VII C 1403/23

Sygn. akt VII C 1403/23 upr. UZASADNIENIE W dniu 11 grudnia 2023 roku (data prezentaty Sądu) powód B. U. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata ( pełnomocnictwo k.10), wniósł pozew przeciwko pozwanemu (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w X. o zasądzenie łącznie kwoty 15.161,57 zł tytułem odszkodowania, w tym: 9.950,88 zł tytułem kosztów naprawy pojazdu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 27 lutego 2023 roku do dnia zapłaty, kwotę 4.710,69 zł kosztu najmu zastępczego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 28 kwietnia 2023 roku do dnia zapłaty oraz 500 zł zwrotu poniesionych kosztów obsługi szkody z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 13 października 2023 roku do dnia zapłaty. Jednocześnie wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów procesów w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 23 stycznia 2023 roku doszło do zdarzenia komunikacyjnego w wyniku, którego doszło do uszkodzenia pojazdu marki C. o nr rejestracyjnym (...) należącym do powoda. Podał, że sprawca kolizji posiadał ubezpieczenie OC w pozwanym towarzystwie ubezpieczeń. (...) Zakład Ubezpieczeń Spółka Akcyjna z siedzibą w X. uznał swoją odpowiedzialność za przedmiotową szkodę i wypłacił kwotę 10.899,41 zł lecz w ocenie powoda wypłacone odszkodowanie było niesłusznie zaniżone. W celu weryfikacji wysokości kosztów zapłaty zlecił sporządzenie prywatnej kalkulacji z której wynika, że koszt naprawy pojazdu wynosił 22.048,88 zł. W odpowiedzi na otrzymany kosztorys, pozwany sporządził wycenę wartości pojazdu na dzień szkody na kwotę 20.798 zł i poinformował powoda, że koszt naprawy przekracza jego wartość wobec czego szkoda zostanie rozliczona jako całkowita. Ostatecznie pozwany przesłał powodowi rozliczenie szkody całkowitej na kwotę 12.098 zł jako różnicę pomiędzy wartością pojazdu na dzień szkody 20.798 zł, a wartością pojazdu w stanie uszkodzonym 8.700 zł. Powód nie zgodził się z decyzją pozwanego o rozliczeniu szkody jako całkowitej, podnosząc że przy wyliczeniu wartości pojazdu na dzień szkody pozwany nie uznał w całości zamontowanego wyposażenia pojazdu, skutkiem czego było zaniżenie wartości pojazdu na dzień szkody i rozliczenie jej jako całkowitej. Odnośnie kosztów najmu pojazdu zastępczego powód podał, że z uwagi na uszkodzenia pojazdu został on oddany do zakładu naprawczego. Z uwagi na to, że został pozbawiony możliwości korzystania z pojazdu do realizacji czynności dnia codziennego wynajął pojazd zastępczy o czym zawiadomił pozwanego. Ponadto przesłał umowę najmu na kwotę 7.670 zł za wynajem pojazdu za okres 59 dni po stawce 130 zł brutto. Pozwany przyznał powodowi kwotę 2.747,94 zł tytułem zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego za okres 26 dni przy stawce 105,69 zł. Powód argumentował, że do wydłużenia okresu najmu doszło z przyczyn od niego niezależnych wskazując, że w dniu 23 stycznia 2023 roku doszło do szkody, 24 stycznia 2023 roku doszło do wynajmu pojazdu zastępczego, w dniu 26 stycznia 2023 roku zgłoszono szkodę, 31 stycznia 2023 odbyły się oględziny, 1 lutego 2023 roku otrzymał zakres uszkodzeń po pierwszych oględzinach, kolejnego dnia pojazd został rozbrojony, w celu uzupełnienia zakresu uszkodzeń zgłoszono oględziny dodatkowe, 7 lutego 2023 roku zostały przeprowadzone oględziny dodatkowe, 10 lutego 2023 roku z uwagi na błędy w otrzymanej kalkulacji wysłano do pozwanego prawidłową kalkulację naprawy wraz z wyceną wartości pojazdu na dzień szkody, 15 lutego 2023 roku pozwany poinformował o rozliczeniu szkody jako całkowitej, 15 lutego 2023 roku po przeanalizowaniu dokumentów okazało się, że nie występują symptomy szkody całkowitej, zwrócono się do Towarzystwa (...) o przesłanie zweryfikowanej wartości rynkowej pojazdu oraz kosztorysu naprawy, które to prośby ponawiano w kolejnych monitach, w dniu 24 lutego 2023 roku powód otrzymał maila z informacją, że wartość rynkowa pojazdu jest prawidłowa, w kolejnych ponowienie były wysłane monity do pozwanego o nadesłanie wartości rynkowej pojazdu i kosztorysu naprawy. W dniu 9 marca 2023 roku powód otrzymał zweryfikowaną wartość rynkową pojazdu, która po przeanalizowaniu zaprzeczyła wystąpieniu szkody całkowitej, wobec czego wysłano maila do pozwanego o akceptację kosztorysu naprawy. W dniach: 14 i 15 marca 2023 roku wysłane zostały przez stronę powodową monity do pozwanego, zaś 15-16 marca 2023 roku z uwagi na bierną postawę pozwanego rozpoczęto naprawę pojazdu. W dniu 16 marca 2023 roku powód otrzymał zatwierdzony kosztorys naprawy, zaś w dniu 17 marca 2023 roku rozpoczęto naprawę (dzień 1 z 5 technologicznych). 