II K 1849/21

Sygn. akt: II K 1849/21 1.WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 stycznia 2026 r. Sąd Rejonowy w Toruniu II Wydział Karny w składzie: Przewodnicząca Sędzia SR Aleksandra Marek-Ossowska Protokolant stażystka Maja Jóźwicka w obecności Prokuratora Mateusza Prusaczyka po rozpoznaniu dnia 4 lutego 2025 r., 25 kwietnia 2025 r., 8 sierpnia 2025 r., 27 października 2025 r., 1 grudnia 2025 r., i 12 stycznia 2026 r. sprawy H. K. s. F. i G. z domu B. ur. (...) w Ł. oskarżonego o to, że: będąc członkiem(...) (...)w P. ul. (...), w okresie od 1 stycznia 2018 roku do 28 lutego 2018 roku, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w krótkich odstępach czasu, przedłożył w(...)w T. nierzetelne, to jest nie odzwierciedlające stanu rzeczywistego, zestawienie sprzedaży jednorazowych biletów z ulgami ustawowymi w celu uzyskania dotacji z budżetu państwa, przyznawanej co miesięcznie na podstawie umowy(...) (...) (...)w przedmiocie określenia zasad przekazywania w 2018 roku nr(...) w przedmiocie określenia zasad przekazywania w 2018 roku przewoźnikowi wykonującemu krajowe połączenia autobusowe regularne przewozy osób, dopłat do tych przewozów z tytułu stosowania obowiązujących ustawowych ulg w przewozach pasażerskich, gdzie uwzględnione w wykazie bilety nie potwierdzały wykonanej usługi przewozu, a były drukowane w celu uzyskania dotacji z budżetu państwa, wprowadzając w błąd przedstawicieli w/w instytucji, w wyniku czego doprowadził (...) w T. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 50.017,10 zł z tytułu pobrania dopłat w nadmiernej wysokości i 1.708,52 zł z tytułu pobrania dopłat nienależnie, tj. bez podstawy prawnej tj. w łącznej wysokości 51.725,62zł tj. o czyn z art. 286 § 1 kk i art. 297 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i 12 § 1 kk orzeka: biorąc za podstawę orzeczenia art. 4 § 1 kk I. Oskarżonego H. K. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, z tym ustaleniem, że oskarżony doprowadził (...)w T. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 16.743,98 zł., tj. przestępstwa z art. 286 § 1 kk i art. 297 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, w zw. z art. 12 kk i za to w myśl art. 11 § 3 kk na podstawie art. 286 § 1 kk wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. Na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 kk wymierza oskarżonemu karę grzywny w wysokości 70 (siedemdziesięciu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną kwocie 40 (czterdziestu) złotych; III. Na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 3 (trzech) lat tytułem próby; IV. Na podstawie art. 73 § 1 kk w okresie próby oddaje oskarżonego pod dozór kuratora sadowego; V. Na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 kk w okresie próby zobowiązuje oskarżonego do pisemnego informowania kuratora o przebiegu okresu próby, co 6 (sześć) miesięcy; VI. Na podstawie art. 46 § 1 kk zobowiązuje oskarżonego do naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego (...) w T. kwoty 16.743,98 zł. (szesnastu tysięcy siedmiuset czterdziestu trzech złotych i dziewięćdziesięciu ośmiu groszy); VII. Zasądza ze Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Toruniu) na rzecz adw. P. K. kwotę 2066,40 (dwa tysiące sześćdziesiąt sześć złotych i czterdzieści groszy) brutto tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą obronę udzieloną oskarżonemu z urzędu; VIII. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Toruniu) kwotę 1.020 zł (jednego tysiąca dwudziestu) złotych tytułem opłaty sądowej oraz kwotę 70 (siedemdziesięciu) złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w sprawie. