Wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku w II Wydziale Karnym z dnia 22 września 2025 r., sygn. akt II AKa 154/24

Sygn. akt II AKa 154/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 września 2025 r.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący Janusz Sulima (spr.) Sędziowie Jacek Dunikowski Grzegorz Skrodzki Protokolant Marek Bychowski przy udziale prokuratora Andrzeja Bury po rozpoznaniu w dniach 31 marca 2025 roku, 24 czerwca 2025 roku i 19 września 2025 roku sprawy:

E. K. (1) oskarżonej z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k. w zb. z art. 271 §3 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12§1 k.k. i z art. 76 §1 k.k.s. w zb. z art. 62 §2 k.k.s. w zb. z art. 61 §1 k.k.s. w zw. z art. 6 §2 k.k.s. w zw. z art. 7 §1 k.k.s. w zw. z art. 37 §1 pkt 2 k.k.s. w zw. z art. 38 §2 pkt 1 k.k.s.

D. K. (1) oskarżonego z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k. w zb. z art. 271 §3 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k. w zw. z art. 21 §2 k.k. oraz z art. 76 §1 k.k.s. w zb. z art. 62 §2 k.k.s. w zb. z art. 61 §1 k.k.s. w zw. z art. 6 §2 k.k.s. w zw. z art. 7 §1 k.k.s. w zw. z art. 37 §1 pkt 2 k.k.s. w zw. z art. 38 §2 pkt 1 k.k.s. w zw. z art. 9 §3 k.k.s.

G. A. oskarżonego z art. 271 §1 i 3 k.k. w zb. z art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. i z art. 62 §2 k.k.s. w zb. z art. 61 §1 k.k.s. w zb. z art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 76 §1 k.k.s. w zw. z art. 7 §1 k.k.s. w zw. z 6 §2 k.k.s. w zw. z art. 9 §3 k.k.s. w zw. z art. 20 §2 k.k.s.

R. S. oskarżonego z art. 271 §1 i 3 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k. oraz z art. 62 §2 k.k.s. w zb. z art. 61 §1 k.k.s. w zb. z art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 76 §1 k.k.s. w zw. z art. 7 §1 k.k.s. w zw. z art. 6 §2 k.k.s. w zw. z art. 9 §3 k.k.s. w zw. z art. 37 §1 pkt 1 k.k.s. w zw. z art. 20 §2 k.k.s.

M. S. (1) oskarżonej z art. 271 §1 i §3 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k. oraz z art. 62 §2 k.k.s. w zb. z art. 61 §1 k.k.s. w zb. z art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 76 §2 k.k.s. w zw. z art. 7 §1 k.k.s. w zw. z art. 6 §2 k.k.s. w zw. z art. 9 §3 k.k.s. w zw. z art. 20 §2 k.k.s.

P. S. (1) oskarżonego z art. 271 §1 i 3 k.k. w zb. z art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k. w zw. z art. 12 §1 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. oraz z art. 62 §2 k.k.s. w zb. z art. 61 §1 k.k.s. w zb. z art. 18 §3 k.k. w zw. z art. 76 §2 k.k.s. w zw. z art. 7 §1 k.k.s. w zw. z art. 6 §2 k.k.s. w zw. z art. 9 §3 k.k.s. w zw. z art. 20 §2 k.k.s. z powodu apelacji obrońców od wyroku Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 5 stycznia 2024 r., sygn. akt III K 41/23 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnia oskarżonych E. K. (1), D. K. (1), G. A., R. S., M. S. (1) i P. S. (1) od popełnienia przypisanych im czynów;

II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokat A. K. 2066,40 złotych, w tym 386,40 złotych podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu P. S. (1) z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III. kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 154/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 1.

CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 5 stycznia 2024 r. w sprawie III K 41/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k.

–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☐ zmiana 2.

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp.

Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp.

Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp.

Zarzut Apelacja obrońca oskarżonego R. S. adw. M. G.. Wyrokowi temu zarzucił:

I.w ramach czynu zarzucanego oskarżonemu R. S. w punkcie I ( Część C wyroku ):

a)błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, iż oskarżony ten działał z zamiarem bezpośrednim, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w celu pomocy E. K. (1) i D. K. (1) - osobom zarządzającym spółką (...) - do bezprawnego uzyskania przez nich korzyści majątkowej w postaci zwrotu podatku vat w łącznej kwocie 981.501,32 zł. poprzez wystawienie, jako prezes spółki (...), pięciu faktur sprzedażowych telefonów marki A. w okresie od stycznia do lipca 2014 r„ poświadczając w nich nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne, dokumentując rzekomo przeprowadzone transakcje i pozorując obrót gospodarczy tymi telefonami, a także uczyniwszy sobie z przestępczego procederu stałe źródło dochodu, podczas gdy prawidłowa i wszechstronna analiza całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy każę przyjąć brak zamiaru przestępnego po stronie oskarżonego oraz wykazanie się należytą starannością kupiecką przy transakcjach dokonywanych na rzecz S. w 2014 r., co potwierdza korespondencja między tym firmami, wyjaśnienia współoskarżonych oraz zeznania świadka P.

B., a także fakt, iż zanim oskarżony dokonał zakupu telefonów, następnie sprzedawanych na rzecz S., dokonał wszelkiej możliwej weryfikacji swoich kontrahentów, uzyskując skany dokumentacji firmowych, sprawdzając firmy w (...) oraz odbierając towar w magazynie (...), co do którego istniała wówczas gwarancja, iż transakcja będzie prawidłowo przeprowadzona, zaś towar należycie zabezpieczony, a co powoduje, iż nie można przypisać mu świadomości uczestniczenia w obrocie karuzelowym oraz uzyskiwania z tego tytułu stałych korzyści majątkowych;

b)naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 4, 5par. 2,7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. polegające na dowolnej i jednostronnej ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy poprzez : -bezzasadne przyjęcie pozorności obrotu telefonami komórkowymi marki A. w 2014 r. na rzecz spółki (...) i oparciu się w tym zakresie na wybiórczej analizie dowodów tj. protokoły kontroli (...) oraz decyzje dyrektora (...) w W. i B., a także pośrednio w (...) w R., z których miałoby wynikać nierzetelne prowadzenie przez R. S. dokumentacji firmy (...), w tym w szczególności wystawienie 5 fikcyjnych faktur sprzedażowych na rzecz S. w 2014 r., w sytuacji gdy zarówno dokumentacja firmy (...), jak i inne dokumenty znajdujące się głównie w aktach administracyjnych tj. przelewy między kontrahentami, listy przewozowe, dokumenty magazynu (...), korespondencja między firmami, skany dokumentów kontrahentów A. wskazują, iż według oskarżonego obrót telefonami odbywał się w sposób prawidłowy; -bezzasadne przyjęcie, iż w sprawie nie istnieją niedające się usunąć wątpliwości, które powinny być rozpoznane na korzyć oskarżonego R. S., przy jednoczesnym uznaniu iż dowodzenie, zwłaszcza zamienia strony podmiotowej w niniejszej sprawie nie było łatwe, zostało oparte o nietypowy ciąg poszlak, przy czym większość z nich stanowiła jedynie hipotezy Sądu nie poparte żadnymi realnymi okolicznościami, czy faktami; -niezasadne przyjęcie obostrzenia odpowiedzialności karnej oskarżonego R. S. poprzez dokonanie zupełnie dowolnych ustaleń w zakresie istnienia znamienia uczynienia sobie z przestępstwa stałego źródła dochodu ( art. 65 par.l k.k.), podczas gdy nie istnieją w sprawie ani dowody, ani poszlaki na istnienie świadomości działania w ramach karuzeli podatkowej, a tym bardziej nie istnieją takie przesłanki, by przyjąć tego typu zaostrzoną odpowiedzialność karną oskarżonego wobec braku jakichkolwiek ustaleń, co do wysokości rzekomych dochodów, jakie tenże miał uzyskać ;

c)naruszenie przepisów postępowania , tj. art. 424 par. 1 k.p.k. w zw. z art. 4.p.k. oraz w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 366 par. 1 k.p.k, poprzez niewyjaśnienie i nierozważenie ( pominięcie ) wszystkich istotnych okoliczności i dowodów w sprawie wskazujących na brak winy oskarżonego, w tym na ewentualne działanie oskarżonego w uzasadnionym błędzie, co do okoliczności stanowiących znamiona czynu zabronionego, tj. : -braku wiedzy na temat podmiotów nie występujących w łańcuchu dostaw w roli jego bezpośredniego odbiorcy, a także braku świadomości, co do nierzetelności rozliczeń finansowych jego dostawców - tzw. znikających podatników - w okresie przed zrealizowaniem transakcji przez oskarżonego, albowiem okoliczności te zostały ujawnione w miesiącu wrześniu 2014 r. ( wykreślenie dostawców A. z rejestru podatników vat - spółek (...) - prot. kontroli podatkowej tej firny k.1564. podobnie (...) ), zaś transakcje, co do których istnieją wątpliwości miały miejsce już na początku 2014 r., kiedy te podmioty były zarejestrowane jako czynni podatnicy vat, co powodowało niemożność przewidzenia, iż uczestniczą one w tzw. karuzeli vat-owskiej ;

-nie uwzględnienie faktu, o którym wskazywał zarówno sam oskarżony, jak i świadek P. B., iż w 2013-2014 roku rynek handlu telefonami komórkowymi, w tym zwłaszcza iPhonami marki A. był bardzo dynamiczny i zmienny, stocki danej partii telefonów pojawiały się rzadko, co powodowało sztuczny popyt, zwłaszcza w krajach wschodnich ( Rosja ), marża na tych produktach potrafiła zmienić się w ciągu miesiąca, co powodowało konieczność dokonywania szybkich transakcji, pojawiało się też dużo nowych graczy na rynku, których szybka weryfikacja była możliwa tylko w zakresie sprawdzenia prowadzenia rejestru dokumentów oraz bycia płatnikiem vat ( (...) ), zaś sam towar- telefony i elektronika - jeszcze do końca 2014 r. nie był uznawany, jako „wrażliwy”;

-pominięcie szeregu dokumentów znajdujących się w aktach postępowań administracyjnych, dotyczących kontroli zarówno spółki (...), jak i spółek kontrahenckich ( S., (...), 4 (...) ), z których wynika prawidłowy i rzetelnie dokumentowany proces sprzedaży telefonów, ich dostawy, płatności za nie, lokowania w magazynach (...) oraz braku jakichkolwiek nieprawidłowości mogących stać się podstawą do przyjęcia świadomości po stronie oskarżonego uczestniczenia w karuzeli;

-pominięcie faktu, iż oskarżony R. S. nie miał żadnej możliwości zweryfikowania numerów (...) partii telefonów, którymi handlował, by ustalić iż uczestniczyły one już w transakcjach sprzedażowych, albowiem nie istnieje żadna baza polska, czy międzynarodowa takich numerów (...), a jedynie (...) dysponuje taką bazą, przy czym numery (...) tylko raz powtórzyły się i nie dotyczyły transakcji oskarżonego;

-bezzasadne przyjęcie, iż oskarżony w sposób świadomy funkcjonował w łańcuchu dostaw do S., jako tzw. „bufor”, pełniąc rolę ogniwa wydłużającego łańcuch, albowiem znał odbiorców S. z wcześniejszych kontraktów i mógł sprzedawać telefony bezpośrednio do nich ( (...) z R.), podczas gdy oskarżony wyjaśnił, iż z uwagi na wydłużony proces zwrotu vat, z tytułu sprzedaży towaru za granicę, zrezygnował z transakcji transgranicznych, bowiem groziły one utratą płynności finansowej, a on jako stosunkowo mały podmiot gospodarczy nie mógł sobie na to pozwolić, tym bardziej iż z wcześniejszej jego działalności handlowej ( sprzętem budowlanym ), wiedział o problemach wynikających z takich transakcji;

-oparcie istotnych ustaleń Sądu o wnioski wynikające z protokołów kontroli skarbowej (...) w B., W., P. i R., z których miałoby wynikać nierzetelne postępowanie R. S., na podstawie stwierdzenia takich okoliczności jak np. niska marża, szybkość transakcji, brak dostatecznej weryfikacji kontrahentów, brak umów handlowych, brak ubezpieczenia towaru znacznej wartości, brak reklamacji towaru, czy działanie na zasadzie przedpłat, podczas gdy argumenty te są nieracjonalne z punktu widzenia typowego przedsiębiorcy, albowiem marża rzędu kilku procent, przy tych wartościach sprzedażowych, stanowiła dobry zarobek, pośrednik handlowy nie był zainteresowany ubezpieczeniem towaru, o który winien zadbać jego odbiorca, bowiem byłby to dodatkowy i nieuzasadniony koszt, zaś brak reklamacji wynika z wyjątkowo wysokiej jakości i klasy sprzętu, jakim były telefony marki A., jak i gwarancji samego producenta, którą można zrealizować w każdym kraju, a szybkość transakcji z dynamicznej sytuacji na rynku i strat mogących nastąpić przy zbyt długim magazynowaniu takiego towaru, jak drogie iPhony;

-oparcie rozstrzygnięcia o winie oskarżonego R. S. o niczym nie uzasadnione insynuacje dotyczące kontrahenta nie związanego bezpośrednio z tą sprawą - firmą (...) z H., jako podmiotu, co do którego istniej uzasadnione podejrzenie uczestniczenia w procederze prania brudnych pieniędzy - z samego faktu, iż jest to H. - w sytuacji gdy jest to jeden z największych handlowców na tamtym rynku, udzielający kredytów kupieckich towarowych, które są łatwiejsze do uzyskania, niż kredyty finansowe, zaś jego transakcje z oskarżonym są w pełni czytelne i prawidłowo dokumentowane;

