X C 1107/25

Sygn. akt X C 1107/25 upr WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 lutego 2026 r. Sąd Rejonowy w Toruniu X Wydział Cywilny w składzie: Przewodnicząca: Asesor sądowy Anna Bindas-Smoderek Protokolant: sekretarz sądowy Paulina Pietrzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2026 r. w Toruniu sprawy z powództwa (...) Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą w J. przeciwko W. C. o zapłatę I. zasądza od pozwanego W. C. na rzecz powoda M. Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą w J. kwotę 18.124,98 zł (osiemnaście tysięcy sto dwadzieścia cztery złote dziewięćdziesiąt osiem groszy) wraz z: 0 odsetkami maksymalnymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 17.328,67 zł (siedemnaście tysięcy trzysta dwadzieścia osiem złotych sześćdziesiąt siedem groszy) od dnia 25 kwietnia 2025 r. do dnia 5 lutego 2026 r. w kwocie 2.770,92 zł (dwa tysiące siedemset siedemdziesiąt złotych dziewięćdziesiąt dwa grosze,  odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 796,31 zł (siedemset dziewięćdziesiąt sześć złotych trzydzieści jeden groszy) od dnia 25 kwietnia 2025 r. do dnia 5 lutego 2026 r. w kwocie 63,67 zł (sześćdziesiąt trzy złote sześćdziesiąt siedem groszy), II. płatność zasądzonych w punkcie I kwot tj. łączną kwotę 20.959,57 zł (dwadzieścia tysięcy dziewięćset pięćdziesiąt dziewięć złotych pięćdziesiąt siedem groszy) rozkłada na 60 (sześćdziesiąt rat), przy czym 59 (pięćdziesiąt dziewięć) pierwszych rat po 350 zł (trzysta pięćdziesiąt złotych), natomiast ostatnia 60. (sześćdziesiąta) rata w kwocie 309,90 zł (trzysta dziewięć złotych dziewięćdziesiąt groszy), płatnych miesięcznie do 15. (piętnastego) dnia każdego miesiąca, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat; III. oddala powództwo w pozostałym zakresie; IV. nie obciąża pozwanego W. C. obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz powoda (...) Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą w J. . UZASADNIENIE Pozwem złożonym w dniu 24 lipca 2025 roku powód (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą w J. wniósł o zasądzenie od W. C. kwoty 18.941,66 zł wraz z odsetkami umownymi maksymalnymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 17.328,67 zł od dnia 25 kwietnia 2025 r. oraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 1.612,99 zł od dnia 25 kwietnia 2025 r. do dnia zapłaty, a także kosztów procesu. W uzasadnieniu powód wskazał, że dochodzone roszczenie wynika z umowy o kredyt ratalny z dnia 1 lutego 2022 roku nr (...), którą pozwany zawarł z (...) z siedzibą w V.. Powód jest nabywcą przedmiotowej wierzytelności. Na kwotę dochodzoną pozwem składa się kwota 17.328,67 zł, która obejmuje należność główną niespłaconego kredytu oraz kwota 1.612,99 zł obejmującą skapitalizowane odsetki na dzień poprzedzający wniesienie pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Niniejsze postępowanie na zasadzie z art. 505 37 k.p.c. stanowi kontynuację elektronicznego postępowania upominawczego prowadzonego przez Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie pod sygnaturą Nc-e (...), wszczętego w dniu 25 kwietnia 2025 roku, umorzonego postanowieniem z 28 maja 2025 roku wobec stwierdzenia braku podstaw do wydania nakazu zapłaty w elektronicznym postepowaniu upominawczym. Nakazem zapłaty z dnia 11 sierpnia 2025 roku sygn. akt I Nc 1288/25 wydanym w postępowaniu upominawczym referendarz sądowy orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. W ustawowym terminie pozwany W. C. wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty, kwestionując cesję wierzytelności oraz wysokość dochodzonego roszczenia. Nadto, pozwany wnosił o zwolnienie go od kosztów sądowych oraz rozłożenie należności sądowej na raty. W uzasadnieniu sprzeciwu pozwany podniósł zarzuty dotyczące legitymacji czynnej powoda i ważność umowy przelewu wierzytelności. Ponadto pozwany zarzucił, że powodowi nie są należne opłaty administracyjne i odsetki maksymalne za opóźnienie. Nadto zarzucał, że wyliczenia powoda są niejasne i nieprecyzyjne. Pozwany wskazywał, że kilkukrotnie podejmował próbę kontaktu z wierzycielem, celem zawarcia porozumienia, jednak do tego nie doszło. Postanowieniem z dnia 21 października 2025 roku, sąd orzekł o zwolnieniu