Sygn. akt: VIII K 15/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 kwietnia 2025 roku Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie: Przewodniczący Sędzia Anna Kardas Protokolant sekr. s

§ 1k.k.

ORZEKA: I. Przyjmując, iż wina i społeczna szkodliwość czynu zarzucanego oskarżonemu A. B. , który wyczerpuje znamiona występku z art.

§ 1

kk nie są znaczne, a okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, na mocy art. 66 § 1 i 2 kk oraz art. 67 § 1 kk warunkowo umarza postępowanie karne wobec oskarżonego na okres 2 (dwóch) lat próby; II. Na podstawie art. 67 § 3 kk i art. 39 pkt 7 kk orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 500 (pięćset) złotych na rzecz (...); III. Na podstawie art. 67 § 3 kk i art. 39 pkt 3 kk orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku; IV. Na podstawie art. 63 § 4 kk zalicza oskarżonemu na poczet zakazu prowadzenia pojazdów orzeczonego w punkcie III wyroku okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 02 grudnia 2024r.; V. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych tytułem opłaty sądowej, a wydatkami w sprawie obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt VIII K 15/25 Z powodu kłopotów technicznych z użyciem programu (...) odstąpiono od sporządzenia uzasadnienia na formularzu określonym w art. 99 a § 1 kpk; UZASADNIENIE A. B. urodził się (...), ma (...) lat. Zamieszkuje w T.. W dniu 1 grudnia 2024 roku A. B. zaparkował swój pojazd marki N. (...) – nr rej. (...) w T. na ul. (...). Razem z nim w samochodzie znajdował się jego znajomy. Następnie około godziny 22:00 A. B. udał się do sklepu (...) gdzie zakupił alkohol, który potem razem spożyli, skończyli 2 grudnia 2024 r. około 1:00. Po tym spotkaniu A. B. wrócił pieszo do mieszkania przy ul. (...). Wstał o godzinie 7:00, wykonał poranne czynności i zjadła śniadanie. Około godziny 9:00 poszedł ponownie na parking gdzie pozostawił samochód aby do przeparkować bliżej swojego miejsca zamieszkania. Wsiadł do auta i odpalił silnik, ruszył i ustawił samochód w kierunku starego miasta. Wtedy został został zatrzymany przez funkcjonariuszy kontroli drogowej, podczas której został poddany badaniu na zawartość alkoholu. Badanie na zwartość alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu wykazało następujące wyniki. I badanie godz. 09:58 - wynik 0,30 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, II badanie godz. 10:13 - wynik 0,27 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, III badanie godz. 10:46 - wynik 0,199 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, IV badanie godz. 10:49 - wynik 0,192 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, V badanie godz. 11:07 - wynik 0,167 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, VI badanie godz. 11:09 - wynik 0,157 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu. / dowody: wyjaśnienia oskarżonego - k. 14-15, protokół badania trzeźwości analizatorem wydechu - k.2-3; 4-5, notatka urzędowa – 1, A. B. jest bezdzietnym kawalerem. Ma wykształcenie (...) był zatrudniony w (...) sp. z o.o. w T. z wynagrodzeniem około(...) zł miesięcznie. Nie był dotychczas karany sądownie. / dowody : wyjaśnienia oskarżonego i dane z protokołu przesłuchania - k. 14-15, dane o karalności – k.41 / A. B. na etapie postępowania przygotowawczego przyznał się częściowo do popełnienia zarzuconego mu i złożył wyjaśnienia, wskazując że 2 grudnia 2024 r. prowadził ponieważ czuł się dobrze, nie miał świadomości, że w jego organizmie wciąż znajduje się alkohol. Twierdził że dnia poprzedniego wypił wraz ze znajomym wspólnie dwa piwa i jeden likier o pojemności 07l i stężeniu 0,28 % alkoholu. Przed sądem nie złożył wyjaśnień. Stawił się na rozprawę, jednak nie współpracował z sądem, nie pozwolił na odebranie danych, nie akceptował gdy przewodnicząca zwracała się do niego jako do „oskarżonego”. Został pouczony, że udział w rozprawie jest jego prawem a nie obowiązkiem. Po pouczeniu zdecydował się opuścić salę rozpraw, wobec czego sąd postanowił odczytać jego wyjaśnienia złożone w postępowaniu przygotowawczym. Sąd co do zasady dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego aczkolwiek z ostrożnością należało ocenić jego twierdzenia odnośnie ilości spożytego alkoholu, wydaje się mając na uwadze wyniki badań przeprowadzonych w dniu 2 grudnia 2024 r. od godziny 10:00 - że ilość spożytego alkoholu mogła być większa niż deklarował oskarżony. Sąd dał wiarę wszelkim innym przeprowadzonym w sprawie dowodom z dokumentów w szczególności w postaci protokołów oraz danych o karalności. Dokumenty te zostały pozyskane, sporządzone i przeprowadzone zgodnie z wymogami procedury karnej, a żadna ze stron nie zakwestionowała ich rzetelności ani prawdziwości. Korespondowały one ze zgromadzonym materiałem dowodowym i potwierdzały okoliczności zdarzenia. Przestępstwa opisanego w art.

