IV Ka 322/25 | Europaius

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 322/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1

CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.
Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 12 lutego 2025 roku w sprawie II K 592/
1.
Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.
Granice zaskarżenia 1.1.
Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.
Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana
Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.
Ustalenie faktów 1.1.
Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.
------------------- ---------------------------------------------------------- ------------- --------------- 1.1.
Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.
------------------- ---------------------------------------------------------- ------------- --------------- 1.
Ocena dowodów 1.1.
Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------- -------------------------------------------------------------- ----------------------------------------------- 1.1.
Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- -------------------------------------------------------------- -----------------------------------------------
STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.
Podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego P. P. zarzuty:
Obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanemu oskarżonemu w punkcie pierwszym wyroku, polegającą na błędnej wykładni przepisu art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i przyjęciu, że posiadana przez oskarżonego ilość środków odurzających, a to substancji psychotropowej w postaci (...) o łącznej wadze 83,63 g netto, czterech tabletek koloru beżowego z zawartością substancji psychotropowej w postaci (...) o łącznej wadze 6,30 g netto, jednej tabletki w kształcie trójkąta z zawartością substancji psychotropowej w postaci (...) o masie 0,35 g netto oraz substancji w postaci (...) innych niż włókniste o łącznej wadze 39,71 g netto, stanowi znaczną ilość w rozumieniu art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, podczas gdy właściwa kwalifikacja prawna czynu może obejmować dyspozycję z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii;
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie drugim wyroku, polegający na nieprzyjęciu, że czyn zarzucany oskarżonemu w okolicznościach jego popełnienia mógł spełniać warunki uznania, że jego społeczna szkodliwość jest znikoma, co mogło prowadzić do zastosowania w sprawie art. 17§1 pkt 3 k.p.k.
obraza przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez uznanie zeznań świadka V. K. za wiarygodne z jednoczesnym pominięciem przy dokonywaniu ustaleń stanu faktycznego, że tytoń znaleziony u oskarżonego należał do świadka, podczas gdy z zeznań świadka wynika w sposób jednoznaczny, że tytoń został przyniesiony przez świadka, zaś oskarżony nie wyrabiał przy nim papierosów, co mogło mieć wpływ na treść orzeczenia w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie trzecim wyroku;
obraza przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a swobodnej oceny zeznań świadka K. K. (będącej byłą konkubiną oskarżonego) i uznaniu ich za wiarygodne, podczas gdy zeznania tego świadka mogą być mało wiarygodne, bowiem świadek pozostaje w otwartym konflikcie z oskarżonym, do którego ma pretensje o rzekome pobicie, zaś świadek zeznanej w sposób niespójny i sprzeczny – nie mając realnie informacji o tym, czy oskarżony posiadał tytoń w okresie marzec- lipiec 2024 r. wytwarzał wyroby tytoniowe i pozyskiwał tytoń bez znaków akcyzowych, co mogło mieć wpływ na treść orzeczenia;
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie trzecim wyroku, polegający na przyjęciu, że oskarżony wytwarzał wyroby tytoniowe w postaci papierosów bez wymaganego wpisu do rejestrów w warunkach, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że do oskarżonego należały jedynie maszynka do robienia papierosów i gilzy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty podniesione w apelacji obrońcy okazały się bezzasadne w stopniu oczywistym i tym samym apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a dokonane przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne i ocena prawna czynu znajdują pełne oparcie w materiale dowodowym. Sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący, nie naruszając zasad oceny dowodów określonych w art. 7 k.p.k. ani reguły in dubio pro reo z art. 5 § 2 k.p.k. Sąd Okręgowy, dokonując kontroli instancyjnej w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów (art. 433 § 1 k.p.k.), nie stwierdził uchybień, które miałyby wpływ na treść orzeczenia. Ad. 1 Zarzut ten jest bezzasadny. Obrońca zarzucił błędną wykładnię art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i twierdził, że ujawnione przy oskarżonym ilości substancji ((...) łącznie 84,63 g netto w proszku oraz tabletki 6,30 g netto, (...) 0,35 g netto, (...) 39,71 g netto) nie stanowią „znacznej ilości” w rozumieniu przepisu, a właściwa kwalifikacja mogłaby ograniczać się do art. 62 ust.
