II C 428/23 | Europaius

Sygn. akt II C 428/23 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 7 marca 2023 roku skierowanym przeciwko Gminie Miasto Ł., powód K. S. wystąpił o zasądzenie na jego rzecz kwoty 1.000.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 1 stycznia 2023 roku z tytułu odszkodowania za poniesioną szkodę w związku z utratą wartości nieruchomości oznaczonej jako działka gruntu nr (...) zlokalizowanej przy (...) w Ł., w związku z wprowadzeniem Uchwałą nr (...) Rady Miejskiej w Ł. z dnia 9 lutego 2022 roku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. w rejonie ulic (...). Dodatkowo powód wystąpił o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego ustalonych według norm prawem przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia w sprawie do dnia zapłaty. Jako podstawę dochodzonych pozwem roszczeń powód wskazał art. 36 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (odszkodowanie za poniesioną rzeczywistą szkodę wynikającą z uniemożliwienia oraz istotnego ograniczenia korzystania z nieruchomości zgodnie z dotychczasowym jej przeznaczeniem na skutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego). (pozew, k.4-10) W piśmie z dnia 5 maja 2023 r. powód jako datę początkową biegu odsetek liczonych od dochodzonej pozwem kwoty wskazał dzień 6 stycznia 2023 roku (pismo, k.84-88) Odpis pozwu doręczony został stronie pozwanej z dniem 23 marca 2023 roku. (epo, k.58) W odpowiedzi pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości kwestionując je co do zasady i wysokości, nadto zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego ustalonych według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu pozwany przyznał, iż wskazana działka została objęta planem zagospodarowania przestrzennego, podał nadto, iż uchwała w sprawie planu miejscowego przewidywała możliwość utrzymania i przekształceń istniejących już na nieruchomości budynków jako zabudowy istniejącej, nadto w przypadku chęci realizacji inwestycji na działce powód miał możliwość uzyskania pozwolenia na budowę przed wejściem planu miejscowego w życie, które to pozostawałoby prawnie skuteczne. (odpowiedź na pozew, k.59-69) W piśmie z dnia 3 września 2024 roku powód dokonał przedmiotowej modyfikacji żądania wnosząc o zasądzenie na jego rzecz kwoty 2.270.000 zł z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 1 stycznia 2023 roku. (modyfikacja powództwa, k.210) Ponownej modyfikacji powództwa powód dokonał pismem z dnia 12 grudnia 2025 roku ostatecznie określając wysokość dochodzonego przez siebie roszczenia na kwotę 2.293.000 zł, z odsetkami liczonymi od dnia 1 styczna 2023 roku. (modyfikacja powództwa, k.424) W odpowiedzi pozwany podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie powództwa również w zakresie wynikającym z dokonanej przez powoda modyfikacji. (pismo, k.433-434) Na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 roku pełnomocnik powoda sprecyzował powództwo w zakresie odsetek i wniósł o ich zasądzenie od 6 stycznia 2023 roku. (protokół rozprawy k- 448) Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: K. S. jest właścicielem działki oznaczonej (...) o powierzchni 11934 m2, zlokalizowanej przy (...) w Ł., dla której to prowadzona jest przez Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi Księga Wieczysta pod nr. (...). (bezsporne, KW k.47-53) Sposób korzystania z nieruchomości określony został jako „grunty rolne zabudowane- B”, w momencie nabycia działki przez powoda ciążyły na niej liczne obciążenia prawne ujawnione w treści prowadzonej dla nieruchomości księgi wieczystej (służebności gruntowe). (KW k.47-53) Powód prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży systemów wodno-kanalizacyjnych. Na wskazanej działce planował realizację inwestycji w postaci budowy 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, w takim też celu dokonał jej zakupu. (zeznania świadka M. S. e-protokół 