II K 658/23

(1)kierował samochodem marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...). W pojeździe znajdował się także sąsiad D. C.

(1), jego matka U. S. oraz ciotka I. M.. Jechali oni wspólnie na pogrzeb ich znajomego R. G., który miał się odbyć w Ł.. W godzinach porannych na łuku drogi ulicy (...) w miejscowości S., samochód jechał z prędkością nie mniejszą niż 80 km/h, co przy oblodzeniu nawierzchni jezdni doprowadziło do zjechania na przeciwległy pas ruchu i czołowego zderzenia z pojazdem ciężarowym marki S. o numerze rejestracyjnym (...), kierowanym przez D. C.

(2). W tym rejonie dopuszczalną prędkość pojazdów mechanicznych określono na 60 km/h. Po zaistniałym zdarzeniu wezwano pogotowie ratunkowe oraz straż pożarną. D. C.

(3), P. S.

(1)oraz D. C.

(1)nie odnieśli obrażeń w wyniku wypadku. Po przyjeździe pogotowia udzielono pomocy I. M. i U. S., które zostały przetransportowane do (...) Szpitala (...) w R. przy ul. (...). 2. I. M., w wyniku przekazania przez zespół ratownictwa medycznego, o godzinie 9:26 została przyjęta w trybie nagłym do (...) Szpitala (...) w R. przez dyżurującego lekarza rezydenta P. T.. Pacjentka poruszała się o własnych siłach, była wydolna krążeniowo i oddechowo, kontakt logiczny był z nią zachowany, skarżyła się na ból klatki piersiowej w miejscu, gdzie miała zapięte pasy bezpieczeństwa. Lekarz przeprowadził z nią wywiad medyczny wstępnie rozpoznając, że I. M. doznała powierzchownego urazu ściany tylnej klatki piersiowej w wyniku wypadku drogowego, którego była uczestnikiem kilka godzin wcześniej. W badaniu fizykalnym lekarz nie stwierdził nieprawidłowości i oporów patologicznych ze strony organów wewnętrznych i narządów ruchu I. M., a jej stan zdrowia ocenił jako ogólnie dobry. W ramach postępowania diagnostyczno - leczniczego, pacjentka została skierowana na badanie USG jamy brzusznej oraz badanie RTG klatki piersiowej. Wyniki badań obrazowych również nie uwidoczniły niepokojących zmian. Około godz. 14:00 lekarz P. T. podjął decyzję o wypisaniu pacjentki do domu. Przed sporządzeniem karty wypisu, skontaktował się on telefonicznie z doktorem P. S.

(2), który tego dnia pełnił dyżur w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym jako kierownik dyżuru pionu chirurgicznego. Podczas rozmowy P. T. zreferował stan pacjentki oraz zlecone jej badania, informując iż według jego oceny kwalifikuje się ona do wypisu. P. S.

(2)zgodził się z jego oceną. Po wypisie, P. T. rozmawiał jeszcze z I. M., która oczekiwała na przyjazd członka rodziny i zalecił jej zgłoszenie się do najbliższego (...), gdyby coś niepokojącego działo się z jej stanem zdrowia.