W. C. od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. W piśmie z dnia 17 listopada 2025 roku strona powodowa podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie. Nadto, w treści pism odniosła się do zgłoszonych przez pozwanego zarzutów. Powód wskazał przy tym, że kwestię wniosku o rozłożenie roszczenia na raty wierzyciela pozostawia do uznania Sądu. Sąd ustalił, co następuje. W dniu 1 lutego 2022 roku W. C. zawarł z (...) w V. umowę o kredyt ratalny nr (...). W. C. zawierając umowę podał takie dane jak swój adres zamieszkania, numer dowodu osobistego, numer telefonu, adres poczty elektronicznej, numer PESEL. Całkowita kwota kredytu netto wynosiła 23.000 zł, prowizja 1.150 zł, odsetki za cały okres kredytowania 5.622,07 zł, a całkowity koszt kredytu wyniósł 6.772,07 zł, natomiast całkowita kwota do zapłaty 29.772,07 zł. Pozwany miał spłacić zobowiązanie w 84 miesięcznych ratach, w wysokości 354,43 zł. Kredyt został zaciągnięty w celu zakupu towarów oraz opłacenie wynagrodzenia z tytułu instalacji systemu fotowoltaicznego. Oprocentowanie ustalono jako zmienne nominalne w skali roku. Na dzień zawarcia umowy wynosiło 5,99%, na które składa się stała marża Banku 2,52% oraz zmienna stawka bazowa Banku w oparciu o WIBOR 6M, który na dzień 1.02.2022 r. wynosił 3,47%. Zgodnie z treścią § 6 pkt 1 niespłaconą w terminie kwotę kredytu Bank od dnia następnego traktuje jako zadłużenie przeterminowane. Od zadłużenia przeterminowanego Bank nalicza odsetki karne według zmiennej stopy procentowej równej wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, o których mowa w kodeksie cywilnym, które na dzień zawarcia umowy wynosiły 15,50 % w skali roku. Stosownie do § 7 umowy Bank może wypowiedzieć umowę w przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielania kredytu albo w razie utraty przez Kredytobiorcę zdolności kredytowej. Okres wypowiedzenia wynosi 30 dni. W przypadku wypowiedzenia umowy kredytobiorca jest zobowiązany do spłaty całości zadłużenia wraz z należnymi odsetkami, opłatami i prowizjami najpóźniej ostatniego dnia okresu wypowiedzenia, liczonego od dnia doręczenia wypowiedzenia. Stosownie do § 3 ust. 3 każda wplata dokonana na rachunek spłaty kredytu jest zaliczana na pokrycie zadłużenia w następującej kolejności: prowizje i opłaty, odsetki karne, kapitał kredytu, odsetki. W dniu 7 lutego 2022 roku, (...) w V. wypłacił W. C. kwotę 23.000 zł. Wypłata nastąpiła zgodnie z dyspozycją klienta, na wskazany rachunek bankowy. Przelew środków został zrealizowany w przelewie zbiorczym na kwotę 301.023,20 zł. Dowody: - umowa o kredyt ratalny nr (...) , k. 25-27v, - oświadczenie o wypłacie środków, k.22, - potwierdzenie transakcji z dnia 07.02.2023 r., k.21, - formularz informacyjny, k.27. W związku z opóźnieniem w spłacie zobowiązania, w dniu 11 lipca 2023 roku, kredytodawca, wystosował do pozwanego ostateczne wezwanie do zapłaty. W wezwaniu wskazano kwotę 798,67 zł w tym kapitał 447,01 zł oraz odsetki umowne 348,15 zł, odsetki karne 3,51 zł. Bank wezwał W. C. do uiszczenia ww. kwoty, wskazując jednocześnie na możliwość restrukturyzacji zadłużenia. Brak wpłat ze strony W. C. skutkował wypowiedzeniem umowy o kredyt ratalny. Pismem z dnia 11 września 2023 roku, kredytodawca wypowiedział umowę z zachowaniem trzydziestodniowego okresu wypowiedzenia. W wypowiedzeniu wskazano kapitał wymagalny w wysokości 901,49 zł, kapitał niewymagalny 20.136,23 zł, odsetki umowne 688,23 zł, odsetki karne w wysokości 20,18 zł. Dowody: - ostateczne wezwanie do zapłaty z dnia 11.07.2023 r., k.29-31, - wypowiedzenie umowy z dnia 11.09.2023 r., k.28-28v, - potwierdzenie nadania wypowiedzenia umowy, k.119. W dniu 11 września 2023 roku (...) z siedzibą w V., działając w Polsce przez (...) S.A. Oddział w Polsce z siedzibą w J., reprezentowany przez zastępcę dyrektora oddziału V. W., oraz (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w J., reprezentowanym przez (...) S.A. z siedzibą w J., w imieniu której działał członek zarządu – D. Ł. oraz prokurent – I. Ł., zawarły umowę sekurytyzacji nr (...). Na podstawie umowy (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w J., nabyła od (...) z siedzibą w V. wierzytelności oznaczone załącznikiem nr 1, z dniem zapłaty ceny w całości. W dniu 14 października 2024 roku (...) z siedzibą w V., działając w Polsce przez (...) S.A. Oddział w Polsce z siedzibą w J., reprezentowany przez zastępcę dyrektora oddziału V. W., oraz (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w J., reprezentowanym przez (...) S.A. z siedzibą w J., w imieniu której działał członek zarządu – D. Ł. oraz prokurent – I. Ł., zawarły Aneks do umowy przelewu nr (...). Na podstawie umowy (...) Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w J., nabyła od (...) z siedzibą w V. wierzytelności oznaczone załącznikiem nr 2, z dniem zapłaty ceny w całości. Zgodnie z załącznikiem nr 2 do umowy pod pozycją nr (...)cesjonariusz nabył wierzytelność z tytułu umowy pożyczki nr (...), dotyczącą klienta nr (...), co do zaległego kapitału 17.723,40 zł, zaległych odsetek 42,93 zł oraz zaległe odsetki karne 589,68 zł. Zapłata ceny z tytułu umowy przelewu wierzytelności, na warunkach wskazanych w umowie przelewu, nastąpiła w dwóch ratach – 18 września 2024 roku oraz 29 października 2024 roku. Wobec tego dnia 29 października 2024 roku doszło do skutecznego przeniesienia wierzytelności na powoda. Dowód: - umowa sekurytyzacji nr (...) z dnia 11.09.2023 r., k. 107-107v, - aneks do umowy przelewu nr (...) z dnia 14.101.2024 r. wraz z załącznikiem, k.108-109 oraz k.112, - wyciąg z rejestru funduszy inwestycyjnych (...), k.11-11v, - potwierdzenie transakcji z dnia 15.09.2023 r., k.110, - oświadczenie o zapłacie ceny z dnia 29.10.2024 r., k.111. W. C. w dniu 16 października 2023 roku dokonał wpłaty w kwocie 2.050 zł, w dniach 26 października i 12 grudnia 2023 roku – po 390 zł. Kolejno w dniu 22 grudnia 2023 roku, 22 stycznia 2024 roku, 1 marca 2024 roku, 25 marca 2024 roku, 4 czerwca 2024 roku, 7 sierpnia 2024 roku, 3 października 2024 roku, 24 listopada 2024 roku oraz 24 kwietnia 2025 roku pozwany wpłacił każdorazowo po 806 zł. Suma wpłat wynosi 10.084 zł. Niesporne – dane z pozwu. W dniu 5 listopada 2024 roku, M. Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności, wezwał W. C. do zapłaty oraz zawiadomił o przeniesieniu wierzytelności. Dowody: - wezwanie do zapłaty i zawiadomienie o przelewie wierzytelności z dnia 05.11.2024 r., k.23-24. W. C. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. W. C. ma rodzinę – żonę i dwójkę dzieci. Żona P. C. pracuje na ½ etatu z wynagrodzeniem 1.000 zł miesięcznie (22.026 zł za 2024 r.). W. C. ma dwie córki – E. (ur. (...) r.) i F. (ur. (...)r.), przy czym młodsza F. choruje na nowotwór oczodołu lewego. Leczenie odbywa się za granicą, jest kosztowne i wymaga częstych wyjazdów. Na dzieci jest przyznane świadczenie 800+. W 2024 r. W. C. osiągnął dochód 15.809 zł, a w okresie od stycznia do lipca 2025 r. poniósł stratę w wysokości 23.351,58 zł. Z powodu choroby córki, nie jest w stanie w pełni poświęcić się prowadzeniu swojej działalności, z tego względu działalność przynosi straty. Zobowiązania i stałe wydatki rodziny stanowi: obciążenie z tytułu kredytu hipotecznego, utrzymanie rodziny – wyżywienia, media, paliwo, leki. W związku z chorobą F. pozwany i jego rodzina uzyskuje wsparcie ze strony rodziny. W. C. według oświadczenia nie posiada oszczędności, jedyny majątek stanowi nieruchomość, obciążona wierzytelnością hipoteczną. Ponadto posiada wierzytelność wobec dłużnika na kwotę 40.000 zł, która jest nieściągalna z powodu niewypłacalności dłużnika. W. C. nie jest w stanie jednorazowo spłacić kwoty dochodzonej pozwem, niemniej poprzez wpłaty po wypowiedzeniu umowy starał się zmniejszyć wysokość zadłużenia. Dowody: - podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za 2025 r., k.93, - dokumentacja medyczna F. C., k. 84-92, - dane w formularzu oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania, k. 47-51. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w pełni w oparciu o przedłożone przez strony dokumenty, w tym wydruki komputerowe. Wiarygodność przedłożonych dokumentów nie budziła też wątpliwości Sądu, który dał im wiarę w całości. Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania mocy dowodowej przedłożonych dokumentów oraz wydruków komputerowych. Wydruki komputerowe są bowiem „innym środkiem dowodowym” o którym mowa w art. 308 i art. 309 k.p.c., gdyż wymieniony tam katalog ma charakter otwarty. Przedmiotowy środek dowodowy świadczy o istnieniu zapisu komputerowego określonej treści w chwili dokonywania wydruku. Dowody te jak każde inne podlegają ocenie zgodnie z art 233 k.p.c. W zakresie sytuacji rodzinnej i majątkowej pozwanego Sąd dał wiarę dokumentacji oraz oświadczeniom złożonym przez pozwanego w sprzeciwie, stwierdzając, że nie ma podstaw do jej zakwestionowania. Sąd zważył, co następuje. Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w zasadniczej części. Podstawę prawną dochodzonego roszczenia stanowi art. 69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe. Stosownie do treści tego przepisu przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. W sprawie nie było sporne, że pozwany zawierając przedmiotową umowę miała status konsumenta. Tym samym w sprawie znajdują jednocześnie zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2019 r., poz. 1083 ze zm.) – dalej „ustawa o kredycie konsumenckim”. Zgodnie z art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o kredycie konsumenckim przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550,00 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, przy czym za umowę o kredyt konsumencki uważa się między innymi umowę pożyczki. Zarzuty strony pozwanej w pierwszym rzędzie dotyczyły braku legitymacji do dochodzenia roszczenia z uwagi na nie wykazanie faktu zawarcia umowy cesji na podstawie której powód nabył roszczenie wobec pozwanego, a w dalszej kolejności dotyczyły umowy pożyczki zawartej pomiędzy pozwanym a pożyczkodawcą (poprzednikiem prawnym powoda), w tym w zakresie pozaodsetkowych kosztów kredytu oraz naliczonych odsetek karnych, w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów, należy wskazać, że wbrew treści sprzeciwu powód wykazał, że zawarł ważną i skuteczną umowę cesji. Zgodnie z art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania, zaś stosownie do § 2 wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że w wyniku przelewu w rozumieniu art. 509 k.c. przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki wiązał go z dłużnikiem. Powód występując z roszczeniem powinien zatem wykazać skuteczne przejście uprawnień przysługujących mu w stosunku do pozwanej. Z dokumentów załączonych do pozwu wynika, że zarówno umowa sekurytyzacji nr (...) z dnia 11 września 2023 roku oraz Aneks do umowy przelewu nr (...) z dnia 14 października 2024 roku pomiędzy pożyczkodawcą a (...) Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności, zostały zawarte przez członków zarządu przedmiotowych podmiotów, co zostało potwierdzone przez złożoną do akt informację stanowiącą wyciąg z rejestru funduszy (...) Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności. Brak jest zatem podstaw do kwestionowania upoważnienia osób podpisujących przedmiotowe umowy. Jednocześnie z załącznika nr 2 do Aneksu do umowy przelewu nr (...) z dnia 14 października 2024 roku r. niespornie wynika, że przedmiotową umową została objęta wierzytelność wobec pozwanego W. C. na co wskazuje numer umowy pożyczki, ID klienta a także wysokość nabywanej wierzytelności. W tym stanie rzeczy zarzuty dotyczące braku legitymacji czynnej uznano za chybione. Jednocześnie zarzuty pozwanego w zakresie braku informacji o sprzedaży wierzytelności nie mogły spowodować stwierdzenia braku legitymacji powoda do dochodzenia roszczenia w sprawie. Skutki braku zawiadomienia przewiduje art. 512 k.c. zgodnie z którym dopóki zbywca nie zawiadomił dłużnika o przelewie, spełnienie świadczenia do rąk poprzedniego wierzyciela ma skutek względem nabywcy, chyba że w chwili spełnienia świadczenia dłużnik wiedział o przelewie. Przepis ten stosuje się odpowiednio do innych czynności prawnych dokonanych między dłużnikiem a poprzednim wierzycielem. W sprawie natomiast mając na względzie odnotowane w pozwie wpłaty pozwanego tytułem zadłużenia nie ma wątpliwości, że wszelkie wpłaty pozwanego były zaliczane na poczet zadłużenia. Jednocześnie pozwany nie wykazał aby dokonał innych wpłat niż wskazane w pozwie. W sprawie umowa pożyczki była umową zawieraną na odległość w rozumieniu art. 15 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. Umowa o kredyt konsumencki zawierana na odległość to taka umowa, która spełnia warunki przewidziane w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2019 r., poz. 134 ze zm.). Jest to zatem umowa, którą