orzekł jak w sentencji wyroku. Z wyrokiem nie zgodził się wnioskodawca. Skarżąc wyrok w całości podniósł zarzuty naruszenia przepisów, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj.: - nierozpoznania istoty sprawy, naruszenie art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art.
poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, polegające na całkowitym pominięciu żądania ponownego przeliczenia emerytury i kapitału początkowego z uwzględnieniem dodatkowego okresu pracy w szczególnych warunkach, mimo że żądanie to zostało wprost zgłoszone we wniosku z 5 września 2024 r. i objęte zakresem odwołania; - art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 227, art. 245 k.p.c. oraz 299 k.p.c. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego tj. w sposób sprzeczny z doświadczeniem życiowym oraz zasadami logicznego rozumowania polegającą na dowolnej fragmentarycznej ocenie materiału dowodowego, w szczególności przez: - pominięcie w ocenie materiału dowodowego wcześniejszej decyzji ZUS z 27 kwietnia 2021 r., która odmówiła przyznania prawa do rekompensaty wskazując na okres pracy w szczególnych warunkach krótszy niż ustawowe 15 lat, - zignorowanie dokumentacji będącej w posiadaniu ZUS już od wielu lat, a w szczególności zaświadczenia pracy dla celów ustalenia prawa do emerytury górniczej z 6 grudnia 2002 r. oraz świadectwa pracy z 6 grudnia 2002, które wpłynęło do ZUS 17 lipca 2007 r. potwierdzającego okres pracy skarżącego przekraczający 15 lat w warunkach szczególnych, - brak uwzględnienia, że decyzja ZUS z 27 kwietnia 2021 r. stoi w rażącej sprzeczności z posiadanymi dokumentami i wcześniejszym przyznaniem emerytury górniczej w 2007 r., - pominięcie w ocenie sądu ewolucji stanowiska organu rentowego, który w decyzji z 3 października 2024 r. odmówił prawa do rekompensaty nie z powodu braku okresu pracy, lecz z powodu wcześniejszego przyznania emerytury, - brak analizy, czy zmiana podstawy odmowy rekompensaty miała charakter uzasadniony i była zgodna z rzeczywistym stanem faktycznym, - pominięcie świadectwa pracy z 13 marca 2024 r., potwierdzającego okres pracy w szczególnych warunkach, a w konsekwencji, zaniechanie dokonania pełnej, wszechstronnej i logicznie spójnej oceny całości materiału dowodowego, a w szczególności pominięcie zaświadczenia pracy dla celów ustalenia prawa do emerytury górniczej z 6 grudnia 2002 r., świadectwa pracy z 6 grudnia 2002, decyzji z 2021 r. oraz świadectwa z 2024 r., jak również zeznań skarżącego, stanowi naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 227, art. 245 k.p.c. oraz 299 k.p.c. i prowadziło do błędnych ustaleń faktycznych co do spełnienia ustawowych przesłanek przyznania rekompensaty oraz oddzielnego roszczenia o ponowne - prawidłowe przeliczenie emerytury i kapitału początkowego w związku z dodatkowym (prawidłowym) okresem pracy w szczególnych warunkach oraz ich prawidłowej oceny; - art. 321 § 1 k.p.c. poprzez rozpoznanie sprawy poza granicami żądania w sensie negatywnym (a contrario) — tj. ograniczenie rozpoznania wyłącznie do żądania dotyczącego prawa do rekompensaty, z całkowitym pominięciem żądania ponownego przeliczenia emerytury i kapitału początkowego. Sąd rozpoznał wyłącznie część żądania zawartego w odwołaniu, tj. dotyczącego rekompensaty, ignorując pozostałą część - dotyczącą przeliczenia emerytury i kapitału początkowego - mimo że odwołujący jednoznacznie sformułował swoje żądanie jako obejmujące uchylenie decyzji w całości oraz przekazanie pozostałych kwestii ZUS-owi do ponownego rozpoznania. Pominięcie tej części roszczenia stanowi przekroczenie granic żądania w sensie negatywnym (a contrario) i narusza zasadę związania sądu zakresem sprawy; - art. 327 1 k.p.c. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku z pominięciem rozważań dotyczących drugiego z żądań objętych odwołaniem, a w efekcie uniemożliwiający prawidłową kontrolę instancyjną, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera ani jednego odniesienia do żądania przeliczenia emerytury i kapitału początkowego, mimo że było ono jasno wskazane w odwołaniu oraz we wniosku z 5 września 2024 r. Uzasadnienie ogranicza się wyłącznie do kwestii rekompensaty, przez co nie spełnia minimalnych wymogów przewidzianych w art. 327 1 § 1 k.p.c. i uniemożliwia kontrolę instancyjną postępowania; - art. 316 § 1 k.p.c. poprzez pominięcie w wyroku istotnych okoliczności istniejących w chwili zamknięcia sprawy i pominięcie okoliczności ujawnionych w toku postępowania, które mogły mieć wpływ na powstanie lub wymagalność roszczenia, poprzez nieoparcie wyroku na pełnym stanie rzeczy istniejącym w chwili zamknięcia rozprawy, polegające na pominięciu dokumentów z 6 grudnia 2002 r. znajdujących się w aktach ZUS (zaświadczenia i świadectwa pracy), które potwierdzały spełnienie warunku 15 lat pracy w szczególnych warunkach, oraz całkowite nieuwzględnienie w ustaleniach Sądu odrębnego żądania przeliczenia emerytury i kapitału początkowego; Nadto zarzuci zaskarżonemu wyrokowi zarzucam naruszenie następujących przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 21 ust. 2 ustawy o emeryturach pomostowych polegające na błędnej wykładni przepisu i w konsekwencji uznanie, iż formalne nabycie prawa do wcześniejszej emerytury (górniczej) w 2007 r. definitywnie wyklucza prawo do rekompensaty, bez zbadania, czy ubezpieczony rzeczywiście skorzystał z tego prawa. Tymczasem świadczenie to przez wiele lat pozostawało zawieszone, a ubezpieczony w istocie nie otrzymywał go i nie zrealizował tej korzyści. Sąd nie uwzględnił celu regulacji dotyczącej rekompensaty, ani nie rozważył zgodnej orzecznictwem wykładni pojęcia nabycia prawa”- zgodnie z którą tylko realne skorzystanie ze świadczenia wcześniejszego może wyłączać rekompensatę. Mając na uwadze powyższy zarzut, wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji; ewentualnie, w razie nieuwzględnienia zarzutów nierozpoznania istoty sprawy przez Sąd pierwszej instancji oraz uznania, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do rozpoznania sprawy i wszelkie okoliczności zostały dostatecznie wyjaśnione bez potrzeby przeprowadzania postępowania na nowo, wniósł o: 2. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zmianę zaskarżonej decyzji ZUS Oddział w L. z 3 października 2024 r. nr (...) poprzez przyznanie prawa do rekompensaty oraz 3. przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ZUS Oddział w L. lub wydanie orzeczenia co do istoty sprawy na podstawie art.
i 3 k.p.c., w zakresie pominiętego roszczenia skarżącego o ponowne przeliczenie emerytury i kapitału początkowego w związku z dodatkowym okresem pracy w szczególnych warunkach; 4. zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa prawnego za I i II instancję. W uzasadnieniu środka zaskarżenia obszernie rozwinął powołane zarzuty (apelacja k. 41). W odpowiedzi na apelację pozwany organ rentowy wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie apelacyjne (odpowiedź na apelację k. 60). Sąd Apelacyjny zważył co następuje. Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem podniesione zarzuty nie są zasadne. Sąd Apelacyjny w pełni podziela i przyjmuje za własne, zarówno poczynione przez Sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne, jak i rozważania prawne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, czyniąc je, stosownie do art. 387§ 2 1 k.p.c., podstawą własnego rozstrzygnięcia, wobec czego zbędne jest ponowne ich przedstawianie. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zarzutów zwrócić należy uwagę, że apelujący formułując alternatywny wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji nie wskazuje żadnych przesłanek, które można analizować w kontekście art. 386 § 4 k.p.c. Jest to konieczne nawet wtedy, gdy wniosek ma charakter alternatywny, chyba że profesjonalny autor apelacji nie dostrzega przesłanek do uchylenia wyroku i jedynie w wyniku źle rozumianej ostrożności procesowej podnosi z góry bezzasadne żądanie. Zgodnie ze wskazanym przepisem sąd drugiej instancji może uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania tylko w razie nierozpoznania przez sąd pierwszej instancji istoty sprawy albo gdy wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. W judykaturze wskazuje się, że o nierozpoznaniu istoty sprawy można mówić, gdy rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji nie odnosi się do tego, co było przedmiotem sprawy; gdy zaniechał on zbadania materialnej podstawy żądania albo merytorycznych zarzutów pozwanego; ewentualnie gdy uzasadnienie sądu ma tego rodzaju braki, że nie zawiera elementów pozwalających na weryfikację stanowiska sądu - gdy braki uzasadnienia w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych, oceny dowodów i oceny prawnej są tak znaczne, że sfera motywacyjna orzeczenia pozostaje nieujawniona (wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 7 lipca 2020 r., I ACa 366/19 LEX nr 3044488, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2012 r. IV CZ 156/12 LEX nr 1231340). Nie ulega wątpliwości, że w sprawie takich uchybień nie ma, jak i nie jest wymagane przeprowadzenie postępowania dowodowego (o czym szerzej poniżej). W apelacji ubezpieczonego przedstawione zostały zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. W tym miejscu należy zauważyć, że prawidłowość zastosowania lub wykładni prawa materialnego może być właściwie oceniona jedynie na kanwie niewadliwie ustalonej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Skuteczne zatem zgłoszenie zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego wchodzi zasadniczo w rachubę tylko wtedy, gdy ustalony przez sąd pierwszej instancji stan faktyczny, będący podstawą zaskarżonego wyroku, nie budzi zastrzeżeń (wyrok Sądu Najwyższego z 17 października 2007 r., II CSK 273/07 LEX nr 621239; postanowienia Sądu Najwyższego: z 15 czerwca 2000 r., II CKN 1061/98LEX nr 749997; z 29 listopada 2002 r., IV CKN 1547/00 LEX nr 78324). I tak, w pierwszej kolejności należy zważyć, iż stan faktyczny sprawy nie jest kwestionowany także przez apelanta. Wszystkie wskazane w zarzutach dokumenty jak świadectwo pracy z 6 grudnia 2002 r., 13 marca 2024 r. czy decyzja ZUS z 17 lipca 2007 r., były w polu widzenia Sądu pierwszej instancji choć nie zostały literalnie powolne. Podobnie zeznania wnioskodawcy Sąd pierwszej instancji poddał ocenie i uznał je za wiarygodne w całości. Dwa pierwsze dokumenty stanowią dowód pozwalający na ustalenie faktów wykonywania przez wnioskodawcę pracy górniczej (pracy w warunkach szczególnych) na dzień 1 lipca 2007 r., co stało się podstawą do ustalenia emerytury górniczej właśnie decyzją 27 sierpnia 2007 r. (znak: (...)) na podstawie art. 50e ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych od 1 lipca 2007 r. Wypłata świadczenia została zawieszona, bowiem K. Z. nadal kontynuował zatrudnienie. W 2020 r. zgodnie z jego wnioskiem została podjęta wypłata tej emerytury, decyzją z 29 kwietnia 2020 r., od 1 marca 2020 roku, to jest od pierwszego miesiąca, w którym zgłoszono wniosek o wypłatę świadczenia. Także wnioski płynące