1. Od następnego dnia stan zdrowia I. M. zaczął się stopniowo pogarszać, w wyniku czego w dniu 23 stycznia 2021 roku o godzinie 2:25 jej córka M. M. wezwała do niej pogotowie ratunkowe. Kobieta została przewieziona do SPZOZ w L., gdzie w stanie ciężkim, z objawami wstrząsu została przyjęta do Oddziału (...) Ogólnej i Urazowo - Ortopedycznej. Po wdrożeniu dalszych czynności diagnostycznych, w tym tomografii komputerowej jamy brzusznej, lekarz Ł. K. stwierdził cechy niedrożności i perforacji przewodu pokarmowego. Dalsze badania ujawniły ostry stan zapalny oraz niewydolność nerek i niedokrwienie. Parametry życiowe pacjentki systematycznie obniżały się, a o godzinie 6:45 poddano ją skutecznej resuscytacji, po czym niezwłocznie przeprowadzono zabieg chirurgiczny. Podczas operacji ujawniono kałowe zapalenie otrzewnej, liczne zmiany martwicze z perforacją jelita cienkiego oraz martwicę ściany jelita grubego. Pomimo resekcji zniszczonego jelita cienkiego i płukania jamy otrzewnowej, stan zdrowia pacjentki nie rokował na wyzdrowienie. Tego samego dnia o godzinie 23:00 stwierdzono zgon I. M.. Przeprowadzone w dniu 01.02.2021 roku oględziny sądowo - lekarskie i sekcja zwłok wykazały, iż przyczyną śmierci I. M. było rozlane kałowe zapalenie otrzewnej wskutek perforacji ściany jelita cienkiego. W wyniku wypadku komunikacyjnego zaistniałego w dniu 21 stycznia 2021 roku I. M. doznała rozległych zasinień oraz otarć klatki piersiowej, jamy brzusznej i rany pachwiny, pęknięcia ściany jelita cienkiego z rozlanym kałowym zapaleniem otrzewnej, które to obrażenia pozostają w bezpośrednim związku przyczynowo -skutkowym z wypadkiem drogowym. Opisane obrażenia, w szczególności perforacja jelita z kałowym zapaleniem otrzewnej stanowi chorobę realnie zagrażającą życiu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.k. Perforacja ściany jelita cienkiego powstała w wyniku urazu mechanicznego spowodowanego zadziałaniem zapiętych pasów bezpieczeństwa podczas wypadku komunikacyjnego.
2. P. T. w dniu 21 stycznia 2021 roku w R., woj. (...), pełniąc dyżur lekarski w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym (...) Szpitala (...) w R., nieumyślnie naraził I. M. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia w ten sposób, że będąc jako lekarz zobowiązany do opieki nad wymienioną wyżej narażoną na niebezpieczeństwo pokrzywdzoną, pomimo danych z wywiadu i badania fizykalnego wskazujących na doznanie przez I. M. stłuczenia klatki piersiowej w wyniku zdarzenia drogowego, powodującego ból klatki piersiowej o znacznym nasileniu, narastającym przy wysiłku, co wskazywało na wysokie ryzyko uszkodzenia narządów miąższowych jamy brzusznej, niezasadnie zaniechał wykonania miarodajnych badań diagnostycznych wizualizacyjnych zwłaszcza w postaci tomografii komputerowej jamy brzusznej, ewentualnie w postaci zdjęcia RTG przeglądowego jamy brzusznej, a nadto odstąpił od niezbędnej dalszej obserwacji pacjentki przez co najmniej 12-24 godzin w warunkach Szpitalnego Oddziału Ratunkowego w celu kontroli parametrów życiowych u pokrzywdzonej, powtórzenia badań wizualizacyjnych oraz wykonania badań laboratoryjnych, mogących wskazać na anemizację, będącą wykładnikiem krwawienia, oraz na narastanie leukocytozy jako rozwijającego się procesu zapalnego, poprzestając jedynie na wykonaniu mniej dokładnego diagnostycznie badania USG jamy brzusznej, które dawało ograniczony wgląd na stan jamy brzusznej, a następnie podjął błędną decyzję o wypisaniu pacjentki do domu, przez co nie rozpoznał u I. M. perforacji jelita cienkiego i znacznie opóźnił konieczne działania terapeutyczne w postaci operacji, w następstwie czego doszło u pokrzywdzonej do gwałtownego pogorszenia jej stanu na skutek wystąpienia objawów rozlanego zapalenia otrzewnej z uogólnionym narastającym wstrząsem septycznym, przez co znacznie zmniejszył szanse skutecznego wyleczenia I. M. i zwiększył ryzyko jej zgonu, do którego doszło w dniu 23 stycznia 2021 roku na terenie Zespołu Zakładu Opieki Zdrowotnej w L. pomimo wdrożenia prawidłowego postępowania diagnostyczno-leczniczego.
3. Częściowo wyjaśnienia P. T.,
4. Zeznania M. M.,
5. Zeznania D. C.

(3), 4. Zeznania P. S.

(1),

1. Zeznania U. S.,
2. Zeznania D. C.

(1),

1. Zeznania E. S.,
2. Zeznania Ł. K.,
3. Zeznania A. Ć.,
4. Zeznania M. H.,
5. Zeznania M. K.,
6. Zeznania P. W.,
7. Zeznania G. M.,
8. Zeznania P. S.

(2),

1. Zeznania I. W.,
2. Notatki urzędowe z dnia 21.01.2021 r.,
3. Protokół oględzin miejsca wypadku drogowego,
4. Protokoły oględzin pojazdów,
5. Protokoły badania stanu trzeźwości,
6. Dokumentacja medyczna z (...) w R.,
7. Badanie histopatologiczne I. M.,
8. Opinia lekarska o stopniu uszkodzenia ciała,
9. Protokół oględzin i otwarcia zwłok I. M.,
10. Dokumentacja medyczna dot. I. M. z (...) w L.,
11. Płyta CD z wynikami badań obrazowych I. M.,
12. Wynik badania USG brzucha i przestrzeni zaotrzewnowej I. M.,
13. Dokumentacja medyczna z (...) w R.,
14. Ekspertyza Histopatologiczna dot. I. M.,
15. Opinia biegłego patomorfologa dot. I. M.,
16. Opinia sądowo – medyczna Instytutu (...) w K.,
17. Pismo z (...) w R.,
18. Odpowiedź (...) w R.,
19. Opinia uzupełniająca Instytutu (...) w K. wraz z załącznikami.
20. k. 402-405, 506v-508v,
21. k. 119-127, 148-149, 326-327, 509-510,
22. k. 101, 516v,
23. k. 105-106, 514v-515,
24. k. 108, 358-360, 513v-514,
25. k. 111-112, 515-515v,
26. k. 290-291, 352-353, 547-548,
27. k. 222-225, 541v-542,
28. k. 230-232, 517,
29. k. 241-242, 516,
30. k. 257-258, 542-542v,
31. k. 265-266, 542v-543,
32. k. 270-271, 543-543v,
33. k. 303-304, 429-431, 540v-541v,
34. k. 308-309, 543v-544,
35. k. 7-9,
36. k. 10-12,
37. k. 13-14, 15-16,
38. k. 17, 18,
39. k. 22-23, 40-49,
40. k. 52,
41. k. 54,
42. k. 56-59,
43. k. 64-99, 161-216,
44. k. 155-156,
45. k. 159,
46. k. 234-235,
47. k. 254,
48. k. 280-283,
49. k. 334-350,
50. k. 372-380,
51. k. 428,
52. k. 592-
54. P. T. ma(...)lata. Posiada wykształcenie wyższe, zawód wyuczony – lekarz. Jest żonaty, ma jedno dziecko, które pozostaje na jego utrzymaniu. Osiąga dochody w wysokości około 9000 złotych brutto miesięcznie. Nie był leczony psychiatrycznie ani neurologicznie. Nie był uprzednio karany.
55. Oświadczenie,
56. Dane o karalności.
57. k. 400-401, 506-506v,
58. k.
59. 1.
60. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 1.OCena DOWOdów 1.
61. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2-4
62. Częściowo wyjaśnienia P. T.. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w jakim potwierdził okoliczności bezsporne, znajdujące odzwierciedlenie w pozostałym, miarodajnym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, w szczególności odnoszące się do faktu pełnienia w dniu 21 stycznia 2021 roku funkcji lekarza dyżurnego w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym (...) Szpitala (...) w R. i przyjęcia w tym dniu pacjentki I. M.. P. T. zrelacjonował ponadto okoliczności dotyczące przeprowadzonego wywiadu medycznego z I. M. oraz zleconych przez niego badań, jak również podjętej przez niego decyzji o wypisie pacjentki ze szpitala. 1-4
63. Zeznania M. M.. Sąd dał wiarę zeznaniom oskarżycielki posiłkowej, nie znajdując podstaw do ich zakwestionowania. M. M. jest córką zmarłej I. M.. W swoich zeznaniach zrelacjonowała to, co jest jej wiadome w sprawie, w szczególności okoliczności dotyczące wypadku drogowego z dnia 21 stycznia 2021 roku, w którym udział brała jej matka oraz przebiegu jej leczenia. Powoływała się tylko na znane jej fakty, nie starała się bezpodstawnie obciążać oskarżonego, który jest dla niej osobą obcą. Jej depozycje były co do zasady spójne, jasne i logiczne. Sąd nie dopatrzył się w jej relacji znamion konfabulacji czy dyskwalifikujących je rozbieżności. Treść jej zeznań koresponduje ponadto z pozostałym, miarodajnym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. 1
64. Zeznania D. C.