18-19 marca 2023 roku stanowiły dni wolne od pracy wobec czego w dniach od 20-23 marca 2023 roku kontynuowano naprawę. Powód twierdził, że najem zakończył się w dniu 24 marca 2023 roku. Odnośnie żądania zwrotu kosztów obsługi szkody wskazał, że poszkodowany nie posiadał stosownej wiedzy dotyczącej likwidacji szkody i z tego względu wynajął firmę, która udzieliła mu fachowej pomocy, sporządziła kalkulację naprawy, zlecała i uczestniczyła w oględzinach, weryfikowała dokumentację przedstawioną przez pozwanego i w związku z tym poniósł koszt obsługi szkody w wysokości 500 zł. Powód podał, że pełnomocnik powoda pismem z dnia 28 września 2023 roku wezwał pozwanego do dobrowolnej wypłaty należnego odszkodowania. Wskazał, że niniejszym pozwem dochodzi różnicy pomiędzy wypłaconym odszkodowaniem, a należnym. Odnośnie żądania odsetek wskazał, że zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni od zgłoszenia szkody. Termin upłynął z dniem 25 lutego 2023 roku, a od dnia następnego pozwany pozostaje w zwłoce. Odnośnie żądania w zakresie zwrotu kosztów najmu powód przesłał wszelką dokumentację 28 marca 2023 roku wobec czego od 28 kwietnia 2023 roku pozwany pozostaje w zwłoce, zaś co do zwrotu kosztów obsługi szkody od dnia 13 października 2023 roku (pozew k. 4-9v). Pozwany (...) Zakład Ubezpieczeń Spółka Akcyjna z siedzibą w X., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego ( pełnomocnictwo k. 52) w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa ponad kwotę 14220,89 zł oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm prawem przepisanych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Pozwany przyznał, że ponosi odpowiedzialność za zdarzenie z dnia 23 stycznia 2023 roku w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd powoda. Wskazał, że wypłacił łącznie 12.098 zł brutto tytułem odszkodowania tytułem kosztów naprawy. Podniósł, że powód specjalnie zaniżył koszty naprawy oraz zawyżył wartość pojazdu przed szkodą, aby uniknąć rozliczenia szkody jako całkowitej. Jednocześnie podał, że strona powodowa błędnie dokonała wyliczenia wartości pojazdu w stanie sprzed szkody, bowiem przed wpłynięciem pozwu pozwana nie posiadała wiedzy, że pojazd marki C. (...) o nr rej. (...) posiadał widoczne uszkodzenia jeszcze przed powstaniem szkody istotnej likwidowanej przez Towarzystwo (...) S.A. Odnośnie żądania zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego pozwany zanegował niezbędność oraz celowość wynajęcia pojazdu zastępczego oraz wysokość szkody tj. czasu najmu oraz kwoty z tytułu najmu pojazdu. Pozwany uznał roszczenie z tytułu najmu pojazdu zastępczego co do kwoty 940,68 zł przy czym kwota jedynie w części została na datę pozwu wypłacona. Zdaniem pozwanego, zasadny okres najmu pojazdu zastępczego winien wynosić 30 dni, gdyż powód w dniu 15 lutego 2023 roku otrzymał pełną kwotę odszkodowania z tytułu rozliczenia szkody jako całkowitej, zatem najem pojazdu zastępczego powinien trwać maksymalnie do dnia 22 lutego 2023 roku. Pozwany zarzucał, że oferował możliwość wynajmu pojazdu w sieci partnerskiej i w jego ocenie korzystanie z odpłatnego wynajmu nie było zasadne i stanowiło naruszenie obowiązku minimalizacji szkody. Pozwany zarzucił także, że wysokość kosztów rzekomo poniesionych na obsługę szkody była rażąco zawyżona. W zakresie żądania odsetkowego pozwany wskazał, że nie pozostaje w zwłoce, a nadto wskazywał, że dopiero do momentu ustalenia odszkodowania można ewentualnie mówić o opóźnieniu się dłużnika (odpowiedź na pozew k. 48-51). Strona powodowa za pośrednictwem