I. uznaje oskarżonego W. S. za winnego popełnienia czynu zarzucanego aktem oskarżenia, stanowiącego występek z art.
i za to przestępstwo na podstawie art.
wymierza oskarżonemu W. S. karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 69 § 1 k.k. w zw. z art. 70 § 1 k.k. warunkowo zawiesza wykonanie kary pozbawienia wolności wymierzonej w punkcie I wyroku na 2 (dwu) letni okres próby; III. na podstawie art. 42 § 2 k.k. wymierza oskarżonemu W. S. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 (pięciu) lat; IV. na podstawie art. 43a § 2 k.k. wymierza oskarżonemu W. S. środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 7000 (siedmiu tysięcy) złotych; V. na podstawie art. 44b § 2 k.k. w zw. z art.
orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości samochodu osobowego szczegółowo opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr (...) w kwocie (...) (czterdziestu dwóch tysięcy dziewięciuset dziewiętnastu) złotych; VI. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonego W. S. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 500 (pięciuset) złotych tytułem częściowych kosztów sądowych opłaty, zaś na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonego z obowiązku ich uiszczenia w pozostałej części. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 686/24 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW 1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. W. S. w dniu 11 maja 2024 roku w miejscowości N. ul. (...) i ul. (...), rejonu (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości przy stwierdzonym stężeniu alkoholu w wydychanym powietrzu na urządzeniu A. I.: I badanie – 0,92 mg/l, II badanie – 0,95 mg/l, weryfikacja na urządzeniu (...): I badanie – 0,95 mg/l, II badanie – 0,96 mg/l, prowadził w ruchu lądowym samochód m-ki H. o nr rej. (...) Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 11 maja 2025 roku funkcjonariusz (...) J. R.
Zgodnie z treścią art.
odpowiedzialności karnej za ten czyn zabroniony podlega ten, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Bezsporne jest, iż owy typ czynu zabronionego jest typem powszechnym i formalnym tj. takim, do którego popełnienia zdolna jest każda osoba zdatna do ponoszenia odpowiedzialności karnej i do którego dokonania nie jest konieczne powstanie jakiejkolwiek zmiany w otaczającej nas rzeczywistości. Odnosząc się do zawartych w tym przepisie znamion należy przypomnieć, iż pojęcie ruchu lądowego jest znacznie szersze aniżeli poruszanie się przez sprawce po drogach publicznych. Jak wskazał bowiem SN w wyroku w sprawie III KK 472/16 kryterium "ruchu lądowego" należy wiązać nie tyle z formalnym statusem konkretnej drogi, czy też określonego miejsca, lecz z faktyczną dostępnością i rzeczywistym jego wykorzystaniem dla ruchu pojazdów i innych uczestników. Nadto wypada zauważyć, iż również pojęcie pojazdu mechanicznego posiada swoją jurydyczną definicję, zgodnie z którą tego rodzaju przedmiotem jest pojazd, którego normalne użycie wiąże się z pracą jednostki napędowej w postaci silnika.. Nadto trzeba stwierdzić, iż w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego prowadzeniem pojazdu mechanicznego jest każde nadawanie mu kierunku jazdy oraz prędkości, niezależnie od tego czy do wykonywania tych czynności in conctreto został użyty silnik. Jednocześnie konieczne jest zwrócenie uwagi, iż stan nietrzeźwości w polskim systemie prawa karnego