treścią przytoczonego przepisu, wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie doszło do ważnego zawarcia umowy cesji i wywołała one skutki prawne, zaś sama legitymacja procesowa powoda nie była przedmiotem sporu między stronami. Przechodząc już do oceny prawnej roszczenia, wskazać należy, że treść art. 805 § 1 k.c. stanowi, że przez umowę ubezpieczenia zakład ubezpieczeń zobowiązuje się spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę.
dyspozycją art. 805 § 2 pkt 1 k.c. świadczenie ubezpieczyciela przy ubezpieczeniu majątkowym polega w szczególności na zapłacie określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku. Jeżeli nie umówiono się inaczej, suma ubezpieczenia ustalona w umowie stanowi górną granicę odpowiedzialności ubezpieczyciela (art. 824 § 1 k.c.). Wysokość odszkodowania powinna jednocześnie odpowiadać rzeczywistym, uzasadnionym skutkom zdarzenia, z którego wyniknęła szkoda. Zgodnie bowiem z art. 824 1 § 1 k.c., o ile nie umówiono się inaczej, suma pieniężna wypłacona przez ubezpieczyciela z tytułu ubezpieczenia nie może być wyższa od poniesionej szkody. Każdorazowo granice obowiązku naprawienia szkody wyznaczone są przez normalny związek przyczynowy między zdarzeniem wywołującym szkodę a szkodą. Przesłanką ubezpieczenia jest zdarzenie ubezpieczeniowe, które w niniejszej sprawie miało miejsce w dniu 30 czerwca 2025 roku z udziałem pojazdu marki U. (...) o nr rej. (...), objętym ubezpieczeniem autocasco. Zaistniała więc okoliczność faktyczna, która rodziła po stronie pozwanego obowiązek naprawienia szkody. Obowiązkiem pozwanego było przywrócenie pojazdu do stanu poprzedzającego zdarzenie
zawartą umową ubezpieczenia. Powyższe okoliczności pozostawały między stronami procesu niesporne, podobnie jak wypłata przez pozwanego tytułem odszkodowania kwoty 9.663,66 zł, ustalonego w wariancie serwisowym oraz dokonanie przez ubezpieczającą naprawy uszkodzonego pojazdu w warsztacie prowadzonym przez (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w R., posiadającym autoryzację producenta marki pojazdu. Okolicznością sporną była natomiast wysokość należnego odszkodowania, w tym w szczególności stawka za roboczogodzinę prac blacharskich i lakierniczych, zastosowany przez powoda współczynnik odchylenia lakierniczego na poziomie 121%, a także doliczenie do kosztów naprawy osobnych pozycji związanych z obsługą szkody oraz myciem pojazdu. W niniejszej sprawie zastosowanie znajdują Ogólne warunki ubezpieczeń komunikacyjnych (...), ustalone uchwałą Zarządu (...) S.A. nr (...) z dnia 19 marca 2024 roku (dalej „o.w.u.”). Umowa ubezpieczenia – co wprost wynika z treści polisy – została zawarta w wariancie serwisowym, o którym mowa w § 17 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, 2 lit a) 3, 4 oraz ust. 4 o.w.u.