swojego pełnomocnika, w piśmie z dnia 20 lutego 2024 roku (data prezentaty Sądu), cofnęła pozew co do kwoty 940,68 zł oraz zrzekła się roszczenia i wniosła o umorzenie postępowania w powyższym zakresie. Powód podał, że powyższa kwota wynika z dopłacenia przez pozwanego kwoty podatku VAT od wypłaconej kwoty netto, za 28 dni uznanych w postępowaniu likwidacyjnym oraz dodatkowe dni po 130 zł każdy. Wobec czego powód zmodyfikował pozew w ten sposób, że wniósł o zasądzenie od pozwanego na swoja rzecz następujących kwot: 9.950,88 zł tytułem odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zapłacie od dnia 27 lutego 2023 roku, 3.770 zł tytułem zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 28 kwietnia 2023 roku, 500 zł tytułem zwrotu kosztów obsługi wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 13 października 2023 roku do dnia zapłaty, 86,79 zł tytułem odsetek od wypłaconej kwoty 940,68 zł za okres od 28 kwietnia 2023 roku do 8 lutego 2024 roku ( pismo procesowe k. 68-68v). W toku postępowania Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej. Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2024 roku Sąd przyznał biegłemu wynagrodzenia za sporządzenie opinii w kwocie 2890,50 zł, które postawił wypłacić do kwoty 800 zł z zaliczki uiszczonej przez powoda, do kwot 800 zł z zaliczki uiszczonej przez pozwanego oraz w pozostałej części tymczasowo z sum budżetowych Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Radomiu (postanowienie k. 168). Ustosunkowując się do opinii pełnomocnik pozwanego wskazał, że biegły w opinii wyłącznie wyrywkowo przedstawił postępowanie ubezpieczyciela w czasie likwidacji szkody, bowiem całkowicie pominął fakt, że informacja o rozliczeniu szkody jako całkowitej, po weryfikacji stanowiska, została przesłana powodowi, drogą mailową już w piśmie z dnia 14 lutego 2023 roku. Następnie w dniu 15 lutego 2023 roku pozwana dokonał dopłaty odszkodowania. Tym samym na dzień 15 lutego 2023 roku odszkodowanie w sumarycznej kwocie 12098 zł zostało powodowi wypłacone. Natomiast dalsze postępowanie likwidacyjne związane ze złożonymi reklamacjami powoda nie miało wpływu na rozliczenie szkody, o czym strona pozwana poinformowała poszkodowanego w dniu 8 marca 2023 roku. Wobec czego w ocenie pozwanego, maksymalny czas najmu pojazdu zastępczego nie winien przekroczyć 30 dni poprzez wypłatę odszkodowania w dniu 15 lutego 2023 roku + 7dni na zagospodarowanie pozostałości pojazdu, czyli do 22 lutego 2023 roku ( pismo k. 175-175v). Pełnomocnik powoda odnosząc się do opinii nie zakwestionował jej treści, lecz z uwagi na wskazanie przez biegłego, że doszło o szkody całkowitej wskazał, że należne mu odszkodowanie powinno wynosić 14.800 zł przy założeniu, że wartość pojazdu w dacie szkody wynosiła 19.700 zł, a wartość pozostałości 4900 zł. Powód wskazał, że pozwany wypłacił mu kwotę 12.098 zł, a zatem do dopłaty pozostało 2702 zł z tytułu odszkodowania (pismo k. 180) Postanowieniem z dnia 19 listopada 2024 roku Sąd przyznał biegłemu wynagrodzenia za sporządzenie opinii uzupełniającej w kwocie 738 zł, które postawił wypłacić tymczasowo z sum budżetowych Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Radomiu (postanowienie k. 192). Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 23 stycznia 2023 roku doszło do kolizji drogowej, w której uległ uszkodzeniu pojazd C. (...) o numerze rejestracyjnym (...) będący własnością B. U. (okoliczność bezsporna). Uszkodzony pojazd został wyprodukowany w 2009 roku i zarejestrowany po raz pierwszy za granicą 30 marca 2009 roku, a w dniu 21 lipca 2021 roku został po raz pierwszy zarejestrowany w Polsce (dowód: wydruk historii pojazdu k. 58-59). Odpowiedzialność za skutki tego zdarzenia na podstawie zawartej umowy odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych ponosi (...) Zakład (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w X. (okoliczność bezsporna). W dniu 24 stycznia 2023 roku B. U. wynajął pojazd zastępczy od N. Ł. za stawkę 130 zł za dobę najmu (dowód: umowa najmu k.34-34v). W dniu 26 stycznia 2023 roku szkoda została zgłoszona