§ 1

kk dopuszcza się kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Przez prowadzenie należy rozumieć kierowanie, a więc wprawianie pojazdu w ruch i manewrowanie nim, co w niniejszej sprawie niewątpliwie miało miejsce ponieważ jak wskazał sam oskarżony po odpaleniu silnika kierował pojazdem przestawiając go z miejsca, w którym został pozostawiony poprzedniego dnia. Prowadzenie pojazdu odbywało się w ruchu lądowym. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza wyjaśnień oskarżonego oraz protokołów z przeprowadzonych badań na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu nie ulegało wątpliwości, że oskarżony w dniu 2 grudnia 2024 roku o godz. 09:50 w T. przy ulicy (...) na wysokości nr(...), będąc w stanie nietrzeźwości, badanie godz. 09:58 z wynikiem 0,30 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, prowadził pojazd marki N. (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym, czym wyczerpał znamiona występku z art.

§ 1kk.

Stan nietrzeźwości został zdefiniowany w 115 § 16 kk i zachodzi on wówczas, gdy zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Prowadzenie przez oskarżonego pojazdu przy zawartości alkoholu 0,30 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu wypełniło znamiona występku określonego w art.

§ 1kk.

Przestępstwo z art.

§ 1

kk należy do przestępstw umyślnych i może być popełnione w zamiarze zarówno bezpośrednim, jak i ewentualnym. W niniejszej sprawie oskarżony dopuścił się przestępstwa umyślnie. Wiedział, że spożywał alkohol do późnych godzin nocnych i nie powinien prowadzić auta. Mimo tego chciał i zdecydował na prowadzenie pojazdu – wskazał że miał zamiar przeparkować pozostawiony samochód bliżej swojego miejsca zamieszkania. Chwilę przed kontrolą odpalił silnik i ruszył autem w tym właśnie celu z parkingu. Niewątpliwie oskarżony – wiedząc że dzień wcześnie spożywał alkohol, co najmniej godził się na to, że znajduje się w stanie nietrzeźwości a mimo to zdecydował się kierować pojazdem mechanicznym. Oskarżony złożył wniosek o warunkowe umorzenie postępowania. W każdym przypadku obowiązkiem sądu stojącego przed wyborem środka reakcji karnej na przestępstwo jest rozważenie, czy sięganie po karę jest konieczne, czy wystarczające będzie zastosowanie warunkowego umorzenia (art. 66 § 1 k.k.). Każdy taki przypadek należy oceniać indywidualnie. Uznając oskarżonego za winnego wskazanego wyżej czynu, mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, Sąd przychylił się do powyższego wniosku i podjął decyzję o warunkowym umorzeniu niniejszego postępowania. Zgodnie z treścią art. 66 § 1 kk Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Warunkowego umorzenia nie stosuje się do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności (art. 66 § 2 kk). Warunkowe umorzenie następuje na okres próby, który wynosi od roku do 3 lat i biegnie od uprawomocnienia się orzeczenia (art. 67 § 1 kk). Przestępstwo z art.