posiada swoją definicje legalną zawartą w art. 115 § 16 k.k. i w świetle tego przepisu jest to przypadek, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub gdy zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Oczywiście z uwagi na brak zawarcia klauzuli nieumyślności dla przyjęcia tego występku niezbędne jest aby sprawca działał co najmniej z zamiarem wynikowym tj. posiadał świadomość możliwości jego popełnienia i przy tym godził się na realizacji wyżej opisanych znamion przedmiotowych. Biorąc owe wskazanie pod uwagę wyżej przytoczone rozważania teoretyczne Sąd Rejonowy nie miał żadnej wątpliwości, iż W. S. swoim zachowaniem wypełnił wszystkie znamiona zarzucanego mu występku. W pierwszej kolejności należy w sposób nie budzący wątpliwości wskazać, iż to sam oskarżony nadawał zarówno kierunek jazdy prowadzonego przez siebie pojazdu jak i wyznaczał jego prędkość. Okoliczność ta ma w realiach niniejszej sprawy charakter oczywisty, biorąc pod uwagę, iż tylko W. S. znajdował się w tym pojeździe. Co więcej samochód ten przemieszczał się na przestrzeni kilkunastu kilometrów (trasa Ś. – N.), do czego konieczne było podjęcie szeregu aktywności ze strony jego kierowcy, które łącznie można określić mianem prowadzenia. Sam oskarżony wyjaśnił bowiem iż poruszał się między innymi drogą krajową K - 75. E. trzeba stwierdzić, iż W. S. niewątpliwie prowadził pojazd samochód osobowy marki H. (...). Nadto elementarna wiedza z zakresu mechaniki pozwala stwierdzić, iż nieodłącznym elementem konstrukcji tegoż rodzaju pojazdu jest silnik spalinowy. Co więcej jest to jedyny napęd tego rodzaju pojazdu i niemożliwe jest jego normalne używanie bez pracy silnika mechanicznego. Tym samym oczywistym jest, iż pojazd, którym poruszał się oskarżony W. S. zalicza się do kategorii desygnatów pojęcia pojazd mechaniczny. Nadto Sąd Rejonowy ocenił, iż w świetle samych wyjaśnień oskarżonego W. S. prowadził ów pojazd po drodze publicznej . Zatem trywialnym jest także wskazywanie, że owo prowadzenie spełniało znamię modalizujace w postaci pojęcia ruchu lądowego. Nadto jak wynika z całości zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego oskarżony w chwili czynu znajdował się w stanie nietrzeźwości. Nadto w świetle ogółu okoliczności niniejszej sprawy, w tym opinii wyjaśnień oskarżonego czy danych ujawnionych w protokole badania trzeźwości oczywiste było, ze W. S. tego czynu dopuścił się w zamiarze bezpośrednim. Tak tylko można interpretować sytuacje, oskarżony prowadził pojazd mechaniczny przy stwierdzonym u oskarżonego stężeniu alkoholi, który niejako implikuje świadomość zaistnienia stanu nietrzeźwości. Dlatego też Sąd Rejonowy był zobligowany stwierdzić, iż oskarżony W. S. zrealizował w całości także znamiona podmiotowe występku opisanego w art.
Powyższe stwierdzenie aktualizuje konieczność oceny kolejnego elementu struktury przestępstwa tj. stopnia społecznej szkodliwości. Rozpatrując tę problematykę należy stwierdzić, iż ustawodawca w art. 115 § 2 k.k. zawarł zamknięty katalog kwantyfikatorów stopnia społecznej szkodliwości. Zgodnie z tym przepisem Sąd oceniając stopień społecznej szkodliwości danego czynu jest zobowiązany wziąć pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. W ocenie Sądu Rejonowego czyn oskarżonego W. S. był społecznie szkodliwy w rozumieniu art. 1 § 2 k.k, a stopień jego społecznej szkodliwości należy ocenić jako znaczny na gruncie występku z art.
