kk z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońców oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 17 stycznia 2025 r. sygn. akt II K 34/22 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonej A. S.(poprzednio P.); II. zasądza od oskarżonej A. S.(poprzednio P.) na rzecz oskarżycieli posiłkowych A. P.i A. P.
2) art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie szeregu niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonej, polegające na przyjęciu, że oskarżona dopuściła się przestępstwa zniewagi względem pokrzywdzonego oraz przestępstwa uporczywego nękania względem pokrzywdzonej, w sytuacji, gdy materiał dowodowy w tym wyjaśnienia oskarżonej, zeznania pokrzywdzonych z dnia 18.01.2023 r. oraz zeznania świadków w osobach Ż. K., K. K., E. T., W. H., B. L., A. S.
3) art. 7 k.p.k. poprzez ocenę materiału dowodowego w sposób dowolny a nie swobodny, szczególnie w zakresie: - Zeznań pokrzywdzonej A. H., słuchanej w dniu 18 stycznia 2023 r., w sposób niezgodny z zasadami prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, polegające na przyjęciu, że pokrzywdzona pozostawała w uzasadnionym okolicznościami poczuciu zagrożenia, poniżenia lub udręczenia lub istotnego naruszenia jej prywatności, w sytuacji, gdy pokrzywdzona sama wskazywała podczas przesłuchania jej w dniu 18.01.2023 r., iż cyt. „Ja jej odpisywałam i ją obrażałam też. Ja jej nie wzywałam, że jest (...), nie używałam epitetów. Ja jej wysłałam ikonkę środkowego palca. Na komunikatorze można zablokować osobę, ja nie blokowałam oskarżonej.”, co świadczy o tym, iż w rzeczywistości nie czyniła kroków ku temu, aby uniknąć kontaktu z oskarżoną, wręcz przeciwnie, odpowiadała jej na wiadomości w sposób wulgarny, a nawet wysyłała jej emotikony przedstawiające środkowy palec, co świadczy o tym, iż działania oskarżonej nie zbudziły w niej poczucia zagrożenia lub udręczenia, a co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego skazania oskarżonej za przestępstwo z art.
- Zeznań pokrzywdzonego A. P., który podczas rozprawy w dniu 18 stycznia 2023 r. wskazywał, iż aktywnie uczestniczył w wymianie zda, wyzywał oskarżoną wulgarnie i groził jej pozbawieniem praw rodzicielskich, jak również wskazywał, iż nie obawia się podobnych gróźb wystosowywanych przez oskarżoną w jego stronę, co jednoznacznie prowadzi do wniosku, iż nie można przyznać winy oskarżonej za dopuszczenie się względem pokrzywdzonego przestępstwa zniewagi, w sytuacji, gdy zniewagę tę wywołało jego wyzywające zachowanie się względem oskarżonej, jak również on sam odpowiadał jej zniewagą wzajemną o czym świadczy dowód z nagrania audio z dnia 16.12.2021 r., nazwa pliku 2021-12-16-22-07-05, gdzie mówi do oskarżonej „bo się zachowujesz (...)ostatnia jak nie wiem kto (...). (...) (...) (...)”, a nadto zniewaga ta nie miała charakteru publicznego, co winno skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary oskarżonej za popełniony czyn względem pokrzywdzonego; - Faktu pozbawienia pokrzywdzonego A. P.przez Sąd Rejonowy w Lubaniu władzy rodzicielskiej nad małoletnią M. S. z uwagi na przemoc, której dopuszczał się względem małoletniej oraz rażące zaniedbanie rodzicielskie względem niej. - Zeznań świadków w osobach Ż. K., K. K., E. T., W. H., B. L., A. S.
