charakter rynkowy, a ściślej czy opierały się na obiektywnym kryterium kursu średniego NBP po nie miało dla tej oceny znaczenia. W kontekście daty wedle której abuzywność postanowień ma być badana , podobnie jak skutek potwierdzenia ich niedozwolonego charakteru wobec powodów , którzy , co nie było w sprawie kwestionowane, mieli w relacji z kredytodawcą status konsumenta , już w tym miejscu należy wskazać , iż niezasadnymi są także postawione przez apelujący bank : zarzut procesowy naruszenia art. 316 par. 1 kpc oraz te zarzuty materialne , które skarżąca strona oprała na tezie o nieprawidłowym określeniu tej daty oceny czynności prawnej dokonanej przez małżonków A. z poprzednikiem prawnym strony skarżącej. Kontynuując podjęte zagadnienie wskazać należy , iż relewantne było dla dokonywanej oceny to , że w chwili związania się umową z bankiem małżonkowie A. nie mieli żadnego wpływu na to , w jaki sposób wielkości wskazane w Tabeli Kursów stosowanej przez bank , będą kształtowane. Tym samym to na nich zostało przerzucone w całości wynikające stąd ryzyko wzrostu kursu [ ryzyko walutowe ]. Samo potwierdzenie przez powodów w drodze oświadczeń podpisanych wobec drugiej strony, uzyskania pewnych informacji o tym ryzyku oraz , iż ryzyko to aprobując , przyjmują na siebie jego konsekwencje dla potencjalnej skali ich zobowiązania kredytowego, nie oznacza , że tym samym, iż kredytobiorcy mieli pełną , zapewnioną przez bank wiedzę o skali ryzyka walutowego związanego z możliwym przyszłym rozmiarem ich świadczenia, które przez piętnaście lat mieli spełniać wobec kredytodawcy. Trzeba przy tym wskazać jeszcze , iż z ustaleń dokonanych w sprawie wynika ,iż kredytobiorcom nie przedstawiono przygotowanej , w graniach ówczesnych możliwości wyznaczonych dostępnymi danymi informacji o zmienności kursów CHF wobec złotówki w dłuższym czasie , a przy tym rzetelnej , transparentnej , przedstawionej w przystępnej w formie , dla osób nieprzygotowanych profesjonalnie, symulacji rozmiarów ich świadczenia w zależności od potencjalnej zmiany kursów waluty szwajcarskiej w czasie. Kredytodawcy nie uzyskali też, w ten sam sposób udzielonej , informacji o tym jak potencjalna zmiana kursu wpłynie nie tylko na wymiar rat kapitałowo odsetkowych , które ich będą obciążać ale również jak ta zmiana wpływać będzie na ogólne saldo wzajemnych zobowiązań . Odwołując się do wskazanej wyżej generalnej reguły zgodnie z którą zarzut procesowy jest uzasadniony jedynie wówczas , gdy podnoszony tego rodzaju błąd Sądu niższej instancji miał wpływ na ostateczny wynik sprawy, jako niezasadne , właśnie dla braku takiej zależności , należy ocenić pozostałe sformułowane przez stronę pozywaną zarzuty procesowe. Zarzut naruszenia art. 235 2§1 pkt 2 w zw. z art. 227 i 278 §1 kpc nie jest usprawiedliwiony dlatego , że nie przeprowadzenie przez Sąd Okręgowy dowodu z opinii biegłego z zakresu bankowości wnioskowanego przez stronę skarżącą , które za jego pośrednictwem jest krytykowane nie miało wpływu na wynik sprawy. W szczególności przy przyjęciu przez Sąd I instancji - ocenionego przez Sąd Odwoławczy jako trafne - stanowiska, zgodnie z którym ocena abuzywności postanowień umownych następuje na dzień zawarcia umowy i bez znaczenia dla niej pozostaje sposób jej wykonywania, w tym zamiany w zakresie praw i obowiązków stron po tej dacie , jak również fakt , że Sąd nie jest uprawniony do zastępowania postanowień uznanych za abuzywne innymi , wynikającymi z treści norm obowiązujących w prawie krajowym, przeprowadzenie tego dowodu nie służyło poczynieniu ustaleń relewantnych dla rozstrzygnięcia. Skoro tak , to zarzut podważający zasadność tej decyzji procesowej należało odeprzeć. Jego nie podzielenie skutkowało także oddaleniem zawartego w apelacji wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w postępowaniu odwoławczym. /por. zapis dźwiękowy rozprawy apelacyjnej z dnia 10 października 2025r., minuty 17-21 , zapis skrócony k. 981 v akt / Uznanie , że żaden z zarzutów procesowych i dotyczących ustaleń , na których opiera się konstrukcja apelacji Banku (...) S.A. nie jest uzasadniony ma ten skutek , iż ustalenia dokonane przez Sąd I instancji jako prawidłowe , Sąd II instancji przyjmuje za własne. W odwołaniu się do faktów ustalonych w sprawie można podzielić w części tylko jeden [ ostatni w kolejności przyjętej w konstrukcji środka odwoławczego banku ] z zarzutów materialnych. O takiej jego ocenie będzie mowa w końcowym fragmencie uzasadnienia. Na wstępie tej części motywów poświęconej ocenie zarzutów materialnych, należy zwrócić uwagę , że przepisy art.