k.k., wykluczający w ocenie Sądu możliwość zastosowania warunkowego umorzenia postępowania. W tym aspekcie należy zwrócić uwagę, iż W. S. prowadził pojazd mechaniczny w stanie istotnego stanu nietrzeźwości. Tak tylko można utożsamiać sytuacje, kiedy to poziom stężenia alkoholu w wydychanym przez nią powietrzu prawie 4 krotnie przekroczył normę odróżniającą przestępstwo od wykroczenia, a przy tym ponad 9 krotnie zawartość alkoholu uprawniająca do prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. Z uwagi na taki, a nie inny stan psychofizyczny oskarżonego W. S. jednocześnie poziom abstrakcyjnego zagrożenia dla dobra prawnego w postaci bezpieczeństwa w komunikacji był automatycznie znacznie wyższy, niż w sytuacji gdyby oskarżony prowadził ten pojazd przy stężeniu granicznym – o czym świadczy zresztą szereg opracowań naukowy wskazujący na wprost proporcjonalne prawdopodobieństwo spowodowania wypadku w zależności od wysokości stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu. Wypada przy tym nadmienić, iż owo stężenie alkoholu w organizmie W. S. przełożyło się na jego technikę jazdy, co wzbudziło nieufność innych kierujących, którzy o tym fakcie zawiadomili Policje. Co więcej należy w tym zakresie zwrócić uwagę, że stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego W. S. był katalizowany przez miejsce prowadzenia przez oskarżonego tego pojazdu. Tutaj trzeba zwrócić uwagę, że oskarżony prowadził swój pojazd na przestrzeni kilkunastu kilometrów między innymi po drodze krajowej, charakteryzującą się dużą ilością zdarzeń drogowych. Równocześnie wypada zwrócić uwagę, iż oskarżony nie był w sytuacji, kiedy to podróż samochodem była dla niego koniecznością – jak sam wyjaśnił, miał przyjść do pracy 12 godzin później. W związku z powyższym Sąd Rejonowy stwierdził, iż owo zachowanie jest karygodne i jako takie spełnia materialną definicję przestępstwa. Czyn oskarżonego W. S. był także zawiniony w świetle normatywnej teorii winy recypowanej w polskim systemie prawa karnego w art. 1 § 3 k. k. Zgodnie z tą teorią czyn sprawcy można uznać za zawiniony wtedy gdy można postawić mu prawnie relewantny zarzut braku posłuchu dla normy sankcjonowanej. W okolicznościach niniejszej sprawy wina oskarżonego W. S. jest pełna i brak jest żadnych powodów do limitowania jej stopnia. W tym zakresie znaczny stopień winy oskarżonego, jak również znaczny stopień społecznej szkodliwości tego czynu nie pozwalał na zastosowanie wobec W. S. instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego, pomimo posiadania przez niego przymiotu osoby niekaranej i pozytywnej opinii środowiskowej. Mianowicie oskarżony W. S. jest osobą dorosłą, posiadającą już spory bagaż doświadczenia życiowego. Nadto oskarżony z racji długoletniego doświadczenia w charakterze kierowcy winien w sposób ponadstandardowy zdawać sobie sprawę z absolutnego charakteru zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Stąd też mając na uwadze powszechność tego rodzaju procederów oskarżony z pewnością posiadał dobrze zinternalizowany zakaz kierowania pojazdami mechanicznymi w stanie nietrzeźwości. Równocześnie nie można zasadnie twierdzić, że oskarżony działał w stanie wyższej konieczności czy innej anormalnej sytuacji motywacyjnej, choćby częściowo limitującej stopień jego zawinienia. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, iż oskarżony W. S. w świetle opinii biegłych lekarzy psychiatrów w chwili czynu posiadał zachowaną zdolność rozpoznania jego znaczenia oraz pokierowania swoim postępowaniem. Nie sposób jest też twierdzić, iż W. S. znajdował się w sytuacji atypowego upojenia alkoholem. Stąd też Sąd Rejonowy stwierdził, iż czyn oskarżonego W. S. był zawiniony w rozumieniu art. 1 § 3 k.k., a sprawie brak było okoliczności limitujących stopień jego winy, co uniemożliwiało zastosowanie wobec oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego w połączeniu ze stwierdzeniem dość znacznego stopnia społecznej szkodliwości tego czynu. Biorąc pod uwagę całość poczynionych wyżej rozważań Sąd Rejonowy w punkcie I uzasadnianego wyroku uznał W. S. za winnego czynu zarzucanego aktem oskarżenia, stanowiącego występek z art.
☐ 3.