k.k w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonej poprzez błędne uznanie, iż w okresie od 28.12.2019r. do dnia 17.09.2020r. w L. i innych miejscowościach uporczywie nękała A. H. w ten sposób, że wysyłała jej za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej liczne oraz o różnych porach dnia znieważające ją wiadomości tekstowe, a nadto w piśmie do (...) Urzędu Wojewódzkiego we W. pomówiła ja o zachowanie, które mogło ją poniżyć w opinii publicznej, co wzbudziło u pokrzywdzonej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, podczas gdy w realiach niniejszej sprawy do wypełnienia znamion czynu zabronionego nie doszło, albowiem pokrzywdzona sama wskazywała podczas przesłuchania jej w dniu 18.01.2023 r., iż cyt. „Ja jej odpisywałam i ją obrażałam też. Ja jej nie wzywałam, że jest (...), nie używałam epitetów. Ja jej wysłałam ikonkę środkowego palca. Na komunikatorze można zablokować osobę, ja nie blokowałam oskarżonej.”, co świadczy o tym, iż w rzeczywistości nie czyniła kroków ku temu, aby uniknąć kontaktu z oskarżoną, wręcz przeciwnie, odpowiadała jej na wiadomości w sposób wulgarny, a nawet wysyłała jej emotikony przedstawiające środkowy palec, co świadczy o tym, iż działania oskarżonej nie zbudziły w niej poczucia zagrożenia lub udręczenia, a co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego skazania oskarżonej za przestępstwo z art.
k.k., mimo, iż nie doszło do wypełnienia wszystkich znamion czynu zabronionego, zatem kwalifikacja czynu winna opierać się na art. 216 § 1 k.k., zaś z uwagi na fakt, iż pokrzywdzona odpowiadała oskarżonej równie wulgarnie, zastosowanie w niniejszej sprawie winien mieć art. 216 § 3 k.k., co z kolei winno skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary oskarżonej za popełniony czyn względem pokrzywdzonej; III. Obraza przepisów prawa materialnego, tj. art. 216 § 1 k.k w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonej poprzez błędne uznanie, iż w okresie od 21.09.2019 r. do 16.11.2020 r. w L. i innych miejscowościach, wielokrotnie w wiadomościach tekstowych za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej znieważyła słowami powszechnie uznawanymi za wulgarne A. P., czym działała na jego szkodę, podczas gdy w trakcie rozprawy w dniu 18 stycznia 2023 r. pokrzywdzony wskazywał, iż aktywnie uczestniczył w wymianie zdań, wyzywał oskarżoną wulgarnie i groził jej pozbawieniem praw rodzicielskich, jak również wskazywał, iż nie obawia się podobnych gróźb wystosowywanych przez oskarżoną w jego stronę, co jednoznacznie prowadzi do wniosku, iż nie można przyznać winy oskarżonej za dopuszczenie się względem pokrzywdzonego przestępstwa zniewagi, w sytuacji, gdy zniewagę tę wywołało jego wyzywające zachowanie się względem oskarżonej, jak również on sam odpowiadał jej zniewagą wzajemną, a nadto zniewaga ta nie miała charakteru publicznego, co winno skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary oskarżonej za popełniony czyn względem pokrzywdzonego; IV. obraza przepisów prawa materialnego, tj. art. 216 § 3 k.k. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy materiał dowodowy zgromadzony w niniejszym postępowaniu dostatecznie wykazał, iż pokrzywdzony A. P.zachowywał się wyzywająco wobec oskarżonej - prowokując oskarżoną do wymiany słownej, a nadto aktywnie uczestniczył w wymianie zdań, wyzywał oskarżoną wulgarnie i groził jej pozbawieniem praw rodzicielskich, jak również wskazywał, iż nie obawia się podobnych gróźb wystosowywanych przez oskarżoną w jego stronę, co jednoznacznie prowadzi do wniosku, iż nie można przyznać winy oskarżonej za dopuszczenie się względem pokrzywdzonego przestępstwa zniewagi, w sytuacji, gdy zniewagę tę wywołało jego wyzywające zachowanie się względem oskarżonej, jak również on sam odpowiadał jej zniewagą wzajemną, a nadto zniewaga ta nie miała charakteru publicznego, co winno skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary oskarżonej za popełniony czyn względem pokrzywdzonego; V. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że: — w okresie od 28.12.2019r. do dnia 17.09.2020r. w L. i innych miejscowościach oskarżona uporczywie nękała A. H. w ten sposób, że wysyłała jej za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej liczne oraz o różnych porach dnia znieważające ją wiadomości tekstowe, a nadto w piśmie do (...) Urzędu Wojewódzkiego we W. pomówiła ja o zachowanie, które mogło ją poniżyć w opinii publicznej, co wzbudziło u pokrzywdzonej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, podczas gdy w realiach niniejszej sprawy do wypełnienia znamion czynu zabronionego nie doszło, albowiem pokrzywdzona sama wskazywała podczas przesłuchania jej w dniu 18.01.2023 r., iż cyt. „Ja jej odpisywałam i ją obrażałam też. Ja jej nie wzywałam, że jest (...), nie używałam epitetów. Ja jej wysłałam ikonkę środkowego palca. Na komunikatorze można zablokować osobę, ja nie blokowałam oskarżonej.”, co świadczy o tym, iż w rzeczywistości nie czyniła kroków ku temu, aby uniknąć kontaktu z oskarżoną, wręcz przeciwnie, odpowiadała jej na wiadomości w sposób wulgarny, a nawet wysyłała jej emotikony przedstawiające środkowy palec, co świadczy o tym, iż działania oskarżonej nie zbudziły w niej poczucia zagrożenia lub udręczenia; — uznaniu, iż oskarżona A. S. dążyła do udręczenia i wzbudzenia zagrożenia u aktualnej partnerki byłego małżonka, czym przekroczyła granice zakreślone w art. 107 kw., podczas gdy oskarżona wyczerpująco i w logiczny sposób wyjaśniła, dlaczego w ogóle kontaktowała się z pokrzywdzoną, a nadto jej wzburzenie wywołały liczne naruszenia i zaniedbania ze strony pokrzywdzonej A. H., względem córki oskarżonej A. S. i pokrzywdzonego A. P., w tym m.in.: okoliczność, w której pokrzywdzona dopuściła się naruszenia nietykalności cielesnej małoletniej, okoliczność schorzenia małoletniej na grzybicę, z którą zmagała się od momentu powrotu z kontaktu z ojcem, a także okoliczność ubliżania małoletniej ze strony pokrzywdzonej na temat jej wyglądu, w szczególności uzębienia, co wzbudzało w oskarżonej poczucie zagrożenia bezpieczeństwa i zdrowia córki, a ponadto oskarżona nie miała innej możliwości kontaktu z pokrzywdzonym (ojcem dziecka), niż przez pokrzywdzoną, która nie zablokowała oskarżonej na komunikatorach, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, iż zachowanie A. S.wypełniło znamiona czynu zabronionego stypizowanego w art.
— w okresie od 21.09.2019 r. do 16.11.2020 r. w L. i innych miejscowościach, oskarżona wielokrotnie w wiadomościach tekstowych za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej znieważyła słowami powszechnie uznawanymi za wulgarne A. P., czym działała na jego szkodę, podczas gdy w trakcie rozprawy w dniu 18 stycznia 2023 r. pokrzywdzony wskazywał, iż aktywnie uczestniczył w wymianie zdań, wyzywał oskarżoną wulgarnie i groził jej pozbawieniem praw rodzicielskich, jak również wskazywał, iż nie obawia się podobnych gróźb wystosowywanych przez oskarżoną w jego stronę, co jednoznacznie prowadzi do wniosku, iż nie można przyznać winy oskarżonej za dopuszczenie się względem pokrzywdzonego przestępstwa zniewagi, w sytuacji, gdy zniewagę tę wywołało jego wyzywające zachowanie się względem oskarżonej, jak również on sam odpowiadał jej zniewagą wzajemną, a nadto zniewaga ta nie miała charakteru publicznego; - to oskarżona wynajęła detektywa, który miał za zadanie śledzić pokrzywdzoną, podczas gdy w rzeczywistości to nie oskarżona go zatrudniła, a sam detektyw występował na zlecenie innej osoby; VI. rażąca niewspółmierność kary poprzez wymierzenie oskarżonej kary grzywny w wymiarze 120 (stu dwudziestu) stawek dziennych grzywny przy przyjęciu, że jedna stawka dzienna równa jest kwocie 20 (dwudziestu) złotych oraz, podczas gdy okoliczności sprawy i postawa oskarżonej uzasadniała możliwość odstąpienia od wymierzenia kary. Apelacja obrońcy r.pr. J. A. 1. naruszenie przepisów materialnego prawa karnego w postaci art.