z tych dowodów są jednoznaczne i brak jest podstaw by w tym zakresie zarzucać Sądowi pierwszej instancji naruszenie zasad postępowania mający wpływ na rozstrzygnięcie. Należy podnieść, iż prawo do emerytury górniczej ustalone zostało wnioskodawcy z tytułu przyjęcia, że K. Z. udowodnił na 1 lipiec 2007 r. okres 25 lat pracy górniczej wykonywanej pod ziemią, przy przyjęciu co do części okresów do ustalenia prawa do świadczenia przelicznika półtorakrotnego (pismo ZUS z 9 kwietnia 2007 r. k. 11 akt ZUS T.II, zaświadczenie z 16 lipca 2007 r. (...) SA. k. 37 akt ZUS T.II). Poza sporem jest także, iż emeryturę górniczą wnioskodawca ma wypłacaną od 1 marca 2020 r., co czyni w pełni zasadną konstatację Sądu Okręgowego, iż wnioskodawca zrealizował przysługujące mu uprawnienie z tytułu pracy w szczególnych warunkach przed wystąpieniem z wnioskiem o rekompensatę. Praca górnicza, o której mowa w art. 50c ustawy emerytalnej stanowi pracę w szczególnych warunkach i stanowi podstawę do nabycia uprawień z art. 184 ustawy emerytalnej jak i uprawnień do emerytury pomostowej, czy rekompensaty (wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 27 stycznia 2021 r. III AUa 920/20 LEX nr 3126686; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 17 lipca 2020 r. Biul.SAKa 2020/4/39-40; wyrok Sądu Najwyższego z 11 lutego 2020 r. I UK 356/18 OSNP 2021/2/18). Wymiar pracy górniczej, zgodnie z decyzją z 27 sierpnia 2007 r. wynosi 25 lat, co nie oznacza, iż przesłanki art. 184 ustawy emerytalnej na dzień 1 stycznia 1999 r. zostały spełnione. Dla ustalenia prawa do emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych na podstawie art. 184 ustawy emerytalnej konieczne jest wykazanie dwóch przestanek jakie musiały zaistnieć na dzień 1 stycznia 1999 r. – ogólnego stażu 25 lat i pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 15 lat. Obie przesłanki w decyzji ZUS rozstrzygającej wniosek o emeryturę z art. 184 ustawy emerytalnej były przez organ rentowy kwestionowane. Jednakże nie ta okoliczność była zasadniczym problemem wokół, którego ogniskował spór w sprawie i na którym skupia się ona nadal na etapie postępowania apelacyjnego. Zasadniczym zagadnieniem była bowiem ocena czy ubezpieczony zrealizował przysługujące mu prawa do emerytury w obniżonym wieku z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Inaczej rzecz ujmując, czy zmiana stanu prawnego jaka nastąpiła wobec wejścia w życie ustawy o emeryturach pomostowych od 1 stycznia 2009 r. wywoła u niego pokrzywdzenie wynikające z niemożliwości zrealizowania prawa do emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnych charakterze. To niemożność wcześniejszego skorzystania z uprawnień emerytalnych na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów (ustawy emerytalnej) stanowi bowiem ową szkodę, którą rekompensata ma naprawić przez przyznanie odpowiedniego dodatku do kapitału początkowego (art. 23 ust. 2 ustawy o emeryturach pomostowych). Łączne odczytanie art. 2 pkt 5 oraz art. 21 ust. 2 ustawy z 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych jednoznacznie wskazuje więc, że w drugim z wymienionych przepisów chodzi o nabycie prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze na jednej z podstaw przewidzianych w ustawie emerytalno-rentowej (postanowienie Sądu Najwyższego z 5 maja 2021 r. II USK 112/21 LEX nr 3252210). Wnioskodawca wykorzystał przywilej przejścia na emeryturę w obniżonym wieku z tytuły pracy w szczególnych warunkach. Decyzją z 27 sierpnia 2007 r. (znak: (...)) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. przyznał mu emeryturę na podstawie art. 50e ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych od 1 lipca 2007 roku, a decyzją z 29 kwietnia 2020 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. przeliczył emeryturę górniczą wnioskodawcy i podjął jej wypłatę od 1 marca 2020 r. W ocenie Sądu Apelacyjnego negatywna przesłana o jakiej stanowi art. art. 2 pkt 5 oraz art. 21 ust. 2 ustawy z 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych nie ogranicza się do emerytury z art. 184 ustawy emerytalnej, ale obejmuje swym zakresem pojęciowym każdą emeryturę jaką ubezpieczony nabywa na szczególnych, korzystnych warunkach – tz. bez konieczności osiągnięcia powszechnego wieku emerytalnego, z tytułu pracy w warunkach szczególnych lub szczególnym charakterze. Takim świadczeniem jest niewątpliwie emerytura górnicza z art. 50e ustawy emerytalnej. Powołane wyżej przepisy ustawy o emerytach pomostowych jednoznacznie wskazują, iż negatywną przesłanką jest nabycie prawa do emerytury na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS lub przepisów odrębnych, nie ograniczając tej negatywnej przesłanki jedynie do świadczenia regulowanego art. 184 ustawy emerytalnej. Chybionym jest także zarzut naruszenia przepisu art. 327 1 § 1 k.p.c. Zgodnie z powyższym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać: wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, obejmującej ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Należy przypomnieć, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania, których skutkiem nie jest nieważność postępowania, wtedy mogą być skutecznie podniesione, gdy strona skarżąca wykaże, że zarzucane uchybienie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. Sąd Apelacyjny w pełni podziela przy tym stanowisko, że skoro uzasadnienie wyroku, mające wyjaśnić przyczyny, dla których orzeczenie zostało wydane, jest sporządzane już po wydaniu wyroku, to wynik sprawy nie może zależeć od tego, jak zostało ono napisane i czy zawiera wszystkie wymagane elementy. Z tego względu zarzut naruszenia art. 327 1 § 1 k.p.c. może okazać się uprawniony tylko wówczas, gdy z uzasadnienia nie da się odczytać, jaki stan faktyczny lub prawny stanowił podstawę rozstrzygnięcia, co uniemożliwiałoby kontrolę instancyjną, jednak w niniejszej sprawie tego typu okoliczność nie miała miejsca. W ocenie Sądu odwoławczego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie przepisane prawem elementy. Wywód Sądu pierwszej instancji jest jasny i klarowny, a orzeczenie poddaje się kontroli instancyjnej. Argumentacja skarżącego w tym zakresie nie zawiera żadnych wskazań, które zaprezentowaną wyżej ocenę uzasadnienia zaskarżonego wyroku mogłyby obalić. Całkowicie nietrafny jest zarzut nierozpoznania istoty sprawy i powiązane z tym zarzuty naruszenia art. 321 § 1 k.p.c. i art. 316 § 1 k.p.c. Apelant w podniesionej argumentacji stracił z pola widzenia, iż rekompensata nie stanowi odrębnego świadczenia, a jest przyznawana w formie dodatku do kapitału początkowego, o którym mowa w przepisach art. 173 i art. 174 ustawy emerytalnej, co w konsekwencji ma wpływ na wysokości świadczenia. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 5 ustawy o emeryturach pomostowych rekompensata to odszkodowanie za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze dla osób, które nie nabędą prawa do emerytury pomostowej. Warunki jej przyznania precyzuje art. 21 ustawy, który stanowi, że rekompensata przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli ma okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy emerytalnej wynoszący co najmniej 15 lat. Jednocześnie rekompensata nie przysługuje osobie, która nabyła prawo do emerytury na podstawie przepisów ustawy emerytalnej. W celu ustalenia prawa do rekompensaty konieczne jest wykazanie, że