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 1849/21 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. H. K. Będąc członkiem (...) z siedzibą w P. ul. (...), w okresie od 1 stycznia 2018 roku do 28 lutego 2018 roku, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w krótkich odstępach czasu, przedłożył w(...) w T. nierzetelne, to jest nie odzwierciedlające stanu rzeczywistego, zestawienie sprzedaży jednorazowych biletów z ulgami ustawowymi w celu uzyskania dotacji z budżetu państwa, przyznawanej co miesięcznie na podstawie umowy z dnia 14 lutego 2018 roku nr(...)w przedmiocie określenia zasad przekazywania w 2018 roku przewoźnikowi wykonującemu krajowe połączenia autobusowe regularne przewozy osób, dopłat do tych przewozów z tytułu stosowania obowiązujących ustawowych ulg w przewozach pasażerskich, gdzie uwzględnione w wykazie bilety nie potwierdzały wykonanej usługi przewozu, a były drukowane w celu uzyskania dotacji z budżetu państwa, wprowadzając w błąd przedstawicieli w/w instytucji, w wyniku czego doprowadził (...) w T. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 50.017,10 zł z tytułu pobrania dopłat w nadmiernej wysokości i 1.708,52 zł z tytułu pobrania dopłat nienależnie, tj. bez podstawy prawnej, tj. w łącznej wysokości 51.725,62zł, tj. dopuścił się czynu z art. 286 § 1 kk i 297 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i 12 § 1 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Będąc członkiem (...) z siedzibą w P. ul. (...), w okresie od 1 stycznia 2018 roku do 28 lutego 2018 roku, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w krótkich odstępach czasu, przedłożył w (...)w T. nierzetelne, to jest nie odzwierciedlające stanu rzeczywistego, zestawienie sprzedaży jednorazowych biletów z ulgami ustawowymi w celu uzyskania dotacji z budżetu państwa, przyznawanej co miesięcznie na podstawie umowy z dnia 14 lutego 2018 roku nr (...) w przedmiocie określenia zasad przekazywania w 2018 roku przewoźnikowi wykonującemu krajowe połączenia autobusowe regularne przewozy osób, dopłat do tych przewozów z tytułu stosowania obowiązujących ustawowych ulg w przewozach pasażerskich, gdzie uwzględnione w wykazie bilety nie potwierdzały wykonanej usługi przewozu, a były drukowane w celu uzyskania dotacji z budżetu państwa, wprowadzając w błąd przedstawicieli w/w instytucji, w wyniku czego doprowadził (...) w T. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 1674,98 zł z tytułu pobrania dopłat nienależnie. Zeznania P. M. K. 64-66v, 394, 409-411 Zeznania D. M. K. 77-80, 123-124v, 375v Zeznania W. T. K. 114-115v, 378v Zeznania M. K. K. 160-162 Zeznania M. H. K. 169-171, 378v-379 Zeznania K. S. K. 175-178, 393v-394 Zeznania O. D. K. 375v-376 Zeznania A. K. K. 376-376v Zeznania M. G. 407-408, 418-419 Umowa nr (...) 9-14v Korespondencja (...) z (...) 18, 23, 25, 26, 32, 33, 51, 52, 49, 57-57v Zestawienie dopłat do biletów ulgowych za okres od 1. 01. 2018 do 31.01.2018 19-22 Rozliczenie biletów 24, 31, 62 Zestawienie dopłat do biletów ulgowych za okres od 1.02.2018 do 28.02.2018 27-30, 53-56 Odpis KRS 89-95 Rozkład jazdy 136-143v Pismo ZUS 147 Pismo KAS 195-195v Sprawozdanie z audytu 196-233v H. K. był dotychczas wielokrotnie karany sądownie. Dane o karalności 414-417 Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Ocena Dowodów Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 Zeznania P. M. P. M. - Naczelnik (...), (...) i (...) (...) (...) w T. - zeznał, że osoba reprezentująca (...) sp. z o.o. w okresie od 1.02.2018 r. do 28.02.2018 r. przedłożyła w (...)w T. zestawienie sprzedaży jednorazowych biletów z ulgami ustawowymi w celu uzyskania dotacji w ramach umowy z dnia 14.02.2018 r. nr (...), a jest wysoce prawdopodobne, że w zestawieniu tym uwzględnione zostały bilety niepotwierdzające