ubezpieczycielowi (...) S.A. (okoliczność bezsporna). W toku postępowania likwidacyjnego (...) S.A. po przeprowadzeniu oględzin w dniu 31 stycznia 2023 roku i na żądanie poszkodowanego w dniu 7 lutego 2023 roku ustalił wysokość szkody na kwotę 10.899,41 zł brutto uznając, że doszło do szkody częściowej. Dokonało wypłaty odszkodowania kwoty 10376,55 zł w dniu 1 lutego 2023 roku oraz kwoty 522,86 zł w dniu 10 lutego 2023 roku. (...) S.A. przekazując wycenę w dniu 1 lutego 2023 roku poinformowało B. U., że może skontaktować się z opiekunem klienta, w celu wskazania warsztatu z sieci naprawczej (...) dedykowanego do naprawy pojazdu. W przypadku nie skorzystania z usług warsztatu rekomendowanego przez (...) S.A. ubezpieczyciel prosił o uzgodnienie kosztów naprawy przed jej rozpoczęciem oraz o zgłoszenie ewentualnych dodatkowych uszkodzeń lub konieczności zmiany ich kwalifikacji tj. czy dany element kwalifikuje się do naprawy lub wymiany. Towarzystwo ubezpieczeń doręczając wycenę wskazało również, że w przypadku zainteresowania nabyciem części bądź materiału lakierniczego w cenach wskazanych w wycenie proponowany był kontakt telefoniczny lub mailowy na adres kontakt@pomocnonstop.pl (dowód: pismo (...) S.A. dot. ustalenia wysokości szkody k. 11, kalkulacja k. 11v-13v, potwierdzenie przelewu z 01.02.2023 k. 60, potwierdzenie przelewu k. 61) Z powyższą wyceną nie zgadzał się B. U. w imieniu którego działała firma (...). Pracownicy tej firmy obsługującej szkodę w wiadomości z dnia 10 lutego 2023 roku wskazywali, że zastosowana stawka za robociznę jest zaniżona i na terenie zamieszkania poszkodowanej wynosi minimum 110 zł netto w warsztatach samochodowych i 160 zł netto w autoryzowanych stacjach obsługi pojazdów. Wskazali na niezasadne zastosowanie rabatów od kosztu materiału lakierniczego i cen części zamiennych. Przestawili własną kalkulację według której koszt naprawy pojazdu wynosił 22.048,88 zł, wartość pojazdu na dzień szkody wynosiła 26.600 zł i proponowali zawarcie ugody. Wskazali, że w przypadku niezaakceptowania powyższego stanowiska wnoszą o wskazanie firmy, która dostarczy części i materiału lakiernicze z rabatami wskazanymi w wycenie, sporządzenie prawidłowej kalkulacji i wskazanie warsztatu z sieci partnerskiej, który przeprowadzi naprawę w oparciu o parametry z kalkulacji, udzieli rabatu oraz przeprowadzi naprawę. Przy czym wnosili o niewskazywanie zakładu (...) w G. (dowód: wydruki wiadomości e- mail z 10 lutego 2023 roku k.14, kalkulacja Strefy Odszkodowań k. 15-16,kalkulacja A.D.(...) I. J. k. 16v-19). W dniu 13 lutego 2023 roku (...) S.A. wystawiło pozostałości pojazdu na aukcję. Najwyższa oferta nabycia pozostałości wyniosła 8107,50 zł (akta szkody k. 63 karta 31 i 32 akt szkody na płycie). W dniu 14 lutego 2023 roku (...) S.A. poinformowało B. U., że przewidywane koszty naprawy pojazdu marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) przekraczają jego wartość rynkową, wobec czego szkoda została zakwalifikowana jako tzw. „Szkoda całkowita”. Odszkodowanie zostało ustalone przez ubezpieczyciela w systemach eksperckich w kwocie odpowiadającej wartości pojazdu przed wypadkiem (20.798 zł brutto), pomniejszonej o jego wartość po wypadku (8700 zł brutto). W skutek czego ubezpieczyciel uznał, że szkoda wynosi 12098 zł i dopłacił kwotę 1198,59 zł tytułem dopłaty do odszkodowania. (...) S.A. zaoferowało również swoją pomoc w zbyciu pozostałości pojazdu (dowód: pismo (...) S.A. z dnia 14 lutego 2023 roku k. 20, zweryfikowana kalkulacja Strefy Odszkodowań k. 21-22v). 