kredytodawca zawiera z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie. W odniesieniu do zarzutów podniesionych w sprzeciwie należy wskazać, że pozwany nie kwestionował samego faktu zawarcia umowy pożyczki. Zarzuty sprowadzały się do poprawności naliczenia pozaodsetkowych kosztów kredytu. Sąd nie podzielił tego zarzutu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości sąd krajowy jest zobowiązany do zbadania z urzędu, czy dane warunki umowy wchodzące w zakres stosowania dyrektywy 93/13 mają nieuczciwy charakter, a także do tego, by dokonawszy takiego badania, zniwelować brak równowagi między konsumentem a przedsiębiorcą, o ile sąd ów posiada niezbędne ku temu informacje dotyczące stanu prawnego i faktycznego (zob. podobnie wyroki: z dnia 21 kwietnia 2016 r., Radlinger i Radlingerová, C-377/14, EU:C:2016:283, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 21 grudnia 2016 r., Gutiérrez Naranjo i in., C-154/15). Podkreślić należy, że po pierwsze oczywiście obciążenie pożyczkobiorcy prowizją i podobnymi opłatami jest dopuszczalne na gruncie przepisów ustawy o kredycie konsumencki. Zgodnie z art. 5 pkt 6 tej ustawy całkowity koszt kredytu - wszelkie koszty, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt, w szczególności:

1. a)odsetki, opłaty, prowizje, podatki i marże jeżeli są znane kredytodawcy oraz
2. b)koszty usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń, w przypadku gdy ich poniesienie jest niezbędne do uzyskania kredytu lub do uzyskania go na oferowanych warunkach - z wyjątkiem kosztów opłat notarialnych ponoszonych przez konsumenta. Jednakże sama dopuszczalność obciążenia pożyczkobiorcy prowizją z udzielenie pożyczki nie oznacza, że może ona zostać ustalona przez pożyczkodawcę w sposób dowolny, oderwany od rzeczywistych kosztów, jakie zostały przez niego poniesione w związku z udzieleniem pożyczki. Odnosząc powyższe do sprawy, w ocenie Sądu postanowienia dotyczące prowizji nie kształtują praw i obowiązków strony pozwanej - konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i nie naruszają jego interesów jako konsumenta. Prowizja za udzielenie pożyczki stanowi formę wynagrodzenia za dokonanie czynności prawnej, jak też wynagrodzenia za ryzyko ponoszone przez pożyczkodawcę w związku z udzieleniem pożyczki. W ocenie sądu prowizja ustalona na łączną kwotę 1.150 zł przy całkowitej kwocie pożyczki w wysokości 23.000 zł jest na niskim poziomie, biorąc pod uwagę ryzyka ponoszonego przez pożyczkodawcę w związku z udzieleniem pożyczki, ty bardziej w sytuacji gdy umowa została zawarta na okres siedmiu lat. Nadto Sąd miał na względzie, że oprócz ww. kwoty pozwany nie ponosił innych pozaodsetkowych kosztów kredytu. Jednocześnie ww. kwota prowizji mieści się w maksymalnej wysokości kosztów pozaodsetkowych zgodnie z brzmieniem art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim obliczonej na datę zawarcia umowy tj. MPKK = (K x 25%) + (K x n/R x 30%). Pozwany w sprzeciwie wskazywał na pojęcie kwot opłat administracyjnych niemniej z treści umowy nie wynika by jakiekolwiek opłaty administracyjne oprócz ww. prowizji ponosił. Tym samym zarzuty sprzeciwu należało uznać w tym zakresie za nieuzasadnione. W odniesieniu do zarzutu sprzeciwu w zakresie naliczania przez wierzyciela odsetek maksymalnych za opóźnienie od wymagalnej kwoty kredytu na skutek wypowiedzenia umowy, należy wskazać art. 481 § 1 - § 2 3 k.c. Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. W sytuacji, gdy stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. Z kolei maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie. Nadto, postanowienia umowne nie mogą wyłączać ani ograniczać przepisów o odsetkach maksymalnych za opóźnienie. Zgodnie z treścią § 6 pkt 1 umowy niespłacone w terminie kwoty kredytu od dnia następnego traktuje się jako zadłużenie przeterminowane, od którego Bank nalicza od odsetki karne według zmiennej stopy procentowej równej wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, o których mowa w kodeksie cywilnym, które na dzień zawarcia umowy wynosiły 15,50 % w skali roku. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że wbrew zarzutom pozwanego, powód, jako następca pożyczkodawcy był uprawniony do naliczania maksymalnych odsetek za opóźnienie od kwoty zadłużenia przeterminowanego, w tym od kwoty należności postawionej w stan wymagalności z dniem 23 października 2023 r. Pozwany nie kwestionował bowiem podstaw wypowiedzenia umowy i faktu pozostawania w opóźnieniu. Ww. kwota jest zatem zadłużeniem przeterminowanym, a wypowiedzenie umowy nie odnosi się do kwestii związanej z naliczaniem odsetek, lecz postawieniem kredytu w stan wymagalności. Jednocześnie mając na uwadze fakt, że w wypowiedzeniu umowy z dnia 11 września 2023 r. wskazano, kapitał wymagalny w wysokości 901,49 zł, kapitał niewymagalny 20.136,23 zł, odsetki umowne 688,23 zł oraz odsetki karne 20,18 zł, a pozwany nie udowodnił by dokonał wcześniejszej wpłaty niż wskazana w pozwie tj. w dniu 16 października 2023 r. na kwotę 2.050 zł, należało uznać, że powód miał podstawy do wypowiedzenia umowy. Pozwany na dzień wypowiedzenia pozostawał bowiem w opóźnieniu z płatnością rat, których nie spłacił po wcześniejszym wezwaniu. Wpłaty dokonane po dniu 11 września 2023 r. były natomiast irrelewantne dla możliwości wypowiedzenia umowy. Jednocześnie wobec zarzutów sprzeciwu co do wysokości roszczenia mając na uwadze zaległość pozwanego na dzień wypowiedzenia umowy i wysokość zaległych odsetek, a nadto fakt że od dnia 23 października 2023 r. w stan wymagalności postawiono całą pozostałą do zapłaty kwotę kredytu w wysokości ok. 21.000 zł, należało uznać, że wobec wpłat pozwanego, wskazanych w pozwie, a dokonanych po dacie wypowiedzenia umowy, dochodzona przez powoda kwota kapitału określona na dzień 25 kwietnia 2025 r. (data złożenia powództwa w EPU) w wysokości 17.328,67 zł, jest prawidłowa. Wpłaty pozwanego były bowiem nieregularne, a wobec naliczania odsetek maksymalnych od całości kwoty kapitału jedynie częściowo mogły zmniejszać zadłużenie, albowiem w większości pokrywały one naliczone odsetki karne. Niemniej, Sąd dokonując rozliczeń dopatrzył się pewnej nieścisłości w zakresie deklarowanych przez powoda, wpłat na poczet zobowiązania dokonanych przez W. C.. Żądanie pozwu złożonego w dniu 25 kwietnia 2025 r. w elektronicznym postępowaniu upominawczym, opiewa na kwotę 18.941,66 zł, tj. kwotę tożsamą ze złożonym w sprawie pozwem. Powód zarówno w pozwie złożonym w elektronicznym postępowaniu upominawczym, jak i w niniejszej sprawie wskazywał przy tym na kwoty uiszczone przez pozwanego po dacie wymagalności roszczenia. I tak w obu pozwach wskazano, że w okresie od 1 września 2023 roku do 30 września 2024 roku pozwany, w dziewięciu wpłatach, uiścił łącznie kwotę 7.666 zł. W obu pozwach wskazano również kwoty uiszczone po zawarciu aneksu do umowy przelewu nr (...), niemniej w tym zakresie zachodzi pewna różnica. W pozwie złożonym w elektronicznym postępowaniu upominawczym powód wskazał bowiem, że pozwany dokonał dwóch wpłat w kwocie 1.618 zł. Z kolei, z treści pozwu z dnia 24 lipca 2025 r., wynika, że oprócz ww. dwóch wpłat pozwany W. C., w dniu 24 kwietnia 2025 r. dokonał jeszcze jednej wpłaty na kwotę 806 zł, w konsekwencji suma wpłat tytułem spłaty zobowiązania według treści przedmiotowego pozwu wynosi 10.084 zł. Jednocześnie o ile powód w złożonym do tutejszego Sądu pozwie wymienił ww. kwotę 806 zł uiszczoną 24 lipca 2025 r. to w żaden sposób nie oddał tego w dochodzonym żądaniu, które zarówno co do kwoty należności głównej jak i skapitalizowanych odsetek jest tożsame. Tym samym, według Sądu o ile powód wskazał na ww. wpłatę 806 zł w dniu 24 kwietnia 2025 r., to nie dokonał jej zaliczenia i nie pomniejszył zobowiązania pozwanego w stosunku do żądania złożonego w elektronicznym postępowaniu upominawczym w dniu 25 kwietnia 2025 r. W tym stanie rzeczy Sąd dokonał również kontroli, w zakresie prawidłowości naliczeń odsetek maksymalnych. Sąd ustalił, iż od roszczenia głównego - 17.328,67 zł, należne odsetki maksymalne, w okresie od 25 listopada 2024 roku (przed ostatnia wpłata pozwanego) do 24 kwietnia 2025 roku (włącznie) wynoszą 1.602,31 zł. Wskazana kwota stanowiła postawę do wyrokowania. Wobec tego, iż kwota żądania ,w pozwie z dnia 25 kwietnia 2025 roku oraz pozwu z 23 lipca 2025 roku, jest tożsama, a w międzyczasie pozwany dokonał wpłaty, należało uwzględnić tę różnicę. Wobec powyższego, sąd kwotę 806 zł zaliczył jako wpłatę na poczet skapitalizowanych odsetek, uzyskując kwotę 796,31 zł [1602,31 zł – 806 zł]. Mając na