(3), 2. Zeznania P. S.

(1),

1. Zeznania U. S.,
2. Zeznania D. C.

(1), 5. Zeznania E. S.. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zeznania w/w świadków zasługiwały na uwzględnienie. D. C.

(3), P. S.

(1), U. S. oraz D. C.

(1)byli bezpośrednimi uczestnikami wypadku drogowego, który miał miejsce w dniu 21 stycznia 2021 roku i w swoich zeznaniach opisali zapamiętany przez nich przebieg zdarzenia. Z kolei E. S. zrelacjonowała to, co jest jej wiadome w sprawie. W/w świadkowie powoływali się tylko na znane im fakty. Ich depozycje były jasne, spójne i logiczne, a ponadto wzajemnie ze sobą korelowały. Znajdują one także odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Sąd tym samym przyjął złożone przez nich zeznania za podstawę ustaleń faktycznych na gruncie niniejszej sprawy. 2-4 1. Zeznania Ł. K., 2. Zeznania A. Ć., 3. Zeznania M. H., 4. Zeznania M. K., 5. Zeznania P. W., 6. Zeznania G. M., 7. Zeznania P. S.

(2), 8. Zeznania I. W.. W ocenie Sądu brak było podstaw, by odmówić waloru wiarygodności zeznaniom w/w świadków. Ł. K., A. Ć., M. H., G. M., T. S. i P. S.

(2)są lekarzami, M. K. i I. W. pielęgniarkami, natomiast P. W. jest ratownikiem medycznym. Są oni osobami obcymi, okoliczności sprawy są im znane z racji wykonywanego zawodu. W swoich zeznaniach zrelacjonowali oni okoliczności dotyczące hospitalizacji oraz wdrożonej procedury leczenia zmarłej I. M.. P. S.

(2), który nie miał bezpośredniego kontaktu z pacjentką, potwierdził, iż oskarżony P. T. konsultował z nim jej przypadek. W/w świadkowie powoływali się tylko na znane im fakty. Sąd ocenił ich depozycje jako rzeczowe, logiczne i wyważone. Sąd nie dopatrzył się w ich zeznaniach znamion konfabulacji czy dyskwalifikujących je rozbieżności. Świadkowie nie mają żadnego interesu w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy. Ich depozycje korelują ponadto ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, uznanym przez Sąd za wiarygodny. Tym samym Sąd nie znalazł podstaw do ich zakwestionowania. 4