Mianowicie decyzją ustawodawcy podniesiono górną granicę ustawowego zagrożenia do poziomu 3 lat pozbawienia wolności, gdzie od tej pory możliwość zastosowania wobec sprawcy kary o charakterze wolnościowym limitowana jest tylko poprzez instytucje, o której mowa w art. 37a § 1 k.k Aktualne dyrektywy sądowego wymiaru są wysłowione przez ustawodawcę w art. 53 k.k. Według brzmienia tego przepisu sąd wymierza karę wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych w ustawie, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego. Dolegliwość kary nie może przekraczać stopnia winy. Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza w razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego. Dodatkowo ustawodawca na wzór kodeksu wykroczeń zawarł przykładowy katalog okoliczności łagodzących i obostrzających odpowiedzialność karną. Za okoliczności obostrzające ustawodawca uznał : 1urzednia karalność za przestępstwo umyślne lub podobne przestępstwo nieumyślne,2) wykorzystanie bezradności, niepełnosprawności, choroby lub podeszłego wieku pokrzywdzonego;3)sposób działania prowadzący do poniżenia lub udręczenia pokrzywdzonego;4)popełnienie przestępstwa z premedytacją;5)popełnienie przestępstwa w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie;6)popełnienie przestępstwa motywowanego nienawiścią z powodu przynależności narodowej, etnicznej, rasowej, politycznej lub wyznaniowej ofiary albo z powodu jej bezwyznaniowości;7) działanie ze szczególnym okrucieństwem; 8)popełnienie przestępstwa w stanie po spożyciu alkoholu lub środka odurzającego, jeżeli ten stan był czynnikiem prowadzącym do popełnienia przestępstwa lub istotnego zwiększenia jego skutków;9)popełnienie przestępstwa we współdziałaniu z nieletnim lub z wykorzystaniem jego udziału. Natomiast otwarty katalog okoliczności łagodzących odpowiedzialność karną składa się z następujących podpunktów: 1) popełnienie przestępstwa w wyniku motywacji zasługującej na uwzględnienie;2)popełnienie przestępstwa pod wpływem gniewu, strachu lub wzburzenia, usprawiedliwionych okolicznościami zdarzenia;3)popełnienie przestępstwa w reakcji na nagłą sytuację, której prawidłowa ocena była istotnie utrudniona z uwagi na okoliczności osobiste, zakres wiedzy lub doświadczenia życiowego sprawcy;4)podjęcie działań zmierzających do zapobieżenia szkodzie lub krzywdzie, wynikającej z przestępstwa, albo do ograniczenia jej rozmiaru5)pojednanie się z pokrzywdzonym;6)naprawienie szkody wyrządzonej przestępstwem lub zadośćuczynienie za krzywdę wynikłą z przestępstwa;7)popełnienie przestępstwa ze znacznym przyczynieniem się pokrzywdzonego;8)dobrowolne ujawnienie popełnionego przez siebie przestępstwa organowi powołanemu do ścigania przestępstw. Owe zasady sądowego wymiaru kary należy stosując się do dyspozycji art. 56 k.k. rozciągnąć także na orzeczenie co do innych środków reakcji karnej o charakterze penalnym przewidzianych w kodeksie karnym. Na powyższe reguły rządzące sposobem ustalenia kary właściwej zarówno do osoby jak i czynu sprawcy należy nałożyć także zasadę wynikającą z art. 58 § 1 k.k., zgodnie z która w przypadku gdy górna granica ustawowego zagrożenia danego występku nie przekracza 5 lat sąd może zastosować karę pozbawienia wolności tylko w przypadku gdyby inna kara nie mogła przynieść oczekiwanego efektu. W ocenie Sądu Rejonowego pomimo braku uprzedniej karalności W. S. w realiach przedmiotowej sprawy tylko i wyłącznie wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności spełni dyrektywy prewencji generalnej i indywidualnej. Tutaj należy odnieść się przede wszystkim do okoliczności przedmiotowych tego czynu wskazujące na istotny – dość znaczny stopień społecznej szkodliwości zachowania oskarżonego. Raz jeszcze należy przypomnieć, że W. S. poruszał się bardzo ruchliwymi drogami na przestrzeni kilkunastu kilometrów. Co więcej sposób jego jazdy zwracał uwagę innych uczestników ruchu drogowego, co było przyczyną powzięcia w tej sprawie interwencji funkcjonariuszy (...). Do tego ów czyn został popełniony, w stanie nietrzeźwości wielokrotnie przekraczającej próg różnicujący przestępstwo od wykroczenia. Nadto czynu tego