00:14:58 k.119, zeznania świadka M. Z. e-protokół 00:16:57 k.119, wyjaśnienia informacyjne powoda e- protokół 00:23:58 k.119 w zw. z zeznaniami powoda e-protokół 00:15:47 k.253) Dla wskazanej działki wydana została przez Prezydenta Miasta Ł. decyzja o warunkach zabudowy z dnia 7 stycznia 2021 roku (nr (...) o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji w postaci budowy 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych wraz z urządzeniami budowlanymi oraz komunikacją wewnętrzną. W okresie tym właścicielem działki był M. Z.. Powód nabył nieruchomość od ww. dnia 6 października 2021 roku. Decyzja ta przeniesiona została na rzecz powoda decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia 18 października 2021 roku (nr (...). (decyzja – warunki zabudowy k.25-28, decyzja przenosząca prawa k.32, bezsporne, KW k.47-53, zeznania świadka M. Z. e-protokół 00:16:57 k.119) W dniu 19 listopada 2021 roku powód wystąpił do Prezydenta Miasta Ł. z wnioskiem o zatwierdzenie projektu zagospodarowania przestrzennego oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 5 budynków, zgodnie z decyzją z dnia 7 stycznia 2021 roku. Prezydent miasta Ł. decyzją z dnia 17 marca 2022 roku (nr decyzji (...)) odmówił udzielenia pozwolenia na budowę, wzywając inwestora do usunięcia nieprawidłowości występujących w projektach załączonych do wniosku, w tym m.in. skorygowanie przebiegu projektowanej energetycznej linii zasilającej. Powód złożył do Wojewody (...) odwołanie od ww. decyzji, na skutek której to doszło do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Prezydent miasta Ł. decyzją z dnia 10 czerwca 2022 roku ponownie odmówił udzielenia pozwolenia na budowę (decyzja nr (...)) jako powód rozstrzygnięcia takiego wskazując fakt objęcia terenu, którego to dotyczył wniosek miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. (wniosek o pozwolenie na budowęk.33, decyzja odmowna k.35, wezwanie do usunięcia nieprawidłowości k.72-73, decyzja Wojewody (...) k.74-79, zeznania świadka M. S. e-protokół 00:07:05-00:11:15 k.118v-119) Decyzją datowaną na dzień 26 kwietnia 2022 roku (nr decyzji (...)) Prezydent Miasta Ł. stwierdził z urzędu wygaśniecie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 7 stycznia 2021 roku, jako podstawę rozstrzygnięcia wskazując przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Od wskazanej decyzji powód złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnosząc o jej uchylenie. Wydaną z dniem 6 czerwca 2022 roku decyzją SKO orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w przedmiocie wygaśnięcia warunków zabudowy. (decyzja – wygaśnięcie warunków zabudowy, k.36, decyzja SKO k.37-39) Dla przedmiotowej nieruchomości obowiązywał uprzednio miejscowy ogólny plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr (...) Rady Miejskiej w Ł. z 18 maja 1994 r.), który to utracił moc ex lege z końcem 2003 roku. (bezsporne) W dniu 9 lutego 2022 roku Rada Miejska w Ł. podjęła uchwałę o nr (...) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miała Ł., położonego w rejonie ulic (...). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla ww. obszaru wszedł w życie z dniem 12 kwietnia 2022 roku. (uchwała, k.14v-21) Zgodnie z ustaleniami poczynionymi ww. planie zagospodarowania przestrzennego, działka stanowiąca przedmiot własności powoda znalazła się w obszarze o przeznaczeniu – podstawowe tereny zieleni o charakterze naturalnym (symbol 8ZN), częściowo zaś została przeznaczona została pod drogę klasy głównej (symbol 1KDG) oraz pod tereny ulic lokalnych (symbol 2KDL). (pismo, k.14, mapa k.22, wypis z rejestru gruntów k.24) Powód wystąpił z wnioskiem o uchylenie tej uchwały kierując do Wojewody (...) pismo z dnia 21 lutego 2022 roku, w którym to podniósł zarzuty w zakresie legalności uchwały. Działanie to okazało się bezskuteczne, w odpowiedzi Wojewoda (...) podał, iż nie dopatrzył się istotnego naruszenia prawa w