1. Opinia sądowo – medyczna Instytutu (...) w K.,
2. Opinia uzupełniająca Instytutu (...) w K. wraz z załącznikami. Sąd w pełni dał wiarę opinii sądowo – medycznej Instytutu (...) w K., w tym opinii uzupełniającej dotyczących oceny prawidłowości postępowania diagnostycznego i leczniczego podjętego przez oskarżonego wobec pacjentki I. M., które to opinie zostały oparte na aktualnej wiedzy w wymienionej dziedzinie, analizie dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy i w toku postępowania nie zostały skutecznie zakwestionowane. Opinie te zostały wydane przez osoby posiadające niezbędne kwalifikacje, zawierają zgodne z wiedzą fachową i precyzyjne konkluzje, znajdujące oparcie w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym. Sąd oparł się na przedmiotowych opiniach, gdyż brak było podstaw do kwestionowania ich rzetelności. Są przejrzyste, spójne i pełne. Formułują jasne odpowiedzi na pytania postawione w postanowieniach o dopuszczeniu tych dowodów. Miały ponadto kluczowe znaczenie dla dokonania ustaleń faktycznych na gruncie niniejszej sprawy i wykazania sprawstwa oskarżonego. 3
3. Opinia biegłego patomorfologa dot. I. M.. Sąd uznał za miarodajną opinię biegłego lekarza patomorfologa, albowiem sporządzona ona została przez biegłego z zakresu medycyny sądowej, zgodnie z jego niekwestionowaną fachową wiedzą i doświadczeniem zawodowym. Opinia biegłego była jasna, pełna i rzetelna, odpowiadała na tezy postawione w postanowieniu o dopuszczeniu opinii. 1-5 Dowody dokumentarne. Za wiarygodne należało również uznać pozostałe zaliczone w poczet materiału dowodowego dokumenty, przyjęte za podstawę ustaleń faktycznych albowiem zostały one sporządzone przez uprawnione osoby oraz organy w ramach przysługujących im uprawnień w sposób rzetelny i fachowy, a także korespondują ze sobą, tworząc wspólną całość stanu faktycznego. Ich autentyczność nie była przez żadną ze stron kwestionowana. Stanowią one obiektywne dowody zaświadczonych nimi okoliczności. Sąd nie znalazł zatem żadnych podstaw dla umniejszenia ich wartości dowodowej. 1.
4. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 2-4
5. Częściowo wyjaśnienia P. T.. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w jakim nie przyznał się do zarzucanego mu przestępstwa i prezentował korzystną dla siebie wersję zdarzeń, nieznajdującą jednak oparcia w pozostałych, miarodajnych dowodach. W ocenie Sądu, wyjaśnienia oskarżonego negującego swoje sprawstwo w tym zakresie zostały złożone wyłącznie na użytek niniejszego postępowania i przyjętej linii obrony. P. T., z racji roli procesowej, w jakiej występuje w niniejszej sprawie, niewątpliwie miał interes w umniejszaniu swojej winy, jednakże Sąd ocenił te wyjaśnienia jako wyraz przyjętej przez niego linii obrony, zmierzającej do uniknięcia bądź zminimalizowania grożącej mu odpowiedzialności karnej za własne zachowanie. Nie wytrzymują przy tym konfrontacji z pozostałym, obiektywnym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, który stał się podstawą prawidłowych ustaleń faktycznych, w szczególności z pełną i miarodajną opinią sądowo – medyczną Instytutu (...) w K., w tym opinią uzupełniającą. 2-4
6. Zeznania T. S.. Zeznania świadka nie miały znaczenia dla dokonania ustaleń faktycznych i zasadniczo nic nie wniosły do sprawy. Z treści depozycji złożonych przez T. S. wynika bowiem, iż nie kojarzy on pacjentki I. M., jak również że nie przeprowadzał on jej badania oraz wywiadu. 4
7. (...) opinia lekarza – specjalisty chirurgii ogólnej. W aktach sprawy znajduje się prywatna opinia lekarza – specjalisty chirurgii ogólnej opracowana na zlecenie oskarżonego, której jednak nie można przypisać waloru dowodu, ponieważ wedle k.p.k. strony nie mogą samodzielnie powoływać biegłych, może to uczynić tylko organ procesowy prowadzący postępowanie. Inaczej można by formułować zarzut, że tezy postawione w takiej opinii mają przede wszystkim odpowiadać oczekiwaniom zleceniodawcy. Tego typu opinie obarczone są wadą braku wiarygodności i obiektywizmu wynikającego chociażby z odpłatnego stosunku, jaki łączył zamawiającego z opiniującym. W związku z tym Sąd nie uwzględnił przedmiotowej opinii przy ustalaniu stanu faktycznego. Ponadto nie wytrzymuje ona konfrontacji z pełną i miarodajną opinią sądowo-medyczną Instytutu (...) w K., w tym opinią uzupełniającą, których wnioski Sąd w pełni podzielił. 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☐ 1.
8. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I P. T. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Występki z art. 160 § 1- 3 k.k. należą do przestępstw konkretnego narażenia. Są to przestępstwa materialne. Do ich znamion należy skutek w postaci bezpośredniego niebezpieczeństwa utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu człowieka w rozumieniu art. 156 § 1 k.k. Przepis ten nie obejmuje natomiast, narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo skutków w postaci naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia trwającego powyżej 7 dni (tzw. średni uszczerbek na zdrowiu). Dla przyjęcia dokonania przestępstwa z art. 160 k.k. nie jest też konieczne wystąpienie jakichkolwiek innych skutków, poza wytworzeniem, a w pewnych sytuacjach zwiększeniem lub utrzymaniem, stanu narażenia na niebezpieczeństwo, o jakim przepis ten stanowi. W przypadku występku z art. 160 § 2 k.k., to jest typu kwalifikowanego narażenia, czynnikiem statuującym odpowiedzialność jest określona przedmiotowo-podmiotowa zależność między sprawcą a pokrzywdzonym, z której wynika obowiązek opieki nad osobą narażoną. W przypadku lekarza jest to obowiązek ustawowy. Na zobowiązanym do opieki spoczywa powinność racjonalnego wykorzystania wszystkich, dostępnych w określonej sytuacji, środków i metod. Ocena zachowania musi nastąpić przez porównanie z wzorcem racjonalnie działającego gwaranta. Złożą się na nią także szczególne informacje, wiedza i doświadczenie, którym zobowiązany do działania dysponował. Z samego faktu nastąpienia skutku nie można również wyprowadzać wniosku, że gwarant działał nieracjonalnie. Ocena w tym zakresie musi być bowiem zrelatywizowana do stanu z chwili konkretyzacji niebezpieczeństwa, nie zaś ex post (Zoll, Kodeks karny, t. I, 2007, s. 70). Skutek będący znamieniem przestępstwa popełnionego z zaniechania może być przypisany sprawcy tylko wówczas, gdy był on przewidywalny, a niebezpieczeństwo dla dobra prawnego rozpoznawalne. Realizacja znamienia narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo w warunkach art. 160 § 2 k.k., może polegać zarówno na wywołaniu takiego stanu, jego zwiększeniu, bądź - w przypadku zaniechania, na jego utrzymaniu, mimo istnienia powinności jego neutralizacji czy choćby zmniejszenia. Dla odpowiedzialności karnej z art. 160 § 2 k.k. bez znaczenia jest to, czy lekarz - gwarant w wyniku zaniechania udzielenia świadczenia zdrowotnego spowodował taki stan rzeczy, w którym pacjent znalazł się w sytuacji grożącej bezpośrednim niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia, mimo iż poprzednio w takim stanie nie był - innymi słowy, że pożądane zachowanie alternatywne, stanowiące realizację ciążącego na lekarzu obowiązku, zapobiegłoby wystąpieniu takiego skutku - czy też, że lekarz - gwarant w wyniku zaniechania udzielenia świadczenia zdrowotnego zdynamizował swą bezczynnością przebieg i rozwój procesów chorobowych u pacjenta w ten sposób, że zaczęły one bezpośrednio zagrażać jego życiu lub zdrowiu (wyr. SN z 1 kwietnia 2008 r., IV KK 381/07, OSNKW 2008, Nr 7, poz. 56; wyr. SN z 5 listopada 2002 r., IV KKN 347/99, L.). Występek z art. 160 § 3 k.k. charakteryzuje się nieumyślnością w znaczeniu art. 9 § 2 k.k. co oznacza, że sprawca nie ma zamiaru narażenia człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, naraża go jednak w wyniku niezachowania wymaganej w danych okolicznościach ostrożności, w sytuacji, w której sprawca narażenie człowieka przewidywał lub obiektywnie biorąc mógł przewidzieć. Rozstrzygając w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu, Sąd uznał, że zrealizował on znamiona tak przedmiotowej, jak i podmiotowej strony występku z art. 160 § 3 k.k. w zw. z art. 160 § 2 k.k., tj. działając nieumyślnie naraził osobę, co do której ciążył na nim obowiązek opieki, na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia. Ustalając sprawstwo oskarżonego, wskazać należy na wstępie na jego szczególną rolę, warunkującą odpowiedzialność za występek z art. 160 § 3 k.k. w zw. z art. 160 § 2 k.k. W tym wypadku na oskarżonym z racji wykonywanego przez niego zawodu i funkcji lekarza dyżurnego w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym (...) Szpitala (...) w R. ciążył szczególny prawny obowiązek zapobiegnięcia u pacjentki I. M. skutkom wskazanym w przepisie art. 160 k.k., jak też obowiązek opieki nad pokrzywdzoną w rozumieniu art. 160 § 2 k.k. Dokonując ustaleń w zakresie nieprawidłowości postępowania oskarżonego w udzieleniu pomocy lekarskiej I. M. w dniu 21 stycznia 2021 r. Sąd miał w szczególności na uwadze treść sporządzonych w toku postępowania opinii Instytutu (...) w K., w tym opinii uzupełniającej. Z treści ekspertyzy wynika, że badania, które zostały wykonane I. M., były niewystarczające do zdiagnozowania wszystkich dolegliwości i urazów, jakich w wyniku wypadku mogła doznać (i doznała) pokrzywdzona. Biegli wskazali, że oprócz badania RTG klatki piersiowej oraz USG jamy brzusznej i przestrzeni zaotrzewnowej, należało wykonać co najmniej przeglądowe zdjęcie jamy brzusznej, na podstawie którego można było wykluczyć obecność powietrza w jamie brzusznej, które świadczy o perforacji jelit. Co więcej, gdyby po przeprowadzeniu takich badań pojawiły się wątpliwości co do stanu zdrowia pacjentki, zasadnym było poddać ją obserwacji przez około 24 godziny i wykonać to badanie ponownie, gdyż drobna perforacja może nie dać od razu sygnału o obecności powietrza w jamie brzusznej. Biegli zwrócili również uwagę, że mimo tego, iż zarówno badanie USG, jak i jego opis zostały wykonane prawidłowo, to jednak najlepszym badaniem w przypadku I. M. było wykonanie tomografii komputerowej jamy brzusznej, która jest o wiele bardziej precyzyjnym badaniem aniżeli badanie USG, gdyż może określić grubość jelit, krezki jelita, a także stwierdzić lub podejrzewać nieprawidłowości w tym zakresie. Opiniujący odnieśli się także do decyzji lekarza dyżurnego