oskarżony W. S. dopuścił się nie mając szczególnej motywacji do naruszenia normy sankcjonowanej. Tutaj należy zauważyć, iż oskarżony znajdując się w stanie nietrzeźwości nie tylko nie powinien w ogóle nie myśleć o prowadzeniu pojazdu, lecz także winien zaniechać zamiaru świadczenia pracy i to na stanowisku pracownika ochrony. Brak jest również jakichkolwiek okoliczności limitujących winę oskarżonego. Zatem nie sposób argumentować, że wymierzenie W. S. kary najłagodniejszego rodzaju tj. grzywny mogłoby w sposób adekwatny odzwierciedlić charakter tego czynu. Nadto na względzie należało mieć także konieczność wymierzenia oskarżonemu środka karnego w postaci świadczenia na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej oraz obligatoryjnego w realiach tej sprawy przepadku równowartości prowadzonego w chwili czynu pojazdu mechanicznego w kontekście przeciętnej sytuacji materialnej oskarżonego W. S.. Kolejno wypada zwrócić uwagę na okoliczności indywidualizujące osobę sprawcy, który jest osobą w wieku emerytalnym, pracującym na podstawie umowy o pracę. Co więcej w przypadku uprawomocnienia się tego skazania owa dalsza praca na tym stanowisku może być wyklucza z uwagi na wymów posiadania przez pracowników ochrony przymiotu niekaralności. Oskarżony jest także osobą w starszym wieku, która od wielu lat leczy się psychiatrycznie, a także zmaga z uzależnieniem od alkoholu. E. w realiach tej sprawy wykonanie kary ograniczenia wolności czy to w formie prac społecznych czy też potrącenia wynagrodzenia za pracę mogłaby być znacznie utrudniona. Toteż z uwagi na indywidualne właściwości oskarżonego kara ograniczenia wolności – która to kara mogłaby jawić się jako kara adekwatna to stopnia społecznej szkodliwości tego czynu, wydaje się w ocenie Sądu naruszać dyrektywy zawarte art. 58 § 2a k.k. To wszystko sprawiło, że Sąd Rejonowy w punkcie I wyroku wymierzył oskarżonemu W. S. karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Owa kara uwzględnia znacznym stopień społecznej szkodliwości tego czynu, brak okoliczności limitujących poziom zawinienia, a z drugiej strony dotychczasową niekaralność oskarżonego. Wypada przy tym zaznaczyć, iż kara ta została orzeczona w zaledwie 1/6 górnej wysokości przewidzianej dla sprawców tego rodzaju przestępstwa. W. S. II I Jednocześnie mając na uwadze, że oskarżony W. S. jest osobą niekaraną, posiadającą ustabilizowaną linie życiową:, posiada on stałe zajęcie zarobkowe, nie jest kojarzony ze środowiskiem kryminogennym, a także co istotne nigdy wcześniej nie był notowany jako sprawca naruszający reguły ruchu drogowego Sąd Rejonowy zdecydował się zastosować wobec oskarżonego dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej w punkcie I wyroku kary. Tutaj należało zważyć, iż oskarżony od ponad 40 lat jest osobą podlegającą odpowiedzialności karnej i dotychczas nie był ona notowany. W. S. nie był też notowany jako sprawca wykroczeń drogowych. Co więcej jak wynika z zaświadczeń przedłożonych przez oskarżonego, oskarżony zdał sobie sprawę ze swojego uzależnienia od alkoholu i podjął terapię uzależnień, której ewentualne powodzenie znacząca będzie redukować możliwość ponownego wejścia przez oskarżonego na drogę przestępstwa. Oskarżony posiada także pozytywną opinie środowiskową, co wynika wprost z wywiadu przeprowadzonego przez kuratora. Dlatego też należy uznać, że czyn W. S. miał charakter incydentalny, a sam oskarżony zasługuje na dobrodziejstwo probacji. Dalej okres 2 lat jawi się wystarczający aby zweryfikować wyżej postawioną pozytywną prognozę kryminologiczną. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sad w punkcie II uzasadnianego wyroku warunkowo zawiesił wykonanie kary pozbawienia wolności wymierzonej w punkcie I wyroku na 2 letni okres próby. W. S. III I Natomiast w punkcie III uzasadnianego wyroku Sąd Rejonowy orzekł wobec oskarżonego W. S. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat. W tej mierze wypada nadmienić, iż w przypadku skazania sprawcy za występek z art. 178 a § 1 k.k. Sąd zobligowany jest do wymierzenia tego rodzaju środka karnego na okres co najmniej 3 lat. Niemniej jednak owa dyspozycja art. 42 § 2 k.k. nie może powodować swoistego automatyzmu w określeniu okresu trwania tego środka karnego. Jak już zostało nadmienione dyrektywy określone w art. 53 k.k. mają zastosowanie także do orzekania środków karnych. Natomiast ustawodawca przewidział, iż na podstawie rzeczonego przepisu przedmiotowy środek karny można wymierzyć w granicach od 3 do 15 lat. W związku z powyższym Sąd określając długość obowiązywania przedmiotowego środka karnego zobowiązany był do zwrócenia uwagi na wysokość stężenia alkoholu w organizmie oskarżonego, a także innych okoliczności wpływających na stopień społecznej szkodliwości tego czynu czy też uzasadniających konieczność eliminacji W. S. z grona aktywnych użytkowników samochodów, a także realizacje dyrektyw prewencji generalnej obrazującej w konieczności wytworzenia w społeczeństwie świadomości niezwykle dolegliwych konsekwencji związanych z prowadzeniem pojazdów mechanicznych w stanie nietrzeźwości. W ocenie Sądu Rejonowego znaczny poziom alkoholu w organizmie oskarżonego w połączeniu z pozostałymi okolicznościami przedmiotowymi zachowania oskarżonego wymienionymi przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości uniemożliwia ograniczenie się przez Sąd do ustawowego minimum przewidzianego w art. 42 § 2 k.k. Jeszcze raz należy wskazać, iż oskarżony znajdował się w stanie psychofizycznym prowadzącym do powodowanie realnego zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym i orzeczenie wobec niego zakazu prowadzenia pojazdów w wymiarze przekraczającym ustawowe minimum jawi się jako zasadne nie tylko ze społecznym odbiorem tego rodzaju orzeczeń sądowych tj. realizacją dyrektyw prewencji generalnej, lecz także przede wszystkim z zasadą indywidualizacji kary i środków karnych zarówno w aspekcie do osoby sprawcy, ale także do społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu.. Nadto Sąd Rejonowy zwrócił uwagę, iż w niniejszej sprawie brak jest okoliczności limitujących poziom winy oskarżonego w świetle normatywnej teorii winy funkcjonującej w polskim porządku prawa karnego.. Oczywiście Sąd Rejonowy zdaje sobie sprawę, iż funkcjonowanie tego zakazu będzie dla oskarżonego z pewnością dolegliwe, niemniej owa dolegliwość jest konieczna z uwagi na przypisanie oskarżonemu przestępstwa cechującego się istotnym stopniem społecznej szkodliwości, a owa dolegliwość w ocenie Sądu nie wykracza poza typowe skutki wykonywania tego środka karnego. Co więcej oskarżony inkryminowanego czynu tego dopuścił się bez szczególnego powodu. Stąd też w punkcie III wyroku Sąd wymierzył W. S. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat. W. S. IV I W punkcie IV wyroku Sąd orzekł wobec W. S. środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 7000 złotych. W tym miejscu należy odwołać się do wcześniejszych rozważań negujących możliwość poprzestania na minimalnej kwocie tego świadczenia przewidzianej przez ustawodawcę, tj. kwocie 5000 złotych. Warto zwrócić uwagę, iż Sąd Rejonowy zdecydował ograniczyć się tylko nieznacznie wykroczyć poza ustawowe minimum przewidzianego przez art. 43 a § 2 k.k., gdzie górną granicą przewidzianą przez ustawodawcę jest przecież kwota 60000 złotych. Powodem owego ograniczenia jest przeciętna sytuacja materialna oskarżonego, który to uzyskuje wynagrodzenie za pracę – zbliżone do ustawowego minimum. Z drugiej strony jak już zwrócono uwagę należało zwrócić także uwagę na okoliczności przedmiotowe tego przestępstwa, które wiązały się ze ponadprzeciętnym zagrożeniem dla bezpieczeństwa w komunikacji, a konkretnie dla wielu użytkowników ruchu lądowego, którzy poruszali się w tym czasie w rejonie pojazdu prowadzonego przez oskarżonego. Stąd też w punkcie IV wyroku Sąd wymierzył oskarżonemu W. S. środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 7000 złotych. W. S. V I Następnie należało zwrócić uwagę, iż przedmiotowy czyn został popełniony 11 maja 2024 roku, a więc już po wejściu w życie nowelizacji kodeksu karnego wprowadzającego do polskiego porządku prawnego pojęcie obligatoryjnego bądź fakultatywnego przepadku pojazdu mechanicznego. W tym miejscu należy stwierdzić, iż ustawodawca w art.