-uznanie winy oskarżonego, z uwagi na okoliczność korzystania z magazynu (...), który jest znany składowi orzekającemu z innych spraw związanych z tzw. karuzelami vat-owskim, w sytuacji gdy w okresie korzystania z usług tego magazynu oraz podobnego magazynu (...) , oskarżony nie miał żadnej wiedzy o nieprawidłowościach w tym magazynie, które zostały ujawnione znacznie później i traktował ten magazyn, jako gwarancję bezpiecznego i prawidłowego obrotu, bowiem występował on jako „trzecia” strona transakcji, przytrzymując ( alokując u siebie ) towar, do momentu aż zostanie potwierdzona płatność; ( oraz z ostrożności procesowej) d.) rażącą surowość ( wysokość ) orzeczonej wobec oskarżonego R. S. kary jednostkowej wymierzonej za czyn I-szy opisany w wyroku, poprzez wymierzenie mu kary bezwzględnej 1 (jednego ) roku i dwóch ( dwóch ) miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego jej zawieszenia na okres próby, orzeczenie kary grzywny w wysokości znacznie przekraczającej możliwości finansowe oskarżonego ( na utrzymaniu żony osiągającej niskie dochody, bez majątku ) orzeczenie obowiązku naprawienie szkody na rzecz Skarbu Państwa solidarnie z D. K. (1) i E. K. (1), w sytuacji braku ustalenia, by osiągnął on jakikolwiek korzyści finansowe, a ponadto zastosowanie wbrew wszelkim dowodom nadzwyczajnego obostrzenia kary przy zastosowaniu art. 65 par. 1 k.k., w sytuacji gdy nawet przy uprzedniej karalności oskarżonego i zastosowaniu art. 4 par.l k.k., a także przy prawidłowej analizie jego warunków osobistych, charakterologicznych, trybie życia, istniała uzasadniona i realna prognoza kryminologiczna, pozwalająca na zastosowanie wobec niego kary z warunkowy m zawieszeniem jej wykonania na okres próby, zaś orzeczenie obowiązku naprawienia szkody było niecelowe, podobnie jak zakazy ( prowadzenia działalności gospodarczej na dwa lata, zajmowania stanowisk w spółkach handlowych na dwa lata );

II.w ramach czynu zarzucanego oskarżonemu R. S. w punkcie II. :

a)błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, iż oskarżony R. S., działając w zamiarze bezpośrednim, wykorzystał struktury organizacyjne spółki (...), którą reprezentował, poprzez pozorowanie obrotu gospodarczego i prowadzenie nierzetelnej dokumentacji - wystawienie 5-ciu faktur VAT- z zamiarem udzielenia pomocy E. K. (1) i D. K. (1) w uzyskaniu zwrotu nadwyżki podatku Vat i przeniesieniu jej na następny rok rozliczeniowy, podczas gdy prawidłowa analiza dowodów w sprawie, w tym w szczególności dokumentacji obydwu firm, kontaktów między nimi, wzajemnych rozliczeń oraz braku możliwości przewidzenia nieuczciwości kontrahentów obydwu firm - A. i S. - nie daje podstaw do przyjęcie, świadomego, celowego działania obliczonego na uzyskanie korzyści majątkowych w drodze przestępstwa skarbowego;

b)naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na jego wynika, tj. art. 4,7 k.p.k. w zw. z art. 424 k.p.k. poprzez dokonanie zbiorczego wymienienia dowodów, na podstawie których czynione były istotne ustalenia w tej sprawie, bez jednoczesnego odniesienia się do poszczególnych czynów i sprawców, co powoduje trudności interpretacyjne wyroku i brak możliwości jego prawidłowej weryfikacji, a także oparcie rozstrzygnięcia o „nietypowy” ciąg poszlak, który w istocie swej jest ciągiem tez, hipotez i insynuacji nie znajdujących potwierdzenia w dowodach oraz de facto nie stanowiący żadnego ciągu poszlak, prowadzącego do jedynie możliwego wniosku, co do winy oskarżonego; oraz z ostrożności procesowej

c)rażącą surowość ( wysokość ) orzeczonej za ten czyn kary jednostkowej 1 (jednego ) roku i 2 ( dwóch ) miesięcy pozbawienia wolności oraz 280 stawek grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 150 złotych, a także środków karnych, w sytuacji gdy w stosunku do oskarżonego R. S. istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna, pozwalająca na wymierzenie mu kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby, kary grzywny w niższym wymiarze, biorąc pod uwagę fakt zastosowania wobec niego art. 4 par. 1 k.k., a także przy uwzględnieniu jego postawy, właściwości osobistych, trybu życia i dotychczasowego zachowania, które gwarantują osiągnięcie celów kary.

Apelacja adwokat A. K. obrońcy P. S. (1). Obrońca zaskarżyła wyrok w części dotyczącej punktu E, punktu F ppkt 5) oraz w punktu G. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1.Na zasadzie art. 427 § 2 k.p.k. w związku z art. 438 pkt. 2 k.p.k. - naruszenie przepisów postepowania mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia - a mianowicie:

A. Art. 5 § 1 i § 2 k.p.k. poprzez wyjaśnienie niedających się usunąć wątpliwości zwłaszcza w odniesieniu do zamiaru kierunkowego popełnienia przestępstwa na niekorzyść oskarżonego P. S. (1) wbrew domniemaniu niewinności i przypisanie mu winy w popełnieniu zarzuconych czynów;

B.art. 7 k.p.k. - poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i zastosowanie w jej miejsce dowolnej oceny zgromadzonego materiału skutkujące ustaleniami faktycznymi niezgodnymi z zebranym w sprawie materiałem dowodowym przejawiające się w uznaniu, że oskarżony P. S. (1) działając w zamiarze kierunkowym popełnił czyny przypisane mu w zaskarżonym wyroku 2.- na zasadzie art. 427 § 2 k.p.k. w związku z art. 438 pkt. 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia mający istotny wpływ na jego treść - polegający na uznaniu, że oskarżony P. S. (1) z zamiarem kierunkowym działał w ramach tzw. Karuzeli V., w sytuacji, gdy materiał dowodowy zebrany w postępowaniu sądowym nic dawał jednoznacznych podstaw do poczynionych w tym zakresie ustaleń, w szczególności przez przyjęcie, że:

I.P. S. (1) w grudniu 2014 r. w porozumieniu z małżonkami K. sukcesywnie i świadomie (dolus dircctus) realizował zamiar uszczuplania firmowych zobowiązań w podatku od towarów i usług, poprzez fikcyjny obrót opakowaniami kawy mielonej (...) 500 gram, pozorowany szeregiem czynności fatycznych i formalno-prawnych, polegających na wystawieniu 3 faktur o wskazanych w wyroku numerach w dniach 4.12.2014, 9.12.2014, 17.12.2014 r., czym dążył wyłącznie do ułatwienia sprawcom głównym realizacji nielegalnego celu, w sytuacji, gdy: -Brak podstaw do przyjęcia działania w zamiarze kierunkowym popełnienia przestępstwa tzw. wyłudzenia VAT po stronic oskarżonego P. S. (1) w grudniu 2014 r. w sytuacji, gdy o mechanizmach tzw. Karuzeli vatowskiej dowiedział się w trakcie późniejszych postępowań karno-skarbowych z jego udziałem w roku 2016 (wyjaśnienia składane na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2023 r.) ; -Trzy faktury objęte aktem oskarżenia stanowiły ułamek dzialaności handlowej firmy (...), w tym w ramach współpracy z firmą (...), trwającej od 2010 r.; -W grudniu, który jest najbardziej dochodowym miesiącem w handlu zwłaszcza branży (...), w firmie (...) wystawiano około 200 faktur dziennie, faktury objęte zarzutem nie były wystawiane bezpośrednio przez oskarżonego P. S. (1), podmiot wystawcy odprowadził wszelkie należności publicznoprawne od 2 tych faktur, a poza wspomnianymi dokumentami w ramach współpracy handlowej dokonano wielu innych transakcji nic mających znamion pozorności;

II.Przyjęcie przez Sąd I instancji, że w odniesieniu do osoby oskarżonego P. S. (1) należy wykluczyć hipotezę tzw. „nieświadomego podatnika”, z uwagi na cechy transakcji, określonej jako „bardzo wartościowe, powtarzalne transakcje, przynoszące szybki zysk i nic wymagające znacznych zabiegów, znacznego nakładu pracy i kosztów, odnoszące się do towaru postrzeganego jako wrażliwy, co powinno skłaniać do szczególnej ostrożności przy jego zakupie”, w sytuacji, gdy zakres dzialaności firmy (...) objęty zarzutem stanowi zaledwie fragment, ułamek procenta transakcji zawieranych w okresie wskazanym w akcie oskarżenia, a na podstawie późniejszej świadomości oskarżonego oraz zarzutów stawianych w innych postępowaniach karnych Sąd i Instancji domniemuje przesłankę dolus directus w odniesieniu do przedmiotu przestępstwa;

III.ustalenie, że w sytuacji oskarżonego istnieją podstawy do zaostrzenia odpowiedzialności poprzez przypisanie działania w warunkach z art. 65§1 k.k. w wyniku rzeczywistego podejmowania tego rodzaju działań poza czasem ujętym w akcie oskarżenia, co w ocenie obrony stanowi przekroczenie ram aktu oskarżenia oraz ustalenie znamion przestępstwa na podstawie innych zachowań nic objętych skargą uprawnionego oskarżyciela.

3.z daleko posuniętej ostrożności procesowej - na zasadzie art. 438 pkt 4 k.p.k. rażącą niewspółmierność kary oraz środka karnego wymierzonych oskarżonemu P. S. (1) poprzez brak uwzględnienia szeregu okoliczności łagodzących po stronic oskarżonego, zwłaszcza w postaci pozytywnej prognozy kryminologicznej, ustabilizowanej sytuacji życiowej oraz uprzedniej niekaralności.

Apelacja obrońcy oskarżonej M. S. (1). Adwokat B. S. zaskarżył ten wyrok w części dotyczącej M. S. (1), tj. co do punktu: D, F.4) i G. przedostatni tiret na korzyść oskarżonej.

Powyższemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów:

1.prawa procesowego w postaci art. 7 k.p.k. poprzez wyprowadzenie z materiału dowodowego wniosku, iż:

a)brała świadomy udział w procederze karuzeli podatkowej, b)jej rola polegała na udawaniu rzeczywistego obrotu handlowego, c)nawet w przypadku niezachowania środków ostrożności w doborze kontrahentów, przy braku świadomości udziału w karuzeli podatkowej i tak wypełniła znamiona zarzucanych jej czynów zabronionych, d)miała świadomość, iż wystawiając faktury objęte niniejszym postępowaniem działa na szkodę Skarbu Państwa, e)brak jest spełnienia przesłanek umożliwiających zastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności, -w sytuacji, gdy M. S. (1) była przekonana, iż prowadzi legalną działalność handlową, zaś o nieprawidłowościach powzięła wiedze dopiero na skutek czynności organów podatkowych, zaś ewentualne zaniedbania formalnej strony wykonywanych transakcji nie mogą być uznawane za świadome branie udziału w karuzeli podatkowej, a nadto nie miała świadomości, iż działa na szkodę Skarbu Państwa, bowiem nie wiedziała jakie czynności handlowe podejmie jej odbiorca co do towaru, który mu dostarczyła, a także podczas, gdy przesłanki warunkowego zawieszenia kary zostały spełnione, -czym z materiału dowodowego wyprowadzono błędne wnioski z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, -co miało wpływ na treść wyroku w ten sposób, że oskarżona została uznana winną popełnienia zarzucanych jej czynów w sytuacji, kiedy winna zostać uniewinniona od wszystkich zarzucanych jej czynów.

2.prawa materialnego w postaci art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 8 § 1 k.k. poprzez dokonanie ich błędnej wykładni w ten sposób, że wyprowadzono z nich normę prawną, zgodnie z którą czyny zarzucane oskarżonej wypełniły znamiona czynów zabronionych opisanych w kodeksie karnym skarbowym jak i w kodeksie karnym, co skutkowało zastosowaniem instytucji zbiegu idealnego, podczas gdy czyny zarzucane oskarżonej nie mogły wypełnić jednocześnie znamion czynów opisanych w kodeksie karnym jak i kodeksie karnym skarbowym z uwagi na odmienne dobra prawem chronione i w konsekwencji brak było podstaw do zastosowania instytucji zbiegu idealnego oraz kwalifikowania czynów według przepisów kodeksu karnego, bowiem M. S. (1) jeśli dopuściła się czynów zabronionych - to jej zamiarem mogło być tylko godzenie w obowiązek podatkowy a nie w wiarygodność dokumentów, 3.prawa materialnego w postaci art. 46 § 1 k.k. poprzez jego zastosowanie i orzeczenie obowiązku naprawienia szkody w sytuacji, kiedy brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że M. S. (1) mogła wiedzieć o tym, że jej odbiorca wykona dostawę (...) towaru, który od niej nabył, 4.prawa materialnego w postaci art. 69 § 1 k.k. poprzez jego niezastosowanie i nie zawieszenie wykonania kary na okres próby w sytuacji, gdy przesłanki zastosowania tego przepisu zostały spełnione, a stan sprawy przemawia za jego zastosowaniem.

Apelacja obrońcy adw. R. M.. Wyrok zaskarżył w całości w zakresie oskarżonych E. K. (1), D. K. (1), tj. w zakresie pkt. A.1 i A.2, El), G. Powyższemu wyrokowi zarzucił: Na zasadzie art 438 pkt. 2 obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wyroku, tj.:

1.art. 4 kpk i 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, art. 424 § 1 pkt 1 kpk poprzez dowolną ocenę poszczególnych dowodów, a także nie wyjaśnienie powodów, dla których z ustalonych faktów Sąd orzekający wyprowadza okoliczności na niekorzyść oskarżonych, w tym że:

1)oskarżeni K. działali z zamiarem bezpośrednim kierunkowym podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy oraz ocena indywidualna każdego dowodu we wzajemnym powiązaniu z innymi wskazuje, że oskarżeni nie mieli świadomości aby na wcześniejszym etapie dostaw (niebezpośrednim) wystąpił podatnik „znikający" tj. podatnik, który po dokonaniu dostawy nie zapłaci podatku należnego VAT od dostawy, w tym że godzili się na uczestnictwo w takim łańcuchu.