1 koszty naprawy pojazdu ustalane są na podstawie następujących cen części zamiennych zakwalifikowanych do wymiany: 1) w wariancie serwisowym – cen części oryginalnych (…)
4 o.w.u., w razie nieprzedstawienia rachunków lub faktur VAT, o których mowa w ust. 2 § 17 o.w.u., (...) wypłaca bezsporną część odszkodowania ustaloną na podstawie wyceny (...) sporządzonej w oparciu o zasady zawarte w systemie Audatex, Eurotax lub DAT, z zastosowaniem: 1) norm czasowych operacji naprawczych określonych przez producenta pojazdu, 2) stawki za roboczogodzinę ustalonej przez (...) na podstawie cen stosowanych na rynku lokalnym (rozumianym jako obszar powiatu) miejsca zamieszkania (siedziby) ubezpieczonego lub użytkownika pojazdu, przez warsztaty, które są w stanie dokonać naprawy w sposób zapewniający przywrócenie pojazdu do stanu sprzed wypadku ubezpieczeniowego, 3) cen części zamiennych zawartych w systemie Audatex, Eurotax lub DAT, ustalonych w oparciu o zasady określone w ust. 1 pkt 2 § 17 o.w.u. (to jest w wariancie optymalnym), 4) cen materiałów lakierniczych i normaliów zawartych w systemach Audatex, Eurotax lub DAT. Dokonanie wyceny w sposób przewidziany w niniejszym ustępie nie pozbawia ubezpieczonego możliwości przedłożenia rachunków lub faktur VAT i ustalenia wysokości odszkodowania na zasadach określonych w ust. 2 § 17 o.w.u. Stosownie do § 17 ust. 2 o.w.u., wysokość odszkodowania ustala się z uwzględnieniem sposobu naprawy pojazdu w wybranym przez ubezpieczonego warsztacie oraz w oparciu o zasady zawarte w systemie Audatex, Eurotax lub DAT, z zastosowaniem: 1) norm czasowych operacji naprawczych określonych przez producenta pojazdu; 2) stawki za roboczogodzinę ustalonej przez (...): a) w wariancie serwisowym i optymalnym – w oparciu o średnie ceny usług stosowane przez warsztaty porównywalnej kategorii do warsztatu wykonującego naprawę, działające na terenie województwa, w którym znajduje się ten warsztat, b) w wariancie partnerskim – dla warsztatu partnerskiego, w którym dokonywana jest naprawa; 3) cen części zamiennych ustalonych stosownie do ust 1 § 17 o.w.u.; 4) cen materiałów lakierniczych i normaliów zawartych w systemach Audatex, Eurotax lub DAT. (...) ustala odszkodowanie w sposób przewidziany w niniejszym ustępie pod warunkiem przedstawienia rachunków lub faktur VAT dotyczących robocizny, części zamiennych, materiałów lakierniczych i normaliów, przy czym w przypadku wariantu partnerskiego rachunki lub faktury VAT muszą być wystawione przez warsztat partnerski. Ponadto,
3 o.w.u., w razie udokumentowania naprawy pojazdu rachunkami lub fakturami VAT, (...) weryfikuje koszty wynikające z tych rachunków lub faktur VAT pod kątem ich zgodności z zasadami określonymi w ust. 2.
6 o.w.u. koszty naprawy pojazdu ustalane są w oparciu o ceny usług i części zamiennych stosowanych w RP w dniu ustalenia odszkodowania. Uwzględniając treść przytoczonych postanowień o.w.u., w tym w szczególności § 17 ust. 2 o.w.u., podkreślić należy, że pomiędzy ubezpieczającą a pozwanym doszło do zawarcia dobrowolnej umowy ubezpieczenia mienia, jaką jest umowa ubezpieczenia autocasco pojazdu mechanicznego, w której strony mogą wybrać określoną formułę zagwarantowanej przez ubezpieczyciela ochrony. W ubezpieczeniach tego rodzaju kompensacja szkody dokonywana jest w granicach określonych warunkami ubezpieczeń i wyborem stron tej umowy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 1981 r., IV CR 555/80, Lex nr 8304; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia z dnia 31 marca 2021 r., V ACa 569/20, Lex nr 3246681). Wybór ten może dotyczyć również wysokości odszkodowania, na przykład poprzez określenie niższej niż wartość pojazdu sumy