uwadze powyższe rozważania sąd orzekł na rzecz powoda kwotę 18.124,98 zł [17.328,67 zł + 796,31 zł] wraz z : - odsetkami maksymalnymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 17.328,67 zł od dnia 25 kwietnia 2025 roku do dnia 5 lutego 2025 roku, w kwocie 2.770,92 zł; - odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 796,31 zł od dnia 25 kwietnia 2025 roku do dnia 5 lutego 2025 roku, w kwocie 63,67 zł. Wyliczenie kwotowo w pkt I wyroku odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 17.328,67 zł oraz odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 796,31 zł wynikało z faktu rozłożenia świadczenia należnego powodowi na raty. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem rozłożenie zasądzonego świadczenia na raty na podstawie art. 320 k.p.c. ma ten skutek, że wierzycielowi nie przysługują odsetki od ratalnych świadczeń za okres od daty wyroku do daty płatności poszczególnych rat (por. uchwała SN z dnia 15 grudnia 2006 r., III CZP 126/06). Niemniej pamiętać należy, że wspomniana niemożność naliczania odsetek za czas od wydania wyroku w przypadku rozłożenia świadczenia na raty ustaje z chwilą nadejścia terminu płatności poszczególnych rat. Jeśli zatem pozwany opóźni się z zapłatą poszczególnych rat, powodowi będą należały się odsetki za opóźnienie na co wskazano w pkt II wyroku. W sprawie Sąd uznał bowiem jednocześnie, że usprawiedliwiony jest wniosek strony pozwanej o rozłożenie świadczenia na raty w trybie art. 320 k.p.c. Zgodnie z art. 320 k.p.c., rozłożenie świadczenia na raty musi być uzasadnione szczególnymi okolicznościami. Chodzi tu o wypadki, które bardzo, ponadprzeciętnie lub w sposób nadzwyczajny uzasadniają albo nawet nakazują zmodyfikowanie skutków wymagalności dochodzonego roszczenia. Podkreślenia wymaga przy tym, że do rozłożenia zasądzonego świadczenia na raty nie jest wystarczająca wyłącznie trudna sytuacja pozwanego (majątkowa, osobista i zdrowotna), ale uwzględnić trzeba także usprawiedliwiony interes powoda jako wierzyciela. Należy przez to rozumieć, że rozłożenie na raty mogłoby zostać uznane za celowe jedynie i szczególnie wtedy, gdyby istniała realna szansa, że pozwany, jako dłużnik, będzie w stanie wywiązywać się z płatności ratalnej, a jednocześnie zapewni to zaspokojenie powoda w rozsądnym, tj. niezbyt odległym, terminie. Pozostaje to m.in. w związku z faktem, że skorzystanie przez sąd z art. 320 k.p.c. wiąże się z pozbawieniem wierzyciela odsetek od ratalnych świadczeń za okres od daty wyroku do daty płatności poszczególnych rat. W ocenie Sądu w sprawie zachodziły okoliczności usprawiedliwiające rozłożenie świadczenia na raty. Pozwany W. C. wykazał, że znajduje się w trudnej sytuacji majątkowej i rodzinnej, i nie jest w stanie uiścić kwoty dochodzonej pozwem jednorazowo. Wobec złożonych do sprzeciwu dokumentów oraz faktu, iż dokonywał wpłat po wypowiedzeniu umowy pożyczki, Sąd dał wiarę pozwanemu, że w razie uwzględnienia roszczenia jest w stanie spłacić je w ratach. Rozłożenie na raty świadczenia zasądzonego wyrokiem zdaniem Sądu w niniejszej sprawie jest za celowe albowiem istnieje realna szansa, że pozwany, jako dłużnik, będzie w stanie wywiązywać się z płatności ratalnej, a jednocześnie zapewni to zaspokojenie powoda w rozsądnym, terminie tj. pięciu lat od uprawomocnienia się wyroku. Zdaniem Sądu liczba 60 rat daje możliwość pozwanemu realnej spłaty zadłużenia w wyznaczonym przez Sąd terminie, bez konieczności wszczynania postępowania egzekucyjnego. Z tych wszystkich powodów sąd uwzględnił powództwo co do j kwoty 18.124,98 zł. Jednocześnie wobec rozłożenia świadczenia na raty Sąd zasądził na rzecz powoda ww. łączną kwotę 2.834,59 zł tytułem odsetek do dnia 5 lutego 2026 roku. Powyższą łączną kwotę 20.959,57 zł Sąd w pkt II wyroku rozłożył pozwanemu na 60 rat, przy czym 59 rat po 350 zł, natomiast ostatnia 60 rata w kwocie 309,90 zł, płatnych miesięcznie do 15 dnia każdego miesiąca, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat. Sąd oddalił powództwo w pozostałym zakresie, tj. co do kwoty 823,68 zł (1.612,99 zł– 1602,31 zł + 806 zł) oraz żądania dalszych odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 17.328,67 zł oraz odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 796,31 zł, po dniu 5 lutego 2026 r., albowiem