VIII K 386/24

(1)s. T. i W. z domu P. ur. (...) w T. oskarżonego o to, że: w okresie od 16 listopada 2022 roku do 6 października 2023 roku w T., uchylał się od wykonania obowiązku alimentacyjnego na rzecz Z. W.

(2)określonego co do wysokości wyrokiem (...) w (...) z dnia (...)roku za sygnaturą (...)w wysokości 400 złotych, wskutek czego powstały zaległości przekraczające równowartość trzech świadczeń okresowych i co stanowiło narażenie uprawnionej na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych tj. o czyn z art. 209 § 1 a k.k. ORZEKA: I. uznaje oskarżonego Z. W.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego przestępstwo z art. 209§1a kk i za to na podstawie art. 209§1a kk w zw. z art.34§1 i 1a pkt 1 kk oraz art. 35§1 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 ( trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym; II. na podstawie art. 34§3 kk w zw. z art. 72§1 pkt 3 kk zobowiązuje oskarżonego do wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie córki Z. W.

(2)w okresie wykonywania kary ograniczenia wolności; III. zwalnia oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, zaś wydatkami obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt VIII K 386/24 UZASADNIENIE (na podstawie art. 423 § 1a k.p.k. zakres uzasadnienia ograniczono do rozstrzygnięcia o karze, środkach karnych i kosztach - zgodnie z wnioskiem) Uwaga : Uzasadnienie zostało sporządzone w poprzedniej formie z powodu kłopotów technicznych z użyciem programu (...) Z. W.

(1)został oskarżony o to, że: w okresie od 16 listopada 2022 roku do 6 października 2023 roku w T., uchylał się od wykonania obowiązku alimentacyjnego na rzecz Z. W.

(2)określonego co do wysokości wyrokiem (...) w (...) z dnia (...) roku za sygnaturą(...) w wysokości 400 złotych, wskutek czego powstały zaległości przekraczające równowartość trzech świadczeń okresowych i co stanowiło narażenie uprawnionej na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych tj. o czyn z art. 209 § la k.k. Na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 27 marca 2025 roku, sygn. akt VIII K 386/24 Z. W.

(1)został uznany winnym popełnienia zarzucanego mu czynu. Sąd wymierzając karę oskarżonemu miał na uwadze dyrektywy wskazane w art. 53 k.k., uwzględniając stopień zawinienia i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, a nadto cele zapobiegawcze i wychowawcze, która to kara winna osiągnąć wobec oskarżonego. Nie stwierdzono w sprawie żadnych okoliczności wyłączających, czy też umniejszających winę oskarżonego. W stosunku do oskarżonego nie zachodziły także okoliczności, które przemawiałyby za nadzwyczajnym złagodzeniem wymierzanej mu kary. Z. W.

(1)jest osobą dorosłą, sprawną intelektualnie, zdolną do rozpoznania znaczenia swego czynu i pokierowania swoim postępowaniem, do którego się przyznał. W punkcie I sentencji wyroku uznając oskarżonego za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, Sąd wymierzył oskarżonemu na podstawie art. 209 § 1a kk, art. 34 § 1 i § 1a pkt 1kk, art. 35 § 1 kk, karę 1 roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności w postaci nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie. Oskarżony przed popełnieniem czynu, będącego przedmiotem postępowania, był wielokrotnie karany w tym raz za tożsamy rodzajowo czyn. Nadto przy wymiarze kary sąd wziął pod uwagę stopień zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, determinowanych w głównej mierze rodzajem zamiaru, ilością pokrzywdzonych (1 osoba) oraz okresem nie alimentacji (niecały rok). Orzekając w/w karę sąd miał na względzie fakt, iż obowiązujące przepisy kodeksu karnego dają prymat karom typu wolnościowego. Zdaniem sądu orzekanie kar pozbawienia wolności o charakterze bezwzględnym, w odniesieniu do sprawców przestępstw stypizowanych w art. 209 kk jest na ogół niezasadne, gdyż w konsekwencji prowadzi do pogłębienia stanu narażenia małoletniego pokrzywdzonego na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. W warunkach izolacji penitencjarnej oskarżony nie miałby możliwości pozyskania środków na realizację zobowiązań alimentacyjnych. Natomiast wykonując karę ograniczenia wolności oskarżony będzie pod permanentną kontrolą sądu i w sytuacji gdyby nie realizował obowiązków nałożonych na niego przez sąd, mogą zaistnieć przesłanki do zamiany w/w kary na karę zastępczą pozbawienia wolności. Zdaniem sądu taki długotrwały nadzór sądu będzie w dostatecznym stopniu motywować oskarżonego do realizacji zobowiązań alimentacyjnych i w konsekwencji winien również przyczynić się do wypracowania u oskarżonego prawidłowych wzorców zachowań. Aby zagwarantowywać realizację obowiązku alimentacyjnego, w myśl art. 34§3kk w zw. z art. 72§1 pkt 3kk, sąd zobowiązał oskarżonego do wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie córki Z. W.

(2). W ocenie sądu orzeczona w w/w wymiarze kara ograniczenia wolności jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynów i spełni swoje cele w zakresie prewencji ogólnej i indywidualnej. Na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych Sąd zwolnił oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych i obciążył nimi Skarb Państwa , albowiem zdaniem sądu priorytetowy charakter winny mieć zobowiązania alimentacyjne.