16 lutego 2023 roku (...) S.A. poinformowało B. U., że ostateczna weryfikacja ze strony (...) S.A. została wykonana 13 lutego 2023 roku, a watosć pojazdu została ustalona na kwotę 20798 zł brutto (dowód: pismo k. 23). Koszt przywrócenia pojazdu do stanu najbardziej zbliżonego do stanu sprzed szkody wynosi 24.667,42 zł brutto z uwzględnieniem potrącenia za wcześniejsze uszkodzenie zderzaka przedniego i rynkowej stawki 120 zł za roboczogodzinę. Koszt przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego jest wyższy niż wartość pojazdu przed uszkodzeniem, która wynosi 19700 zł brutto, co uzasadnia rozliczenie szkody jako całkowitej (dowód: opinia biegłego M. B. k. 110). W dniu 6 kwietnia 2023 roku przedstawiciele B. U. mailowo wnieśli o refundację zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego, powołując się na umowę zawartą z osobą nie prowadzącą działalności gospodarczej oraz oświadczenie B. U. o konieczności wynajęcia pojazdu zastępczego oraz przedstawiony przez Strefę Odszkodowań harmonogram czasowy wynajmu pojazdu, z których wynikało, że B. U. wynajmował pojazd od 24 stycznia 2023 roku do 24 marca 2023 roku tj. przez 59 dni po stawce 130 zł za dobę wynajmu (dowód: oświadczenie k. 33, harmonogram wynajmu k. 33v, umowa najmu k.34-34v, wiadomość k.36). W dniu 30 marca 2023 roku Ubezpieczyciel wypłacił B. U. kwotę 2430,87 zł tytułem najmu pojazdu zastępczego, a następnie w dopłacił dodatkowe 3528,45 zł tj. łącznie 2959,42 zł za 28 dni (dowód: pismo z dnia 30 marca 2023 roku k. 35, pismo z dnia 5 kwietnia 2023 roku zawarte w aktach szkody k. 63). Pismem z dnia 9 lutego 2024 roku (...) S.A. przyznała B. U. dodatkowo kwotę 940,68 zł na którą składała się kwota podatku VAT za dobę najmu pojazdu zastępczego za 28 dni ((130,00 z ł-105,69zł)*28dni= 680,68 zł oraz kwota 260 zł tytułem dopłaty za dwa dni najmu pojazdu zastępczego po stawce 130zł za dobę. ( dowód: pismo z dnia 9 lutego 2024 roku k. 70). W toku postępowania likwidacyjnego B. U. korzystał z usług firmy (...). Pracownicy powyższej firmy w jego imieniu kontaktowali się z ubezpieczycielem mailowo, uczestniczyli w oględzinach, sporządzili kosztorys naprawy, która został przedstawiony (...) S.A., zajmowali się weryfikacją kosztorysów przedstawianych przez (...) S.A. tj. zgłaszali zastrzeżenia co do sporządzonych kosztorysów. Za powyższe usługi B. U. poniósł wydatki w kwocie 500 zł (dowód: faktura k. 38, przesłuchanie powoda k. 211v w zw. z k. 89v-90). Pracownicy firmy obsługującej szkody ani B. U. nie przedłożyli (...) S.A. rachunków ani faktur za naprawę pojazdu (okoliczność bezsporna). W dniu 28 września 2023 roku pełnomocnik B. U. wezwał (...) S.A. do zapłaty 9.950,88 zł tytułem odszkodowania za pojazd marki C. (...) o numerze rejestracyjnym (...), 4.710,69 zł tytułem zwrotu kosztu najmu pojazdu zastępczego oraz kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów za obsługę szkody (dowód: wezwanie k. 39-39v). W odpowiedzi na wezwanie, Ubezpieczyciel pismem z dnia 11 października 2023 roku zweryfikował wartość przedstawionego kosztorysu i dokonał dopłaty na rzecz powoda kwoty 20544,37 zł brutto w przypadku wykazania wartości poniesionej szkody przedstawiając rachunki lub faktury obrazujące wysokość kosztów przywrócenia pojazdu do stanu sprzed zdarzenia. Jednocześnie podtrzymał stanowisko w zakresie wypłaconej kwoty 2959,32 zł za 28 dni najmu pojazdu zastępczego przy założeniu: 5 dni (26.01.-31.01) na oczekiwanie oględzin, 7 dni (10.02.-21.02) na technologiczny czas naprawy, 10 dni (31.01.-10.02) na uzgodnienie kosztów naprawy oraz 4 dni (11.02.-12.

1. i 18.02.-19.02) obejmujący również dni wolne od pracy przypadające w czasie technologicznej naprawy. (dowód: pismo z dnia 11 października 2023 roku k. 40). Dokonując ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie Sąd jedynie częściowo oparł się na umowie najmu przedstawionej przez powoda oraz częściowo na harmonogramie czasowym najmu. Sąd uznał, że nie było żadnych przeszkód, by bezpośrednio po informacji o rozliczeniu szkody jako całkowitej oraz przekazaniu w dniu 16 lutego 2023 roku przez (...) S.A., że jest to jego ostateczne stanowisko, nie mógł się rozpocząć proces nabycia innego pojazdu i zagospodarowania pozostałości. Z tego względu Sąd uznał, że wskazana w umowie najmu liczba dni najmu nie jest istotna dal rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem najem trwał dłuższy okres niż pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą. Ponadto Sąd jedynie na harmonogramie czasowym wynajmu pojazdu również z tego względu na to, że również wskazuje na np. datę naprawy pojazdu, podczas gdy fakt dokonania naprawy nie ma znacznie w świetle