Kodeksu karnego poprzez jego błędną (rozszerzającą) wykładnię polegającą na uznaniu, iż zachowania A. S.wypełniały znamiona czynu zabronionego stypizowanego w tym przepisie, 2. naruszenie przepisów materialnego prawa karnego art. 216 § 1 Kodeksu karnego poprzez jego zastosowanie z pominięciem art. 216 § 3 Kodeksu karnego i tym samym brak zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary. Apelacja prokuratora 1.) obraza przepisów postępowania, to jest art. 7 kpk oraz art. 10 kpk poprzez zlekceważenie dowodu z zeznań pokrzywdzonego A. P.w zakresie w jakim podawał on datę początkową zachowań przestępczych A. S. względem jego osoby oraz w zakresie jego wniosku o ściganie, podczas gdy z zeznań tych wynikało, iż tą datą początkową był rok 2016, co miało wpływ na treść orzeczenia, gdyż skutkowało zaniechaniem dokonania oceny całokształtu przeprowadzonych dowodów pod kątem tego, czy początkową datą przestępstwa uporczywego nękania na szkodę A. P.mógł być rok 2016; 2.) obraza przepisów postępowania, to jest art. 7 kpk poprzez dokonanie oceny dowodów z naruszeniem odpowiednich reguł postępowania, tzn. w sposób niepełny, niedokładny, zawierający błędy logiczne i w sposób naruszający zasady wiedzy i doświadczenia życiowego, a zwłaszcza dowodów z wiadomości tekstowych, nagrań rozmów bezpośrednich pomiędzy oskarżoną a A. P.oraz zeznań pokrzywdzonych i wyjaśnień samej oskarżonej, co miało wpływ na treść orzeczenia, gdyż doprowadziło do dokonania przez ten Sąd błędu w ustaleniach faktycznych co do sprawstwa i winy oskarżonej w zakresie zarzucanego jej czynu z art.
P., do oraz co do pełnej zawartości kryminalnej wieloczynowego przestępstwa uporczywego nękania na szkodę A. H., podczas gdy: - z całokształtu materiału dowodowego wynika, iż A. P.
kk mającą istotny wpływ na treść orzeczenia polegającą na błędnej wykładni przepisów artykułu
kk i wyrażeniu przez sąd poglądu, iż: - funkcjonowanie w związku małżeńskim, w którym małżonkowie co najmniej wspólnie zamieszkują wyklucza przypisanie sprawstwa tego przestępstwa na szkodę drugiego małżonka; - późniejsze, bo mające miejsce w roku 2023 pozbawienie władzy rodzicielskiej A. P.nad małoletnią córką eskulpowało oskarżoną od zarzucanego jej czynu składającego się na uporczywe nękanie polegające na wielokrotnym pisaniu w wiadomościach A. P., iż zakaże mu kontaktów z córką, bądź wielokrotnym pisaniu w wiadomościach swych arbitralnych decyzji, iż do spotkań ojca z córką może dochodzić wyłącznie w jej miejscu pobytu; - cele oskarżonej, którymi się zdaniem tego Sądu kierowała, takie jak dbałość o dobro swej małoletniej córki, dążenie do uzyskania od A. P.alimentów, prawo do wszczęcia postępowań o weryfikację legalności pobytu A. H. na terenie P.oraz postępowań o weryfikację zamiaru zawarcia przez A. P.i A. H. ślubu wyłączały jej odpowiedzialność w zakresie czynu z art.
kk, podczas gdy do znamion czynu z art.
kk nie należy motywacja działania sprawcy, a więc motyw działania sprawcy nie musi być społecznie naganny, co istotnie przyczyniło się do dokonania przez ten Sąd błędnej subsumpcji stanu faktycznego i nieprawidłowego uznania, że : a) oskarżona swoim zachowaniem nie wyczerpała znamion przestępstwa z art.