2)okoliczności dotyczące podmiotów trzecich zaangażowanych w nielegalny proceder (ustalone na podstawie decyzji podatkowych) miałyby świadczyć, że oskarżeni K. działali z zamiarem bezpośrednim kierunkowym uczestnicząc w łańcuchu dostaw; gdy jednocześnie oskarżeni nie dysponowali żadnymi instrumentami prawnymi i faktycznymi, aby ustalić źródło pochodzenia towarów dostarczanych przez dostawców oraz dalszy obieg towarów;

3)obiektywne, nienacechowane negatywnie okoliczności charakterystyczne dla handlu hurtowego jak m.in.: -szybkość realizowanych dostaw, - korelacja procesu zakupu i sprzedaży, - korzystanie z kredytów kupieckich, - występowanie firm - agentów pośredniczących w sprzedaży towarów pomiędzy hurtowaniami nieposiadających własnych magazynów, -dokonywanie sprzedaży w ramach dostawy łańcuchowej zgodnie z art. 7 ust 8 ustawy o VAT, - opóźnienie w płatności miałyby świadczyć na niekorzyść oskarżonych, w tym o zamiarze ich uczestnictwa w przestępczym procederze dostaw, w której wystąpił podatnik „znikający";

4)okoliczności świadczące o rzekomym niedołożeniu należytej staranności kupieckiej (należytej ostrożności), miałyby świadczyć o działaniu z zamiarem, podczas gdy Spółka oskarżonych dokonywała sprawdzenia kontrahentów za pomocą narzędzi udostępnionych przez organy państwa;

5)zwykłe, nieistotne dla ustalenia przebiegu transakcji omyłki w dokumentach oraz wystawienie faktury sprzedażowej przed wprowadzeniu towaru na magazyn (jak i po) (co jest zgodne z przepisami prawa) miałyby świadczyć o działaniu oskarżonych K. z zamiarem, podczas gdy wszystkie zauważone przez Sąd orzekający omyłki nie pozostawały w żadnym związku logicznym oraz przyczynowo skutkowym z wnioskami prowadzącymi do przypisania umyślności czynu;

6)niewykrycie przez pracowników S., że w 1 (słownie: jednym) dokumencie CMR mogła widnieć nazwa firmy będącej potencjalnym dostawcą (...) i w konsekwencji nie podjęcie z tą firmą współpracy przez S. miałoby świadczyć o działaniu oskarżonych z zamiarem uczestniczenia w procederze dostaw łańcuchowych;

2.art. 4 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, art. 366 § 1 kpk poprzez niedostateczne rozważenie dostępnego materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy i w konsekwencji dowolną jego ocenę w postaci:

1)dowodów zgromadzonych w postępowaniu (...), zakończonym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 22 maja 2023 r., uniewinniającym oskarżoną E. K. (1) od zarzutu oszustwa podatkowego w związku z transakcjami realizowanymi ze spółką (...) sp. z o.o. reprezentowaną przez B. F. w okresie 2015, a które to transakcje przeprowadzone w okresie 2014 r. stały się podstawą przypisania oskarżonej K. przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie zamiaru popełnienia przestępstwa oszustwa oraz oszustwa podatkowego;

2)wyroku z dnia 15 lutego 2022 r. Sądu Okręgowego w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy - sygn. akt VIII Ka 243/21 wraz z protokołem rozprawy apelacyjnej z dnia 1 lutego 2022 r. zawierającym zeznania W. K. (1) - funkcjonariusza (...) Skarbowego w B. oraz protokołem rozprawy głównej z dnia 23 września 2020 r. S. R. w B. (...) zawierającej zeznania M. S. (2) i P. G. (1) - przedstawicieli spółki (...), które to wskazywały na sposób inicjowania i przebiegu transakcji, w których występowały podmioty (...) J. S., (...) Ltd, (...) sp. z o.o. i (...) Sp. z o.o., w tym na sposób angażowania nieświadomych podatników w dostawę łańcuchową z „podmiotem znikającym" oraz powszechności tego zjawiska z perspektywy organów KAS (zeznania W. K.), braku narzędzi prawnych i faktycznych do kontroli podmiotów nierzetelnych występujących na wcześniejszych etapach obrotu towarem - dowody włączone do akt sprawy wnioskiem dowodowym obrońcy oskarżonych K. z dnia (...) 3.art. 366 § 1 kpk w zw. z art. 2 § 2 kpk, i w zw. z art. 4 kpk poprzez: -oparcie ustaleń faktycznych sprawy na domysłach, a nie prawdziwych ustaleniach faktycznych; -budowanie alternatywnych scenariuszy ustaleń faktycznych z jednoczesnym ustaleniem, że mogły one występować równolegle, -uwzględnienie tylko scenariuszy alternatywnych niekorzystnych dla strony -zaniechanie wyjaśnienia, dlaczego Sąd nie uwzględnia scenariuszy na korzyść oskarżonych, tym przyjmowanie, że: -procedury reklamacyjne, -procedury związane ze zwrotem towaru, -kontrolą kontrahentów, -gromadzeniem dokumentów potwierdzających rzetelność kontrahentów, -nakreślona przez wszystkich świadków - handlowców procedura realizacji transakcji bez zaangażowania (typowania odbiorców) przez oskarżonych K., -niekwestionowane przez Organy podatkowe i uznane za rzetelne transakcje z (...) J. S. oraz innymi podmiotami były zdaniem Sądu tylko „kamuflażem", podczas gdy Sąd wskazuje, że jest to jeden z możliwych (alternatywnych) stanów faktycznych, które można ustalić na podstawie materiału dowodowego.

4.art. 366 § 1 kpk w. zw. z art. 167 kpk w zw. z art. 4 kpk poprzez

-zaniechanie ustalenia okoliczności przeprowadzania reklamacji i zwrotu towarów, terminu wystawienia faktur i przyjmowania towarów na magazyn, a które to okoliczności stały się podstawą do przyjęcia alternatywnego, niekorzystnego stanu faktycznego przez Sąd - ujawnionego dopiero w uzasadnieniu - przy jednoczesnym zastrzeżeniu Sądu, że przyjęty scenariusz jest jedynie możliwą hipotezą.

5.art. 4 kpk i 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzącą do uznania, że:

1)oskarżeni z zarzucanym im przestępstw uczynili sobie stałe źródło dochodu (w rozumieniu art. 65 § 1 kk), podczas gdy otrzymywany przez Spółkę (...) zwrot podatku VAT stanowił jedynie rekompensatę odpowiadającą tej samej wartości podatku, jaki został przez spółkę (...) zapłacony dostawcy towaru; co w konsekwencji powodowało, że po stronie spółki, nie powstało żadne przysporzenie (zwiększenie) majątkowe, które mogłoby stanowić źródło dochodu;

2)małżonkowie K. uzyskali z zarzucanych im czynów korzyść majątkową podlegającą przepadkowi, o której mowa w art. 33 § 1 kks w postaci uszczuplonego podatku VAT oraz nienależnego zwrotu podatku VAT w łącznej kwocie 3 129 781,60 złotych, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje, aby jakakolwiek kwota z tego tytułu została wytransferowana do majątku oskarżonych K. z majątku Spółki (...) z o.o.;

3)szkoda Skarbu Państwa wyniosła 2 825 361,78 zł;

6.art. 424 § 1 kpk, w zw. z art. 4 kpk oraz w zw. z art. 410 kpk i art. 366 § 1 kpk poprzez niewyjaśnienie i nierozważenie (pominięcie) wszystkich istotnych okoliczności i dowodów w sprawie wskazujących na niedziałanie oskarżonych K. z zamiarem popełnienia przestępstwa tj.:

1)w trakcie realizowania transakcji zarówno bezpośredni dostawcy jak i podmiot zidentyfikowany przez Organy podatkowe jako „znikający" były zarejestrowanym - czynnym podatnikiem podatku VAT, co powodowało, że oskarżeni nie mogli mieć żadnych sygnałów, które podważałyby rzetelność transakcji;

2)pominięcie okoliczności, że największe hurtownie spożywcze jak (...) i A. współpracowały z (...) co wskazuje, że M. S. docierała ze swoją ofertą do podmiotów stosujących najwyższe standardy kontroli;

3)pominięcie zeznań wszystkich świadków, w tym pracowników - handlowców spółki (...), A. (P. G., M. S.), (...), G., L., (...), A. (wskazujących na brak świadomości oskarżonych K. występowania „podmiotów znikających" na wcześniejszych etapach obrotu), z uwagi na rzekomą „lojalność" byłych pracowników względem oskarżonych;

4)pominięcie wyjaśnień oskarżonych, korespondujących z zeznaniami świadków z pkt 3) wskazujących na cel i okoliczności zawarcia transakcji, tylko na tej podstawie, że wyjaśnienia te nie korespondują z przyjętą przez Sąd tezą II.Na zasadzie art. 438 pkt la kpk skarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: -art. 33 § 1 kks poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że korzyścią majątkową oskarżonych K. jest kwota uzyskanego przez spółkę (...) sp. z o.o. zwrotu podatku oraz odliczonego podatku VAT zapłaconego dostawcy towaru (zaległość podatkowa), podczas gdy prawidłowa wykładnia powinna uwzględniać, że: -do majątku oskarżonych nie został wytransferowany majątek odpowiadający wartości rzekomej korzyści; -zaległość podatkowa nie jest korzyścią majątkową, albowiem Spółka nadal jest zobowiązana do zapłaty podatku na podstawie decyzji, a nadto -uzyskanie zwrotu podatku VAT lub obniżenie należnego podatku VAT o podatek naliczony było determinowane uprzednim dokonaniem zapłaty (zwrotu) podatku VAT na rzecz dostawcy, co powoduje, że zwrot i odliczenie podatku stanowi jedynie rekompensatę ubytku majątkowego, a nie przysporzenie majątkowe.

III.Na zasadzie art. 438 pkt. 4 skarżonemu orzeczeniu zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej kary w sytuacji, gdy Sąd w uzasadnieniu wskazuje, że oskarżeni nie powinni odbywać kary pozbawienia wolności w warunkach zakładu penitencjarnego, a jednocześnie wyłączył im możliwość odbycia kary w warunkach dozoru elektronicznego na skutek kwalifikacji czynów w zw. z art. 65 § 1 kk;

Apelacja obrońcy oskarżonego G. A..

A.. J. R. zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego. Powyższemu orzeczeniu zarzucił:

I.obrazę przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 14 §1 k.p.k. w zw. z art. 17 §1 pkt 9 k.p.k. poprzez ich błędne niezastosowanie i wyjście przez Sąd I instancji poza granicę skargi oskarżyciela publicznego skutkujące skazaniem oskarżonego za czyny inne, nietożsame jako zdarzenie historycznie z czynami zarzuconymi mu w akcie oskarżenia, w sytuacji gdy zasada skargowości wyznacza przedmiotowe i podmiotowe granice rozpoznania sprawy przez sąd orzekający w fazie orzeczniczej, co w konsekwencji doprowadziło do wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 §1 pkt 9 k.p.k.; w przypadku niepodzielenia zarzutu z pkt I ppkt 1:

II.obrazę przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.:

1)art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie wadliwiej, całkowicie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego sprawy, przy jednoczesnym pominięciu okoliczności wskazujących na brak sprawstwa i winy oskarżonego poprzez: a)jedynie zbiorcze i uproszczone wnioskowanie o okolicznościach dotyczących rzekomo występującej karuzeli podatkowej, w całkowitym oderwaniu od zindywidualizowania sytuacji i okoliczności relewantnych od oskarżonego; b)brak uwzględnienia i rzeczowego zweryfikowania twierdzeń oskarżonego w połączeniu z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w szczególności całkowite pominięcie zeznań pracowników (...) Sp. z o.o. oraz szczegółowej dokumentacji potwierdzającej rzeczywiste transakcje pomiędzy (...) Sp. z o.o.(dalej również: G.) a (...) Sp. z o.o. (dalej również: S.); c)jakikolwiek brak oceny sytuacji finansowej spółki (...) Sp. z o.o. oraz sposobu prowadzenia przez nią działalności gospodarczej w zakresie obrotu kawą i innymi towarami, w tym oceny skali współpracy z (...) Sp. z o.o. oraz innymi podmiotami gospodarczymi; d)pominięcie, iż akta postępowań prowadzonych przez organy podatkowe mogą być źródłem istotnego dla sprawy materiału, co jednak nie zwalnia Sądu z samodzielnego, rzetelnego i całościowego rozpatrzenia ujawnionego w sprawie materiału dowodowego oraz dokonania jego oceny zgodnie z zasadami wiedzy, prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, natomiast analiza uzasadnienia wyroku wskazuje na to, iż Sąd kierując się treścią decyzji organów podatkowych odgórnie chciał skazać oskarżonego, w oderwaniu od jego odpowiedzialności karnej i pod ten cel dopasowując wnioski płynące z poszczególnych dowodów;

2)art. 7 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i reguł z niej wynikających, polegające na: a)zbiorczym powołaniu dowodów, na podstawie których Sąd ustalił stan faktyczny - w wersji przez Sąd prezentowanej, bez wskazania, które dowody świadczą o konkretnych okolicznościach i dlaczego takie, a nie inne wnioski z niego wypływają, co w konsekwencji uniemożliwia jakąkolwiek ocenę prawidłowości dokonanych ustaleń oraz tego, jaki konkretnie dowód posłużył ustaleniu danych faktów; b)braku wskazania jakim dowodom Sąd dał wiarę, a jakim wiary odmówił (poza wskazaniem, że odmawia wiarygodności zeznaniom oskarżonym) i przede wszystkim dlaczego; c)ogólnikowym i nieprecyzyjnym dokonaniu ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, bez jakiejkolwiek indywidualizacji roli oskarżonego oraz faktów mających mieć z nim bezpośrednie powiązanie; d)zbiorczym potraktowaniu wszystkich oskarżonych, bez indywidualizacji ich konkretnej sytuacji, wskazania roli, strony podmiotowej, na czym miałaby polegać motywacja każdego z nich oraz bez wskazania strony przedmiotowej i sposobu realizacji przypisanego czynu konkretnie przez oskarżonego; e)braku wskazania rozważań dotyczących kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonemu, w szczególności przypisania mu wypełnienia konkretnych znamion zarzucanego przestępstwa, a poprzestaniu jedynie na ogólnikowych i frazesowych stwierdzeniach popełnienia czynu oraz nazywania go „pomocnikiem”; f)pominięciu, bądź braku dostatecznego zweryfikowania charakteru branży (...), w której działała (...) Sp. z o.o. i w konsekwencji przyjęcie normalnych założeń dla tego rodzaju działalności jako wątpliwych, podejrzanych i w konsekwencji przestępczych; g)wzajemnie występujących sprzecznościach polegających na stwierdzeniu, że z jednej strony szczegółowość dokumentacji sporządzanej przez spółkę (...) Sp. z o.o. świadczy o przestępstwie i woli ukrycia przestępczej działalności przed organami podatkowymi, przy jednoczesnym potraktowaniu każdej oczywistej omyłki w dokumentacji, jak i normalnych zwyczajów biznesowych, jako mających świadczyć o działaniu oskarżonego w celu popełnienia przestępstwa, co wskazuje na arbitralność twierdzeń Sądu I instancji i wybiórcze stawianie tez pod przyjętą wersję wydarzeń; h)wzajemnie sprzecznym przyjęciu, że wszystkie czynności podejmowane przez oskarżonych były objęte porozumieniem i stanowiły element przestępczego planu, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że w sprawie nie ma żadnych danych potwierdzających, że konkretni oskarżeni w danym odcinku czasowym realizowali z małżonkami K. wspólny plan obejmujący „wszystkie elementy bezprawnej akcji opisanej w pkt A”, co wskazuje na arbitralność twierdzeń Sądu I instancji i wybiórcze stawianie tez pod przyjętą wersję wydarzeń;

i)przypuszczalnym stwierdzeniu, że motywacją oskarżonego co do wejścia w przestępcze porozumienie z małżonkami K. mogły być problemy finansowe spółki w ówczesnym okresie bądź prowadzone kontrole skarbowe i związane z tym obawy o pozytywne rozpatrzenie ewentualnych wniosków o zwrot VAT w (...), podczas gdy:

-(...) Sp. z o.o. w 2014 r. nie posiadała żadnych problemów finansowych, jej obrót wynosił ponad 60 min zł, zaś osiągnięty dochód wynosił prawie 1 600 000 zł,

-(...) Sp. z o.o. w 2014 r. posiadała zaplecze magazynowe o powierzchni ok. 2000 m 2 i zatrudniała wielu pracowników, co wskazuje na jej pewną pozycje i brak konieczności pozyskania „dodatkowego i znikomego” zarobku,

-kontrola podatkowa przeprowadzana w 2014 r. dotyczyła rozliczeń VAT z 2011 r. nie zaś bieżącej działalności spółki i skończyła się pozytywnym rozstrzygnięciem dla spółki, -brak jest racjonalnego uzasadnienia dla stwierdzenia, że w obawie przed negatywną kontrolą skarbową, oskarżony wszedłby w przestępcze porozumienie - dla zysku 2-3% marży z jednoczesną obawą utraty zwrotu 23 % VAT z (...), co w konsekwencji ma istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, albowiem prawidłowa ocena dowodów w tym zakresie powodowałaby uznanie braku jakiejkolwiek motywacji po stronie oskarżonego odnośnie wejścia w porozumienie przestępcze z pozostałymi oskarżonymi; j)przypisywaniu sprawstwa oskarżonemu na zasadzie hipotez i przypuszczeń sprowadzających się do stwierdzeń „prawdopodobnym jest”, „trudno jest ustalić najlepszą koncepcję”, „możliwe że”, „nie wiadomo dlaczego”, „być może”, które to nie odnajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym co wskazuje na przyjęcie przez Sąd odgórnej tezy o winie oskarżonego i następnie dokonanie doboru faktów i ich oceny w sposób odpowiadający odgórnie postawionej tezie;

3)art. 8 § 1 i 2 k.p.k. poprzez jego wadliwe zastosowanie i dokonywanie własnych ustaleń w zakresie bezzasadności uprzedniego prawomocnego uniewinnienia E. K. (1), P. K. oraz M. S. (1), podczas gdy związanie Sądu karnego prawomocnym orzeczeniem skazującym lub uniewinniającym wydanym przez inny sąd karny oznacza występowanie zupełnego zakazu dowodowego, zabraniającego dokonywania ustaleń odmiennych co do rozstrzygnięcia, który to za zakaz Sąd Okręgowy łamie, a które to naruszenie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, albowiem biorąc pod uwagę fakt, iż oskarżenie ww. osób w uprzednio prawomocnych wyrokach dotyczyło poszczególnych elementów z występującego w ocenie Sądu w niniejszej sprawie łańcucha karuzeli podatkowej, to poczynienie analogicznych ustaleń w niniejszej sprawie, a nie odmiennych wbrew ww. zakazowi, winno doprowadzić do uniewinnienia oskarżonego; które to naruszenia w konsekwencji doprowadziły do:

IILrażących błędów w ustalaniach faktycznych sprawy polegających na:

1)przyjęciu, że rzeczywisty i legalny obrót towarami kawy mielonej J. K. pomiędzy (...) Sp. z o.o. a (...) Sp. z o.o. był pozorowany i w konsekwencji przyjęcie, że wystawione przez (...) Sp. z o.o. faktury poświadczały nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne, podczas gdy z materiału dowodowego sprawy wynika, że obrót kawą był rzeczywisty, co potwierdzają: a)pełna dokumentacja księgowo-transportowa, tj. poza wystawionymi fakturami: dokumenty WZ dostawcy, dokumenty przewozowe CMR (k. 6447, 6438, 6429, 6417, 12 339, 11 764, 11 769), które potwierdzają zawarcie umowy przewozu - każde podpisane przez nadawcę, przewoźnika (różnych przewoźników) i pracowników działu administracji (...) Sp. z o.o.; b)dokumentacja personalna (dot. transportu) wskazująca na to, iż kawa była dostarczana do G. 6 różnymi samochodami przez rożnych 6 kierowców - nr rejestracyjne samochodów, imiona, nazwiska, nr dowodów osobistych a nawet nr telefonów do kierowców (k. 6452, 6441, 6431, 6423, 12 334); c)wewnętrzna dokumentacja magazynowa wypełniona m.in. przez S. B., która potwierdza dostawę kawy, braki ilościowe, terminy ważności (k. 12 328, 12 337); d)nagrania z monitoringu z magazynu (...) z dnia 01.10. (...). (k. 7016 - 7022) potwierdzające przyjazd kawy na magazyn, inspekcje towaru kawy (k. 7017verte) a następnie jej załadunek na kolejny samochód; e)zeznania wszystkich pracowników spółek (...) Sp. z o.o. oraz (...) Sp. z o.o.;

2)oskarżony wystawił i zewidencjonował, a następnie posłużył się nierzetelnymi fakturami VAT, podczas gdy wszystkie transakcje objęte fakturami potwierdzały rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, a fakt otrzymania dostawy, jak i następnie odsprzedaż kawy miały rzeczywiście miejsce, skutkiem czego wadliwie Sąd uznał, iż G. A. wypełnił znamiona przypisanych mu przestępstw, pomimo iż w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy brak było podstaw do przypisania oskarżonemu wypełnienia znamion strony przedmiotowej i podmiotowej przestępstw oraz przestępstw skarbowych;

3)G. A. działał z zamiarem bezpośrednim w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w celu pomocy E. K. i D. K. do bezprawnego uzyskania przez nich korzyści majątkowej w postaci zwrotu podatku VAT poprzez wystawienie wyszczególnionych w wyroku faktur VAT poświadczających nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne, podczas gdy prawidłowa i wszechstronna ocena materiału dowodowego sprawy, z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego, wskazuje na brak występowania po stronie oskarżonego zamiaru przestępczego i jakiejkolwiek racjonalnej motywacji co do uczestniczenia w przyjętym przez Sąd procederze przestępczym i udzielenia pomocy przedstawicielom (...) Sp. z o.o., zwłaszcza w sytuacji gdy dochód G. w 2014 r., a więc ewentualny zysk (różnica między ceną sprzedaży a zakupu), jaki mogłaby uzyskać na rzekomej pomocy ww. spółce - z faktur objętych wyrokiem wyniósłby mniej niż 2% ogólnego rocznego zysku spółki, co wskazuje na brak jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia co do wejścia przez G. A. w przestępcze porozumienie;

4)oskarżony dopuścił się czynu polegającego na tym, iż o okresie od dnia 15 maja 2014 r. do dnia 1 października 2014 r. działając w zamiarze osiągnięcia korzyści majątkowej i udzielenia pomocy E. K. (1) oraz D. K. (1) do uszczuplenia należności publicznoprawnych Skarbu Państwa w związku z rozliczeniami podatku VAT, podczas gdy przypisanie oskarżonemu czynu polegającego na pomocnictwie do popełnienia przez inną osobę przestępstwa wymaga wykazania, iż pomocnik zrealizował wszystkie jego elementy, pomocnik musi mieć więc wyobrażenie konkretnego czynu zabronionego, który ma być popełniony przez sprawcę głównego, przy czym zamiar pomocnika musi być udowodniony i opierać się na konkretnych dowodach, nie może być domniemany, natomiast na podstawie dowodów przywołanych przez Sąd I instancji na próżno można doszukiwać się wykazania umyślności działania oskarżonego;

5)oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, podczas gdy sam Sąd stwierdza, że w materiale dowodowym sprawy brak jest dowodów ażeby stwierdzić, iż ktokolwiek inny niż S. był beneficjentem nielegalnych zysków z uszczuplenia i zwrotu VAT;

6)oskarżeni nie negowali mechanizmu przestępczego, a utrzymywali jedynie, że stali się jego ofiarami a nie świadomymi beneficjentami, podczas gdy stwierdzenie to jest sprzeczne z całokształtem zgromadzonego materiału dowodowego sprawy, w tym twierdzeń wszystkich oskarżonych;

7)powszechną wiedzą w 2014 r. był mechanizm działania karuzeli VAT, jak również powszechnie znane było orzecznictwo Unii Europejskiej w tym zakresie, wskazujące na to, że jeżeli podatnik nie miał i nie mógł mieć żadnych podejrzeń, że może uczestniczyć w przestępstwie karuzelowym, to nie ponosi z tego tytułu sankcji, co w konsekwencji jak można mniemać miałoby na celu przyjęcie takiej linii obrony przez oskarżonych, podczas gdy przedmiotowa teza jest całkowicie oderwana od rzeczywistej oceny świadomości prawnej społeczeństwa jak też od konieczności indywidualnej oceny czynu i strony podmiotowej przestępstw zarzucanych oskarżonemu; które to błędy miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, albowiem pomimo braku istnienia w materiale dowodowym sprawy bezpośredniego i obiektywnego dowodu sprawstwa oskarżonego i nie przeprowadzenia w sposób prawidłowy postępowania w sprawie, został uznany winnym dopuszczenia się zarzucanych mu czynów; w zakresie przypisania oskarżonemu działania w ramach art. 65 k.k.:

IV.obrazę przepisów postępowania mająca wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj. art.7 k.p.k. poprzez naruszenie zasad postępowania dowodowego, ich przeprowadzenia oraz wniosków, jakie z tych dowodów zostały wywiedzione, polegającą na uznaniu, iż oskarżony z czynów opisanych w punkcie 1 uczynił sobie stałe źródło dochodu, a gdyby nie postępowania kontrolne, to „regularna współpraca ukierunkowana na uszczuplenie i wyłudzenie VAT (pomoc w realizacji tych działań) byłaby kontynuowana”, podczas gdy:

1)otrzymywany przez spółkę (...) podatek VAT stanowił jedynie zwrot odpowiadający tej samej wartości podatku jaki został przez spółkę zapłacony dostawcy towaru, co w konsekwencji nie powodowało powstania po jej stronie jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego, przede wszystkim zaś Sąd nie dokonuje żadnych ustaleń jaki zysk spółka miałaby osiągnąć na skutek zarzucanych oskarżonemu czynów, tym bardziej nie sposób przyjąć, aby stanowił on stałe źródło dochodu,

2)zwrot podatku VAT następował do majątku spółki (...), nie zaś do majątku wspólników, toteż nie powodował osiągnięcia korzyści finansowej, a tym bardziej stałego źródła dochodu, po stronie oskarżonego,

3)jedyna kontrola skarbowa jaka toczyła się w stosunku do G. w 2014 roku dotyczyła rozliczeń VAT z roku 2011 i nie była powiązana z bieżącym zwrotem VAT, zaś protokół kontrolny został wydany dopiero w marcu 2015 roku, a ostateczna decyzja (...) nie zawierała żadnych istotnych nieprawidłowości w rozliczeniu podatku VAT, toteż nie sposób uznać, aby mogła mieć jakikolwiek wpływ na decyzje podejmowane w spółce, zaś ustalenie, iż gdyby nie kontrole współpraca byłaby kontynuowana, jawi się jako całkowicie dowolne i sprzeczne z zasadą obiektywizmu; w zakresie nałożonego obowiązku naprawienia szkody:

V.obrazę prawa materialnego, tj. art. 46 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zasądzenie od oskarżonego obowiązku naprawienia szkody, w sytuacji gdy na skutek przestępstw, za które został skazany oskarżony, nie powstała jakakolwiek szkoda majątkowa, zaś przestępstwa z art. 271 k.k. oraz z art. 273 k.k. mają charakter formalny; ewentualnie z ostrożności procesowej:

VI.rażącą niewspółmierność środka karnego w postaci orzeczenia obowiązku naprawienia szkody na rzecz Skarbu Państwa w kwocie 622 661,29 złotych, w sytuacji gdy nie zostało ustalone czy podatek nie został zapłacony w całości przez inny podmiot, zaś za nieuprawnione należy uznać multiplikowanie podatku VAT i wymaganie jego zapłacenia kilkukrotnie w toku jednego łańcucha dostaw; w zakresie wymiaru kary i środków karnych:

VII.rażącą niewspółmierność kary oraz środków karnych orzeczonych w stosunku do oskarżonego G. A., a tym samym orzeczenie kary w wymiarze przekraczającym stopień winy i społecznej szkodliwości czynu a także orzeczenie zakazu prowadzenia przez oskarżonego działalności gospodarczej oraz zakazu zajmowania stanowisk w organach spółek prawa handlowego na okres 1 roku: a. przy uwzględnieniu jako okoliczności obciążającej:

-działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w sytuacji gdy część czynów, za które został oskarżony skazany posiada w znamionach działanie „w celu osiągnięcia korzyści majątkowej”, zaś okoliczności należące do znamion danego przestępstwa nie mogą być traktowane jako wpływające na zaostrzenie lub złagodzenie kary,

-długotrwałości działań oskarżonego i jego działania ze szczególną premedytacją, w sytuacji gdy czyny zarzucane oskarżonemu obejmują wystawienie 10 faktur w okresie zaledwie 4,5 miesiąca, toteż z całą pewnością nie sposób uznać ich za szczególnie długotrwałe ani rozbudowane biorąc pod uwagę skalę działalności G., b.przy nieuwzględnieniu w prawie żadnym stopniu okoliczności łagodzących (Sąd stwierdza, że jedyną okolicznością łagodzącą jest dotychczasowa niekaralność oskarżonego), w szczególności właściwości i warunków osobistych oskarżonego - oskarżony jest osobą nie tylko niekaraną, ale również białoruskim uchodźcą walczącym o demokrację w kraju swojego pochodzenia, o bardzo dobrej opinii środowiskowej, prowadzącym ustabilizowany tryb życia, pielęgnującą wartości duchowe i rodzinne, który przez 10 kolejnych lat od zarzucanych mu czynów prowadzi ustabilizowany i zgodny z prawem tryb życia, angażując się w liczne działania charytatywne, które to okoliczności winny przemawiać za orzeczeniem wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności z dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia wykonania kary oraz braku dodatkowego orzekania kary grzywny oraz środków karnych w postaci zakazów, jako spełniających funkcje w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej, albowiem już nawet sam fakt toczącego się przeciwko oskarżonemu postępowania karnego stanowi dla niego wyjątkową dolegliwość w ustabilizowanym dotychczas życiu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Z uwagi na specyfikę niniejszej sprawy oraz charakter postawionych w apelacjach zarzutów należało uznać za zasadne łączne ustosunkowanie się do podniesionych w apelacjach zarzutów. Ponadto biorąc pod uwagę, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstawy do przypisania oskarżonym winy, ustosunkowywanie się do części zarzutów należy uznać za bezprzedmiotowe. Za zbędne też należało uznać ustosunkowywanie się w innej części formularza do poszczególnych dowodów przeprowadzanych na etapie postępowania odwoławczego, zwłaszcza że większość z nich to dokumenty. Jeżeli istnieje potrzeba przywołania niektórych z tych dowodów, nastąpi to w tej części uzasadniania.