toku podejmowania uchwały mogącej przemawiać za koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. (pismo (...) Urzędu Wojewódzkiego, k.40-41) Pismem datowanym na dzień 29 czerwca 2022 roku, powód wystąpił do Prezydenta Miasta Ł. z żądaniem zapłaty na jego rzecz kwoty 1.000.000 zł tytułem szkody poniesionej przez niego w związku z utratą możliwości korzystania z nieruchomości zgodnie z jej dotychczasowym przeznaczeniem, zakreślając mu 6-miesięczny termin do spełnienia świadczenia. Pismo to do pozwanego wpłynęło z dniem 5 lipca 2022 roku. W odpowiedzi datowanej na dzień 11 stycznia 2023 roku pozwany odmówił uznania roszczenia, wskazując na bezzasadność twierdzeń podnoszonych w treści pisma. Pozwany w uzasadnieniu wywiódł, iż powód posiada prawo korzystania z nieruchomości w dotychczasowym zakresie, ewentualna bowiem zabudowa działki możliwa jest nadal w jej północnej części. (wezwanie do zapłaty, k.42-43, pismo k.44-46, bezsporne) W dniu 29 czerwca 2022 roku powód wezwał również pozwanego do wykupu wskazanej w pozwie nieruchomości za kwotę 1.152.360 zł, w związku z utratą przez niego, na skutek wydania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, możliwości korzystania z nieruchomości w dotychczasowym zakresie. (wniosek o wykup nieruchomości, k.80) Powód na nieruchomości czynił wydatki, m.in. dokonał przyłącza instalacji elektrycznej, dodatkowo w stosunku rocznym zobowiązany jest do uiszczania podatku od nieruchomości w kwocie ok. 6.200 zł. (faktura k.144, pismo k.145-146, nakaz k.148) Działka powoda oznaczona nr (...) mocą decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia 7 listopada 2024 roku (nr decyzji (...)) oraz z dnia 21 stycznia 2025 roku (nr decyzji (...)). została podzielona na działki oznaczone nr: (...) . Działka (...) (wydzielona pod drogę publiczną) z mocy prawa stanowi obecnie własność pozwanego. (decyzja k.271-272, pismo k.274, decyzja k.282-283) Obecna wartość nieruchomości wskazanej w pozwie (po uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego, z uwzględnieniem dokonanej przez powoda w trakcie trwania postępowania wydzielenia działki) wynosi 328.000 zł. Przed uchwaleniem planu wartość ta wynosiła 2.621.000 zł. Na skutek uchwalenia planu wartość nieruchomości spadła o 2.293.000 zł. W wyniku wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skutkował zakazem realizowania na jej obszarze jakiejkolwiek nowej zabudowy. (operat szacunkowy, k.152-200 wraz z ustnymi wyjaśnieniami e-protokół 00:02:18- 00:06:23 k.252, opinia rzeczoznawcy majątkowego, k.324-369) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów złożonych do akt sprawy przez strony, które nie były kwestionowane ani pod względem formalnym, ani merytorycznym, a także na podstawie zeznań świadków i powoda, które były spójne i wzajemnie się uzupełniały, a ich całokształt wraz z pozostałym materiałem dowodowym pozwalał na ustalenie okoliczności dotyczących niniejszej sprawy. Kwota odzwierciedlająca utratę wartości nieruchomości powoda objętej pozwem po wejściu w życie nowego planu zagospodarowania przestrzennego została ustalona w oparciu o opinie biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego J. Ł., która sporządzona została na podstawie wszechstronnej i wyczerpującej analizy zagadnienia (opinia biegłej K. P. jako nieaktualna na końcowym etapie postępowania, brana była przez sąd pod uwagę w charakterze pomocniczym). Opinia ta uwzględniała dokonany w trakcie trwania postępowania podział działki oraz fakt częściowego jej zbycia na pozwanego. Sąd pominął wniosek o przeprowadzenie z opinii kolejnego rzeczoznawcy oraz biegłego urbanisty, jak również dowód opinii sporządzonej w sprawie (...) w oparciu o art. 235 2 §1 pkt 2 i 5 kpc ( postanowienie, k.448v). Wskazać należy, iż opinia biegłego rzeczoznawcy majątkowego wydana po dokonaniu przez powoda podziału działki i przeniesieniu własności jej części na pozwanego, pozostawała wystarczająca