VI C 839/25

Sygn. akt VI C 839/25/S POSTANOWIENIE Dnia 24 kwietnia 2026 roku Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie, VI Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: sędzia Maciej Świder po rozpoznaniu 24 kwietnia 2026 roku w Krakowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa W. O. i W. O. przeciwko Bankowi (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w X. o zapłatę postanawia: I. na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: Pytanie pierwsze: Czy art. 10 ust. 2 lit.

1. f)i
2. g)dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.Urz.UE L z 2008 r., nr 133, s. 66) w związku z art. 3 lit.
3. j)tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że obowiązek podania w umowie o kredyt konsumencki prawidłowej stopy oprocentowania kredytu oraz prawidłowej rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania jest naruszony wówczas, gdy wartości liczbowe zamieszczone w umowie – mimo poprawności matematycznej – zostały obliczone na podstawie postanowienia umownego sprzecznego z art. 3 lit.
4. j)dyrektywy 2008/48/WE, przewidującego naliczanie odsetek również od kwot wchodzących w skład całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta w rozumieniu art. 3 lit.
5. g)tej dyrektywy, a nie wyłącznie od wypłaconej kwoty kredytu? Pytanie drugie: Czy art. 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG w związku z motywem 47 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że obowiązek ustanowienia skutecznej, proporcjonalnej i odstraszającej sankcji obejmuje wyłącznie naruszenia obowiązków informacyjnych określonych w art. 10 ust. 2 tej dyrektywy, czy też rozciąga się również na naruszenia norm materialnoprawnych dyrektywy, w tym na zastosowanie w umowie o kredyt konsumencki postanowienia sprzecznego z art. 3 lit.
6. j)tej dyrektywy, polegającego na naliczaniu odsetek od kwot wchodzących w skład całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta? Pytanie trzecie: Czy art. 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG, interpretowany w świetle motywu 47 tej dyrektywy oraz zasady skuteczności prawa Unii, należy rozumieć w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym uprawnienie konsumenta do skorzystania z sankcji polegającej na zwrocie kredytu bez odsetek i innych kosztów kredytu wygasa po upływie jednego roku od dnia wykonania umowy o kredyt konsumencki przez kredytodawcę, w sytuacji gdy taka wykładnia prowadzi w praktyce do wygaśnięcia uprawnienia jeszcze w trakcie wykonywania umowy przez konsumenta, to jest zanim konsument spłaci wszystkie raty kredytu i zanim może zidentyfikować pełen zakres skutków finansowych naruszeń popełnionych przez kredytodawcę przy zawarciu umowy – a w konsekwencji powoduje, że sankcja nie ma charakteru skutecznego i odstraszającego w odniesieniu do umów o kredyt konsumencki zawartych na okres dłuższy niż jeden rok? II. na podstawie art. 177 § 1 pkt 3 1 k.p.c. zawiesić postępowanie w sprawie do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. sędzia Maciej Świder