i następnych k.c. dotyczące niedozwolonych postanowień umownych, mają charakter szczególny w stosunku do tych norm kodeksu cywilnego na podstawie których można ustalić nieważność czynności prawnej , jako niezgodnej z ustawą lub zasadami współżycia społecznego. Stanowią one implementację w polskim prawie postanowień Dyrektywy nr 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich. Sądy krajowe, stosując prawo wewnętrzne, zobowiązane są tak dalece, jak jest to możliwe, dokonywać ich wykładni w świetle brzmienia i celu Dyrektywy, tak by osiągnąć przewidziany w niej rezultat, a zatem zastosować się do art. 288 akapit trzeci Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej /por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 VI 2016 r., C-377/14./. Przewidziana przez art.
kc sankcja bezskuteczności wobec konsumenta niedozwolonego postanowienia umownego ma dla jego interesu i pozycji wobec drugiej – silniejszej strony kontraktu - działanie ochronne. Na jej podstawie konsumenci są chronieni przed upadkiem całej umowy. Co więcej, mogą również , zrezygnować z przysługującej im ochrony prawnej przed nieuczciwymi postanowieniami umowy, co spowoduje , że to oni decydują o tym , czy jego interes przemawia dostatecznie za tym , że pomimo abuzywności niektórych spośród postanowień, umowa będzie nadal obwiązywać. W rozstrzyganej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca skoro powodowie w całości spłacili udzielony in kapitał a umowa została także przez bank została uznana za wykonaną. Wbrew rozbudowanej redakcyjnie argumentacji strony pozwanej, Sąd I instancji nie popełnił zarzucanych mu błędów zastosowania art.
i 2 kc , trafnie przyjmując abuzywność postanowień umowy stron, w szczególności tych , określających sposób waloryzacji /przeliczenia / waluty szwajcarskiej na polską i odwrotnie,[ klauzula indeksacyjna ] , przy zastosowaniu kursu waluty szwajcarskiej według Tabeli Kursów obowiązujących u jego poprzednika prawnego strony pozwanej (...) Bank S.A. [klauzula ryzyka walutowego]. To ten właśnie mechanizm , na zastosowanie którego powodowie jako klienci banku - nie mieli żadnego wpływu , ten bowiem był wprowadzony jednostronnie przez kredytodawcę na podstawie stosowanego wzorca umownego, ostatecznie decydował o tym ile pieniędzy zostało ówcześnie K. A. i P. A.