wskazał, iż sąd orzeka przepadek, o którym mowa w art. 44b, w razie popełnienia przestępstwa określonego w § 1 lub 4, chyba że zawartość alkoholu w organizmie sprawcy przestępstwa określonego w § 1 była niższa niż 1,5 promila we krwi lub 0,75 mg/dm3 w wydychanym powietrzu albo nie prowadziła do takiego stężenia. Sąd może odstąpić od orzeczenia przepadku, jeżeli zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. Przekładając owo sformułowanie na okoliczności niniejszej sprawy należy zważyć, iż oskarżony W. S. znajdował się w stanie nietrzeźwości, gdzie zawartość alkoholu w wydychanym przez niego powietrzu istotnie przekroczyła 0,75 mg/l. E. co do zasady Sąd Rejonowy winien orzec w tym przepadku przepadek pojazdu mechanicznego prowadzonego przez sprawcę. W realiach niniejszej sprawy nie zachodzą też żadne ekstraordynaryjne przesłanki, które przemawiałyby za odstąpieniem od tego rodzaju reakcji karnej. W tym postępowaniu oskarżony nie wykazał, aby jego przestępstwo zostało popełnione w jakiejś motywacji, która chociażby częściowo limitowała jego zawinienie. Do tego warto zwrócić uwagę na zwiększony poziom abstrakcyjnego zagrożenia dla dobra prawnego w postaci bezpieczeństwa w komunikacji wynikający z czasu i miejsca prowadzenia pojazdu, a także pokonania przez oskarżonego w takim stanie odległości kilkunastu kilometrów. Także właściwości osobiste oskarżonego nie przemawiają za odstąpieniem od tego rodzaju reakcji karnej. Oskarżony jest osobą nie mającą nikogo na swoim utrzymaniu. Nadto oskarżony ma zapewnione własne potrzeby mieszkaniowe poprzez posiadanie własnościowego domu jednorodzinnego. Nadto zarówno W. S. jak i jego żona posiadają już uprawnienia emerytalne, toteż ich podstawowe potrzeby majątkowe są zapewnione. Tym samym w realiach tej sprawy nie zachodzi wyjątkowy wypadek pozwalający na rezygnacje z orzeczenia przepadku. Kolejnym aspektem, który należy omówić uzasadniając zastosowaną reakcje karną jest okoliczność faktyczna polegająca na stwierdzeniu, iż kierowany przez oskarżonego pojazd mechaniczny nie stanowił jego wyłącznie własności, lecz majątek wspólny. Fakt ten wynika wprost z wyjaśnień oskarżonego, które to Sąd Rejonowy uznał w tym zakresie za wiarygodne. Oskarżony nie miałby przy tym żadnego interesu w składaniu fałszywych depozycji, gdyż orzeczenie przepadku pojazdu jawi się jako instytucja bardziej dotkliwa, aniżeli przepadek jego równowartości. Samo istnienie tego ustroju małżeńskiego zostało potwierdzone w wywiadzie środowiskowym. Do tego rodzaju przyjęcie jest zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, w połączeniu z właściwościami i warunkami osobistymi W. S.. W związku z powyższym tokiem rozumowania Sąd Rejonowy przyjął, iż fakt prowadzenia pojazdu przez W. S., który stanowił przedmiot małżeńskiej wspólności majątkowej obligował do orzeczenia przepadku równowartości tego pojazdu. Zarazem należy zwrócić uwagę, iż w postępowaniu przygotowawczym zaniechano uzyskania danych niezbędnych do ustalenia wartości prowadzonego w chwili czynu pojazdu na podstawie kryteriów określonych w art. 44b § 2 k.k. Sąd Rejonowy pomimo istotnego braku postepowania przygotowawczego jakim był brak poczynienia ustaleń odnoszących się do ustalenia wartości pojazdu prowadzonego przez W. S. powziął owe czynności z urzędu i na podstawie specyfikacji technicznej prowadzonego przez oskarżonego pojazdu tj. uwzględniając jego markę, model, rok produkcji, przebieg oraz rodzaj nadwozia i ilość drzwi wyszukał na najbardziej popularnym polskim portalu motoryzacyjnym (...) pojazdy oferowane do sprzedaży zbliżone do owych specyfikacji odniesionych do pojazdu kierowanego przez W. W.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.