kc, z wyłączeniem tych jedynie postanowień, które sformułowane zostały w sposób jednoznaczny określających główne świadczenia stron, jak również postanowień, na których treść konsument miał rzeczywisty wpływ. Umowa stanowiąca źródło zgłoszonych na gruncie niniejszego postępowania roszczeń, zawarta została w ramach standardowo stosowanego przez pożyczkodawcę formularza, który został przedłożony do akceptacji, zaś sama pozwana nie miała wpływu na treść umowy ani też możliwości negocjowania szczegółowych jej warunków. Zgodnie z treścią art.
kc postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeśli kształtują prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). W orzecznictwie zaś podkreśla się, iż umowa jest uważana za sprzeczną z dobrymi obyczajami jeśli wykracza przeciw uznanym w społeczeństwie zasadom moralnym lub przyjętej w obrocie uczciwości. W stosunkach z konsumentami istotą dobrych obyczajów jest szeroko rozumiany szacunek do drugiego człowieka, który powinien wyrażać się informowaniem o wynikających z umowy uprawnieniach, niewykorzystywaniu uprzywilejowanej pozycji profesjonalisty przy zawieraniu umowy oraz jej realizacji, rzetelnym traktowaniu konsumenta jako równorzędnego partnera umowy. Za sprzeczną z dobrymi obyczajami należy przeto uznać klauzulę godzącą w równowagę kontraktową, natomiast "rażące naruszenie interesów konsumenta" polega na nieusprawiedliwionej dysproporcji praw i obowiązków na niekorzyść konsumenta w określonym stosunku umownym. W niniejszej sprawie bezspornie pozwana zawarła umowę pożyczki jako konsument (art. 22 1 kc), zaś powód nie udowodnił, że postanowienia tej umowy były uzgodnione indywidualnie, a zatem podlegały ocenie przez pryzmat określonych w art.
kc przesłanek sprzeczności z dobrymi obyczajami i rażącego naruszania interesów konsumenta. Dokonując w oparciu o powyższe kryteria kontroli wskazanych postanowień umowy, Sąd doszedł do wniosku, że klauzule te cechują się abuzywnością. Ustalenie wysokości pozaodsetkowych kosztów pożyczki na tak wysokim poziomie niewątpliwie należy uznać za postanowienia umowne naruszające art.
Powód nie tylko bowiem nie wykazał, że treść umowy w tym zakresie była indywidualnie uzgodniona przez niego z pozwaną, ale także nie udowodnił, że opłata ta jest ekwiwalentna do świadczenia wzajemnego, a jednocześnie celowa. Zapisy przedmiotowej umowy, które zastrzegały konieczność zwrócenia kwoty ponad trzykrotnie wyższej aniżeli kwota udostępniona pozwanej, ewidentnie, w sposób widoczny „na pierwszy rzut oka” naruszają interesy konsumenta oraz kształtują jego prawa w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, a tym samym stanowią klauzule niedozwolone w rozumieniu art.
kc i należy uznać je za godzące w równowagę kontraktową tego stosunku. Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie załączonych do akt sprawy dokumentów, jak również na podstawie zeznań przesłuchanego w sprawie świadka M. S. oraz pozwanejB. (...). Mając na uwadze całokształt poczynionych powyżej rozważań Sąd uznał, że powódka wywodzi swoje roszczenie wyłącznie z nieważnej umowy leasingu konsumenckiego zwrotnego, a wobec czego brak jest podstawy prawnych o uwzględnienie powództwa. Dodatkowo nawet gdyby wskazywaną, jako źródło zobowiązania pozwanej umowę przeanalizować jako umowę pożyczki, to zawierałaby ona postanowienia cechujące się abuzywnością. Z tego względu powództwo podlegało oddaleniu w całości, o czym Sąd orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku. O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II. sentencji wyroku na podstawie art. 98 § 1, 1 1 i 3 kpc w zw. z art. 99 kpc w zw. z art. 108 § 1 kpc i obciążył nimi powódkę jako stronę przegrywającą niniejszy proces w całości, zasądzając od niej na rzecz pozwanej kwotę 1.817 zł obejmującą wynagrodzenie pełnomocnika pozwanej będącego radcą prawnym ustalone w kwocie 1.800 zł stosownie do treści § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r., poz. 118), podwyższone o opłatę skarbową od pełnomocnictw opiewającą na kwotę 17 zł. Zarządzenia: 1. (...) 2. (...) 3. (...) 4. (...) Dnia 17 marca 2026 roku SSR Magdalena Sarzyńska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.