oskarżonego L. U. uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego w akcie oskarżenia, tj. występku z art.
37a § 1 kk, na podstawie art.
kk orzeka wobec oskarżonego karę 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 40 zł (czterdziestu złotych), II. na podstawie art. 43a § 2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w wysokości 5000 zł (pięć tysięcy złotych) na rzecz (...) III. na podstawie art. 42 § 2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat, IV. na podstawie art. 63 § 4 kk na poczet środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów zalicza okres zatrzymania prawa jazdy (...) od dnia 1 grudnia 2025 r., V. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 600 zł (sześćset złotych) tytułem opłaty oraz kwotę 70 zł (siedemdziesiąt złotych) tytułem wydatków poniesionych od chwili wszczęcia postępowania. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 1535/25 E. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.
Stosownie do treści tego przepisu odpowiedzialności karnej podlega ten, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Czyn zabroniony z art.
kk może być popełniony umyślnie w formie zamiaru bezpośredniego lub ewentualnego, tylko przez działanie. Przestępstwo to ma również charakter formalny - do jego dokonania dochodzi w momencie uruchomienia pojazdu i rozpoczęcia jazdy. Stan nietrzeźwości został zdefiniowany w art. 115 § 16 kk i stosownie do jego treści zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. W niniejszej sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że oskarżony prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym będąc w stanie nietrzeźwości o stężeniu: 0,43 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu o godz. 11.11, 0,45 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu o godz. 11.16, 0,38 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu o godz. 11.31. Oskarżony nie kwestionował swojego sprawstwa i winy. Przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, co znalazło potwierdzenie w pozostałych niekwestionowanych dowodach w postaci dokumentów, w szczególności protokołów badania stanu trzeźwości. Z uwagi na powyższe, Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie istnieje podstawa do przyjęcia kwalifikacji prawnej określonej w art.
☐3.
Analiza okoliczności sprawy prowadzi do przekonania, że karą adekwatną do społecznej szkodliwości czynu i winy oskarżonego, a jednocześnie wystarczająco dla niego dolegliwą, będzie kara 150 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 40 złotych, wymierzona przy zastosowaniu art. 37a § 1 kk. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd kierował się treścią art. 53 kk. W ocenie Sądu zachowanie oskarżonego było zawinione w stopniu znacznym. Oskarżony jest osobą dorosłą i zdrową psychicznie, powinien zatem znać reguły obowiązujące w społeczeństwie. W ustalonym stanie faktycznym nie wystąpiła także żadna okoliczność przemawiająca za wystąpieniem anormalnej sytuacji motywacyjnej. Stopień społecznej szkodliwości czynu również należy ocenić jako znaczny. Oskarżony, mając świadomość tego, że dnia poprzedniego wypił dwa drinki, wsiadł za kierownicę pojazdu. Stężenie alkoholu w powietrzu wydychanym przez oskarżonego przekroczyło dolną granicę stanu nietrzeźwości, tj. 0,25 mg/l w wydychanym powietrzu o 0,18 w I badaniu, 0,20 w II badaniu i 0,13 w III badaniu. Nie było to zatem przekroczenie minimalne. Podkreślenia wymaga fakt, że im wyższy stan nietrzeźwości sprawcy, tym większy stopień społecznej szkodliwości czynu. Okolicznością łagodzącą była dotychczasowa niekaralność oskarżonego i wyrażenie przez niego skruchy. W ocenie Sądu wystarczającą reakcją prawnokarną w niniejszej sprawie jest kara wolnościowa. Najbardziej adekwatna w ocenie Sądu jest kara grzywny. Oskarżony nadal może wykonywać swoją pracę, a ponadto ma możliwości finansowe, by wykonać orzeczoną karę. Wymierzona kara w odpowiednim stopniu uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu, zawinienie oraz cele kary. Sąd kierował się celami zapobiegawczymi i wychowawczymi w stosunku do oskarżonego, a także potrzebami w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. L. U. II I Na podstawie art. 43a § 2 kk Sąd był zobligowany orzec wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz (...) w wysokości co najmniej 5000 złotych. Orzeczenie tego świadczenia ma znaczenie prewencyjne i winno stanowić realną dolegliwość w związku z przypisaniem sprawstwa. L. U. III I Na podstawie art. 42 § 2 kk Sąd był zobligowany orzec wobec oskarżonego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres nie krótszy niż 3 lata. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, orzeczenie minimalnego czasu trwania zakazu prowadzenia pojazdów będzie stanowiło dla oskarżonego znaczną ale wystarczającą dolegliwość. Celem orzeczenia tego środka karnego jest eliminacja z ruchu drogowego kierowców zagrażających bezpieczeństwu w komunikacji. Okres 3 lat zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych będzie wystarczający do tego, aby oskarżony przemyślał wadliwość swojego zachowania i nie popełnił podobnego czynu w przyszłości. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności L. U. IV I Na podstawie art. 63 § 4 kk Sąd zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów okres zatrzymania prawa jazdy od dnia zdarzenia, tj. od dnia 1 grudnia 2025 roku. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę W niniejszej sprawie obrońca oskarżonego domagał się warunkowego umorzenia postępowania karnego wobec oskarżonego. Zdaniem Sądu taka reakcja karna nie byłaby adekwatna do wagi popełnionego przez niego przestępstwa. Stosownie do treści art. 66 § 1 kk, Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania, sprawca będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. W ocenie Sądu L. U. nie wypełnił tych przesłanek. W pierwszej kolejności należy wskazać, że stopień zawinienia w niniejszej sprawie był znaczny. Wieloletni kierowca, który spożywa wieczorem alkohol wysokoprocentowy, nie może pozostawać w przekonaniu, że kolejnego dnia w godzinach przedpołudniowych będzie zdolny do prowadzenia pojazdu. Również społeczna szkodliwość czynu była znaczna. Oskarżony miał bowiem świadomość tego, że znajdując się w stanie nietrzeźwości, kierował pojazdem po drodze, mając stężenie alkoholu przekraczające dopuszczalne normy, co spowodowało stworzenie realnego zagrożenia dla innych uczestników ruchu. Dlatego też, pomimo tego, że okoliczności czynu nie budzą wątpliwości, L. U. nie był wcześniej karany za przestępstwo umyślne, a jego postawa, właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że w przyszłości będzie przestrzegał porządku prawnego, nie spełnił on dwóch podstawowych warunków koniecznych do podjęcia przez Sąd decyzji o tym, że warunkowe umorzenie postępowania będzie adekwatnym rozstrzygnięciem w sprawie. 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności V O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 123 ze zm.) oraz art. 627 kpk, zasądzając od oskarżonego opłatę w wysokości 600 złotych i obciążając go wydatkami w sprawie w kwocie 70 złotych. Rozstrzygnięcie w tym zakresie uwzględnia wynik procesu oraz możliwości zarobkowe oskarżonego. Oceniając sytuację materialną oskarżonego należało bowiem dojść do wniosku, iż poniesienie kosztów nie będzie dla niego i jego rodziny związane z uszczerbkiem. Podpis Sędzia Marcin Czarciński
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.