dla potrzeb niniejszego postępowania, wobec czego przeciwne rozstrzygnięcie byłoby sprzeczne z zasadami ekonomiki procesowej doprowadzając do bezzasadnego wydłużenia czasu trwania postępowania, nadto narażając strony na poniesienie dodatkowych kosztów procesowych. Biegły w sposób jednoznaczny określił wartość stanowiącą równowartość spadku wartości nieruchomości w związku z wprowadzeniem planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego obszaru, wnioski płynące z tej opinii były wewnętrznie spójne i logiczne, zatem ustalenia te były wystarczające dla rozpoznania sprawy. Na podstawie art. 235

(2)§1 pkt 2 k.p.c. Sąd pominął dowody z zeznań świadków D. K. i A. U. – urzędników pozwanego na okoliczności prowadzenia postępowania o udzieleniu pozwolenia na budowę, jako zbędne dla potrzeb rozstrzygnięcia. Wszystkie okoliczności dotyczące procedowania warunków zabudowy i z nimi związane wynikały bowiem z załączonych do akt dokumentów , głównie urzędowych. Sąd zważył, co następuje: Roszczenie w sprawie podlegało uwzględnieniu jako zasadne. W niniejszej sprawie powód domagał się ostatecznie zasądzenia od Miasta Ł. kwoty 2.293.000 zł tytułem odszkodowania za poniesioną szkodę wynikającą z istotnego ograniczenia dotychczasowego sposobu korzystania ze stanowiącej jego własność nieruchomości oznaczonej jako (...) i położonej przy ul. (...) w Ł. (obręb (...)), w związku z wprowadzeniem Uchwałą nr (...) Rady Miejskiej w Ł. z dnia 9 lutego 2022 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic (...). Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej „ustawą”), jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może, z zastrzeżeniem ust. 2, żądać od gminy odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części. Art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy przewiduje powstanie obowiązku odszkodowawczego w dwóch sytuacjach: gdy w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą niemożliwe bądź istotnie ograniczone stało się korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub gdy niemożliwe bądź istotnie ograniczone stało się korzystanie z nieruchomości lub jej części w sposób zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem. Strona pozwana wnosząc o oddalenie powództwa argumentowała, że nowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez Radę Miejską w Ł. uchwałą nr (...) z dnia 9 lutego 2022 r. wszedł w życie po nowelizacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 18 stycznia 2018 r., w związku z czym dla oceny roszczeń z art. 36 ust. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym powinien znaleźć zastosowanie wyłącznie o art. 37 ust. 11 pkt. 1 tej ustawy , nakazujący określanie wartości nieruchomości na potrzeby ustalania ewentualnego odszkodowania jedynie na podstawie faktycznego użytkowania terenu i gruntu oraz dostępu do istniejących w dniu wejścia w życie planu miejscowego dróg publicznych, sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, elektroenergetycznych, gazowych, ciepłowniczych oraz telekomunikacyjnych. Zdaniem strony pozwanej powyższym przepisem obowiązującym od 1 stycznia 2018 r. ustawodawcza ograniczył stosowaną do tego czasu w praktyce orzeczniczej wykładnię rozszerzającą art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegającą na uwzględnianiu potencjału planistycznego nieruchomości zawartego w potencjalnie możliwych do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Należy mieć na uwadze, że roszczenie uregulowane art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy jest roszczeniem odszkodowawczym ograniczonym do „szkody rzeczywistej” (art. 361 § 2 k.c.) i istnienie szkody w dacie orzekania jest warunkiem koniecznym jego uwzględnienia. Należy uznać, że pojęcie „rzeczywista szkoda” obejmuje obiektywny spadek wartości nieruchomości wynikający z uniemożliwienia lub istotnego ograniczenia możliwości korzystania z niej w dotychczasowy sposób