gwarancyjnej, ustalenie tzw. "udziału własnego" ubezpieczonego w obowiązku pokrycia szkody lub ustalenia w formie franszyzy integralnej minimalnej wysokości szkody, w razie zaistnienia której ubezpieczyciel jest wolny od odpowiedzialności. Wysokość odszkodowania, objętego odpowiedzialnością ubezpieczyciela, może być kształtowana również poprzez ustalenie składowych przyjmowanych dla określenia jego wysokości, dotyczących między innymi doboru rodzaju części zamiennych do naprawy pojazdu czy ustalenia wysokości stawki za roboczogodzinę prac związanych naprawą pojazdu. Podkreślenia wymaga, że na gruncie dobrowolnych ubezpieczeń mienia, odmiennie niż w przypadku odpowiedzialności cywilnej, nie obowiązuje zasada pełnej kompensacji szkody wynikająca z treści art. 361 § 1 i 2 k.c., a odpowiedzialność ubezpieczyciela pozostaje wyznaczona treścią odnośnych postanowień umowy ubezpieczenia oraz znajdujących zastosowanie do niej postanowień ogólnych warunków ubezpieczenia. W okolicznościach niniejszej spraw sporne pozostawało określenia znaczenia zawartego w § 17 ust. 2 pkt 2 lit a) o.w.u. pojęcia stawki za roboczogodzinę ustalonej w oparciu o średnie ceny stosowane przez warsztaty porównywalnej kategorii do warsztatu wykonującego naprawę, działające na terenie województwa, w którym znajduje się ten warsztat, przy czym jakkolwiek w świetle treści wskazanego postanowienia nie budzi wątpliwości rozróżnienie warsztatów na warsztaty nieautoryzowane i autoryzowane (takie jak warsztat dokonujący naprawy pojazdu ubezpieczającej), o tyle znaczenie pojęcia średnich stawek musi zostać ustalone
powszechnym, zwykłym rozumieniem tego pojęcia, jako wartości przeciętnych, zwykłych, a więc nie najniższych, ani nie najwyższych. Właściwą, weryfikowalną i pewną metodą określenia takiej stawki jest zastosowanie metody średniej arytmetycznej. Jeżeli zatem ubezpieczający –
procedurami przewidzianymi w ogólnych warunkach ubezpieczenia – dokonał naprawy ubezpieczonego pojazdu, korzystając z usług warsztatu naprawczego funkcjonującego na rynku, to o wysokości odszkodowania powinna przesądzać stawka stosowana przez ten warsztat, jeżeli stanowi ona stawkę średnią spośród stawek stosowanych przez tej samej kategorii warsztaty na terenie województwa, na terenie którego ów warsztat (wykonujący naprawę) funkcjonuje. W niniejszej sprawie pojazd naprawiany był w autoryzowanym serwisie marki U. w R., a zatem należało wziąć pod uwagę stawki stosowane przez tego typu (to jest autoryzowane) warsztaty działające na obszarze województwa (...). Jak wynika z opinii biegłego sądowego W. P., autoryzowane stacje obsługi pojazdów z terenu województwa (...) stosowały w dacie likwidacji szkody stawki w przedziale od 160,00 zł netto do 365,00 zł netto za godzinę prac mechanicznych, blacharskich i lakierniczych. Średnia arytmetyczna tych kwot stanowiła kwotę 240,00 zł netto. Stawka zastosowana przez warsztat naprawczy w kwocie 300,00 zł netto, niewątpliwie mieściła się w ustalonym przedziale stawek rynkowych stosowanych na obszarze województwa (...), niemniej odbiegała ona znacznie od stawki średniej. Jak wynika z zestawienia biegłego (k. 71-72) przedstawiającego kwoty stawek stosowane przez autoryzowane warsztaty na terenie województwa (...), w dacie szkody stawkę 300,00 zł netto i wyższą stosowały trzy warsztaty naprawcze, natomiast stawkę uznaną przez pozwanego w kwocie 130,00 zł netto i niższą – nie stosował żaden warsztat naprawczy. W ocenie Sądu, zasadnym zatem było w niniejszej sprawie,