Na wstępie podnieść należy, że karuzela VAT to zorganizowany proceder oszustwa podatkowego, w którym wykorzystuje się mechanizm podatku od wartości dodanej oraz międzynarodowy obrót towarami. Celem tego oszustwa jest unikanie płacenia VAT lub wyłudzanie jego zwrotu z budżetu państwa. Mechanizm ten bazuje na wielokrotnym obrocie tym samym towarem pomiędzy różnymi podmiotami, często działającymi w różnych krajach Unii Europejskiej. Towar formalnie przechodzi przez wiele firm, jednak w rzeczywistości często nigdy nie opuszcza magazynów lub porusza się w ograniczonym kręgu podmiotów. Główna istota karuzeli VAT polega na wykorzystaniu zerowej stawki VAT w transakcjach wewnątrzwspólnotowych oraz na istnieniu tzw. znikających podatników, którzy wystawiają faktury, ale nie odprowadzają podatku do urzędu skarbowego. Ostatecznie nieuczciwi uczestnicy procederu uzyskują nieuprawniony zwrot podatku, co generuje straty dla budżetu państwa.

Nie jest jednakże tak, jak zaznaczył Sąd pierwszej instancji, że rzadko zdarza się, aby podmioty gospodarcze występujące w łańcuchu dostaw nie były świadome, że uczestniczą w karuzeli VAT. Nieświadomy udział w karuzeli VAT nie tylko jest możliwy, ale także częsty. Taki nieświadomy udział w karuzeli VAT występował zwłaszcza często w okresie wskazanym w akcie oskarżenia. Nie było jeszcze wówczas szeregu instrumentów prawnych zabezpieczających przed wpadnięciem w karuzelę VAT.

Całkowicie błędne jest też twierdzenie, że tak zwany „broker” zawsze jest świadomy, że uczestniczył w karuzeli VAT. Stanowisko, że zawsze jest tego świadomy, zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 22 maja 2022 roku (sygn. I SA/Bk 372/21). Według tego sądu wynika to z doniosłego znaczenia brokera wyłudzającego nienależny zwrot podatku VAT, a także z korzyściami podatkowymi jakie mają płynąć do niego z uwagi na uczestnictwo w oszustwie. Nie mniej jednak inne sądy administracyjne wyrażały też odmienne stanowisko (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 października 2018 r., sygn. I FSK 65/18 czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjne w Warszawie z 6 grudnia 2021 r., sygn. III SA/Wa 463/21). Sądy wyrażały jednoznaczną opinię, że występujący w karuzeli podatkowej broker (podmiot występujący na końcowym etapie krajowego łańcucha, który dokonując wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towaru występuje następnie o zwrot podatku VAT), nie musi być zawsze świadomym uczestnikiem oszustwa.

Przy ocenie działalności „brokera” uwikłanego w karuzelę podatkową nie można pomijać tego, że ze względu na neutralność podatku VAT, nie uzyskuje on żadnej korzyści podatkowej wskutek otrzymanego zwrotu podatku. Co więcej, to broker zupełnie nieświadomie może finansować karuzelę podatkową. (...) nabywając towar jest zobowiązany uiścić cenę brutto tj. uwzględniającą podatek VAT, natomiast dokonując wewnątrzwspólnotowej sprzedaży ze stawką VAT 0%, otrzymuje cenę netto. Uzyskując wnioskowany zwrot podatku co najwyżej „wychodzi na zero”, co nie może być kwalifikowane jako sytuacja dla niego „intratna”. Należy też mieć na uwadze, że podmioty występujące o zwrot podatku VAT zazwyczaj przechodzą kontrolę zasadności tego zwrotu.

Odmowa zwrotu podatku VAT ma ten skutek, że broker ponosi wręcz na danej transakcji stratę, gdyż podatku VAT nie odzyskuje, zaś regułą jest, że stosowana przez brokera marża nie pozwala na pokrycie „straty” wynikłej z nieodzyskania podatku VAT. W gruncie rzeczy „zysk” brokera jest takim sam jak bufora, przy czym sytuacja tego ostatniego jest w pewnych sytuacja korzystniejsza, gdyż nie musi on czekać na zwrot podatku, bowiem dokonuje samoobliczenia podatku, odliczając od podatku należnego podatek naliczony i w ten sposób zamiast odprowadzać do Skarbu Państwa pełną stawkę podatku (najczęściej 23%) płaci jedynie niewielką jego część.

Czytając kilkukrotnie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie sposób oprzeć się wrażeniu, że Sąd pierwszej instancji przyjął z góry tezę, że wszyscy oskarżeni w niniejszej sprawie świadomie uczestniczyli w karuzeli VAT i następnie do tej tezy dostosowywał nie tylko ustalone okoliczności, ale również niekorzystne dla oskarżonych domniemania, które w procesie karnym są niedopuszczalne. Sposób zaś dowodzenia powinien być zaś całkowicie odwrotny. Jeżeli mamy do czynienia wyłącznie z poszlakami, tak jak w niniejszej sprawie, to należało wykazać, że tworzą one swego rodzaju nierozerwalny łańcuch, który prowadzi do ustalenia sprawstwa i który nie pozwala na przyjęcie odmiennej tezy co do sprawstwa oskarżonego.

Przede wszystkim, gdyby przyjąć, że wszyscy oskarżeni świadomie uczestniczyli w karuzeli podatkowej, to należałoby jednocześnie uznać, że łączyło ich przestępcze porozumienie w celu wyłudzania podatku VAT. Tymczasem ani Sąd pierwszej instancji, ani też wcześniej prokurator niczego takiego nie ustalili. W tego typu sprawach, z którymi Sąd Apelacyjny miał do czynienia (wbrew sugestiom autora uzasadnienia zaskarżonego wyroku sędziowie orzekający w tej sprawie mieli już doświadczenie w rozpoznawaniu tego typu spraw), najczęściej prokurator stawia też zarzut osobom świadomie uczestniczącym w karuzeli podatkowej udział w grupie przestępczej. Taki zaś zarzut nie został postawiony żadnemu z oskarżonych.

Ze zgromadzonych w postępowaniu odwoławczym dowodów nie wynika nawet, żeby oskarżony G. A., a także faktycznie zarządzająca jego firmą (...) decydowali od jakich firm kupowali oraz jakim firmom sprzedawali kawę.

Wprawdzie przeciwko N. S. (1) prowadzone jest odrębne postępowanie karne, w którym została oskarżona o popełnienie podobnych czynów, ale na tej tylko podstawie nie można zakwestionować wiarygodności złożonych na rozprawie odwoławczej zeznań, zwłaszcza że znajdują one potwierdzenie w innych dowodach. Z jej zeznań wynika, że w 2014 roku w spółce (...) pełniła funkcję dyrektora. Do niej należał nadzór nad działem handlowym, który zajmował się kupnem i sprzedażą towarów. Według niej G. A. z racji pełnienia funkcji prezesa ustalał strategię firmy oraz zajmował się kontrolą finansową spółki, czyli sprawdzaniem bilansu, bieżącym monitoringiem płynności finansowej i zdobywaniem w razie potrzeby środków finansowych.

N. S. (2) podała, że kawą (...) spółka (...) handlowa jeszcze przed nawiązaniem współpracy z J. S. (2). Zajmowali się tym pracownicy działu handlowego i bynajmniej nie musieli uzyskiwać zgody na handlowanie konkretnym rodzajem kawy. Z jej zeznań wynika jednoznacznie, że o sprzedaży lub zakupie konkretnego rodzaju towaru decydował handlowiec, o ile wytyczne dotyczące transakcji mieściły się w wyznaczonych w firmie (...) procedurach. W każdym razie nie było wymagane pozwolenie na konkretną transakcję. Zeznania N. S. (1) potwierdziła między innymi M. Z., która w 2014 roku w spółce (...) była odpowiedzialna za zakupy. Zeznała ona między innymi, że takie firmy jak (...), (...) i (...)” w pierwszej kolejności zgłosiły się z ofertami do niej.

Ona oraz N. S. (1) prowadziły negocjacje z tymi firmami. Dochodziło do spotkań, w których uczestniczyli też inni pracownicy. M. Z. przyznała, że konsultowała zakupy z N. S. (1), ale jednocześnie stwierdziła, że mogła zawierać umowy kupna bez konsultacji z dyrektorem i prezesem zarządu. Z kolei świadek A. Z. zeznała, że za nawiązanie kontaktów z dostawcami były odpowiedzialne osoby w dziale zakupów i z firmami (...), (...) i „(...)” nawiązały kontakt M. O. i M. Z.. Stwierdziła również, że dokumenty dotyczące trzech tych firm nie odbiegały od normy. Istotne są również zeznania A. A., która podała, że pracując w dziale handlowym spółki (...) nie dostawała konkretnych poleceń, od kogo ma kupić dany towar.

Jako „zakupowiec” sama poszukiwała dostawców i przedstawiała ofertę, a następnie oczekiwała na akceptację. Otrzymywała jedynie od N. S. (2) wytyczne, aby sprawdzać dostawców. E. M. pamiętała, że w (...) spółki (...) współpracowała z firmą (...) i zawsze w sprawach handlowych kontaktowała się z M. O..

Z tych wszystkich dowodów wynika, że G. A. nie podejmował jakichkolwiek decyzji odnośnie zakupu i sprzedaży kawy. Już z tego powodu nie można mu przypisać winy w popełnieniu oszustw podatkowych.

Nie sposób też zauważyć, że udział spółki (...) w handlu kawą w 2014 roku był stosunkowo niewielki. Jak wynika z zeznań N. S. (1) wynosił on zaledwie 6%, a ze spółką (...) jeszcze mniej, bo 4.5%. Wskazać też należy, co wynika z kolei wyjaśnień G. A., że w tym czasie obrót spółki wyniósł ponad 60 milinów złotych. Zostało zrealizowanych kilkaset transakcji do ponad stu kontrahentów z czterdziestu karów. Spółka (...) posiadała wówczas magazyny o łącznej powierzchni 2.000 m (

2). Na podstawie umowy o pracę zatrudniała 16 pracowników oraz szereg osób na podstawie umów zlecenia. Brała udział w odbywających się w różnych miastach świata w targach branży spożywczej. Spółka (...) znalazła się na liście (...) oraz uzyskała nagrodę (...). W handlu ze spółką (...) mogła osiągną zysk stanowiący zaledwie 2% ogólnego zysku rocznego spółki w 2014 roku.

Zgodzić się należy z obrońcą, że tamtym okresie pracownicy spółki (...) mogli nawet nie wiedzieć, że handel kawą może być wykorzystywany przy wyłudzaniu podatku VAT. Dopiero 25 sierpnia 2014 roku Ministerstwo Finansów opublikowało pierwszy list ostrzegawczy dotyczący wyłudzania podatku VAT, ale dotyczył on branży elektronicznej, a nie branży (...).

Na umyślność działania oskarżonych na szkodę Skarbu Państwa nie może wskazywać to, że towar zaraz po jego kupnie był sprzedawany innemu podmiotowi gospodarczemu. Kupowanie towaru i natychmiastowa jego sprzedaż jest czymś naturalnym w obrocie gospodarczym i jest jak najbardziej legalne i wcale nie świadczy, że podmioty gospodarcze tak działające świadomie uczestniczą w karuzeli podatkowej. Wymaga to jedynie poprawnego ujęcia w dokumentach księgowych. Mało tego, możliwa jest też sprzedaż towaru przed jego zakupem. Niczym nienormalnym jest też wystawienie faktury VAT przed dokonaniem sprzedaży. Od 1 stycznia 2014 roku z przepisów wynika wprost, że faktury mogą być wystawiane przed dokonaniem dostawy, wykonaniem usługi lub otrzymaniem zapłaty.

Możliwe też jest i całkowicie legalne, że towary bezpośrednio po zakupie zostają przekazane od sprzedawcy do odbiorcy, bez przyjęcia ich do magazynu. Czymś zupełnie logicznym jest, że dany pomiot gospodarczy kupuje towar pod określone zamówienie. Czymś naturalnym jest, że przedsiębiorca nawiązuje kontakt z innym przedsiębiorcą, który poszukuje określonego towaru i rozpoczyna jednocześnie poszukiwania dostawcy. Wówczas negocjacje są prowadzone niejako równolegle, ale odrębnie. Po ustaleniu warunków transakcji dochodzi do jej finalizacji i tym samym faktury są wystawiane w podobnym czasie, stanowiąc zwieńczenie negocjacji – zakupu i sprzedaży. Firma handlująca jakimś towarem, nawet w dużych hurtowych ilościach, nie musi też wcale posiadać zaplecza magazynowego.

Zakup towarów od tak zwanych „agentów” jest również czymś normalnym w gospodarce rynkowej. Również handel równoległy (parallel trade) w obszarze Unii Europejskiej nie jest zabroniony i udział w nim nie może świadczyć o świadomym uczestnictwie w karuzeli VAT.

W każdym razie tak zwane transakcje łańcuchowe są czymś naturalnym w gospodarce rynkowej. Nie można, jak uczynił to Sąd pierwszej instancji, przyjmować, że brak podejmowania działań mających na celu niejako skrócenie tego łańcucha świadczy o tym, że ten łańcuch dostaw był „sztucznie” podtrzymywany w celu ukrycia oszustw podatkowych. Przekonująca jest argumentacja obrońcy oskarżonego G. A., że w obrocie gospodarczym ważne jest zaufanie do swoich kontrahentów i ich szanowanie, aby współpraca dalej pomyślnie się układała. Wręcz czymś niedorzecznym wydaje się, żeby kierownictwo spółki (...) kazało swoim pracownikom, mających dostęp do dokumentacji handlowej, szpiegować i doszukiwać się w nich informacji bądź wypytywać kierowców, którzy dostarczyli do magazynu towar, skąd go przywieźli.