lub w sposób zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem. Wskazać należy na to, że prawidłowy jest wyrażony w orzecznictwie sądowym pogląd, zgodnie z którym korzystanie z nieruchomości w sposób zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem, w rozumieniu, w jakim pojęcie to występuje w treści art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oznacza korzystanie odpowiadające przeznaczeniu przewidzianemu w uprzednio obowiązującym miejscowym planie albo, w razie braku takiego planu dla danego obszaru, odpowiadające przeznaczeniu wynikającemu z treści decyzji o warunkach zabudowy, wydanej na podstawie art. 4 ust. 2 lub art. 59 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. m.in. uzasadnienie wyroku SN z dnia 13 maja 2016, III CSK 271/15) – co oznacza, że dla ustalenia dotychczasowego przeznaczenia nieruchomości należy uwzględnić sposób korzystania z nieruchomości potencjalnie dopuszczalny, nawet jeśli do dnia uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie został on faktycznie zrealizowany przez uprawnionego. W takim rozumieniu pojęcia przeznaczenia nieruchomości nie można interpretować wąsko, jako odnoszącego się do przeznaczenia wynikającego z obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem prowadziłoby to do wniosku, zgodnie z którym przy braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego nieruchomość nie ma żadnego przeznaczenia. Przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o przeznaczeniu nieruchomości przesądzają prawnie dopuszczalne możliwości jej wykorzystania, w tym także treść wydanych decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok SN z dnia 9 września 2015 r., IV CSK 754/14). U podstaw takiego sposobu wykładni omawianych tutaj przepisów ustawowych leży słuszne przekonanie, zgodnie z którym gmina nie może wywodzić korzystnych dla siebie skutków prawnych z istnienia tzw. luki planistycznej, tj. z trwającego kilka lub więcej lat stanu, w którym gmina nie korzysta ze swojej kompetencji do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania dla danego obszaru. Trafnie wskazuje się na to, że nieuchwalenie planu miejscowego we właściwym terminie stanowi zaniechanie przez władzę lokalną prowadzenia prawidłowej polityki przestrzennej na swoim obszarze, którego negatywnymi konsekwencjami nie powinni być dotknięci właściciele. W konsekwencji w przypadku zaistnienia tzw. "luki planistycznej" należy badać, czy właściciel doznał ograniczeń w możliwości korzystania z nieruchomości na skutek wejścia w życie nowego planu, w stosunku do dotychczasowego jej przeznaczenia, które nie może być utożsamiane z przeznaczeniem przewidzianym w poprzednio obowiązującym planie, jeżeli doszło do naruszenia zasady ciągłości planistycznej – innymi słowy, w okresie istnienia tzw. luki planistycznej na danym obszarze o przeznaczeniu danej nieruchomości przesądza dopuszczalna prawnie możliwość korzystania z niej zgodnego z interesami właściciela nieruchomości, a jej potwierdzeniem jest w szczególności treść decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok SN z dnia 9 września 2015 r., IV CSK 754/14). Przepis art. 37 ust. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązuje od dnia 1 stycznia 2018 roku. Niepodobna przyjąć, że poprzez wprowadzenie ust. 11 do art. 37 ustawy doszło do modyfikacji zasad ustalania odszkodowań przewidzianych w art. 36, bowiem wykładnia przepisu stanowiącego podstawę odpowiedzialności i wyrażającego warunki powstania roszczenia odszkodowawczego nie może opierać się na przepisie odnoszącym się wyłącznie do wyceny nieruchomości. Przy tym, zważyć należy z punktu 2 tego ustępu wynika, że podstawą ustalenia wartości nieruchomości dla potrzeb ustalenia wysokości odszkodowania jest zmiana dotychczasowego przeznaczenia wynikającego z planu miejscowego, który jest zmieniany lub uchylany, co wyłącza przyjęcie, że do zmiany przeznaczenia nieruchomości dochodzi