treścią ogólnych warunków ubezpieczenia i prawidłowego – w ocenie Sądu – ich rozumienia, przyjęcie jako właściwej stawki na poziomie 240,00 zł netto za roboczogodzinę prac. W ocenie Sądu, stawka w tej wysokości najpełniej odpowiada pojęciu średniej stawki na obszarze działalności warsztatu, w którym dokonano naprawy pojazdu, zawartemu w treści § 17 ust. 2 pkt 2 lit. a o.w.u. Co prawda stawka warsztatu naprawczego mieściła się wprawdzie w przedziale stawek stosowanych na rynku, ale nie była stawką średnią, a jedynie stawką rynkową. Za kluczowe w sprawie należało uznać postanowienia o.w.u., stanowiących integralną część umowy ubezpieczenia autocasco. Wobec związania stron dobrowolną umową ubezpieczenia, określającą zasady ustalenia wysokości odszkodowania w przypadku zajścia zdarzenia ubezpieczeniowego, bez znaczenia pozostawała okoliczność, że stawka robocizny stosowana przez warsztat naprawczy jest stawką rynkową. W przedmiotowej sprawie to nie rynkowość stawki zdecydowała ostatecznie o wysokości odszkodowania, lecz postanowienia o.w.u., określające sposób jego ustalenia, które wyraźnie wskazują na konieczność ustalenia wysokości odszkodowania z uwzględnieniem stawki średniej za roboczogodzinę, a nie stawki rynkowej. Ponadto Sąd uznał za niezasadne uwzględnienie w kosztorysie naprawy pozycji obejmującej koszty obsługi szkody. Czynności te, obejmujące w szczególności obsługę administracyjną szkody, kontakt z ubezpieczycielem oraz sporządzenie dokumentacji na potrzeby postępowania likwidacyjnego, nie stanowią w ocenie Sądu elementu technologicznego procesu naprawy pojazdu i nie pozostają w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem objętym ochroną ubezpieczeniową. Odnosząc się do kosztów mycia pojazdu, Sąd stwierdził, że czynność ta co prawda może stanowić element procesu naprawy, niezbędny do prawidłowego przygotowania pojazdu m.in. do prac lakierniczych, jednak jej wyodrębnienie jako osobnej pozycji kosztorysu jest ekonomicznie nieuzasadnione. Koszty te powinny mieścić się w stawce za roboczogodzinę prac mechanicznych, blacharskich i lakierniczych, stanowiąc standardowy element organizacji pracy warsztatu oraz poziomu obsługi klienta. Podzielając stanowisko biegłego sądowego, Sąd uznał również za niezasadne zwiększenie kosztów lakierowania poprzez zastosowanie współczynnika powierzchniowego na poziomie 121%. Sama informacja o wysokości współczynnika wartości materiałów lakierniczych, pochodząca z dnia 25 marca 2020 roku (k. 32), nie stanowi miarodajnego dowodu uzasadniającego jego zastosowanie przy ustalaniu kosztów naprawy w niniejszej sprawie. Powód sporządzając kalkulację naprawy pojazdu marki U. (...) o nr rej. (...) wykorzystał system Audatex do wyliczenia całości kosztów naprawy, natomiast narzut na materiały lakiernicze ustalił w systemie eksperckim DAT, ponieważ w tym systemie koszt ten był wyższy i pozwalał na zwiększenie kwoty dochodzonej od pozwanego zakładu ubezpieczeń. Sąd podzielił stanowisko pełnomocnika strony pozwanej, że powód stosując system DAT do ustalenia wartości materiałów lakierniczych powinien był wykazać, iż wyliczenie w systemie Audatex było zaniżone. Cóż stało również na przeszkodzie wyliczeniu wszystkich kosztów naprawy w systemie DAT przez powoda? Nie budzi przy tym wątpliwości także opinia biegłego sądowego, który wskazał, że powód nie wykazał, iż wartości przyjęte w kalkulacji Audatex nie były niższe od rzeczywistych kosztów poniesionych przez serwis, a tym samym serwis nie poniósł dodatkowych kosztów uzasadniających przyjęcie narzutu 21%. Powód przyjął narzut wyłącznie w oparciu o własne wcześniejsze wyliczenia porównawcze z 2017 roku, co w niniejszej sprawie nie mogło zostać uznane, tym bardziej, że jak wskazywał biegły Audatex co kilka miesięcy aktualizuje ceny materiałów lakierniczych. Co więcej, informacje pochodzące z 2017 r. i 2020 r. (vide dokumenty k. 