W gruncie rzeczy działając w taki sposób podmiot gospodarczy podejmowałby nieetyczne działania w stosunku do swoich partnerów biznesowych. Zatem brak prób ominięcia pośrednika wcale nie musi świadczyć o słuszności postawionych w tej spawie zarzutów. Poza tym, jak słusznie wskazuje obrońca, różnica danych pomiędzy nadawcą na CMR a sprzedającym na fakturze nie jest czymś nieprawidłowym, zwłaszcza jeżeli chodzi o transakcje trójstronne. Zwrócić też należy uwagę, że dokument CMR w dostawach krajowych nie jest obowiązkowy, ponieważ Konwencja CMR dotyczy tylko transportu międzynarodowego. Niczym zaś nieuprawnionym jest twierdzenie, że dokumenty CMR były wystawiane tylko po to, żeby zamaskować fikcyjny obrót towarem.

Podnieść też należy, że wskazanie w dokumencie CMR miejsca załadowania towaru z magazynu nie jest równoznaczne z tym, że podmiot, który jest właścicielem magazynu dokonuje również sprzedaży. Poza tym wcale nie były częste przypadki, że z dokumentu CMR wynikało, kto wcześniej zbył towar przedsiębiorcy, który następnie sprzedał go spółce (...). Trudno też wymagać od pracowników spółki (...), aby dokładnie analizowali pod tym kątem każdy dokument CMR, a potem zachowywali się nielojalnie wobec swoich stałych kontrahentów. Poza tym przesłuchani w sprawie pracownicy spółki (...), którzy na tym etapie nie mieli żadnych powodów, by składać tendencyjnie korzystne dla oskarżonych, stwierdzili kategorycznie, że nie zwrócili uwagi, że w dokumencie CMR pojawiła się nazwa (...). Brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że oskarżeni K. mieli wiedzę od kogo kupowała kawę M. S. (1). Nie można też z faktu znajomości oskarżonych K. z G. A. wyprowadzać wniosków, że na pewno znali tajemnice handlowe spółki (...). Również okoliczność, że towar jest dostarczany do magazynu, który nie jest w posiadaniu kupującego, bynajmniej nie oznacza, że przedsiębiorca będący posiadaczem magazynu, do którego dostarczany jest towar, jest zainteresowany również jego kupnem. Magazyny mogą być wynajmowane na potrzeby różnych przedsiębiorców.

Nie można też zgodzić się z Sądem pierwszej, że ujawnione braki w dostawie kawy od „(...)”. Wprawdzie, jak podnosi obrońca oskarżonych K., reklamacja nie została uwzględniona w fakturze z dnia 21 stycznia 2014 roku, ale została uwzględniona w korekcie tej faktury lub w następnej fakturze. Należy pamiętać, że proces reklamacji wymaga uznania reklamacji przez drugą stronę, co też powoduje, że ostateczna wartość reklamacji może zostać dopiero uwzględniona po wystawieniu faktury. List przewozowy został wystawiony 20 stycznia 2014 roku, a faktura została wystawiona i przesłana 21 stycznia 2014 roku i towar dotarł do spółki (...) po 21 stycznia 2014 roku. Poza tym faktura mogła zostać wystawiona wcześniej aniżeli został dostarczony towar, na co zezwala, o czym wcześniej była już mowa, ustawa o podatku od towarów i usług.

Nie można z góry przyjmować na niekorzyść oskarżonych, że reklamacja po to została złożona, żeby uwiarygodnić fikcyjny obrót towarem. Nie przemawia za tym też to, że reklamacja została „załatwiona” dość szybko. Jest to nieuprawnione domniemanie, sprzeczne z regułą określoną w art. 5 §2 k.p.k. Nie można też takiej tezy formułować na tej podstawie, że nie zostały wówczas zweryfikowane wszystkie palety. Nie sposób wymagać od pracowników (...), aby rozpakowywali wszystkie palety z kawą. Rozpakowanie palet z kawą, a następnie ich ponowne „streczowanie” w celu przekazania ich kolejnym nabywcom zajęłoby kilka dni. Dlatego często w takiej sytuacji dokonuje się wyrywkowej kontroli.

Powszechnie wiadomym jest, że towary markowe występują zarówno w sprzedaży od różnych podmiotów, nie tylko od producentów. Oskarżeni wcale nie musieli poszukiwać możliwości zakupu kawy w Niemczech. Wprawdzie kawa (...) ze swojej nazwy jest marką niemiecką, ale jest produkowana w różnych krajach świata. Poza tym zakup kawy na rynku krajowym umożliwia szybszą dostawę i obniżenie kosztów dostawy.

Za fikcyjnością obrotu towaru nie może świadczyć to, że w aktach sprawy nie ma dokumentacji dotyczącej zawieranych transakcji pomiędzy oskarżonymi. Należy wziąć pod uwagę, że zarzuty oskarżonym zostały przedstawione po prawie ośmiu latach od zakwestionowanych transakcji, a uzgodnienia co do cen i dostawy mogły być przeprowadzane telefonicznie.

Nie można też zarzucać oskarżonym, że nie sprawdzali rzetelności swoich kontrahentów i na tej podstawie budować tezę, że świadomie uczestniczyli w karuzeli podatkowej. Tezie tej przeczą znajdujące się w aktach sprawy zeznania świadków. Owszem, w pewnych przypadkach podejmowane czynności mogą być uznane za niewystarczające, ale na tej podstawie można co najwyżej wysnuwać wniosek o nienależytej staranności, a nie o umyślnym działaniu mającym na celu wyłudzanie podatku VAT. Trudno zaś wymagać od przedsiębiorców, aby dokonywali lub wykonywali czynności śledcze i za każdym razem jeździli do odległych miejscowości, żeby sprawdzać, gdzie kontrahenci mają siedzibę i czy posiadają magazyny. Warto w tym miejscu odwołać się do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Między innymi w sprawie Global Ink Trade Kft. v. Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága – C-537/22 Trybunał wypowiedział się, że prawo do odliczenia przewidziane VAT stanowi integralną część mechanizmu VAT i zasadniczo nie może być ograniczane, przy czym wyjątkiem jest sytuacja, w której zostanie wykazane na podstawie obiektywnych przesłanek, że podatnik powołuje się na nie w sposób stanowiący oszustwo lub nadużycie. Odmowa przyznania prawa do odliczenia stanowi jednak wyjątek od zasady podstawowej (jaką jest istnienie takiego prawa), a zatem organy podatkowe są zobowiązane wykazać, że podatnik dopuścił się oszustwa w zakresie VAT lub że wiedział, względnie powinien był wiedzieć, iż transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z oszustwem.

Innymi słowy – ciężar dowodu spoczywa na organach podatkowych. Nie można przy tym od podatnika wymagać, by dokonywał on kontroli u dostawcy czy kompleksowych i dogłębnych weryfikacji, takich jak te, do których dokonywania środkami dysponuje organ podatkowy. Organ nie może też wymagać, by podatnik zamierzający skorzystać z prawa do odliczenia VAT badał, czy wystawca faktury wypełnił swoje obowiązki w zakresie deklaracji i zapłaty VAT. We wcześniejszym wyroku wydanym w sprawie PPUH Stehcemp sp.j. (...) v. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej – C-277/14 wypowiedział się, że nawet jeśli taki podatnik posiada informacje pozwalające podejrzewać istnienie nieprawidłowości lub przestępstwa, może być zobowiązany do uzyskania informacji o podmiocie, od którego zamierza nabyć towary lub usługi, aby upewnić się co do jego wiarygodności, to jednak organy podatkowe nie mogą w sposób generalny wymagać, żeby podatnik ten badał, czy wystawca faktury za towary lub usługi, których odliczenie ma dotyczyć, dysponuje danymi towarami i jest w stanie je dostarczyć oraz czy wywiązuje się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku VAT w celu upewnienia się, że podmioty działające na wcześniejszych etapach obrotu nie dopuszczają się nieprawidłowości lub przestępstwa, albo żeby podatnik ten posiadał potwierdzające to dokumenty.

Jeszcze w innym wyroku w sprawie M. J. v. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. – C-33/13 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że jednakże w razie uznania przez organy podatkowe w związku z przestępstwem lub nieprawidłowościami popełnionymi przez wystawcę faktury, że transakcja zafakturowana i powoływana jako podstawa prawna do odliczenia nie została rzeczywiście zrealizowana, odmowa prawa do odliczenia wymaga wykazania przez te organy na podstawie obiektywnych przesłanych – bez wymagania od odbiorcy faktury podejmowania czynności sprawdzających, które nie są jego zadaniem – iż odbiorca ten wiedział lub powinien był wiedzieć, że wskazania transakcja wiąże się z przestępstwem w dziedzinie podatku VAT.

Jeszcze raz należy podkreślić, że w świetle orzecznictwa (...) przedsiębiorcy nie są zobowiązani do podejmowania wręcz śledczych czynności mających na celu sprawdzenie potencjalnych kontrahentów. Znamienne są zeznania W. K. (1) – funkcjonariusza (...) Skarbowego w B., który stwierdził, że nie ma pojęcia, w jaki sposób przedsiębiorcy mieliby sprawdzać innych przedsiębiorców, od których nabywaliby towar.

Zaniechanie pewnych czynności można jedynie rozpatrywać w kategoriach nienależytej staranności. Ze znajdujących się w aktach sprawy zdjęć budynku, przy którym miała mieścić się siedziba firmy (...) nie sposób wywnioskować, czy faktycznie nie ma tym szyldu tej firmy, zwłaszcza że spółka (...) dysponowała brytyjskimi dokumentami urzędowymi, z których wynikało, że rzeczywiście ta firma miała tam swoją siedzibę. Pracownicy spółki (...) nie byli zaś zobowiązani do sprawdzania na podstawie „google street view”, w jakim budynku mieści się siedziba firmy. Za wystarczające było posiadanie dokumentacji dotyczące tej firmy takich jak: potwierdzenie rejestracji wydanym przez Rejestr Spółek Anglii i Walii, potwierdzenie rejestracji wydane przez Urząd Skarbowy i Celny Jej Królewskiej mości wraz z tłumaczeniem, apostille – potwierdzenie autentyczności składanych dokumentów rejestracyjnych wraz z tłumaczeniem, zaświadczenie o posiadaniu akcji spółki (...) Ltd przez M.

W. wraz jego adresem, powołanie organów spółki (...) wraz z tłumaczeniem, oświadczenie akcjonariusza o objęciu akcji wraz z tłumaczeniem. Czymś wręcz absurdalnym byłoby wymaganie, aby przedstawiciele spółki (...) udawali się do Wielkiej Brytanii celem sprawdzenia wiarygodności kontrahenta. Za wystarczające należy uznać zapoznanie się z dokumentacją spółki działającej poza granicami Polski. Zwrócić też należy uwagę, że z posiadanych przez spółkę (...) dokumentów wynikało, że akcjonariusz spółki (...) Ltd zamieszkiwał w Wielkiej Brytanii pod adresem (...) G. L., L., (...). Podnieść należy, że organy skarbowe przy ustalaniu nienależytej staranności podatnika powołują się na to, że towary są sprzedawane do firm, których właścicielami są obywatele Polski.

Faktem powszechnie znanym jest jednakże , że do Wielkiej Brytanii wyemigrowała ogromna rzesza Polaków, którzy nie tylko tam pracują, ale również zakładają różne firmy.

W kategoriach co najwyżej nienależytej staranności należy potraktować to, że przedstawiciele spółki (...) spotkali się z kontrahentem sprzedającym im towary nie na początku współpracy, ale w jej trakcie. Nie jest zaś czymś zupełnie odbiegającym od normy, że w spotkaniu takim nie uczestniczą właściciele firmy, lecz jej pracownicy. Nie jest też bez jakiegokolwiek znaczenia, że oskarżeni zbierali dostępną dokumentację dotyczącą firm, od których nabywali towar. Kontrola w systemie (...) jest jedną z podstawowych kontroli przedsiębiorców będących podatnikami VAT. Przy czym podkreślić należy, że utrata statusu czynnego podatnika VAT, tak jak to nastąpiło w przypadku firmy (...) nie jest czymś nadzwyczajnym i wcale nie musi świadczyć o przestępczych powiązaniach kontrahenta. Poza tym o tym, dlaczego dany podmiot gospodarczy został wykreślony z rejestru podatników VAT, można dowiedzieć się dopiero post factum.

Wskazać też należy, że badanie bazy magazynowej nabywcy towaru nie jest wcale obowiązkiem sprzedawcy. Przy sprzedaży towary ryzyko odpowiedzialności za towar przechodzi na odbiorcę w chwili wydania towaru z magazynu sprzedawcy. Wydanie towaru najczęściej następuje firmie transportowej działającej na zlecenie odbiorcy towaru. Podkreślić też należy, że brak jest dowodów, że oskarżeni K. mieli wiedzę, że M. B. pełniła wyłącznie rolę „słupa”. Okoliczność, że na fakturze jej wystawca podpisał się w miejscu przeznaczonym dla sprzedawcy nie mogła wzbudzić jakichkolwiek wątpliwości Kierowana przez tę osobę firma wysyłała po kupowany przez nią towar firmy transportowe i awizowanych kierowców. Nie ma też jednoznacznych dowodów na to, że oskarżeni K. wiedzieli o powiązaniach M. B. z S. W.. Niemożliwe jest też udowodnienie, że oskarżeni posiadali jakąkolwiek wiedzę o zamiarach osób zarządzających firmami transportowymi, które wykonywały zlecenia na rzecz firmy (...).

Dodać należy, że świadek M. O. została oddelegowana do swoistej wizytacji firm (...) i (...). Przeprowadzone przez nią czynności nie wzbudziły w niej wątpliwości i swoją ocenę przekazała swoim pracodawcom. Decydujący o współpracy z tymi firmami nie mieli powodów, aby jej nie zaufać. Nie sposób podważać wiarygodności zeznania tego świadka, tłumacząc to lojalnością wobec pracodawców. Na tej podstawie nie można też podważyć zeznań świadka A. B.. Nie sposób przyjąć, że sprawdzała ona kontrahenta (...) jedynie pro forma.