Sąd Okręgowy uznaje ten zarzut za bezzasadny. Ocena kwalifikacji prawnej dokonana przez Sąd Rejonowy jest poprawna i była oparta na rzetelnych ustaleniach faktycznych. W sprawie stwierdzono m.in. posiadanie 89 torebek strunowych z proszkiem zawierającym (...) o łącznej masie netto 84,63 g, dodatkowo 4 tabletki z (...) (6,30 g netto) oraz 1 tabletka z (...) (0,35 g netto), 41 torebek strunowych z (...) innych niż włókniste o łącznej wadze 39,71 g netto oraz dowody laboratoryjne potwierdzające zawartość substancji psychotropowych w zabezpieczonych materiałach, a także opakowania jednostkowe (woreczki strunowe), obecność akcesoriów umożliwiających porcjowanie (waga, foliowe opakowania) — wszystkie te okoliczności wskazują na charakter ilości wykraczający poza zwykłe, prywatne posiadanie. Sąd Rejonowy prawidłowo zakwalifikował czyn oskarżonego jako występek z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wskazując, że ilość ujawnionych substancji psychotropowych m.in. w postaci (...) o łącznej wadze 84,63 grama oraz środka odurzającego – łącznie 40,42 grama (...) innych niż włókniste ((...)) o zawartości (...) przekraczającej 10% – stanowi ilość znaczną w rozumieniu tego przepisu. Pojęcie „znacznej ilości” ma charakter ocenny i od lat w doktrynie i orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz sądów apelacyjnych przyjmuje się, że za „znaczną” należy uznać taką ilość, która może jednorazowo zaspokoić potrzeby co najmniej kilkudziesięciu osób uzależnionych lub umożliwia sporządzenie znacznej liczby dawek konsumpcyjnych (por. wyrok SN z dnia 1 marca 2006 r., II KK 47/05, Legalis; wyr. SA w Krakowie z 24.9.2019 r., II Aka 83/19, Legalis). W orzecznictwie wskazuje się też, że dla przypisania sprawcy odpowiedzialności z art. 62 ust. 2 cytowanej ustawy nie jest konieczne dokładne ustalenie, ile substancji aktywnej (zabronionej) znajduje się w tym, co posiadał (por. post. SN z 16.7.2014 r., III KK 208/14, Legalis). W kontekście zarzutów obrońcy zważyć należy, że pogląd Sądu Apelacyjnego w Krakowie, jakoby znaczna ilość narkotyków to taka, która wystarcza do jednorazowego odurzenia się kilkudziesięciu tysięcy osób (wyr. SA w Krakowie z 5.4.2013 r., II AKa 47/13, Legalis), jako nadmiernie radykalny, nie został powszechnie przyjęty w orzecznictwie innych sądów powszechnych, a po jego krytyce przez Sąd Najwyższy został całkowicie odrzucony. Sąd Apelacyjny w Krakowie odstąpił od tej linii i wskazując m.in. na potrzebę ujednolicenia orzecznictwa, zaakceptował tezę, że z ilością znaczną mamy do czynienia już w sytuacji, kiedy taka ilość narkotyku pozwala na odurzenie kilkudziesięciu osób (tak wyr. SA w Krakowie z 24.9.2019 r., II AKa 83/19, Legalis). W związku z tym, Sąd Rejonowy prawidłowo zastosował kryteria faktyczne (masa brutto/netto, liczba porcji handlowych, opakowania jednostkowe, sposób przechowywania), które mieszczą ujawnione ilości w kategorii ilości znacznej. W ocenie Sądu Okręgowego nie doszło do błędu wykładni przepisu ani do nieprawidłowej subsumpcji. Ponadto z materiału dowodowego wynika, że ilość (...) oraz sposób jej przygotowania (liczne porcje w woreczkach strunowych) i łączna masa substancji psychotropowych uzasadniają zastosowanie art. 62 ust. 2 (kwalifikowana odpowiedzialność za posiadanie znacznej ilości). Krytyka obrony sprowadza się do innej oceny dowodów i innej oceny stopnia znaczności ilości — to jednak nie jest dostateczne dla uchylenia prawidłowego rozstrzygnięcia sądu I instancji. Ad. 2 Obrońca zarzucił również, iż czyn przypisany w punkcie drugim (udzielenie V. K. środka odurzającego — 0,71 g (...)) mógł wypełniać przesłanki znikomej społecznej szkodliwości, co uzasadniałoby zastosowanie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. i umorzenie w tej części. Sąd Okręgowy stwierdza, że ten zarzut także jest niezasadny. Ustalenia faktyczne Sadu Rejonowego wykazały, że oskarżony przyznał się do udzielenia środków odurzających (jedna jednostka w postaci woreczka strunowego o masie netto 0,71 g), a ponadto, akt przeszukania oraz zeznania świadków (w tym V. K. i K. K.) oraz zabezpieczony materiał dowodowy wykazują, że oskarżony posiadał znaczne ilości substancji w opakowaniach jednostkowych, co wskazuje na działalność wykraczającą poza pojedynczy akt „udzielenia” dla najbliższego otoczenia. Tym samym, przesłanki do przyjęcia znikomej szkodliwości społecznej (czyn marginalny, jednorazowy, o niewielkim znaczeniu społecznym) nie były spełnione w świetle całokształtu okoliczności — całość okoliczności wskazywała na zachowania powtarzalne, organizacyjne (opakowania, ilość, sposób składowania). Art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. przewiduje