Szpitalnego Oddziału Ratunkowego (...) Szpitala (...) w R., dotyczącej wypisu pacjentki I. M. do domu, w kontekście jej stanu zdrowia oraz faktu, że brała udział w zdarzeniu drogowym. Specjaliści stwierdzili jednomyślnie, że I. M. powinna być poddana obserwacji w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym przez około 24 godziny, ponieważ w przypadku tępego urazu jamy brzusznej i klatki piersiowej istniało ryzyko, że doszło do drobnego uszkodzenia narządów miąższowych, śledziony, wątroby, ściany jelit, krezki jelita w postaci drobnego pęknięcia, które mogło narastać i ujawnić się dopiero po kilku godzinach objawami fizykalnymi oraz objawami w kolejnych badaniach wizualizacyjnych. Koniecznym było również zbadanie pacjentki ponownie po kilku godzinach, jak również powtórzenie badań obrazowych oraz laboratoryjnych, chociażby morfologii, która mogłaby wskazywać na anemizację będącą wykładnikiem krwawienia, czy narastanie leukocytozy, jako rozwijającego się procesu zapalnego. Biegli wskazali również na niezaopatrzenie rany w pachwinie, co ich zdaniem świadczy o niestarannym badaniu przedmiotowym wykonanym przez lekarza P. T.. Podkreślili, że pacjent po wypadku musi być dokładnie zbadany tj. że badaniu powinny podlegać wszystkie okolice jego ciała, poprzez oglądnięcie i dotyk pod kątem bolesności. W razie potrzeby wykonuje się również opukiwanie okolic ciała oraz osłuchiwanie i badanie ruchomości czynnej i biernej stawów. W przypadku I. M., o bardzo niestarannym zbadaniu chorej świadczy fakt przeoczenia rany pachwiny. Nie jest bowiem możliwym, aby przy dokładnej ocenie wzrokowej ciała pacjentki nie zauważono rany o tak znacznej długości. Ze wskazanych dowodów wynika bezspornie, że zachowanie oskarżonego P. T., jako lekarza bezpośrednio zajmującego się pokrzywdzoną I. M., było niezgodne z zasadami należytej ostrożności, wynikającymi ze wskazań wiedzy medycznej. Na oskarżonym jako na lekarzu zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r., o zawodach lekarza i lekarza dentysty ciążył obowiązek wykonywania zawodu zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami i środkami zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób, zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością. Zdaniem Sądu analiza procesu leczniczo - diagnostycznego wdrożonego przez oskarżonego wobec I. M. w dniu 21 stycznia 2021 r., wskazuje na to, że przedsięwzięte przez niego czynności nie były wystarczające w danych okolicznościach. P. T. niezasadnie zaniechał wykonania miarodajnych badań diagnostycznych wizualizacyjnych zwłaszcza w postaci tomografii komputerowej jamy brzusznej, ewentualnie w postaci zdjęcia RTG przeglądowego jamy brzusznej, a nadto odstąpił od niezbędnej dalszej obserwacji pacjentki przez co najmniej 12-24 godzin w warunkach Szpitalnego Oddziału Ratunkowego w celu kontroli parametrów życiowych u pokrzywdzonej, powtórzenia badań wizualizacyjnych oraz wykonania badań laboratoryjnych, mogących wskazać na anemizację, będącą wykładnikiem krwawienia, oraz na narastanie leukocytozy jako rozwijającego się procesu zapalnego, poprzestając jedynie na wykonaniu mniej dokładnego diagnostycznie badania USG jamy brzusznej, które dawało ograniczony wgląd na stan jamy brzusznej, a następnie podjął błędną decyzję o wypisaniu pacjentki do domu, przez co nie rozpoznał u I. M. perforacji jelita cienkiego i znacznie opóźnił konieczne działania terapeutyczne w postaci operacji, w następstwie czego doszło u pokrzywdzonej do gwałtownego pogorszenia jej stanu na skutek wystąpienia objawów rozlanego zapalenia otrzewnej z uogólnionym narastającym wstrząsem septycznym, przez co znacznie zmniejszył szanse skutecznego wyleczenia I. M. i zwiększył ryzyko jej zgonu, do którego doszło w dniu 23 stycznia 2021 roku. Sąd ustalając nieprawidłowości w postępowaniu oskarżonego P. T. wobec pokrzywdzonej, uznał, że doprowadziło ono do narażenia I. M. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia. W tym wypadku bowiem zaniechanie przez oskarżonego prawidłowego procesu diagnostycznego pokrzywdzonej skutkowało zwiększeniem stanu zagrożenia, w którym pokrzywdzona znajdowała się w tym czasie. Zgodnie z przyjętym w doktrynie poglądem w wypadku zaniechania wymaganych działań przez gwaranta nienastąpienia skutku, skutek co do przestępstw materialnych dokonanych przez zaniechanie będzie polegał zarówno na wywołaniu stanu zwiększającego owo niebezpieczeństwo, jak i na utrzymaniu się poziomu owego niebezpieczeństwa zastanego przez gwaranta w chwili aktualizacji jego obowiązku działania. Wynika to z treści obowiązku gwaranta, którego zadaniem jest nie tylko podjęcie działań zapobiegających pojawieniu się konkretnego niebezpieczeństwa dla chronionego dobra, ale także podjęcie wszelkich działań zmierzających do obniżenia stopnia konkretnego niebezpieczeństwa dla dobra istniejącego już w chwili aktualizacji jego obowiązku" (tak Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 117-277 k.k. Zakamycze 2006, pod red. A. Zolla, Lex Omega). Odpowiedzialność lekarza-gwaranta z art. 160 § 2 lub 3 zachodzi zarówno w wyniku tzw. prostego zaniechania, jak i w wyniku zaniechania powstałego na skutek błędu w diagnozie. Dokonując ustalenia w zakresie strony podmiotowej czynu przypisanego oskarżonemu Sąd uznał, że oskarżony działał nieumyślnie w znaczeniu art. 9 § 2 k.k. Zgromadzony materiał dowodowy, a w szczególności wyjaśnienia oskarżonego, wskazuje zdaniem Sądu na to, że nie miał on zamiaru narażenia I. M. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, lecz naraził ją na to niebezpieczeństwo w wyniku niezachowania wymaganej w danych okolicznościach ostrożności, co obiektywnie biorąc mógł przewidzieć. W sprawie nie zachodzą żadne okoliczności wyłączające bezprawność czynu popełnionego przez oskarżonego, albo jego winę. W momencie podejmowania zarzucanego oskarżonemu działania przestępnego był on osobą dojrzałą i w pełni poczytalną. Oskarżony jest zdolny do rozpoznania bezprawności swojego czynu, znajduje się w sytuacji, która nie wyklucza możliwości dania posłuchu normie prawnej. Znajdował się on w normalnej sytuacji motywacyjnej, zatem można było od niego wymagać zachowań zgodnych z prawem. ☐ 1.
9. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 1.
10. Warunkowe umorzenie postępowania I P. T. Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania W pierwszej kolejności należy podkreślić, że odpowiedzialność karna to odpowiedzialność realizowana poprzez stosowanie wobec sprawcy przestępstwa wszelkich środków reakcji karnej, a nie tylko kar. Warunkowe umorzenie postępowania karnego jest jednym z najłagodniejszych środków reakcji karnej na przestępstwo, ale pozostając formą odpowiedzialności karnej sprawcy podobnie jak kara zawiera w sobie element dolegliwości i dlatego jego zastosowania nie można traktować jako zwolnienie od odpowiedzialności. Treść art. 66 k.k. wyróżnia następujące przesłanki warunkowego umorzenia postępowania karnego: społeczna szkodliwość czynu nie będąca znaczną, nie będącą znaczną wina sprawcy czynu, brak wątpliwości, co do okoliczności popełnienia czynu, niekaralność sprawcy za przestępstwo umyślne, pozytywna prognoza kryminologiczna wobec sprawcy warunkowana jego postawą, właściwościami i warunkami osobistymi oraz dotychczasowym sposobem życia, zagrożenie czynu karą, która nie przekracza 5 lat. Podstawą orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania jest przekonanie Sądu o istnieniu winy sprawcy. Każdy wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne zawiera stwierdzenie winy, ponieważ każdy taki wyrok opiera się na ustaleniu, że stopień winy sprawcy danego przestępstwa nie jest znaczny. Po przeprowadzeniu wszystkich dowodów dopuszczonych w sprawie oraz dokonaniu stosownej analizy zebranego w sprawie materiału Sąd doszedł do przekonania, iż wskazane wyżej przesłanki, warunkujące możliwość zastosowania tej instytucji zostały spełnione. Przestępstwo z art. 160 § 3 k.k. zagrożone jest karą grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku, co oznacza, że w niniejszej sprawie nie zachodzi negatywna przesłanka z art. 66 § 2 k.k. uniemożliwiająca zastosowanie wobec oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postępowania, zgodnie z którą warunkowego umorzenia nie stosuje się do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności. Okoliczności popełnienia czynu również nie budzą wątpliwości. Nieprzyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa nie stanowi przeszkody do warunkowego umorzenia postępowania, albowiem w świetle ustalonych okoliczności sprawy fakt popełnienia przedmiotowego czynu zabronionego nie budzi wątpliwości (wyrok SN z dnia 11 lipca 1985 r., RNw 17/85, OSNKW 1986/3-4/18). Jednocześnie Sąd ocenił, że stopień społecznej szkodliwości czynu i wina oskarżonego nie są znaczne, przy czym należy zasygnalizować, iż przyjęcie przez Sąd, iż stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego "nie jest znaczny" nie ma tej samej konotacji co termin "nieznaczny", zgodnie bowiem z przyjętym i utrwalonym w doktrynie stanowiskiem, obejmuje swoim zakresem i wypadki o "średnim" stopniu społecznej szkodliwości. W tym zakresie Sąd uwzględnił w szczególności nieumyślny charakter popełnionego przestępstwa, którego oskarżony dopuścił się na skutek nieostrożnego zachowania, co wyłącza celowe i świadome nastawienie oskarżonego w kierunku łamania porządku prawnego. W ocenie Sądu zaniechanie oskarżonego nie wynikało z winy umyślnej, lecz z zaniedbania w wykonywaniu obowiązków lekarskich. Zaniedbanie to można zapewne do pewnego stopnia tłumaczyć brakiem doświadczenia oskarżonego, który w dacie popełnienia czynu był rezydentem, tj. lekarzem w trakcie specjalizacji. Sąd wziął także pod uwagę trudne warunki, jakie wówczas panowały w szpitalach w związku z pandemią (...) Rozważając wszystkie istniejące w sprawie okoliczności podmiotowe i przedmiotowe Sąd doszedł do przekonania, że oskarżony zasługuje na dobrodziejstwo warunkowego umorzenia postępowania. W ocenie Sądu zastosowanie środka probacyjnego spowoduje, że oskarżony zrozumie naganność swojego postępowania i będzie miał realny i efektywny bodziec do przestrzegania porządku prawnego. Z uwagi na właściwości i warunki osobiste oskarżonego Sąd uznał, że nie jest konieczne wymierzenie mu kary za popełnione przestępstwo. P. T. nie był dotychczas karany. Jego