W kontekście powyższego należy podnieść, iż Sąd Okręgowy, podziela pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt III CZP 2/09, opubl. w OSNC z 2009, nr 12, poz. 168, iż pod rządem art.
powód dochodzący naprawienia szkody na osobie może mieć interes prawny w ustaleniu odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości. Jednak na gruncie niniejszej sprawy powódka owego interesu nie wykazała. W opinii biegłego ortopedy mowa jest o możliwości, wystąpienia u powódki w ciągu kilku kolejnych lat rozwoju zmian zwyrodnieniowych w odcinku szyjnym i piersiowym kręgosłupa. Jak jednak zaznaczył biegły, biorąc pod uwagę długi okres czasu, jaki upłynął od zdarzenia i aktualnie dobry zakres ruchomości kręgosłupa oraz wyniki badań RTG, prawdopodobieństwo wystąpienia takich zmian w związku z urazem jest bardzo wątpliwe. Rokowania na przyszłość powódki zarówno z ortopedycznego jak i neurologicznego punktu widzenia są dobre, zaś leczenie skutków wypadku jest zakończone. W świetle powyższego powódka nie wykazała, aby istniało prawdopodobieństwo ujawnienia się w przyszłości innych skutków wypadku, a przy tym takie które uzasadniałoby ustalenie odpowiedzialności na przyszłość. Zaś jeśli takowe skutki wypadku wystąpią, interes powódki będzie chroniony właśnie w świetle art.
k.c., który eliminuje niebezpieczeństwo upływu terminu przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody na osobie wcześniej niż szkoda ta się ujawniła. W konsekwencji prawidłowo Sąd Rejonowy oddalił żądanie ustalenia odpowiedzialności pozwanego na przyszłość. W konsekwencji Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. w zakresie punktu 1 poprzez dodanie podpunktu c i d., oddalając apelację w pozostałym zakresie jako bezzasadną. Konsekwencją zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie wyżej wskazanym jest również zmiana tegoż wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach procesu w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. W tym zakresie Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 100 k.p.c., stosunkowo rozdzielać koszty procesu. Powódka utrzymała się z dochodzonymi roszczeniami w ok. 63 %, łącznie koszty procesu wyniosły 8.434,24 zł., a zatem pozwany winien je ponieść w kwocie 5.314,00 zł., podczas gdy poniósł w kwocie 2.967,00 zł. Wobec powyższego zasądzeniu na od pozwanego rzecz powódki podlegała kwota 2.347,00 zł. tytułem zwrotu kosztów procesu. Na analogicznych zasadach Sąd Okręgowy zmienił rozstrzygnięcie o nieuiszczonych kosztach sądowych zawarte w punkcie 3 zaskarżonego wyroku. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c. Powódka w postępowaniu apelacyjnym poniosła koszty procesu w kwocie 1.761,00 zł., na która złożyło się opłata od apelacji w kwocie 561,00 zł. i wynagrodzenie fachowego pełnomocnika w kwocie 1.200,00 zł. /§ 6 pkt 5 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz.U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.//. Powódka postępowanie apelacyjne wygrała w 18 %, a zatem Sąd Okręgowy zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 317,00 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.