umorzenie postępowania, gdy społeczna szkodliwość czynu jest znikoma — zastosowanie owego przepisu wymaga jednak, by czyn i jego okoliczności miały charakter wyjątkowo nieznaczny. Sąd Rejonowy uznał, a Sąd Okręgowy stanowisko to podziela, że nawet jeden akt udzielenia nie może być rozpatrywany w odizolowaniu od pozostałych dowodów wskazujących na skalę i charakter posiadania u oskarżonego. W rezultacie brak podstaw do objęcia czynu II instytucją z art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. Ad. 3 Sąd Okręgowy stwierdza, iż zarzut ten jest bezzasadny. W analizowanym przypadku obrońca podnosił z kolei, że Sąd Rejonowy uznał zeznania V. K. za wiarygodne, pomijając równocześnie fakt, iż zeznania tego świadka wskazują, że tytoń znaleziony u oskarżonego był przyniesiony przez świadka, a zatem tytoń nie należał do oskarżonego — co ma wpływać na ocenę zarzutu w punkcie trzecim (wytwarzanie wyrobów tytoniowych). W ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy rzetelnie ocenił stan faktyczny i zeznania poszczególnych świadków. Przy ocenie własności tytoniu oraz znaczenia przedmiotów ujawnionych w mieszkaniu nie opierał swego rozstrzygnięcia wyłącznie na jednym, pojedynczym zeznaniu, przeciwnie — uwzględnił cały materiał dowodowy (zeznania świadków, protokół przeszukania, wykaz i opis dowodów rzeczowych: 893 g brutto tytoniu, 45 papierosów bez znaków akcyzy, maszynka do wytwarzania papierosów, gilzy). Jakkolwiek zauważalne są w dowodach sprzeczności opisane w uzasadnieniu, niemniej jednak część dowodów i zeznań świadków wzajemnie się uzupełniała. A zatem, choć jeden ze świadków deklarował, że przynosił tytoń, to równocześnie drugi świadek (była konkubina) i dowody rzeczowe wskazywały, że maszynka i gilzy pozostawały w dyspozycji oskarżonego. Istotne jest to, ze Sąd Rejonowy wyjaśnił, z jakich powodów przyjął zasadność określonej wersji zdarzeń. Ocena wiarygodności świadków i rozstrzygnięcie o własności rzeczy należą do zakresu swobodnej oceny dowodów przez sąd - art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. dają sądowi możliwość wyboru, które zeznania uzna za wiarygodne, pod warunkiem iż wybór ten jest uzasadniony i oparty na materiale dowodowym. Sąd Rejonowy wyjaśnił motywację przyjętej oceny wiarygodności. Sąd Okręgowy nie stwierdził, aby ta ocena była arbitralna lub sprzeczna z oczywistymi faktami. W rezultacie nie stwierdzono naruszenia przepisów postępowania procesowego w zakresie oceny dowodów, które miałyby wpływ na treść orzeczenia. Ad. 4 Obrońca podnosił, że Sąd Rejonowy dopuścił się dowolnej oceny, przyjmując zeznania K. K. (byłej konkubiny) za wiarygodne, mimo iż świadek miał rzekomo motyw do obciążenia oskarżonego (konflikt, pretensje) i jej zeznania były niespójne. Sąd Okręgowy zauważa, że zarzut ten także jest bezpodstawny. Przy czym wskazać należy, że Sąd I instancji szczegółowo omówił treść zeznań i wskazał elementy ich zgodne z innymi dowodami (np. odniesienia do miejsca przechowywania, do obecności opakowań, do tego, że oskarżony przechowywał narkotyki w mieszkaniu świadczącej osoby), co podnosi ich wartość dowodową. Ponadto Sąd uwzględnił możliwe zastrzeżenia co do motywu świadka i wyjaśnił, dlaczego mimo to uznał jej zeznania za wiarygodne. Sam fakt, że świadek pozostaje w konflikcie z oskarżonym, nie deprecjonuje automatycznie wiarygodności jej zeznań — decyduje analiza treści, zgodności z faktami i korelacja z innymi dowodami. Sąd Rejonowy wykazał taką analizę. Zastrzeżenia obrony polegają na wskazywaniu alternatywnej, możliwej interpretacji dowodów. Jednakże sąd I instancji przedstawił uzasadnione i logiczne argumenty odrzucające wersję obrony jako mniej prawdopodobną. W świetle powyższego nie doszło do naruszenia art. 7 k.p.k. w sposób godzący w rzetelność postępowania. Ad. 5 Obrońca kwestionował ustalenie Sądu Rejonowego, że oskarżony wytwarzał wyroby tytoniowe bez wymaganego wpisu do rejestrów, twierdząc, iż zgromadzony materiał dowodowy wskazuje jedynie na posiadanie maszynki i gilz, nie zaś na faktyczne wytwarzanie papierosów. Sąd Okręgowy nie podziela i tego zarzutu. W uzasadnieniu Sądu Rejonowego wskazano konkretne okoliczności przemawiające za wytwarzaniem wyrobów tytoniowych. A mianowicie w lokalu ujawniono maszynkę do wytwarzania papierosów, gilzy oraz 45 sztuk papierosów bez polskich znaków akcyzowych, oraz, ujawniono też 893 g brutto tytoniu bez znaków akcyzy — ilość znacząca i umożliwiająca wytwarzanie papierosów. Nadto, świadkowie zeznali o praktyce wytwarzania papierosów w zajmowanym lokalu i o posiadaniu przez oskarżonego narzędzi do tego służących. Sąd Rejonowy słusznie