wykonanej usługi przewozu, lecz bilety drukowane seryjnie w celu uzyskania dotacji. Z wyżej wskazanego zestawieni wynikało bowiem, że spółka (...) sprzedawała bilety ulgowe dla dzieci niepełnosprawnych i ich opiekunów z częstotliwością 10 biletów na minutę i ta na przykład 2 stycznia 2018 r. spółka sprzedała rzekomo, od godziny 4:42 do godziny 4:44, 20 takich biletów (a sytuacja taka powtarzała się przez cały badany okres). Sprzedaż biletów ulgowych przez spółkę (...) była 10-krotnie wyższa niż u 11 największych przewoźników w województwie (...). Tym samym zdaniem świadka (...) sp. z o.o. doprowadziła do wypłaty nienależnej jej dotacji przez (...) w T. w kwocie 16743,98 zł. Zeznania świadka P. M. były jasne, spójne i logiczne. Korespondowały ponadto z innymi dowodami zgromadzonymi w niniejszej sprawie i tym samym zasługiwały na przyznanie im waloru wiarygodności. Zeznania D. M. D. M. - pełniący obowiązki koordynatora Biura (...) przy (...) w T. - wskazał na wymogi formalne konieczne do zawarcia umowy o dopłaty z tytułu sprzedaży biletów ulgowych przez przewoźnika. Świadek zeznał, że (...)nie ma możliwości weryfikacji czy ilość zadeklarowanych sprzedanych biletów ulgowych przez przewoźnika odpowiada liczbie przewiezionych pasażerów. Według wiedzy świadka (...) sp. z o.o. za okres styczeń-luty 2018 r. ubiegała się o kwotę 40.033,90 zł dopłaty, która to dopłata została spółce zapłacona. Spółka nie była zobowiązana do zwrotu wyżej wymienionej dopłaty, gdyż dokumentacja przedłożona przez spółkę była poprawna, a sprawdzenie jej wiarygodności nie leżało w kompetencjach(...). Zgodnie z obowiązującymi przepisami (...)nie ma narzędzi do ochrony interesów Skarbu Państwa przed procederem fałszywego wystawiania biletów ulgowych w celu dotrzymania dotacji. Sąd nie miał podstaw by kwestionować wiarygodność wyżej opisanych zeznań, które były logiczne i spójne, a nadto korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Zeznania W. T. W. T. - kierowca autobusowy w firmie (...) od maja 2017 r. do maja 2018 r. - zeznał, że sprzedawał jednorazowe bilety ulgowe osobom, którym takie bilety przysługiwały, po okazaniu odpowiedniej legitymacji, na przykład szkolnej, studenckiej, osoby niepełnosprawnej. Świadek zaprzeczył, żeby właściciel firmy (...) kazał mu drukować fikcyjne bilety ulgowe lub obiecywał korzyści majątkowe za drukowanie takich biletów. Świadek z własnej inicjatywy również nie drukował fikcyjnych biletów ulgowych. Według świadka na trasie, na której jeździł było sporo pasażerów z niepełnosprawnych z opiekunami - około 40 dziennie. Najczęściej jeździli w godzinach porannych z T. do I. do szpitala lub na rehabilitację. Nie zdarzało się, aby wyżej wymienione osoby poruszały się dużymi grupami. Po okazaniu świadkowi zestawienia ze sprzedaży biletów ulgowych w okresie styczeń-luty 2018 r. nie umiał on wyjaśnić faktu sprzedaży seryjnego wydruku tychże biletów. Zdaniem świadka czasem zdarzały się awarie kas fiskalnych. W. T. zgłaszał fakt awarii K. S.. Według wiedzy świadka w kasach fiskalnych możliwe było zrobienie korekty czasowej. Na koniec miesiąca K. S. zbierał kostki z kas fiskalnych celem pozyskania danych, a potem przywoził nową kostkę. W toku postępowania sądowego, świadek wskazał, że nie wie jak to się stało, że bilety ulgowe były sprzedawane seryjnie, nie miał on bowiem żadnego interesu w tym by tak postępować. Dodał, że na kasę może było nabijać bilety nawet wówczas gdy nie było jej w autobusie albowiem była wyposażona w akumulator. Nie przypomina sobie również sytuacji aby kasa się zacięła czy nabiło się na nią więcej biletów. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, które były jasne, spójne i logiczne oraz korespondowały ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Zeznania M. K. M. K. - udziałowiec w firmie (...) - zeznał, że od 28.05.2020 r. nie ma nic wspólnego z firmą, tzn. nie wykonuje w niej żadnych czynności. Jedynym członkiem zarządu jest jego wujek H. K.. Świadek do 28.05.2020 r. zajmował się w spółce sprawami biurowymi, rozliczał kierowców z paliwa i sprzedaży biletów. Zdarzało się, że odbierał od kierowców kostki z kas fiskalnych, jednak nie odczytywał z nich danych. Świadek nie miał wiedzy na temat pozyskiwania dopłat z (...). Tymi sprawami zajmował się H. K. i K. S.. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy korespondował z treścią zeznań świadka, wobec powyższego Sąd nie miał podstaw by odmówić im wiarygodności. Zeznania M. H. M. H. - kierowca w (...) sp. z o.o. - zeznał, że w styczniu i lutym 2018r. jeździł na trasie I.-S., dziennie przewoził od 6 do 20 osób, którym przysługiwała ulga na przejazd. Zawsze drukował bilet w obecności pasażera. Nikt w firmie nie kazał mu drukować biletów ulgowych bez pokrycia. Codziennie rozliczał się ze sprzedaży biletów ten sposób, że robił wydruk z kasy fiskalnej i zdawał go w biurze. Świadek zeznał, że nie posiada wiedzy czy bilety ulgowe mogły być sprzedawane seryjnie bez pasażerów. Dodał, że dostęp do kas fiskalnych mieli wszyscy albowiem działały one również poza autobusem z uwagi na wbudowaną baterię. Zeznania świadka były jasne i logiczne. Z tego względu Sąd uznał je za wiarygodne. Zeznania K. S. K. S. - pracownik administracyjny w firmie (...) od 1999 r. - zeznał, że do jego zadań należało sporządzanie wniosków do (...)o dopłaty. Robił to w ten sposób, że wyciągał karty pamięci z kas fiskalnych, za pośrednictwem czytnika danych transportował dane do programu (...) Bilety, który to program na podstawie wyżej wymienionych danych generował comiesięczny wniosek o dopłaty. Świadek drukował wniosek i przekazywał go H. K. do podpisu, a następnie osobiście dostarczał go do biura podawczego(...). Zarchiwizowany plik zawierający zbiory rozliczeń świadek wysyłał do (...) pocztą elektroniczną. Świadek zeznał, że nie ingerował w dane zapisane na kartach pamięci znajdujących się w kasach fiskalnych. Nie polecał kierowcą nabijania tak zwanych "pustych biletów". Nie miał wiedzy na temat nabijania wyżej wskazanych "pustych biletów" przez kierowców z ich własnej inicjatywy lub na polecenie H. K.. W ocenie Sądu zeznania świadka pozostają wiarygodne w świetle zgormadzonego materiału dowodowego. Zeznania O. D. Świadek O. D. zeznał, że razem z A. K. przeprowadzał kontrolę w firmie oskarżonego. Kontrola wykazała, że bilety jednorazowe ulgowe sprzedawane były seriami w bardzo krótkim czasie kilku sekund. Świadek wykluczył, żeby kasy wystawiały bilety z zafałszowanymi godzinami. Zeznania świadka były rzeczowe, logiczne i spójne, zasługiwały na przyznanie im waloru wiarygodności. Zeznania A. K. A. K. złożył zeznania spójne z zeznaniami O. D.. Dodał, że w wyniku audytu ustalono, że część dotacji pobranych przez firmę (...) pobrana była w nadmiernej wysokości a inna część bez podstawy prawnej lub nienależnie. Zeznania świadka nie budziły wątpliwości Sąd i uznane zostały za wiarygodne. Zeznania M. G. Świadek, pełniąca w okresie od 1 stycznia 2015 r. do 28 lutego 2018 r. funkcję głównego specjalisty w Wydziale (...) (...), w szczegółowy sposób opisała przebieg procesu rozliczania dopłat do sprzedawanych biletów z ulgą ustawową w komunikacji regularnej w związku z zawartą umową o finansowanie tychże dopłat. Na skutek przeprowadzonej przez (...)w spółce oskarżonego kontroli, stwierdzone zostały nieprawidłowości i zażądano zwrotu pieniędzy – dopłat do biletów ulgowych. Dowody z dokumentów:

1. a)Umowa nr (...)
2. b)Korespondencja (...) z (...)