32-39) tj. informacja warsztatu naprawczego o niestosowaniu lakierów firmy (...), Komunikat (...) z 12.06.2018 r., fragment opinii biegłego D. B. z 03.03.2020 r. oraz informacja z DAT z 1.08.2017 r. nie stanowią miarodajnych źródeł dowodowych, biorąc pod uwagę upływ kilku lat, tj. ok.10. Podsumowując powyższe rozważania prawne, a także dokonaną ocenę dowodów, Sąd, opierając się na wnioskach płynących z wydanej w sprawie niekwestionowanej opinii biegłego sądowego W. P., ustalił, że koszt naprawy przedmiotowego pojazdu, przy zastosowaniu średniej stawki w kwocie 240,00 zł netto za roboczogodzinę prac blacharsko-lakierniczych oraz cen części oryginalnych z logo producenta wyniósł 13.178,55 zł. W konsekwencji Sąd uznał, że powód udowodnił swoje roszczenie w zakresie żądania zapłaty kwoty 3.514,89 zł, stanowiącej różnicę między ustalonym przez biegłego kosztem naprawy pojazdu, tj. 13.178,55 zł netto, a kwotą odszkodowania dotychczas wypłaconą przez pozwanego, wynoszącą 9.663,66 zł netto. Okoliczność rozliczania w kwotach netto, nie był kwestionowana. O dochodzonych wraz z należnością główną odsetkach ustawowych za opóźnienie Sąd orzekł na podstawie art. 817 § 1 k.c., 481 § 1 i 2 k.c. i art. 455 k.c.
treścią pierwszego z powołanych przepisów, ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie trzydziestu dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku. Ubezpieczający zgłosił szkodę w pojeździe w dniu 11 lipca 2025 roku, jednak warsztat naprawczy, po dokonanej naprawie w dniu 7 sierpnia 2025 roku, wystawił i przesłał fakturę VAT obejmującą koszty naprawy pojazdu, wskazując termin płatności na dzień 21 sierpnia 2025 roku (k. 8 i k. 18) oraz wzywając tym samym ubezpieczyciela do zapłaty. W tych okolicznościach powód był uprawniony do żądania odsetek ustawowych za opóźnienie, począwszy od dnia 22 sierpnia 2025 roku i na ten dzień Sąd -
żądaniem pozwu - oznaczył termin początkowy roszczenia odsetkowego. Uwzględniając powyższe, Sąd w punkcie 1. wyroku Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3.514,89 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 22 sierpnia 2025 do dnia zapłaty tytułem dalszego odszkodowania obejmującego koszty naprawy pojazdu. Powództwo przekraczające orzeczoną kwotę, należało oddalić jaki nieuzasadnione, o czym Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 zd. 1 k.p.c.,
zasadą stosunkowego ich rozdzielenia w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118) oraz § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r. poz. 215). Powoda należy uznać za wygrywającego sprawę w 71% (tj. co do kwoty 3.514,89 zł z dochodzonej kwoty 4.958,68 zł), natomiast pozwanego w 29%. W tym samym stosunku Sąd rozdzielił między stronami koszty procesu. Na koszty procesu po stronie powoda w łącznej wysokości 2.793,60 zł złożyły się kwoty: 400,00 zł tytułem opłaty od pozwu, 900,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 1.476,60 zł tytułem zaliczki na wynagrodzenie biegłego. Pozwany poniósł koszty w łącznej wysokości 2.400,00 zł, na którą złożyły się kwoty: 900,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, oraz 1500,00 zł tytułem zaliczki na wynagrodzenie biegłego. Udział 71% z kwoty 2.793,60 zł wynosi 1.983,45 zł, a udział 29% z kwoty 2.400,00 zł wynosi 696,00 zł. Oznacza to, że różnicę w wysokości 1.287,45 zł, którą należało zasądzić od pozwanego na rzecz powoda. O należnych od kosztów procesu odsetkach ustawowych za opóźnienie Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. Sędzia Joanna Kłaczyńska ZARZĄDZENIE 1. (...); 2. (...) (...); 3. (...); 4. (...). W., dnia 7 kwietnia 2026 roku Sędzia Joanna Kłaczyńska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.