§1k.k.

zagrożone jest karą pozbawienia wolności do lat

1. Jak już wyżej wskazano sąd uznał, że okoliczności przedmiotowej sprawy nie budziły wątpliwości. Nie ulegało kwestii, że oskarżony dopuścił się czynu określonego w zarzucie. Sąd uznał również przy tym, że wina oskarżonego i stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu nie są znaczne. Niewątpliwie oskarżony nie powinien kierować autem wiedząc że do późnych godzin nocnych spożywał alkohol i winien upewnić się jakie jest aktualne stężenie alkoholu w jego organizmie. Należało mieć jednak na uwadze, że przejechał nieznaczną odległość po parkingu a poziom stężania alkoholu wynosił 0.3 mg/l w wydychanym powietrzu. Kolejne przeprowadzone badania wskazywały, że stężenie to z upływem czasu spadało. Wobec powyższego sąd uznał, że podejrzany jest winny, ale stopień jego winy należy ocenić jako nie będący znacznym. Podobnie należało ocenić stopień społecznej szkodliwości czynu. Oskarżony wsiadł do auta nie bezpośrednio po spożyciu alkoholu ale dopiero na następny dzień, a z uwagi na niezwłoczne zatrzymanie do przez patrol na terenie parkingu w tym konkretnym wypadku nie stwarzał on znacznego zagrożenia na drodze dla innych uczestników ruchu. Sąd warunkowo umarzając postępowanie miał także, a może przede wszystkim na uwadze właściwości i warunki osobiste oskarżonego oraz dotychczasowy sposób życia. Oskarżony jest mężczyzną w sile wieku, ma (...)wykształcenie, pracował zawodowo. Nigdy dotąd nie był karany sądownie, w swoim dotychczasowym życiu, przestrzegał porządku prawnego. Sąd dostrzega przy tym oczywiście, że oskarżony nie potrafił się pogodzić z postawionym mu zarzutem oraz samym statusem „oskarżonego” w postępowaniu, jednak nie stało to na przeszkodzie by uznać prognozę co do jego osoby za pozytywną. Przepis art. 67 k.k. stanowi, że okres próby może wynosić od roku do lat
2. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę wiek podejrzanego i jego sytuację życiową, Sąd uznał, że właściwy dla oceny jego pozytywnej prognozy kryminologicznej wystarczający będzie dwuletni okres próby. Taki czas pozwoli zatem podejrzanemu wykazać, iż niniejsze postępowanie miało dla niego walor edukacyjny i nie naruszy on w przyszłości porządku prawnego. W szczególności wykaże, że respektuje orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów. Przepis art. 67 k.k. daje możliwość orzeczenia wobec podejrzanego zakazu prowadzenia pojazdów. Sąd zdecydował się na orzeczenie tego środka karnego w wymiarze minimalnym, tj. na okres jednego roku. W przekonaniu sądu okoliczności czynu nie uzasadniają orzeczenia tego zakazu w wymiarze wyższym z uwagi na niewysokie stężenie alkoholu. Z drugiej strony należało mieć na względzie, że oskarżony zamierzał się przemieszczać samochodem po mieście, a udaremnione to zostało poprzez zatrzymanie do kontroli drogowej. Kara, podobnie jak środki karne aby były skuteczne tzn. aby doprowadziły do zmiany zachowania sprawcy i świadomości obywateli muszą spełniać pewne warunki. Po pierwsze muszą być natychmiastowe (jak np. zatrzymanie prawa jazdy), współmierne do winy oraz nieuchronne. W przekonaniu sądu, szczególną rolę odgrywają środki karne w przypadku warunkowego umorzenia postępowania. Przy braku kary to one spełniają funkcję wychowawczą i prewencyjną. Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu komunikacji popełniane w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środków odurzających wymagają zdecydowanej reakcji organów państwa ponieważ są nagminne. W przekonaniu sądu w przypadku warunkowego umorzenia postępowania to właśnie zakaz prowadzenia pojazdów który będzie realny i dolegliwy pozwoli najlepiej zweryfikować przebieg okresu próby u oskarżonego i jego stosunek do popełnionego czynu. Sąd skorzystał z również z dyspozycji art. 67 § 3 kk i orzekł obowiązek spełnienia świadczenia pieniężnego w wysokości 500 zł. Orzeczenie to przyczyni się do wzmocnienia siły oddziaływania wyroku, a jednocześnie będzie dodatkowym bodźcem służącym powstrzymaniu oskarżonego od popełnienia w przyszłości kolejnego przestępstwa. Na podstawie art. 63 § 4 kk są zaliczył na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 2 grudnia 2024 roku. Sąd zasądził od oskarżonego kwotę 60 złotych tytułem opłaty sądowej a wydatkami w sprawie obciążył Skarb Państwa.