drugie k.c.) a zatem jeżeli nie zostały wyrażone prostym i zrozumiałym językiem , nie spełniając tym samym wymogu przejrzystości materialnej wynikającej z art. 4 ust. 2 oraz art. 5 dyrektywy nr 93/13. Jak wyjaśnił TSUE w wyroku z dnia 20 września 2017 r. w sprawie o sygnaturze C - 186/16, wymóg wyrażenia warunku umownego prostym i zrozumiałym językiem oznacza, że warunek ten musi zostać zrozumiany przez konsumenta zarówno w aspekcie formalnym i gramatycznym, jak i w odniesieniu do jego konkretnego zakresu, tak aby właściwie poinformowany , przy tym jako osoba dostatecznie uważna i rozsądna , mógł nie tylko dowiedzieć się o możliwości wzrostu lub spadku wartości waluty obcej, ale również miał realną możliwość oszacowania konsekwencji ekonomicznych takiego potencjalnego następstwa dla swoich zobowiązań finansowych. Zdaniem Sądu II instancji, ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu nie dają dostatecznych podstaw do uzasadnionego przyjęcia, iż w momencie zawierania umowy małżonkowie A. mieli możliwość uzyskania pełnego rozeznania co do wysokości świadczenia, które będą mieli obowiązek spełnić oraz co do ryzyka zmiany kursu waluty w przyszłości i wpływu tej zmiany na ich rzeczywiste saldo wieloletniego zobowiązania kredytowego przekładające się wprost na ich sytuację ekonomiczną , w dającym się przewidzieć realnie okresie , zważywszy , iż mieli związać się z bankiem węzłem obligacyjnym na okres piętnastu lat. W szczególności brak było, w dniu zawierania umowy możliwości ustalenia wysokości zobowiązania ratalnego zobowiązanych wobec banku , / rat kapitałowo - odsetkowych / albowiem wysokość ta zależna była od danych zamieszczonych w nieokreślonej w umowie Tabeli Kursów ,stosowanej przez poprzednika prawnego strony pozwanej .Przy tym sposób zamieszczania w niej tych danych także był pozostawiony wyłącznej decyzji banku. Klienci nie mieli możliwości ich sprawdzenia ani tym bardziej jakiegokolwiek wpływu na ich rzeczywistą wysokość. Tym samym warunek jednoznaczności klauzuli kursowej, a co za tym idzie klauzuli ryzyka kursowego nie został w umowie stron spełniony. / por. w tej materii także stanowisko SN zawarte w judykacie z 19 kwietnia 2021r., sygn. III CSK 159/17/. Okoliczności ustalone w sprawie nie pozwalają na potwierdzenie , iż kredytobiorcy zostali przed podpisaniem umowy w sposób jasny , możliwie pełny i zrozumiały poinformowani o ryzyku walutowym, związanym z możliwością niekorzystnych zmian kursu franka szwajcarskiego w czasie . Przy tym nie można uznać, że obowiązek ten został spełniony poprzez bank, który poprzestał na ogólnym pouczeniu o możliwości wzrostu kursu w czasie trwania umowy i wynikającym stąd ryzyku walutowym , co miały potwierdzać blankietowe oświadczenia podpisane przez kredytobiorców. Dodać do tego należy , iż dla potwierdzenia wypełnienia przez bank obowiązków informacyjnych dotyczących ryzyka kursowego nie jest wystarczające odebranie od konsumenta standardowego oświadczenia, że o takim ryzyku został poinformowany. / por. w tej materii także wyrok SN z 27 listopada 2019r., sygn. II CSK 483/18 /. Zgodnie z aktualnie obowiązującą w judykaturze wykładnią art.
nie budzi wątpliwości, że postanowienia umowy, które określają zasady przeliczenia kwoty udzielonego kredytu na złotówki przy wypłacie kredytu, a także spłacanych rat na walutę obcą, pozwalające bankowi swobodnie kształtować kurs waluty obcej, mają charakter niedozwolonych. / por. wskazane tylko ilustracyjnie orzeczenia SN z 27 lutego 2019 r. sygn. II CSK 19/18 i z 29 października 2019 r. sygn. V CSK 382/18/ Klauzule takie mają charakter abuzywny, gdyż kształtują prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają jego interesy. Przy czym sprzeczność z dobrymi obyczajami i naruszenie tych interesów polega w tym wypadku na uzależnieniu wysokości świadczenia banku i konsumenta od swobodnej decyzji silniejszej strony stosunku zobowiązaniowego / przedsiębiorcy/. / por. tylko ilustracyjnie wyroki SN z 13 grudnia 2018 r., sygn. V CSK 559/17 i z 11 grudnia 2019 r., sygn. akt V CSK 382/18/. Nie ma znaczenia dla oceny niedozwolonego charakteru tych postanowień to, w jaki sposób umowa w rzeczywistości była wykonywana i jak , po jej podpisaniu, zmieniała się jej treść. / por. w tym zakresie uchwalę[ 7] Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. III CZP 29/17/. Przechodząc do oceny skutków niedozwolonego charakteru tych postanowień , wskazać na wstępie należy , iż zgodnie z treścią uchwały SN z dnia 7 maja 2021 sygn. III CZP 6/21 , której stanowisko Sąd II instancji, w składzie rozpoznającym sprawę podziela, niedozwolone postanowienie umowne jest od początku, z mocy samego prawa, dotknięte bezskutecznością na korzyść konsumenta, który ewentualnie może udzielić następczo świadomej i wolnej zgody na to postanowienie i w ten sposób przywrócić mu skuteczność z mocą wsteczną. W rozpoznawanej sprawie , stanowisko powodów od początku sporu było jednoznaczne co do tego, iż uznają umowę za nieważną . Eliminacja postanowień zakwestionowanych przez K. i P. A.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.