ustalonej okoliczności, że doszło do szkody całkowitej. Ponadto pismo to zostało sporządzone przez Strefę Odszkodowań, która nie przeprowadzała naprawy pojazdu wobec czego dowód ten ma niską wartość dowodową biorąc pod uwagę, że termin w jakim doszło do naprawy pojazdu nie znajduje potwierdzenia w żadnych innych dowodach. Strefa Odszkodowań jedynie zaś relacjonuje w dokumencie prywatnym zdarzenia w których bezpośrednio nie brała udziału. Dokonując ustaleń Sąd oparł się na pozostałym materiale dowodowym, przy czym wyceny prywatne Sąd traktował wyłącznie jak materiał źródłowy na temat uszkodzeń pojazdu. Decydującą wartość miała opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej M. B., na której Sąd oparł się co do kosztów pojazdu w stanie nieuszkodzonym. Opinia w ocenie Sądu wykonana została w sposób rzetelny z uwzględnieniem wiedzy specjalistycznej i nie była ostatecznie kwestionowana przez strony. Sąd natomiast o oparciu o opinię biegłego nie dokonał ustaleń w zakresie wartości pozostałości. Wartość tą ustalił w oparciu o dane z aukcji internetowej – zawarte w aktach szkody na karcie
2. Ponadto wnioskiem dowodowym powoda jak również tezą dowodową Sądu nie było ustalenie wartości pojazdu w stanie uszkodzonym, albowiem okoliczność ta nie wymagała dowodu. Ponadto w ocenie Sądu brak było podstaw do ustalenia powyższej wartości w oparciu o opinię biegłego, skoro nie zaszły żadne okoliczności wskazujące na to, że zachodziły jakiekolwiek przeszkody w przyjęciu powyższej oferty. Odnośnie zasadnego okresu najmu Sąd oparł się na uzupełniającej opinii biegłego. W ocenie Sądu dopiero w opinii uzupełniającej biegły oparł się na prawidłowych założeniach co do przebiegu postępowania likwidacyjnego, a mianowicie na okoliczności, że w dniu 15 lutego 2023 roku nastąpiło rozliczenie szkody jako szkody całkowitej. Ponadto ustalenie samego przebiegu postępowania likwidacyjnego i to w jakim zakresie wpływał on na okres zasadnego najmu pojazdu jedynie w niewielkim zakresie wymagało wiadomości specjalnych, a mianowicie głównie ustalenia, czy szkoda miała charakter całkowity czy częściowy. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powód pismem z dnia 20 lutego 2024 roku cofnął pozew w sprawie w zakresie kwoty 940,68 zł, gdyż uzyskał zaspokojenie od pozwanego, zrzekając się jednoczenie roszczenia w powyższym zakresie. Zgodnie z art. 203 § 1 k.p.c., pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia – aż do wydania wyroku. Oceniając dopuszczalność cofnięcia pozwu Sąd uznał, iż na przeszkodzie cofnięcia pozwu nie stoją przesłanki określone w art. 203 § 4 k.p.c. i na mocy art. 355 k.p.c. w związku z art. 203 § 1 k.p.c. orzekł jak w punkcie I wyroku. Od powyższej kwoty Sąd w punkcie II wyroku zasądził kwotę 86,79 zł stanowiącą odsetki ustawowe za opóźnienie naliczone za okres od 28 kwietnia 2023 roku do 8 lutego 2024 roku zgodnie z treścią art. 481 k.c. Odnosząc się do pozostałego roszczenia objętego pozwem należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie pozwany (...) Zakład (...) Spółka akcyjna z siedzibą w X. nie kwestionował swojej odpowiedzialności za skutki zdarzenia wywołującego szkodę co do zasady, wskazywał jednak, że wypłacona dotychczas powodowi kwota wyczerpuje w całości jego roszczenia z przedmiotowego zdarzenia. Ponadto w całości kwestionował zasadność żądania zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego powyżej 30 dni oraz zwrotu kosztów obsługi szkody. Rolą Sądu było ustalenie, czy powodowi należna jest dodatkowa kwota odszkodowania z tytułu naprawy pojazdu, zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego oraz obsługi szkody, a jeśli tak to w jakiej wysokości. Sporny pomiędzy stronami pozostawał również rodzaj szkody tj. czy była to szkoda całkowita czy też częściowa. Zgodnie z treścią art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Zgodnie z §2 ww. przepisu umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o których mowa w §1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia. Stosownie do treści art. 34 ust. 1 i art. 35 Ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu. Należy wskazać, iż zgodnie z art. 361 § 1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Jak podkreśla się w doktrynie, następstwa „normalne” to następstwa typowe, zwykłe, występujące zazwyczaj. Są to także następstwa oczekiwane w zwykłej kolejności rzeczy, które zawsze lub zazwyczaj z danego faktu wynikają. Jednocześnie występują one, wedle zasad doświadczenia życiowego, jako typowe, a nie będące wynikiem np. szczególnego zbiegu okoliczności (A. Rzetecka-Gil, Kodeks cywilny. Komentarz. Zobowiązania – część ogólna, LEX 2011). Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, wyrażonym w wyroku z dnia 18 maja 2000 roku (III CKN 810/98) typowym jest taki skutek, o którym na podstawie zasad doświadczenia życiowego wiadomo, że jest charakterystyczny dla danej przyczyny jako normalny rezultat określonego zjawiska. Zgodnie z art. 361 § 2 k.c. naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. W ocenie Sądu roszczenie powoda o naprawienie szkody polegającej na uszkodzeniu jego pojazdu jest niezasadne. W przypadku likwidacji szkód komunikacyjnych z OC sprawcy szkoda może zostać zakwalifikowana jako szkoda częściowa bądź całkowita. J. całkowita występuje wówczas, gdy pojazd uległ zniszczeniu w takim stopniu, że nie nadaje się do naprawy, albo gdy koszty naprawy przekroczyłyby wartość pojazdu w dniu likwidacji szkody. Szkoda częściowa zaś ma miejsce wówczas, gdy uszkodzony pojazd nadaje się do naprawy, a koszt naprawy nie przekracza wartości w dniu ustalenia przez zakład ubezpieczeń tego odszkodowania. W przypadku wystąpienia szkody częściowej zakład ubezpieczeń jest zobowiązany do pokrycia kosztów dokonanej naprawy. Sąd ustalił, iż szkoda w pojeździe powoda miała charakter szkody całkowitej. Biegły stwierdził bowiem, iż wartość pojazdu w dniu szkody wynosiła 19.700 zł brutto, zaś koszty naprawy pojazdu wynosiły 24.667,42 zł brutto. Wobec tego wysokość szkody należy obliczyć jako różnicę pomiędzy wartością pojazdu przed uszkodzeniem, a wartością pozostałości. W ocenie Sądu poszkodowany mógł zbyć pojazd za kwotę 8107,50 zł. Jest to kwota zaoferowana w aukcji. Poszkodowany korzystając z tej oferty wywiązałby się z obowiązku minimalizacji szkody. Wskazać należy, że biegły wskazywał na niższą wartość, jednakże w przypadku zgłoszenia wyższej oferty brak było przeszkód do skorzystania z niej. Podsumowując tę część rozważań, należało przyjąć, że wysokość szkody całkowitej, rozumiana jako różnica pomiędzy wartością samochodu w stanie sprzed szkody a wartością jego pozostałości wyniosła 11.1592,50 złotych brutto (19.700 zł – 8107,50 zł). Biorąc jednocześnie pod uwagę okoliczność, iż pozwany wypłacił powodowi dotychczas kwotę 12.098 zł, tym samym należało stwierdzić, iż powodowi nie przysługuje roszczenie o wypłatę dalszej kwoty odszkodowania z tytułu powstałej szkody w pojeździe marki C., toteż zgłoszone roszczenie w tym zakresie podlegało oddaleniu (punkt III wyroku). Odnosząc się do żądania powoda w zakresie zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego wskazać należy, że pomiędzy stronami sporne było to, jaki okres najmu pojazdu zastępczego był uzasadniony. Stawka najmu pomiędzy stronami ostatecznie była bezsporna. Powód wskazywał, że wynajmował pojazd zastępczy od 24 stycznia 2023 roku do 24 marca 2023 roku tj. 59 dni. Strona pozwana uznała natomiast, że zasadnym okresem najmu pojazdu zastępczego był okres 30 dni. W ocenie Sądu dla ustalenia zasadnego okresu najmu pojazdu zastępczego oznaczyć należało datę początkową obowiązywania umowy najmu oraz datę do której za najem pojazdu zastępczego odpowiedzialność ponosił ubezpieczyciel. Jak zostało to już wskazane we wcześniejszej części uzasadnienia poszkodowany zawarł umowę najmu pojazdu zastępczego w dniu 24 stycznia 2023 roku, po powstaniu szkody w należącym do niego pojeździe. Zatem od tej daty strona pozwana, jako ubezpieczyciel sprawcy była zobowiązana ponosić koszty najmu. W zakresie natomiast daty końcowej odpowiedzialności ubezpieczyciela za koszty poniesione w związku z najmem pojazdu zastępczego, wskazać należy że w dniu 14 lutego 2023 roku ubezpieczyciel uznał, że doszło do szkody całkowitej. 