ubezpieczony posiada 15-letni okres pracy w szczególnych warunkach, przy jednoczesnym braku uzyskania prawa do emerytury pomostowej lub prawa do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze na skutek zmiany stanu prawnego wprowadzonego ustawą o emeryturach pomostowych. Kapitał początkowy, do którego odsyła art. 23 ust. 2 ustawy o emeryturach pomostowych, wprowadzony został ustawą emerytalną i jest związany z odmiennymi od dotychczasowych zasadami ustalania emerytury, którą obecnie oblicza się, biorąc pod uwagę sumę składek zgromadzonych na indywidualnym koncie emerytalnym ubezpieczonego w całym okresie ubezpieczenia (art. 25 ust. 1). Zgodnie z art. 173 ust. 1 ustawy emerytalnej dla osób objętych nowymi zasadami obliczania emerytur, które podlegały ubezpieczeniu przed wejściem w życie ustawy (a więc w okresie kiedy nie było jeszcze obowiązku ewidencjonowania składek na indywidualnych kontach), ustala się kapitał początkowy. Kapitał ten oblicza się według zasad określonych w art. 174 ustawy emerytalnej (por. uchwałę Sądu Najwyższego z 4 grudnia 2013 r., II UZP 7/13, OSNP 2014 Nr 4, poz. 57, wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 22 sierpnia 2018 r., III UK 119/17, Legalis nr 1823843). Powyższe uzasadnia zatem w pełni pogląd wskazany powyżej, iż rekompensata nie stanowi samodzielnego świadczenia; jej wysokość - w myśl art. 22 ustawy o emeryturach pomostowych - jest ściśle uzależniona od wysokości kapitału początkowego danej osoby (wnioskodawcy). Rekompensata (ustalana wedle określonego algorytmu) to dodatek zwiększający kapitał początkowy i w konsekwencji - emeryturę. Zatem istota sprawy jaką było ustalenie rekompensaty z tytułu pracy w warunkach szczególnych, skutkujące w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia przeliczeniem kapitału początkowego, a następnie wysokości emerytury została przez Sąd pierwszej instancji rozpoznana. Natomiast niezrozumiałe jest żądanie wnioskodawcy przeliczenia wysokości kapitału początkowego, następnie wysokości emerytury o doliczenie okresu od 4 kwietnia 1980 r. do 19 kwietnia 1983 r. bowiem ten okres został uwzględniony w stażu ubezpieczeniowym w decyzji z 28 kwietnia 2007 r. (raport k. 55 akt ZUS T II.) Zarzut skarżącego obrazy prawa materialnego art. 21 ust. 2 ustawy o emeryturach pomostowych także nie może być uznany jak trafny. Apelant nie dostrzegł, iż Sąd Okręgowy nie tylko ustalił, iż wnioskodawcy zostało decyzją z 17 lipca 2007 r., ustalone prawo do emerytury górniczej, ale wymieniony od 1 marca 2020 r. świadczenie to pobierał zgodnie ze swoim wnioskiem. Wbrew twierdzeniu apelanta ubezpieczony zrealizował swe uprawnienie tytułu pracy w szczególnych warunkach. Zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, która została określona w art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Jak stanowi art. 98 § 1 1 zd. 1 k.p.c. od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Stosownie do art. 99 k.p.c. w zw. art. 98 § 3 k.p.c. do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach. W niniejszej sprawie stroną ją przegrywającą jest wnioskodawca. Zatem zobowiązany jest do zwrotu kosztów procesu, których wysokość ustalona została w oparciu o § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2023 poz. 1935 tekst jednolity ze zm.), zgodnie z treścią obowiązującą od dnia 31 grudnia 2024 roku § 1 pkt 5 lit. b rozporządzenia z dnia 23 grudnia 2024 roku (Dz.U.2024 poz. 1947). Z tych względów Sąd Apelacyjny na mocy art. 98 § 1 i § 1 1 k.p.c., art. 99 k.p.c. zw. z art. 108 § 1 k.p.c., w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. orzekł jak w pkt II wyroku. Iwona Jawor-Piszcz
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.