P.; b) nie wszystkie czynności opisane w zarzucie aktu oskarżenia na szkodę A. H. wyczerpywały znamiona uporczywego nękania, co skutkowało eliminacją przez Sąd Rejonowy w Lubaniu z opisu czynu przypisanego oskarżonej na szkodę A. H. większości zachowań składających się na wieloczynowe przestępstwo uporczywego nękania i przez to opis ten nie zawiera pełnej kryminalnej zawartości popełnionego przez A. S.przestępstwa; 4.) rażąca niewspółmierność kary orzeczonej za przestępstwo na szkodę A. H. oraz kary łącznej poprzez wymierzenie oskarżonej kary grzywny i to w jej dolnych granicach, podczas gdy społeczna szkodliwość jej czynów, stopień winy oskarżonej uzasadniały wymierzenie kary znacznie surowszej, to jest kary pozbawienia wolności; 5.) rażącą niewspółmierność środków karnych poprzez ich niezastosowanie podczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie uzasadniał orzeczenie względem oskarżonej zakazu zbliżania się do pokrzywdzonych na odległość mniejszą niż 50 metrów; 6.) rażącą niewspółmierność środków kompensacyjnych poprzez zaniechanie orzeczenia o zadośćuczynieniu na rzecz A. P.oraz poprzez orzeczenie na rzecz pokrzywdzonej A. H. rażąco niskiej nawiązki; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sformułowane w apelacjach obu obrońców oskarżonej oraz w apelacji oskarżyciela publicznego zarzuty są niezasadne. W odniesieniu do apelacji r. pr. .J. A. podnieść należy, że ) zarzut obrazy prawa materialnego winien być zaś podniesiony poprawnie od strony formalnej wówczas, gdy co do danego uchybienia skarżący nie kwestionuje ustaleń faktycznych, tylko wtedy bowiem obraza prawa materialnego stanowi pierwotne źródło uchybienia. W przedmiotowej sprawie dokonana przez Sąd Rejonowy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, o czym szerzej mowa niżej i wynikające z niej ustalenia faktyczne nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że dokonana w zaskarżonym wyroku subsumpcja ustalonego działania A. S.na szkodę A. H. jest trafna. W odniesieniu do drugiego zarzutu, zawartego w tejże apelacji podnieść należy, że obraza prawa materialnego w rozumieniu art. 438 pkt 1 k.p.k. może polegać tylko na błędnej wykładni zastosowanego przepisu, zastosowaniu przepisu niewłaściwego, a wreszcie niezastosowaniu odpowiedniego przepisu w sytuacji, gdy jego zastosowanie jest obligatoryjne. W przedmiotowej sprawie unormowanie, zawarte w art. 216 § 3 kk ma charakter fakultatywny co oznacza, że nawet przy spełnieniu określonej w nim przesłanki Sąd nie jest zobowiązany do zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary. Czyni to ów zarzut bezzasadnym tym bardziej, że Sąd Rejonowy słusznie nie stwierdził okoliczności w tym przepisie przewidzianych. Niezasadne są zatem także tożsame zarzuty II i IV apelacji r. pr. W. K.. Na aprobatę nie zasługują również pozostałe zarzuty, zawarte w tejże apelacji. Jej autor nie dostrzegł, że typowym skutkiem obrazy prawa procesowego, w szczególności w zakresie oceny dowodów, jest błędne ustalenie faktyczne, które stanowi ów chociażby potencjalny "wpływ na treść wyroku". Z kolei typowym następstwem błędnych ustaleń faktycznych jest obraz prawa materialnego. W rezultacie może być więc tak, że dane jedno uchybienie będzie niejako oddziaływało w sferze trzech względnych przyczyn odwoławczych wymieniony w art. 438 k.p.k., tj. w sferze prawa procesowego, ustaleń faktycznych i prawa materialnego. Nie oznacza to jednak, że należy podnosić trzy odrębne rodzaje zarzutów. Dane jedno uchybienie daje bowiem podstawę do podniesienia jednego zarzutu. To samo uchybienie nie może stanowić zarazem obrazy prawa procesowego, obrazy prawa materialnego i błędu w ustaleniach faktycznych. Prawidłowo podniesiony od strony formalnej zarzut winien opierać się na pierwotnej przyczynie