16 lutego 2023 roku poszkodowany uzyskał informację, że jest to ostateczne stanowisko. Biegły wskazał w opinii, że od daty uzyskania informacji o szkodzie całkowitej poszkodowany powinien uzyskać okres tygodniowy na zakup nowego pojazdu mechanicznego. Tym samym strona pozwana winna ponosić odpowiedzialność za najem pojazdu zastępczego do 23 lutego 2023 roku. Zatem od 24 stycznia do 23 lutego 2023 roku stanowił okres 30 dni, za który to okres trwania umowy najmu pojazdu zastępczego odpowiedzialność ponosi ubezpieczyciel, czyli w okolicznościach przedmiotowej sprawy, strona pozwana. Biorąc zatem pod uwagę, że pozwany dotychczas wypłacił zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego za 30 dni wedle stawek wynikających z umowy najmu Sąd uznał dalej idące powództwo o zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego za niezasadne, co skutkowało jego oddaleniem. Powód domagał się zasądzenia od pozwanego również odszkodowania za koszty obsługi szkody. W ocenie Sądu powyższe żądanie nie zasługiwało na uwzględnienie. Wskazać w tym miejscu należy, że żądanie to w ocenie Sądu nie pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą. Podmiot dokonujący obsługi szkody nie prawidłowo wskazał, że szkoda ma charakter częściowy oraz nie przedłożył w toku postępowania likwidacyjnym faktur za dokonaną naprawę, którą jak twierdzi powód wykonał. Nie przyczynił się zatem do sprawniejszego przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego. Powód stał na stanowisku, że zasadne jest rozliczenie szkody jako częściowej. Przy takim twierdzeniu nie było potrzeby sporządzania kosztorysu naprawy. Wystarczające byłoby złożenie faktur za naprawę. Samo zaś zgłoszenie szkody nie jest czynnością skomplikowaną wymagającą pomocy wyspecjalizowanych firm. Z tego względu Sąd uznał, że koszt obsługi szkody nie pozostaje w związku przyczynowo – skutkowym ze szkodą. Powództwo zostało uwzględnione w części wobec czego podstawą prawną orzeczenia o kosztach stanowił art. 100 k.p.c. Wspomniany przepis stanowi, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Powód w niniejszym postępowaniu poniósł następujące koszty: koszt opłaty sądowej od pozwu w kwocie 1000 zł, 800 zł zaliczki na wydatki w postaci wynagrodzenia biegłego, 17 zł opłaty od pełnomocnictwa oraz 3600 zł kosztów zastępstwa procesowego tj. łącznie 5417 zł. Pozwany zaś poniósł następujące koszty: 800 zł zaliczki na wydatki w postaci wynagrodzenia biegłego, 17 zł opłaty od pełnomocnictwa oraz 3600 zł kosztów zastępstwa procesowego tj. łącznie 4417 zł. Łączna suma kosztów procesu wyniosła 9834 złotych. Pozwany wygrał sprawę w przybliżeniu w 93,8 %, zaś powód 6,2% Przy czym Sąd uznał, że powód wygrał w tej części, w której cofniecie pozwu stanowiło efekt uznania roszczenia po jego wytoczeniu przez pozwanego i dokonanie zapłaty w toku procesu. Wobec powyższego Sąd orzekł o kosztach procesu na podstawie art. 100 k.p.c., który stanowi, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Pozwany powinien ponieść wyłącznie koszty procesu w części w której przegrał tj. w 6,2 %. Odnosząc powyższe do całkowitych kosztów procesu stwierdzić należy, że pozwany powinien ponieść jedynie 609,70 złotych kosztów procesu, zaś poniósł 4417 złotych Z tego względu Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3807,30 złotych jako różnicę, pomiędzy kosztami, które poniósł, a pomiędzy kwotą, która odpowiada proporcjonalnej przegranej. Zgodnie z art. 98 §1 1 k.c. od powyższej kwoty sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty (punkt IV wyroku). O nieuiszczonych wydatkach rozstrzygnięto w punkcie IV i V wyroku w myśl powyższej zasady w związku z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Sąd nakaz pobrać od pozwanego kwotę 125,77 zł (2028,50zł x6,2%), zaś od powoda kwotę 1902,73 zł (2028,50 zł x 93,8%) tytułem wydatków tymczasowo poniesionych z sum budżetowych Skarbu Państwa, które nie zostały pokryte z zaliczek wpłaconych przez strony tj. proporcjonalnie do stopnia w jakim pozwany wygrał postępowanie. Sędzia Elżbieta Wojciechowska