Kontakty z kontrahentami mogą być nawiązywane w różny sposób. Niczym nadzwyczajnym jest, że sprzedawca lub nabywca sam zgłasza się z ofertą. W przypadku spółki (...) ogłaszała swoje oferty na specjalistycznych, branżowych, portalach handlowych. Posiadała też swoją stronę internetową. Uczestniczyła w targach branżowych na całym świecie. Dlatego też spółka (...) stale otrzymywała informacje handlowe, oferty współpracy od dostawców i odbiorców towarów zarówno w kraju, jak i za granicą.

Nie można też zgodzić się z tezą, że za świadomym udziałem w karuzeli VAT oskarżonych K. przemawia to, że w 2015 roku w spółce (...) została podjęta uchwała o wypłacie zysków w kwocie około 400.000 złotych. Wprawdzie w tym roku Urząd Skarbowy wstrzymał zwrot podatku VAT, ale trzeba mieć na względzie, że wstrzymanie zwrotu podatku nie miało charakteru ostatecznego, ale tymczasowy w związku z prowadzonymi czynnościami kontrolnymi, tym bardziej że ostatecznie nastąpił zwrot podatku.

Nie można też wyciągać niekorzystnych dla oskarżonych wniosków z tego, że doszło do zmiany siedziby spółki (...) na (...), tym bardziej że nastąpiło to już po wszczęciu kontroli skarbowej i nie miało to żadnego wpływu na tę kontrolę. Mogło zaś być tak, co słusznie podnosi obrońca, że zmiana siedziby firmy związana była z poszukiwaniem zagranicznych rynków zbytu i nierzadko zdarza się, że różne firmy mają siedzibę w stolicy Polski, a magazyny znajdują się w innych miejscowościach, co obniża koszty ich utrzymania.

Powszechną praktyką w obrocie gospodarczym jest udzielanie przez przedsiębiorców tak zwanego kredytu kupieckiego. Często też zdarza się, że odroczone terminy płatności nie są dotrzymywane. Okoliczności te zatem nie mogą świadczyć, że pomiędzy osobami kierującymi spółkami (...) i (...) istniało jakieś przestępcze porozumienie mające na celu oszukiwanie organów skarbowych. W każdym razie opóźnienie w zapłacie faktur czy też opłacanie faktur ratalnie nie jest czymś nadzwyczajnym w obrocie gospodarczym, zwłaszcza pomiędzy kontrahentami, które od dłuższego czasu ze sobą współpracują i mają do siebie zaufanie. Bynajmniej nie jest też „zastanawiające”, że nie zachowała się korespondencja dotycząca opóźnień w płatnościach, zwłaszcza że kontakty między firmami mogły odbywać się nie tylko drogą mailową, ale również telefonicznie.

W wielu sprawach dotyczących oszustw z art. 286 §1 k.k. polegających, ogólnie rzecz biorąc, na niepłaceniu za towar wydany z odroczonym termin płatności, często bywało, że pokrzywdzony przedsiębiorca kontynuował sprzedaż towarów oskarżonemu pomimo nieuregulowaniu zaległości, które niejednokrotnie były znaczące. Tym samym niczym nadzwyczajnym jest, że są dalej sprzedawane partie towaru pomimo zaległości wynoszącej 35.000 złotych.

Nie jest też czymś nadzwyczajnym, że zakupioną kawę od jednego dostawcy sprzedano następnie w kilku partiach. Nie nasuwa to żadnych wątpliwości co do legalności takich transakcji. Czymś naturalnym jest, że w takiej sytuacji wystawiono nie jedną fakturę, lecz kilka.

To, że w świadectwie pracy T. K. nie zostało wskazane, że oprócz logistyką zajmował się również handlem, bynajmniej nie świadczy, że oskarżeni zamierzali zataić ten fakt. Z kolei to, że T. K. przestał pracować w spółce (...) może tłumaczyć, dlaczego zaprzestano kupowania kawy od „(...)”. Był on bowiem odpowiedzialny za kontakty handlowe z tą spółką.

Nie można też wysnuwać niekorzystnych dla oskarżonych wniosków z tego, że pomimo wszczęcia postępowania kontrolnego i wstrzymania zwrotu podatku VAT kontynuowali oni sprzedać towarów na rzecz firm (...) i (...). Wręcz przeciwnie, jak słusznie podniósł obrońca, może to świadczyć o przekonaniu oskarżonych, że prowadzą rzetelną działalność gospodarczą. Prowadzenie kontroli przez organy skarbowe nie jest czymś nadzwyczajnym i nie zawsze jest związane z podejrzeniem popełnienia przestępstw karnoskarbowych. Zaznaczyć też należy, że wstrzymanie zwrotu podatku VAT nie jest okolicznością nadzwyczajną. Zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego.

Nie ulega wątpliwości, że w sporządzanej przez oskarżonych dokumentacji zdarzały się pomyłki. Nie oznacza to jednak, że dokumenty były preparowane w celu ukrycia przestępczych działań. W przypadku prowadzenia szeroko zakrojonej działalności gospodarczej błędy często zdarzają się przy sporządzaniu różnych dokumentów. Często wystawiane są z tego powodu korekty faktur.

Za swobodne należy uznać dywagacje Sądu pierwszej instancji dotyczące przyczyn nawiązania współpracy z firmą (...). Zrezygnowanie z jednego dostawcy pomimo dłuższej współpracy i kontynuowanie podobnej działalności z innym nie jest czymś nienormalnym w obrocie gospodarczym. W przypadku B. F. również nie zgromadzono dowodów, z których wynikałoby, że oskarżeni wiedzieli, od kogo nabywa sprzedawany im towar. Faktem jest, że oskarżeni K. nie byli w siedzibie firmy (...), ale okoliczność ta może świadczyć co najwyżej o nie dochowaniu przez nich należytej staranności, zwłaszcza że B. F. był w siedzibie spółki (...). Poza tym nie sposób jest uznać, że gdyby nawet któreś z oskarżonych odwiedziło siedzibę firmy (...), to dowiedzieliby się, że kupuje on towar od znikającego podatnika.

Nie można też zgodzić się z tezą, że oskarżeni tylko pozoracyjnie sprawdzili firmę (...). Nie można formułować takiej tezy na tej podstawie, że potwierdzenie numeru VAT zostało wygenerowane w dniu (...) 2014 roku, w sytuacji gdy dostawa miała miejsce cztery dni wcześniej. Pracownik spółki (...) równie dobrze mógł wcześniej sprawdzić rejestrację B. F. jako podatnika VAT, bez wygenerowania dokumentu. Nieporozumieniem jest zaś twierdzenie, że kompletowanie dokumentów miałoby świadczyć o kamuflowaniu rzeczywistych działań oskarżonych. Z drugiej strony Sąd pierwszej instancji zarzucał oskarżonym, że w aktach sprawy brak jest chociażby maili, z których treści wynikałoby, że prowadzono negocjacje co do ceny i ilości towaru.

Podobnie Sąd Okręgowy w pewnych przypadkach przyjmuje jako okoliczność niekorzystną dla oskarżonych, że przyjmował towar do magazynu zamiast od razu przekazać go do kolejnego nabywcy bez dostarczania go do magazynu spółki (...), a jednocześnie w innym przypadku jako okoliczność obciążającą uznaje transport towaru z pominięciem magazynu jednego z podmiotów występujących w łańcuchu dostaw. Podnieść też należy, że nie ma znaczenia dla oceny zamiaru oskarżonych, że B. F. sprzedawał towar w ramach (...) i jednocześnie w tym samym okresie sprzedawał kawę spółce (...). Po pierwsze nie ma żadnych dowodów na to, że oskarżeni o tym wiedzieli, a po drugie jedno nie wyklucza drugiego. Nie zawsze sprzedaż w ramach (...) jest korzystniejsza dla przedsiębiorcy niż sprzedaż na rynku krajowym.

Faktem jest, że wobec P. S. (1) były prowadzone postępowania karne. Nie można jednakże wyłącznie na tej podstawie oraz na fakcie, że spalił on pewną część dokumentacji firmy (...) formułować wniosku, że wystawione przez niego faktury na rzecz spółki (...) były nierzetelne i że wiedział on, iż zakupił on świadomie kawę od znikającego podatnika. Należy mieć na uwadze, że nie wszystkie transakcje przeprowadzana z firmą (...) były w istocie fikcyjne. Była to przecież firma o ugruntowanej renomie rynkowej, a oskarżeni K. współpracowali z tą firmą od 2009 roku. Spółka (...) dokonywała też transakcji z (...) odnośnie towarów, których rzetelność nie była kwestionowana.

Z kolei oskarżeni K., pomimo długoletniej współpracy z (...) wcale nie musieli wiedzieć o prowadzonych postępowaniach przeciwko P. S. (1). Nie można też zgodzić się z tezą, że podjęcie współpracy z dużą firmą, jaką była (...) było motywowane chęcią ukrycia ich przestępczej działalności. Skoro oskarżeni współpracowali z tą firmą od 2009 roku i szereg dokonanych z nią transakcji było rzetelnych, to trudno zarzucać, że niedostatecznie skontrolowali tę firmę. Poza tym, o czym wcześniej była już mowa, z uwagi na upływ czasu szereg dokumentów w postaci chociażby maili mogło się nie zachować. Tak jak w przypadku innych dostawców, brak jest dowodów na to, że oskarżeni mieli wiedzę, od kogo nabywa towar firma (...). Nie jest też niczym nadzwyczajnym, co mogłoby wzbudzać wątpliwości co do rzetelności (...) to, że dwie różne partie towaru od różnych dostawców różnią się cenowo o 5 groszy. Może to wynikać z tego, że na przykład różne były daty przydatności kawy. Poza tym nie wiadomo, czy kontrahent, który sprzedawał nieco tańszą kawę, posiadał większą ilość kawy.

Nie jest w żadnym wypadku czymś dziwnym, że (...) w tym samym okresie sprzedawała kawę innej firmie po wyższej cenie aniżeli spółce (...). Nie wiadomo przecież, jakie zapotrzebowanie na kawę wykazywała ta inna firma, a poza tym ustalenia co do ceny z różnymi kontrahentami mogą być całkowicie odmienne.

M. S. (1) kupując towar w ilościach hurtowych i sprzedają go następnie spółce (...) wcale nie musiała posiadać magazynów, o czym była już mowa wcześniej. Dostawa towaru ze spółki (...) odbywała się od razu do magazynu spółki (...). Weryfikacja tego towaru odbywała się przez pracowników spółki (...). Rzeczą powszechnie znaną jest, że handlowanie towarem w ilościach hurtowych, zwłaszcza w branży spożywczej, może być prowadzona przez tak zwanych agentów, którzy nie posiadają magazynów. Na rynku istnieją rzetelne podmioty gospodarcze pośredniczące w hurtowym handlu towarami, które w ogóle nie posiadają magazynów, korzystają na przykład z centrów magazynowych i logistycznych. Ustawa z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług przewidywała tak zwane dostawy łańcuchowe. W okresie objętym aktem oskarżenia obowiązywał art. 7 ust. 8 tejże ustawy, który przewidywał, że w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, uznaje się, że dostawy towarów dokonał każdy z podmiotów biorących udział w tych czynnościach. M. S. (1) korzystała zatem z możliwości, jaką dawało obowiązujące prawo podatkowe i z tego faktu nie można wyciągać niekorzystnych dla niej, jak i pozostałym oskarżonym wniosków.

Wskazać też należy, że z materiału dowodowego wynika, że nie wszystkie faktury VAT wystawione przez (...) spółce (...) na sprzedaż kawy (...) zostały uznane za nierzetelne i nie zawsze spółka (...) sprzedawała kawę J. zakupioną od (...) w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Otóż kawę J. zakupioną od (...) najprawdopodobniej w dniu 24 marca 2014 roku sprzedała firmie (...), co obrazuje znajdująca się w aktach sprawy faktura VAT nr (...) z dnia 25 marca 2014 roku. Co do rzetelności tej faktury organy skarbowe najwyraźniej nie miały żadnych zastrzeżeń. Słusznie podniósł obrońca, że nie sposób przyjąć, że transakcja krajowa z M. S. S. dotycząca kawy J. zakupiona wcześniej od (...) jest rzetelna, a wcześniejsza transakcja zakupu tej kawy miała na celu wyłącznie wyłudzenie zwrotu podatku VAT. Nie można zaś uznać, jak często przyjmował to Sąd pierwszej instancji, że był to tylko kamuflaż mający przykryć przestępcze działania oskarżonych. Jak już wcześniej podnoszono tego rodzaju domniemania są niedopuszczalne w procesie karnym. Nie sposób jest przyjąć, że oskarżeni wykonali tę transakcję po to tylko, aby ją instrumentalnie wykorzystać w przypadku ewentualnego postępowania kontrolnego.

Nie sposób podważyć wiarygodności wyjaśnień R. S., że wykonywał czynności sprawdzające kontrahentów, od których kupował telefony iPhonów, a następnie sprzedawał spółce (...). Sprawdzał dokumenty założycielskie tych firm, posiadał zaświadczenia, że są czynnymi podatnikami VAT, a od niektórych dostawców miał zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach VAT, a także zeskanowane deklaracje związane z tym podatkiem. To, że nie podejmował on innych czynności można traktować jedynie w kategoriach nie dochowania należytej staranności. Z jego wyjaśnień wynika też, że przed zawarciem transakcji była prowadzona korespondencja mailowa w celu ustalenia cen. To, że nie zachowała się ta korespondencja, nie oznacza, że jej nie było. Należy bowiem mieć na uwadze upływ czasu, a oskarżony nie musiał przecież archiwizować maili. Poza tym z treści uzasadnienia decyzji Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w R. z dnia (...) (k. 12.569 – 12.608) wynika, że R. S. zbierał dokumenty dotyczące swoich kontrahentów, które później przedstawił podczas kontroli skarbowej.

Faktem jest, że marża, którą narzucał R. S. przy sprzedaży telefonów była niewielka, bo wynosiła średnio od 1 do 3 %, ale biorąc pod uwagę ilość sprzedawanych przez niego telefonów jego zarobek z tej sprzedaży wcale nie były niegodziwy. Na przykład wartość zakupionych telefonów od firmy (...) zgodnie z a fakturą wnosiła (...) wynosiła 188.928 Euro, a ten towar został sprzedany spółce (...) za kwotę 196.288 Euro. Zysk z tej transakcji wyniósł zatem 7.360 Euro i tym samym trudno uznać, że nie mógł być atrakcyjny dla oskarżonego. Mała marża może nie być zyskowna w obrocie detalicznym, ale co innego w obrocie hurtowym. Dlatego za dowolne należy uznać stwierdzenie, że narzucane przez R. S. marże przy sprzedaży telefonów spółce (...) nie gwarantowały rentowności jego firmie. Poza tym w aktach sprawy nie ma żadnych dowodów, że działalność firmy (...) mogła być finansowana z nielegalnych źródeł, na przykład z podziału zysku z karuzeli VAT.