uchybienia, a nie na dalszych skutkach, które to uchybienie powoduje. Jeżeli błędne ustalenie faktyczne i nieprawidłowe zastosowanie prawa materialnego jest tylko skutkiem obrazy prawa procesowego, to należy podnieść jedynie zarzut oparty na podstawie określonej w art. 438 pkt 2 k.p.k., a wady w zakresie ustaleń faktycznych i zastosowania prawa materialnego, jak już to podkreślono wyżej, wskazać jako następstwo tego uchybienia, tj. chociażby potencjalny wpływ na treść wyroku. Zarzut oparty na przyczynie odwoławczej wymienionej w art. 438 pkt 3 k.p.k. winien być podniesiony wówczas, gdy błędne ustalenia faktyczne stanowią pierwotną przyczynę uchybienia, tj. wtedy, gdy co do danego uchybienia apelujący nie kwestionuje sposobu procedowania, w szczególności sposobu gromadzenia dowodów i ich oceny. Pierwotnym, acz niezasadnym zarzutem jest zatem obraza prawa procesowego, w to art. 4, 7 i 410 kpk. Ten ostatni przepis nie został jednak w żadnym stopniu naruszony, podobnie jak nie doszło do uchybienia zasadzie obiektywizmu. Wszak nie dochodzi do obrazy art. 410 kpk w sytuacji, w jakiej Sąd Rejonowy dokonuje oceny materiału dowodowego a w jej wyniku uznaje część dowodów za niewiarygodne. Takie decyzje są bowiem powinnością sądu orzekającego, od którego to obowiązku sąd taki nie może się uchylić. Z kolei dokonanie przez sąd odwoławczy nowej, odmiennej oceny dowodów jest uzasadnione tylko wówczas, gdy w wyniku kontroli odwoławczej stwierdzona zostanie dowolność oceny poczynionej przez sąd pierwszej instancji. Jeżeli ocena dokonana przez sąd pierwszej instancji jest zgodna z zasadami, o których mowa w art. 7 k.p.k., to pozostaje ona pod ochroną prawa i nie ma podstaw do jej zmiany w postępowaniu odwoławczym. Sąd Rejonowy dokonał w przedmiotowej sprawie logicznej i pełnej oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, zaś ocena ta, zawarta w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia zasługuje na aprobatę. Skarżący, co wprost wynika z twierdzeń zawartych we wszystkich zarzutach upatruje ich zasadności w prawdziwych twierdzeniach, dotyczących reakcji pokrzywdzonych na zachowania oskarżonej, w tym ich działaniach o charakterze odwetowym i odstąpieniu od zablokowania kontaktu z A. S.. Takie zachowania w żadnej mierze nie depenalizują jednak przypisanych oskarżonej działań, choć oczywiście wpływają na stopień ich społecznej szkodliwości. Nie bez wpływu na ów stopień jest także to, że A. P.związał się w czasie trwania związku małżeńskiego z oskarżoną z inną kobieta, którą jest A. H.. Słusznie obrońca się na te okoliczności powołał, jednakże zostały one dostrzeżone przez Sąd Rejonowy, czego przejawem było zastosowanie instytucji, przewidzianej w art. 37a § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk a także wymierzenie stosunkowo łagodnych grzywien za poszczególne, popełnione przez oskarżona przestępstwa oraz łagodnej grzywny łącznej. Wbrew stanowisku obrońcy nie doszło również do naruszenia art. 5 § 2 kpk. Obrońca w ogóle nie wskazał, jakie wątpliwości powinien powziąć Sąd Rejonowy i w jaki sposób – bez obrazy wskazanego przepisu- powinne zostać one rozstrzygnięte. . Dla oceny czy została naruszona zasada in dubio pro reo, nie są zresztą istotne wątpliwości strony procesowej, ale jedynie to, czy sąd orzekający wątpliwości takie powziął i rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, albo czy w świetle realiów konkretnej sprawy, wątpliwości takie powinien był powziąć. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca. Dokonane przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne są bowiem wynikiem przydania waloru wiarygodności przeprowadzonym dowodom, nie można skutecznie zarzucać naruszenia reguły, o jakiej mowa. Rację ma obrońca, powołując się na materialny charakter występku z art.