dotychczasowa postawa stanowi pozytywną prognozę kryminologiczną pozwalającą uznać, iż omawiane zdarzenie miało charakter incydentalny i nie powtórzy się w przyszłości. Do dnia zdarzenia oskarżony prowadził (i prowadzi nadal) ustabilizowany tryb życia. Jest ponadto osobą stosunkowo młodą, pracuje zawodowo jako lekarz oraz posiada małoletnie dziecko, który pozostaje na jego utrzymaniu. W tej sytuacji wydanie wyroku skazującego byłoby zbyt surowe. W przekonaniu Sądu dotychczasowy sposób życia P. T., jak i okoliczności popełnienia zarzuconego mu czynu uzasadniają przekonanie, iż oskarżony będzie przestrzegał porządku prawnego i nie popełni ponownie przestępstwa. W ocenie Sądu, wskazane wyżej okoliczności skłaniają do uzasadnionego wniosku, że warunkowe umorzenie postępowania w zupełności wystarczy do realizacji celów prewencji szczególnej, oddziałując na oskarżonego wychowawczo i zapobiegawczo. Sąd z tych powodów zdecydował o warunkowym umorzeniu postępowania karnego na okres próby wynoszący 1 rok, uznając, iż czas ten jest adekwatny i wystarczający dla weryfikacji postawionej pozytywnej prognozy kryminologicznej. Oskarżony ma świadomość poddania go próbie. W tym czasie winien dowieść, iż postawiona wobec niego prognoza była słuszna. W ocenie Sądu sam fakt toczenia się przeciwko oskarżonemu postępowania winien stanowić ostrzeżenie i być wystarczającą represją za popełniony przez niego czyn. Efekt resocjalizacyjny utrwali orzeczona na mocy art. 67 § 1 kk w zw. z art. 46 § 2 kk nawiązka na rzecz oskarżycielki posiłkowej M. M. w kwocie 35.000 złotych. Wydane rozstrzygnięcie niewątpliwie spełni również swój cel w postaci kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i utwierdzania jego prawidłowych postaw wobec prawa, podzielając pogląd, że „istotą prewencji ogólnej nie jest wyłącznie wymierzanie surowych kar (…), lecz kształtowanie w społeczeństwie przekonania o nieuchronności kary, jej dostosowanie do stopnia winy sprawcy i okoliczności podmiotowo – przedmiotowych czynu, a zatem – karanie sprawiedliwe i tworzące atmosferę zaufania dla obowiązującego systemu prawnego. Słowem, każdy czyn i każdy sprawca wymaga indywidualnego potraktowania” (zob. wyrok SA w Szczecinie z 06.02.2014 r., II AKa 1/14, Legalis nr 863114). ☐ 1.
11. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 1.
12. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności P. T. I I W ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy doszło do kumulatywnego spełnienia przesłanek określonych w art. 66 § 1 k.k., umożliwiających zastosowanie wobec oskarżonego środka probacyjnego w postaci warunkowego umorzenia postępowania. Nie ulega wątpliwości, iż zarówno wina jak i społeczna szkodliwość czynu oskarżonego nie są znaczne. Także okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości. Oskarżony nie był uprzednio karany. Sąd wziął również pod uwagę dotychczasowy, ustabilizowany tryb życiaP. T.. Pozytywna prognoza kryminologiczna, poczyniona na podstawie oceny właściwości i warunków osobistych oskarżonego oraz jego dotychczasowym sposobie życia, skłania do wniosku iż P. T. pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa, zaś czyn którego się dopuścił był zdarzeniem incydentalnym. Wobec oskarżonego nie zachodzi również negatywna przesłanka z art. 66 § 2 k.k. uniemożliwiająca zastosowanie przedmiotowej instytucji. Sąd warunkowo umorzył postępowanie na okres próby wynoszący 1 rok. Okres próby ma na celu wychowawcze oddziaływanie na sprawcę oraz weryfikację prognozy kryminologicznej; tym samym stanowi okres kontrolowanej wolności, w którym oskarżony ma do wykonania nałożone na niego obowiązki. P. T. II I Sąd na podstawie art. 67 § 1 kk w zw. z art. 46 § 2 kk zobowiązał oskarżonego do zapłaty na rzecz oskarżycielki posiłkowej M. M. nawiązki w kwocie 35.000 złotych. Zdaniem Sądu zasądzona kwota nie jest wygórowana – leży w ramach możliwości finansowych oskarżonego. Sąd określając jej wysokość uwzględnił całokształt okoliczności ujawnionych w toku postępowania, a mających wpływ na rozmiar doznanej przez pokrzywdzoną krzywdy. Nawiązka, podobnie jak obowiązek naprawienia szkody, obok funkcji kompensacyjnej spełnia również zadania represyjne i prewencyjne. Konieczność zrekompensowania szkód wyrządzonych przestępstwem i związane z tym konsekwencje majątkowe mają nie tylko znaczenie szczególno – prewencyjne, ale mogą przyczynić się do kształtowania postawy poszanowania dla prawa w społeczeństwie. Orzeczona nawiązka, w sytuacji warunkowego umorzenia postępowania, będzie ponadto rzeczywistą i realną dolegliwością za popełnienie zarzucanego oskarżonemu przestępstwa, uświadamiając mu, iż zachowania sprzeczne z prawem niosą za sobą realne konsekwencje o charakterze prawnym i finansowym. 1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 1.
13. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III Uwzględniając sytuację rodzinną, majątkową i możliwości zarobkowe oskarżonego, Sąd w oparciu o dyspozycję art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 14.062,92 złotych tytułem kosztów sądowych, w tym 100 złotych tytułem opłaty. Brak jest podstaw do zwolnienia go od poniesienia tych kosztów. 1.1Podpis