3. c)Zestawienie dopłat do biletów ulgowych za okres od 1. 01. 2018 do 31.01.2018
4. d)Rozliczenie biletów
5. e)Zestawienie dopłat do biletów ulgowych za okres od 1.02.2018 do 28.02.2018
6. f)Odpis KRS
7. g)Rozkład jazdy
8. h)Pismo ZUS
9. i)Pismo KAS
10. j)Sprawozdanie z audytu Sąd dał wiarę wszelkim przeprowadzonym w sprawie dowodom z dokumentów, na których oparł ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie. Ponadto żadna ze stron nie zakwestionowała rzetelności ani prawdziwości przeprowadzonych dowodów z dokumentów. Oskarżony kwestionował jedynie kwotę dotacji wskazaną w audycie i akcie oskarżenia, co nie pozbawia przeprowadzonych dowodów waloru wiarygodności. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu Wyjaśnienia H. K. - k. 155-156, 369-369v Oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że kwestiami rozliczeń w jego firmie zajmuje się K. S., a on tylko podpisuje stosowne dokumenty. Zdaniem oskarżonego, jeśli w zestawieniach były jakieś nieprawidłowości to zostałyby one usunięte na koniec roku. Według oskarżonego B. N. - członek zarządu województwa, Starosta (...) - działa na szkodę jego firmy (nasyła na niego kontrole), gdyż nieoficjalnie posiada linię komunikacyjną na trasie B.-I., a oskarżony jest dla niego konkurencją. Zdaniem oskarżonego jego autobusy przewoziły dziennie kilkadziesiąt osób niepełnosprawnych, z uwagi na współpracę ze szkołami specjalnymi. W toku postępowania sądowego, oskarżony wyjaśnił, że przeprowadzone w jego spółce kontrole i audyt nie wykazały żadnych nieprawidłowości. Wskazał jednak, że podczas kontroli wykryto dwu-lub trzykrotnie, iż zostało wydrukowanych 10 biletów wskutek jednego uderzenia w kasę fiskalną. Konstrukcja kasy pozwalała na taką możliwość, stąd wyprowadził wniosek iż było to dozwolone. Oskarżony wyjaśnił, że na niektórych liniach autobusowych wsiadało po kilkadziesiąt osób niepełnosprawnych wraz z opiekunem, który żądał wydruku większej ilości biletów. Powyższe wynikało ze współpracy firmy ze szkołami specjalnymi, które zamawiały u nich autokary. Około 80% pasażerów korzystających z usług spółki było uprawnionych do biletów ulgowych. W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonego były niezgodne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym a także zasadami logiki i doświadczenia życiowego, tym samym były niewiarygodne i zostały złożone wyłącznie w celu uniknięcia odpowiedzialności karnej. Podstawa prawna wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☐ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem H. K. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej W sprawie, na podstawie art. 4 § 1 kk, zastosowano przepisy w brzmieniu obowiązującym do 23 czerwca 2020 r., jako przepisy względniejsze dla sprawcy. Przedmiotem ochrony przestępstwa oszustwa z art. 286 § 1 k.k. jest mienie rozumiane szeroko jako ogół praw majątkowych przysługujących określonemu podmiotowi. Karalne zachowanie polega w tym przypadku na doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem. Jednym ze wskazanych w art. 286 § 1 k.k. sposobów zachowania sprawcy jest wprowadzenie innej osoby w błąd, przez który należy rozumieć rozbieżność między obiektywną rzeczywistością, a jej odbiciem w świadomości człowieka. Istotne jest przy tym, by wprowadzenie pokrzywdzonego w błąd dotyczyło istotnych okoliczności danej sprawy. W przedmiotowym stanie faktycznym bez wątpienia doszło do realizacji powyższego znamienia, ponieważ oskarżony przedkładając w (...)w T. nierzetelne, to jest nie odzwierciedlające stanu rzeczywistego, zestawienie sprzedaży jednorazowych biletów z ulgami ustawowymi wywołał u przedstawiciela Urzędu Marszałkowskiego fałszywe wyobrażenie co do okoliczności, która stanowiła podstawę do podjęcia decyzji dotyczącej rozporządzenia mieniem z budżetu państwa. Przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. ma charakter materialny, do jego znamion zalicza się bowiem zaistnienie skutku w postaci niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Znamię to obejmuje wszelkie czynności prowadzące do negatywnej z punktu widzenia interesów pokrzywdzonego zmiany jego stanu majątkowego. W literaturze