też uwzględnił wcześniejsze skazanie oskarżonego za podobne przestępstwo (wyrok z dnia 21 października 2024 r., sygn. II K 297/24), co w kontekście materiału dowodowego przemawia za powtarzalnością i rzeczywistym prowadzeniem działalności polegającej na wytwarzaniu papierosów bez rejestracji. W ocenie Sądu Okręgowego zatem istniały wystarczające, spójne i wiarygodne dowody na przyjęcie, że oskarżony wytwarzał wyroby tytoniowe bez wymaganego wpisu do rejestru — a nie jedynie, że w lokalu znajdowała się maszynka i gilzy. Ocena Sadu Rejonowego nie była dowolna, lecz wynikała z logicznego połączenia ustaleń faktycznych i dowodów rzeczowych. Zatem zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie zasługuje na uwzględnienie. Z przeprowadzonej przez Sąd Okręgowy analizy wynika, iż żaden z zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy P. P. — zarówno dotyczących rzekomej błędnej kwalifikacji prawnej (z art. 62 ust. 2 u.p.n.), jak i zarzutów odnoszących się do wad ustaleń faktycznych lub naruszeń przepisów postępowania dowodowego — nie wykazuje istnienia uchybień istotnych dla oceny winy i wymiaru kary. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny dowodów, przekonująco uzasadnił swoje ustalenia oraz prawidłowo zastosował przepisy materialne. Wniosek Wniosek o zmianę wyroku poprzez: - zmianę kwalifikacji prawnej czynu – w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu w punkcie pierwszym wyroku – poprzez uznanie, że czyn ten wypełnia znamiona przestępstwa opisanego w art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz wymierzenie oskarżonemu kary w granicach dolnego zagrożenia ustawowego, fakultatywnie uznanie, że jest to wypadek mniejszej wagi i wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszego rodzaju; - zmianę orzeczenia poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku – w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu w punkcie drugim wyroku – i umorzenie postępowania w tej części; - zmianę orzeczenia poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku – w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu w punkcie trzecim wyroku uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wnioski są niezasadne z przyczyn wskazanych szczegółowo powyżej.
OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.
Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.
Przedmiot utrzymania w mocy Utrzymanie w mocy wszystkich rozstrzygnięć zawartych w wyroku. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sąd Rejonowy przeprowadził w przedmiotowej sprawie postępowanie dowodowe w zakresie czynów inkryminowanych oskarżonemu w sposób wszechstronny i wyczerpujący, a następnie zgromadzony materiał dowodowy poddał rzetelnej analizie i na tej podstawie wyprowadził słuszne wnioski zarówno co do winy oskarżonego w zakresie popełnienia przypisanych mu przestępstw, subsumcji prawnej jego zachowania pod wskazane przepisy prawne, jak i w konsekwencji orzeczonej kary oraz środków karnych. Przedmiotem rozważań zaprezentowanych przez Sąd Rejonowy w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku były nie tylko dowody obciążające oskarżonego, ale i dowody przeciwne, ocenione w zgodzie z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. 1.
Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.
Przedmiot i zakres zmiany -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 1.
Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.
Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.
----------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.2.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.3.
Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.4.
----------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 1.1.
Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 1.
Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------- ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu P. P. w postępowaniu odwoławczym zasądzone zostały na rzecz obrońcy z urzędu adwokata K. R..
Biorąc pod uwagę sytuację osobistą i możliwości finansowe oskarżonego, Sąd Okręgowy, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn.: Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), zwolnił go od uiszczenia wydatków za postępowanie odwoławcze oraz od opłat za drugą instancję.
PODPIS 0.1.1.
Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego P. P.. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 12 lutego 2025 roku w sprawie II K 592/
0.1.1.3.
Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.
Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.
Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.