z momentem rozłożenia świadczenia na raty, pozwany nie pozostaje już w opóźnieniu względem całości świadczenia, lecz dopiero w przypadku niewywiązania się z obowiązku płatności którejkolwiek z rat. Zatem żądanie roszczenia odsetek „do dnia zapłaty” w dalszym zakresie nie zasługiwało na uwzględnienie, o czym orzeczono w pkt III wyroku. W sprawie co do kosztów procesu co do zasady znajdował zastosowanie art. 98 § 1, 1 1 oraz 3 w związku z art. 99 k.p.c. Strona powodowa w świetle pkt I wyroku wygrała proces w zasadniczej części (95,69%), ponosząc koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony w wysokości 4.617 złotych. Na koszty te składają się: opłata od pozwu w kwocie 1.000 zł, wynagrodzenie pełnomocnika powoda w osobie radcy prawnego w kwocie 3.600 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 zł (art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej; Dz. U. z 2023 r. poz. 2111; w zw. z pkt. IV załącznika do niej). W sprawie Sąd uznał jednak, że zgodnie z zasadą z art. 102 k.p.c., w świetle powyżej przedstawionych okoliczności, słuszne będzie nieobciążanie pozwanego kosztami procesu w całości. Zgodnie z art. 102 k.p.c. w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Artykuł 102 k.p.c. statuujący zasadę słuszności jest przejawem tzw. prawa sędziowskiego i może być stosowany wówczas, kiedy okoliczności konkretnej sprawy dają ku temu podstawy. Nie konkretyzuje on pojęcia „wypadki szczególnie uzasadnione”, toteż ich kwalifikacja należy do sądu. Ocena sądu jest suwerennym uprawnieniem jurysdykcyjnym, ma charakter dyskrecjonalny, oparty na swobodnym uznaniu, kształtowanym własnym przekonaniem, poczuciem sprawiedliwości oraz analizą okoliczności rozpoznawanej sprawy. Rozstrzygając o możliwości zastosowania art. 102 k.p.c. Sąd powinien uwzględnić zarówno fakty związane z przebiegiem procesu, a wśród nich należy wymienić: charakter zgłoszonego roszczenia i znaczenie roszczenia dla strony, przekonanie o zasadności roszczenia. Nadto, w świetle art. 102 k.p.c. Sąd bierze pod uwagę okoliczności dotyczące strony tj. jej stan majątkowy i sytuację życiową. Szczególnie uzasadnionym przypadkiem, w którym strona przegrywająca sprawę może być obciążona kosztami tylko częściowo jest sytuacja, gdy wysokość kosztów zastępstwa procesowego, wynikająca z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, nie odpowiada stopniowi zawiłości sprawy, a zwłaszcza nakładowi pracy pełnomocnika. Mając na uwadze postawę pozwanego, który po wypowiedzeniu umowy starał się spłacać zadłużenie, podejmował próby porozumienia co do spłaty, a jednocześnie jego ograniczone możliwości finansowe omówione powyżej i stanowiące podstawę rozłożenia świadczenia na raty, chorobę córki, działalność gospodarczą generującą straty, inne zobowiązania, a jednocześnie oddanie przez powoda decyzji co do rozłożenia roszczenia na raty, Sąd uznał za zasadne zastosowanie art. 102 k.p.c. i nieobciążanie pozwanego kosztami procesu. Warto również podkreślić, że pozwany w sprzeciwie wskazywał przy tym, że próbował podejmować rozmowy ugodowe przed procesem celem ustalenia zasad spłaty zobowiązania, co jednak nie przyniosło rezultatu. Powód mimo, żądania zawartego w sprzeciwie nie złożył natomiast nagrań z rozmów z pozwanym, których przedłożenia domagano się w pkt 7 sprzeciwu i w tym zakresie to jego obciążają skutki nie złożenia dowodu z art. 233 § 2 k.p.c. Sąd dał wiarę pozwanemu, że usiłował on dobrowolnie, w miarę możliwości regulować zaległości, niemniej postawienie kredytu w stan wymagalności spowodowało, że jego wpłaty w pierwszym rzędzie obniżały jedynie saldo odsetek karnych. Powód w żaden sposób nie wykazał okoliczności przeciwnych, do wskazanych przez pozwanego w sprzeciwie prób ugodowego zakończenia sporu i kierowanych do niego wniosków o porozumienie. Zdaniem Sądu w świetle okoliczności sprawy wnioski pozwanego zasługiwały co najmniej na rozważenie, czego powód nie uczynił, obecnie jednak wobec rozłożenia świadczenia na raty, zasadne jest również nieobciążanie go kosztami niniejszego procesu. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że powód będący osobą prawną i korzystający ze stałej obsługi prawnej powinien te koszty ponieść we własnym zakresie. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w pkt IV wyroku.