wskazuje się, iż istotnym elementem oszustwa jest dobrowolność tego rozporządzenia, przez którą należy rozumieć podjęcie przez pokrzywdzonego swobodnej decyzji woli w oparciu o przesłanki, co do których pozostaje w błędzie. W analizowanym stanie faktycznym przedstawiciele Urzędu Marszałkowskiego, pozostając w mylnym przekonaniu co do rzetelności przedkładanych zestawień sprzedaży, podejmowali samodzielnie i bez przymusu oskarżonego decyzję o przyznaniu dopłat w wysokości 16743,98 złotych. Przepis art. 297 § 1 kk może pozostawać w zbiegu z przepisem art. 286 § 1 kk. Zbieg realny tych przepisów będzie zachodził wtedy, gdy sprawca, działając w celu uzyskania dla siebie lub innej osoby jednej z wymienionych z art. 297 § 1 kk form wsparcia finansowego przedkłada podrobione, przerobione, stwierdzające nieprawdę dokumenty, nierzetelne dokumenty lub pisemne nierzetelne oświadczenie, które stanowiąc podstawę wprowadzenia w błąd podmiotu udzielającego jednej z wymienionych form wsparcia finansowego, elektronicznego instrumentu płatniczego lub zamówienia publicznego, prowadzą w konsekwencji do udzielenia tych instrumentów w sposób niekorzystny z punktu widzenia dysponującego nimi podmiotu. Co istotne rozporządzenie niekorzystne mieniem nie jest tożsame z wyrządzeniem szkody. Należy podkreślić, iż powstanie szkody w mieniu nie jest koniecznym warunkiem do przyjęcia, iż doszło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (zob. wyrok SN z 30.09.2000 r., V KKN 267/00, OSP 2001, nr 3, poz.51). Analizując stronę podmiotową przestępstwa z art. 286 § k.k. należy wskazać, iż jest ono przestępstwem umyślnym kierunkowym, sprawca działa bowiem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Znamię korzyści majątkowej należy rozumieć szeroko jako uzyskanie przez sprawcę zysku albo pomniejszenie jego pasywów. Biorąc pod uwagę dyspozycję art. 115 § 4 k.k. dążenie sprawcy może obejmować zarówno korzyść dla siebie jak i dla innej osoby. Bezpośredni i kierunkowy zamiar sprawcy powinien obejmować zarówno cel jego działania jak i sposób, przy pomocy którego zamierza on cel ten osiągnąć. Na gruncie przedmiotowej sprawy na istnienie tego rodzaju zamiaru po stronie oskarżonego H. K. mogą wskazywać okoliczności popełnionego przez niego czynu, a przede wszystkim to, iż zdawał sobie sprawę, że w rzeczywistości jego firma transportowa nie dokonała przewozu wskazanej liczby pasażerów uprawnionych do korzystania ze stosownych ulg, zaś organ który rozpatruje składane wnioski o udzielenie dotacji z budżetu państwa nie dysponuje mechanizmami pozwalającymi na zweryfikowanie czy liczba sprzedawanych biletów z ulgą ustawową faktycznie odzwierciedla liczbę przewiezionych pasażerów. H. K. swoim działaniem wprowadził pokrzywdzonego – (...)w T. w błąd. Wprowadzenie w błąd polegało na przedłożeniu zestawienia sprzedaży nie odzwierciedlającego stanu rzeczywistego, tj. uwzględniającego bilety, które nie potwierdzały wykonanej usługi przewozu a były wydrukowane wyłącznie w celu uzyskania dotacji z budżetu państwa. Reasumując, analiza powyższych znamion pozwala na stwierdzenie, iż oskarżony H. K. działając z góry powziętym zamiarem dopuścił się przestępstwa z art. 286 § 1 kk i art. 297 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, P., Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności H. K. I I Za przypisane oskarżonemu przestępstwo Sąd wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzona kara mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu, a także okoliczności obciążające w postaci uprzedniej karalności oskarżonego. W ocenie Sądu wymierzona kara spełni swoje cele w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze w stosunku do oskarżonego. Dolegliwość kary nie przekracza stopnia winy oskarżonego. H. K. II I W związku z tym, że oskarżony dopuścił się zarzuconego aktem oskarżenia występku w celu uzyskania korzyści majątkowej, Sąd zdecydował również o ukaraniu go karą grzywny w łącznej wysokości 2.800 złotych (siedemdziesiąt stawek dziennych po czterdzieści złotych). Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 33 § 2 kk sąd może wymierzyć grzywnę także obok kary pozbawienia wolności, jeżeli sprawca dopuścił się czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub gdy korzyść majątkową osiągnął. Sąd wymierzając karę grzywny we wspomnianej w sentencji wyroku wysokości kierował się również zasadami sądowego wymiaru kary określonymi w art. 53 kk. Co więcej, Sąd uwzględnił sytuację materialną i finansową oskarżonego i w oparciu o jej analizę doszedł do przekonania, że uiszczenie kary grzywny w przewidzianej wysokości jest w zasięgu jego możliwości finansowych i majątkowych. Ustalając liczbę stawek dziennych Sąd wziął pod uwagę fakt, iż stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego nie był znaczny. Przy ustalaniu wysokości jednej stawki Sąd wziął pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste i stosunki majątkowe a także możliwości zarobkowe. W ocenie Sądu oskarżony jest w stanie uiścić grzywnę we wskazanej wysokości bez uszczerbku utrzymania dla siebie i najbliższej rodziny. Orzeczona grzywna będzie stanowiła dla oskarżonego wystarczającą dolegliwość a jednocześnie pozwoli spełnić postulat wymiaru kary sprawiedliwej, czyli dostosowanej do stopnia winy sprawcy. H. K. III I Mając na uwadze postawę oskarżonego w toku niniejszego postępowania Sąd uznał, iż nie jest konieczne, by orzec wobec oskarżonego karę pozbawienia wolności w formie bezwzględnej, tym bardziej, że oskarżony w chwili popełniania przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności (wyrok skazujący oskarżonego na taką karę zapadł 10 czerwca 2019 r., k. 415). Zdaniem Sądu wzgląd na prewencję indywidualną, a więc dążenie do zapobieżenia popełnieniu przez oskarżonego przestępstw w przyszłości, nie wymagał orzekania wobec niego kary bezwzględnej. W konsekwencji Sąd uznał, iż cel w postaci oddziaływania korygującego na zachowanie oskarżonego może zostać osiągnięty w warunkach wolnościowych, poprzez orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem. Co więcej, nie wydaje się aby oskarżony wymagał przechodzenia procesu resocjalizacji, w szczególności w warunkach zakładu karnego, który nie jawi się dla niego jako właściwe miejsce. Zdaniem Sądu okres ten pozwoli w sposób pełny zweryfikować pozytywną prognozę kryminologiczną postawioną oskarżonemu. Oskarżony musi bowiem uświadamiać sobie, że w przypadku ponownego popełnienia przestępstwa podobnego do tego, za które został aktualnie skazany, Sąd zarządzi wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności. Natomiast gdy dopuści się rażącego naruszania porządku prawnego, w tym popełni inne przestępstwo, zarządzenie wykonania kary będzie fakultatywne. H. K. IV-V I By odpowiednio zweryfikować przebieg okresu próby Sąd na podstawie art. 73 § 1 kk oddał oskarżonego pod dozór kuratora sądowego, a na mocy art. 72 § 1 pkt 1 kk, zobowiązał oskarżonego do pisemnego informowania kuratora sądowego o przebiegu okresu próby co 6 miesięcy. H. K. VI I Na zasadzie art. 46 § 1 kk Sąd zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody w całości poprzez zapłacenie na rzecz pokrzywdzonego Urzędu Marszałkowskiego kwoty 16743,98 zł. Zasądzenie wskazanej kwoty spełni funkcję kompensacyjną wobec pokrzywdzonego, a także uzmysłowi oskarżonemu nieopłacalność popełniania przestępstw w przyszłości. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności Inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. Koszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności VII Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy adw. P. K. kwotę 2066,40 zł, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu, kierując się §17 i § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024r., w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2024 poz. 763 ze zm). VIII O kosztach orzeczono na mocy art. 2 ust. pkt. 2 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023r., poz. 123 t.j.) zasądzając od oskarżonego kwotę 1020 zł tytułem opłaty sądowej oraz art. 627 kpk obciążając go poniesionymi wydatkami w kwocie 70 zł. Oskarżony utrzymuje się z emerytury w kwocie 2.400 zł. Ponad połowę przeznacza na poczet spłaty długów (komornik). Posiada samochód firmowy, jest właścicielem domu o powierzchni 100 metrów kwadratowych w miejscowości L.. Podpis