Faktem też jest, że oskarżony nie sprawdzał, czy numery (...) telefonów sprzedawanych spółce (...) mogły się powtarzać w innych łańcuchach dostaw, co mogłoby wskazywać na ich nielegalny obrót. Z zeznań świadka P. B. (2) wynika, że nie było takiej bazy numerów (...), w której mogliby to sprawdzić. Nie można jednakże z kolei faktu, iż oskarżeni, skanowali numery (...) z pudełek telefonów i sporządzali ich zestawienie, wysnuwać wniosku, że czynili to tylko po to, żeby zakamuflować fikcyjny obrót telefonami. To, że sprawdzali, czy numery (...) się nie powtarzają, można jedynie potraktować na korzyść oskarżonych.

W przypadku telefonów marki (...) nie jest czymś nadzwyczajnym, że pomimo opiewania transakcji na wielomilionowe kwoty nie było reklamacji. Po pierwsze ilość telefonów była sprawdzana, bo przecież skanowano opakowania, aby ustalić numery (...), a po drugie nie można wymagać, aby rozpakowywali oryginalne opakowania, które noszą zabezpieczenia, w tym hologramy świadczące o ich oryginalnym pochodzeniu, a gwarancja firmy (...) ma charakter globalny, co oznacza, że w każdym kraju świata może zostać zrealizowana.

Nie jest argumentem przemawiającym za świadomym uczestnictwem oskarżonych w karuzeli VAT to, że R. S. chociaż mógł znać odbiorców telefonów od spółki (...), nie sprzedawał telefonów w ramach (...). Jak wcześniej podniesiono, korzyść przedsiębiorcy związana ze zwrotem podatku przy sprzedaży w ramach (...) nie jest wcale tak lukratywna jak się może wydawać. Przedsiębiorca ten bowiem kupując towar na rynku krajowym płaci za niego kwotę butto, czyli wraz z naliczonym podatkiem VAT, a sprzedając towar za granicę dolicza marżę nie do kwoty brutto, lecz do kwoty netto, bez uwzględnienia wysokości podatku VAT zapłaconego dostawcy krajowemu. Jego zysk to tylko kwota narzuconej marży naliczanej od kwoty netto.

Jeżeli zatem zapłacił za towar w kwocie brutto 1.230.000 złotych, a następnie sprzedał go za granicę w kwocie netto, przy pięcioprocentowej marży, za kwotę 1.050.000, to w majątku przedsiębiorcy następuje nie tylko ubytek w kwocie 180.000 złotych, ale też nie zarabia jeszcze na marży, gdyż sprzedał towar za kwotę mniejszą od kwoty, za którą kupił towar. Majątek przedsiębiorcy powiększa się o kwotę marży w takiej sytuacji o kwotę 50.000 złotych dopiero z momentem zwrotu przez Urząd Skarbowy podatku VAT. Trzeba zaś mieć na względzie, że zwrot podatku VAT nie następuje automatycznie. Zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług zwrot różnicy w podatku VAT następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika, przy czym organy skarbowe mogą podjąć czynności weryfikacyjne, uprawniające do wydłużenia tego terminu, nawet znacząco.

Urząd Skarbowy może też wydłużyć termin do zwrotu do 180 dni, jeżeli za dany okres rozliczeniowy podatnik nie wykaże żadnej sprzedaży, a jedynie zakupy. Inaczej jest w przypadku przedsiębiorcy, który kupuje towar na rynku krajowym i na tym rynku go sprzedaje z tą samą stawką podatku VAT. Wówczas kupuje towar w cenie brutto i sprzedaje go również w cenie brutto powiększoną o marżę. Dokonuje wówczas samoobliczenia podatku i płaci do Urzędu Skarbowego jedynie różnicę pomiędzy podatkiem należnym a naliczonym. Nie musi więc czekać na „uzupełnienie” swego majątku poprzez zwrot podatku VAT. Stąd też dla niektórych przedsiębiorców może być to korzystniejsze, aniżeli oczekiwanie na zwrot podatku z Urzędu Skarbowego.

Nie przeczy wyjaśnieniom R. S., że nie chciał czekać na zwrot podatku VAT, to, iż miał możliwość uzyskania kredytu w firmie (...) z H.. Z tej firmy mógł bowiem uzyskać tak zwany kredyt kupiecki, który ma zupełnie inny charakter aniżeli kredyt finansowy, z którym też wiąże się konieczność zapłaty odsetek.

Nie można wysnuwać daleko idących niekorzystnych wniosków dla oskarżonych, że R. S. odbierał towar z centrum logistyczno – magazynowego (...), które Sądowi pierwszej instancji było znane z innych rozpoznawanych spraw. Brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że któryś z oskarżonych w 2014 roku miał wiedzę o wykorzystywaniu tego centrum do celów przestępczych. Nie ma też dowodów na to, że oskarżeni wiedzieli, iż telefony sprzedane do (...) miały trafić dalej do spółki (...), a następnie do firm z Finlandii i z Malty. Jak też nie ma dowodów, że wiedzieli, iż (...) zawsze korzystała z magazynu (...) sprzedając go kilkudziesięciu firmom. Podkreślić należy, że towar sprzedawany przez spółkę (...) fizycznie był zawsze transportowany do magazynów położonych za granicą. Nie ma też dowodów na to, że oskarżeni wiedzieli, do jakich firm trafią telefony sprzedane do (...). To zaś, że ta firma nie zadeklarowała (...) na Łotwie wynikało z tego, że telefony nie trafiły do tego kraju, lecz do innego kraju Unii Europejskiej.

W niniejszej sprawie nie ma zatem nie tylko bezpośrednich dowodów wskazujących na świadome uczestnictwo któregokolwiek z oskarżonych w karuzeli VAT, ale także poszlak, które mogłyby tworzyć łańcuch wykluczający inną wersję niż przyjętą przez prokuratora i Sąd pierwszej instancji. Nie można przypisywać winy na podstawie domniemań i przyjmować jednocześnie z góry, że wszelkie okoliczności świadczące na korzyść oskarżonych były tylko kamuflażem ich przestępczych działań. Na podstawie zebranych dowodów nie sposób wyciągnąć wniosku, że bez żadnych wątpliwości oskarżeni umyślnie zaangażowali się w karuzelę VAT i swoimi działaniami godzili w interes Skarbu Państwa. Owszem istniejące poszlaki mogą wskazywać, że nie dochowali należytej staranności i wydane wobec ich firm decyzje przez organy skarbowe żadną miarą nie można uznać za niesłuszne. Lekkomyślność działania oskarżonych czy też niedbalstwo nie jest jednak wystarczające do przypisania im przestępstw karnoskarbowych, a tym bardziej przestępstwa oszustwa, które można popełnić jedynie z zamiarem bezpośrednim.

Wskazać należy, że najwięcej poszlak, ale nie wykluczających inną wersję zdarzeń, istnieje w przypadku zachowań oskarżonych M. S. (1) i P. S. (1). Dowodem na ich sprawstwo nie mogą być inne prowadzone przeciwko nim postępowania, nawet zakończone wyrokami skazującymi. Nawet jednak gdyby uznać, że świadomie uczestniczyli w karuzeli podatkowej, to w przypadku uwolnienia od winy pozostałych oskarżonych, należało zmienić opis przypisanych im czynów na ich niekorzyść, co oczywiście jest niedopuszczalne w przypadku wniesienia apelacji wyłącznie prze obrońców, a ponadto zmiana opisów przypisanych im czynów prowadziłaby do wyjścia poza granice aktu oskarżenia.

Napomknąć należy, że przypisane przestępstwa skarbowe M. S. (1) i P. S. (1) uległy przedawnieniu. Żaden bowiem przepis części szczególnej Kodeksu karnego skarbowego, który znalazło się w kwalifikacji prawnej tych czynów nie przewiduje kary przekraczającej 3 lata pozbawienia wolności. Zgodnie zaś z art. 44 §1 pkt 2 k.k.s. karalność przestępstwa skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło 5 lat, gdy czyn stanowi przestępstwo skarbowe zagrożone karą grzywny, karą ograniczenia wolności lub karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 3 lata. Ten pięcioletni okres przedawnienia należy, zgodnie z art. 44 §3 k.k.s. liczyć od końca roku, w którym upłynął termin należności uszczuplonej.

W przypadku przestępstwa przypisanego M. S. (1) będzie to koniec roku 2014 roku, a w przypadku przestępstwa przypisanego P. S. (1) koniec 2015 roku. Tak więc zgodnie z tymi przepisami przestępstwa ten powinny się przedawnić odpowiednio z końcem 2019 roku oraz z końcem 2020 roku. Należy jednocześnie mieć na względzie, że zgodnie z art. 44 §5 k.k.s. jeżeli w tym okresie pięcioletnim zostało wszczęte postępowanie wobec sprawcy karalność przestępstwa zagrożonego karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą trzech lat ustaje z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu. Postępowanie karne zostało jednakże wszczęte przeciwko M. S. (1) i P. S. (2) po upływie okresu, o którym mowa w art. 44 §1 pkt k.k.s., liczonych stosownie do treści art. 44 §3 k.k.

Postanowienie o przedstawieniu o zarzutów M. S. (1) zostało wydane w dniu 31 maja 2022 roku i zostały one jej przedstawione w dniu 8 czerwca 2022 roku. Z kolei postanowienie o przedstawieniu zarzutów P. S. (1) zostało wydane w dniu 31 maja 2022 roku, a zostało mu ogłoszone podczas przesłuchania w dniu 8 lipca 2022 roku. W przypadku przestępstwa przypisanego P. S. (1) należy wspomnieć o dyspozycji art. 15 zzr ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, zgodnie z którym w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, oraz w okresie 6 miesięcy po ich odwołaniu nie biegnie przedawnienie karalności czynu oraz przedawnienie wykonania kary w sprawach o przestępstwa i przestępstwa skarbowe.

Zgodnie jednakże z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2023 roku (P 12/22, OTK-A 2023/101) przepis ten jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. W konsekwencji przepis ten został ustawą z dnia 7 lipca 2023 roku o zmienia ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2023 poz. 1860) uchylony.

Można też zupełnie na marginesie zauważyć, że wprawdzie do znamion przestępstwa z art. 271 §3 k.k. należy działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, to jednakże nie jest to występek przeciwko mieniu i do jego znamion nie należy spowodowanie szkody, co sprawia, że w przypadku skazania za czyn wyczerpujący wyłącznie znamiona określone w tym przepisie nie ma możliwości orzeczenia obowiązku, o którym jest w art. 46 §1 k.k.

Wniosek Apelacja obrońcy R. S.. Obrońca dw. M. G. wniosła o : - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego R. S. od stawianych mu zarzutów lub - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;

Lub ( z ostrożności procesowej ) - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wyeliminowanie z opisu czynu z punktu 1 znamiona uczynienia sobie z przestępstwa stałego źródła dochodu i wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej tego czynu art. 65 par. 1 k.p.k. i wymierzenie oskarżonemu R. S. za obydwa czyny kar jednostkowych w niższym wymiarze oraz kary podlegającej wykonaniu w wymiarze 1 (jednego ) roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata, oraz kary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych przy F. wysokości jednej stawki na kwotę 100 zł, odstąpienie od orzeczenia wobec R. S. obowiązku naprawienia szkody na rzecz Skarbu Państwa w kwocie 970.013,72 zł solidarnie z oskarżonymi E. K. (2) i D. K. (1) (art. 46 k.k.), odstąpienie od orzeczenia wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu zajmowania stanowisk i zakazu prowadzenia działalności gospodarczej handlowej na dwa lata.

Apelacja obrońca oskarżonego P. S. (1). Adwokat A. K. wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

1.uniewinnienie oskarżonego P. S. (1) od przypisywanych mu czynów, Ewentualnie 2.o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;

Apelacja obrońcy oskarżonej M. S. (1). Adwokat B. S. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej od wszystkich zarzucanych jej czynów.

Apelacja obrońca E. K. (1) i D. K. (1). Adwokat R. M. wniósł o: zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych od popełnienia zarzucanych im czynów określonych w punkcie A.l i A. 2 wyroku.

Apelacja obrońca oskarżonego G. A.. Adwokat J. R. wniósł o:

I.zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego G. A. od zarzucanych mu czynów;

II.w związku z zarzutem ujętym w pkt I zarzutów - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w B.; z ostrożności procesowej:

III.zmianę wyroku przez wyeliminowanie z podstawy skazania art. 65 § 1 k.k. oraz wyeliminowanie z podstawy wymiaru kary art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k.;

IV.uchylenie w części B punkt 1. myślnika: „Na podstawie art. 46§1 k.k. orzeka od oskarżonego G. A. na rzecz Skarbu Państwa 622 661,29 (sześćset dwadzieścia dwa tysiące sześćset sześćdziesiąt jeden 29/100) złotych tytułem środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody, przy czym jego odpowiedzialność jest solidarna do wysokości tej kwoty z oskarżonymi E. K. (1) i D. K. (1) (część A. pkt 1.)”;

V. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego G. A. kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary, uchylenie kary grzywny w całości, uchylenie środków karnych zakazu prowadzenia przez oskarżonego działalności gospodarczej oraz zakazu zajmowania stanowisk w organach spółek prawa handlowego VI.zwolnienie oskarżonego w całości od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wnioski o uniewinnienie oskarżonych okazały się zasadne ze względów przytoczonych we wcześniejszej części uzasadnienia.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5.

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1.

Przedmiot utrzymania w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1.

Przedmiot i zakres zmiany Wyrok zmieniono poprzez uniewinnienie oskarżonych od popełnienia przypisanych im czynów.

Zwięźle o powodach zmiany Przyczyny zmiany wyroku zostały omówione w części uzasadnienia odnoszącej się do zarzutów apelacyjnych.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia 2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia 3.1.

Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6.

Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II i III O nieopłaconych kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu P. S. (1) orzeczono na podstawie 618 §1 pkt. 11 k.p.k. i §4 ust. 1 i 3 oraz §17 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2024 r., poz. 763).

Rozstrzygnięcie o kosztach procesu opiera się na przepisie art. 632 pkt 1 k.p.k.

PODPIS

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.