w sytuacji, gdy w chwili wejścia w życie planu miejscowego nie obowiązywał dla danego obszaru wcześniej uchwalony plan miejscowy. Komentowany przepis w ogóle nie dotyczy takiej sytuacji, jaka zachodzi w rozpoznawanej sprawie, to znaczy sytuacji, w której miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie obowiązuje, a jego wprowadzenie zmienia nie faktyczny sposób korzystania z nieruchomości, lecz korzystanie jej w sposób zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem. W wyżej określonym, akceptowanym przez sąd rozpoznający niniejszą sprawę, rozumieniu o przeznaczeniu danej nieruchomości w okresie, kiedy dla obszaru gminy obejmującego tę nieruchomość nie istniał obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego, przesądzają prawnie dopuszczalne w tym okresie możliwości korzystania z nieruchomości przez jej właściciela, w szczególności wynikające z wydanej w tym okresie decyzji o warunkach zabudowy. Jak już wyżej wskazano, dla przedmiotowej nieruchomości wydano decyzje o warunkach zabudowy, z których wynika ówczesna możliwość wykorzystania tej nieruchomości na cele budowlane. Jak z kolei wynika z treści przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz uzasadnienia decyzji o warunkach zabudowy, o wydaniu tych decyzji przesądzał ówczesny stan zagospodarowania działek sąsiednich, pozwalający na ustalenie tzw. zasad zabudowy. Z uwagi na powyższe oraz wobec treści planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, który przesądził o niemożności przeznaczenia nieruchomości powoda na cele budowlane w dotychczasowym zakresie oznaczał powstanie po stronie powodowej szkody majątkowej i zarazem zaistnienie po jej stronie roszczenia w stosunku do Miasta Ł., którego podstawę prawną stanowi wyżej przywołany art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wynika z opinii biegłego rzeczoznawcy, po uchwaleniu nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 12 kwietnia 2022 r., wartość rynkowa nieruchomości powoda spadła z kwoty 2.621.000 zł do kwoty 328.000 zł. Oznacza to, iż powstała po stronie powoda szkoda majątkowa stanowiła równowartość kwoty 2.293.000 zł i roszczenia w takiej to wysokości mógł on zasadnie dochodzić. O odsetkach od zasądzonej kwoty odszkodowania Sąd orzekł na podstawie art. 481 k.c. w zw. z art. 455 k.c. Jako początek biegu okresu odsetkowego dla kwoty 1.000.000 zł, pierwotnie wskazanej przez powoda w treści pozwu, Sąd uznał dzień 6 stycznia 2023 roku (tj. dzień następujący po upływie terminu zakreślonego w wezwaniu do zapłaty). Dla kwoty 1.270.000 zł dzień ten stanowi 11 września 2024 roku (tj. dzień następujący po doręczeniu pozwanemu pisma z rozszerzeniem powództwa o ww. kwotę), zaś dla kwoty 23.000 zł – dzień 16 stycznia 2026 roku (tj. dzień następujący po doręczeniu pozwanemu pisma z rozszerzeniem powództwa o ww. kwotę). W pozostałym zakresie roszczenie odsetkowe podlegało oddaleniu jako bezzasadne. Podstawę orzeczenia o kosztach procesu stanowił art. 98 k.p.c., statuujący zasadę odpowiedzialności za wynik procesu. Na zasądzone na rzecz powoda od pozwanego koszty w łącznej wysokości 16.817 zł złożyły się następujące kwoty: ⚫ opłata od pozwu w łącznej kwocie 1.000 zł, ⚫ wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 10.800 zł, ustalone w oparciu o § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. 2023.0.1964), ⚫ uiszczona zaliczka na wynagrodzenie biegłego w łącznej kwocie 5.000 zł, ⚫ opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, O odsetkach od zasądzonych kosztów procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 §1 1 k.p.c. Na podstawie art. 84 §1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia z dnia 28 lipca 2005 r. (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 z póź. zm.) nakazał zwrócić na rzecz pozwanego tytułem nadpłaconych wydatków na wynagrodzenie biegłego kwotę 266,64 zł.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.