Podnieść jednak należy, że czym innym jest wzbudzenie poczucia szeroko pojętego zagrożenia, dyskomfortu i naruszenia przestrzeni osobistej - o czym mowa w art.
k.k., a czym innym grożenie podjęciem konkretnego, niebezpiecznego i nielegalnego zachowania - w myśl art. 190 § 1 k.k. Dlatego też możliwe jest przypisanie sprawstwa obu tych czynów jako odrębnych, zaś w przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy nie przypisał oskarżonej sprawstwa przestępstwa groźby karalnej. Jej treścią jest bowiem popełnienie przestępstwa, nie zaś zapowiedź podjęcia dolegliwych wprawdzie, lecz zgodnych z prawem działań. Z tego powodu za niezasadny uznać należy sformułowany w apelacji prokuratora zarzut
na art. 216 § 1 k.k i na podstawie art. 216 § 3 k.k. odstąpienie od wymierzenia jej kary; - w pkt II zaskarżonego wyroku poprzez odstąpienie od wymierzenia oskarżonej kary na podstawie art. 216 § 3 k.k.; - ewentualnie, uniewinnienie oskarżonej od zarzucanych jej czynów, opisanych w pkt I i II zaskarżonego wyroku. 1) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Lubaniu do ponownego rozpoznania; 2) ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: - zmianę opisu przypisanego oskarżonej przestępstwa na szkodę A. P.poprzez opisanie go w następujący sposób: „w okresie od 2016 roku do 16 listopada 2020 roku w L. i innych miejscowościach uporczywie nękała A. P.w ten sposób, że poniżała go, wysyłała liczne wiadomości tekstowe, za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej i internet, które zawierały nieprawdziwe i upokarzające informacje, w których wyzywała pokrzywdzonego słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, obrażała go oraz w ten sposób, że niepokoiła pokrzywdzonego za pomocą połączeń telefonicznych, pomawiała go o postępowanie, które mogło go poniżyć w opinii publicznej, obserwowała go, zastraszała, w tym pozbawieniem kontaktów z ich wspólną małoletnią córką, wypowiadała groźby karalne, co wzbudziło u pokrzywdzonego uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, poniżenia i istotnie naruszyło jego prywatność” - zmianę kwalifikacji tego czynu żart. 216 §1 kkwzwz art. 12 §1 kk na kwalifikację z art.
H. poprzez opisanie go w następujący sposób: „ w okresie od 21 września 2019 roku do 16 listopada 2020 roku w L. i innych miejscowościach na terenie Polski uporczywie nękała A. H. w ten sposób, że wysyłała liczne i obraźliwe wiadomości tekstowe za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej i internet, które zawierały nieprawdziwe i upokarzające informacje oraz charakter dyskryminujący ze względu na narodowość pokrzywdzonej, w których wyzywała pokrzywdzoną słowami powszechnie uznanymi za obelżywe oraz w ten sposób, że pomawiała pokrzywdzoną, bezpodstawnie inicjowała postępowania organów państwowych jak (...) Urząd Wojewódzki we W., Straż Graniczna względem pokrzywdzonej pomawiając w swych pismach do urzędów pokrzywdzoną, obrażając ją, poniżając, obserwowała pokrzywdzoną, co wzbudziło u pokrzywdzonej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia i istotnie naruszyło jej prywatność”; - wymierzenie oskarżonej za przestępstwa z art.
P.i A. H. przy przyjęciu art. 91 §1 kk kary 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres próby wynoszący 3 lata, orzeczenie wobec oskarżonej obowiązku informowania kuratora o przebiegu próby, na podstawie art. 46 § 1 kk orzeczenie na rzecz pokrzywdzonego A. P.zadośćuczynienia w kwocie 5000 zł, orzeczenie wobec oskarżonej zakazu kontaktowania się z A. P.i A. H. oraz zakazem zbliżania się do obojga pokrzywdzonych na odległość mniejszą niż 50 metrów; orzeczenie wobec oskarżonej obowiązku uiszczenia opłaty oraz kosztów postępowania; 3) z ostrożności procesowej wniósł o zmianę opisu czynu przypisanego przez Sąd I Instancji oskarżonej na szkodę A. P.poprzez dodanie sformułowania: „ w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru”; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Podniesione w apelacjach zarzuty nie okazały się zasadne a co za tym idzie również zawarte w nich, korelujące z zarzutami wnioski zasadne nie są.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.