Stosownie bowiem do treści art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j. z dnia 21 czerwca 2024 r. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251) prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze zabudowanym wynosi 50 km/h (z wyjątkiem strefy zamieszkania, gdzie wynosi 20 km/h). W związku z tym, I. W., poruszając się w terenie zabudowanym z prędkością 131 km/h niewątpliwie wykroczył przeciwko przytoczonemu przepisowi o bezpieczeństwie na drogach publicznych, a jego zachowanie wyczerpało dyspozycję wykroczenia z art.
kw penalizującego niestosowanie się przez prowadzącego pojazd do ograniczenia prędkości określonego między innymi ustawą w sytuacji, kiedy przekroczenie to wynosi ponad 30 km/h. W przekonaniu Sądu wymierzona obwinionemu na podstawie art.
kw grzywna w wysokości 3000 złotych odpowiada przede wszystkim stopniowi społecznej szkodliwości czynu I. W.. Ponadto, pozwala na osiągnięcie zapobiegawczych i wychowawczych celów kary w stosunku do obwinionego, a także czyni zadość potrzebie społecznego oddziaływania. W tym miejscu podkreślić należy, że zachowanie obwinionego cechowało się wysoką społeczną szkodliwością, gdyż dotyczyło drastycznego przekroczenia dozwolonej prędkości - o 81 km/h (!) w obszarze zabudowanym, gdzie z racji jego specyfiki oraz względów bezpieczeństwa ruchu dopuszczalna prędkość jest limitowana ustawowo. Z drugiej jednak strony na względzie należało mieć także to, że przekroczenie prędkości miało miejsce już na wyjeździe z miejscowości D., a więc podczas zbliżania się do odcinka drogi, gdzie dopuszczalna prędkość była już wyższa. W związku z tym, mając na uwadze: - rodzaj i charakter naruszonego dobra, tzn. bezpieczeństwo w komunikacji, - okoliczności popełnienia czynu, postać zamiaru i motywację sprawcy tzn. popełnienie go umyślnie w godzinach porannych na drodze przebiegającej przez środek wsi po tym jak minął patrol Policji prowadzący kontrolę ruchu drogowego; - wagę naruszonych obowiązków, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia, tzn. przekroczenie dopuszczalnej prędkości o rażącym charakterze (o 160 % wartości prędkości administracyjnie dozwolonej); - dochody sprawcy (ok. 11 000 zł netto), jego warunki osobiste i rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe; uzasadniony jest wniosek, iż stopień społecznej szkodliwości wykroczenia obwinionego jest bardzo istotny, a najlepiej odpowiada mu wyżej wymieniona kara grzywny, która co prawda wyraźnie przekracza minimalny wymiar kary (800 zł), ale i tak jest bardzo odległa od górnej granicy ustawowego zagrożenia (30 000 zł). Z racji tego, że w chwili orzekania poprzednie ukaranie za wykroczenie z art.
k. 36) - zgodnie z art. 46 § 1 kw - uległo zatarciu, nie może ono uzasadniać przyjęcia powrotności do wykroczenia w rozumieniu art. 38 § 2 kw, nawet wówczas, gdy kolejne wykroczenie zostało popełnione przed upływem terminu przewidzianego dla zatarcia poprzedniego ukarania. Dlatego też, z podstawy prawnej ukarania wyeliminowano art. 38 § 2 kw. W oparciu o art. 119 § 1 kpw w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t. j. Dz. U. z 1983 r. Nr 49 poz. 223 z późn. zm.) Sąd wymierzył obwinionemu opłatę w kwocie 300 zł (3000 x 10 % = 300). Ponadto zaś, na zasadzie art. 119 § 1 kpw zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 4825,80 zł, na którą to złożyło się: 4705,80 zł tytułem należności biegłego wyznaczonego do wydania opinii oraz 120 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania (§ 2 oraz § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia Dz. U. z 2017 r. poz. 2467). Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w wyroku dnia 13 marca 2026 roku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.