) wystąpiła, gdyż poziom inflacji był w ostatnich latach znaczny. Jednak nie zachodzą podstawy do zastosowania waloryzacji sądowej z uwagi na brzmienie art.
, który przewiduje, że z żądaniem tym nie może wystąpić strona prowadząca przedsiębiorstwo, jeżeli świadczenie pozostaje w związku z prowadzeniem tego przedsiębiorstwa. Nawet, gdyby przyjąć, że art.
nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, to jednak i tak powództwo oparte na treści art.
jest niezasadne. Należy bowiem wskazać, że dopuszczenie waloryzacji świadczenia powoda stałoby w sprzeczności z celem przepisów, które mają na celu ochronę konsumentów przed niedozwolonymi postanowieniami umownymi, czyli art. 385 1 § 1 k.c. implementującego art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG. Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z dnia 15 czerwca 2023 r. (C-520/21), stwierdził, że w razie nieważności umowy kredytu wynikającej z zawarcia w jej treści nieuczciwych warunków umownych, bank nie może żądać od konsumenta jakiejkolwiek rekompensaty wykraczającej poza zwrot wypłaconego kapitału i odsetki za opóźnienie (pkt 84). Wskazanie na kwotę „wypłaconego kapitału” oznacza, że chodzi zatem o kapitał kredytu w wysokości nominalnej, a nie zwaloryzowanej. Co więcej, Trybunał rozróżnia czerpanie korzyści gospodarczych za zachowanie niezgodne z prawem od odszkodowania za niedogodności wywołane tym zachowaniem (pkt 81). Skoro te pojęcia nie są tożsame to uzasadniony jest wniosek, że przez „korzyści gospodarcze” należy rozumieć wynagrodzenie za korzystanie z kapitału, a za odszkodowanie za niedogodności” - waloryzację. Z kolei postanowieniem z 11 grudnia 2023 r. wydanym w sprawie C-756/22 TSUE potwierdził, że w przypadku unieważnienia umowy frankowej, banki nie mogą żądać od kredytobiorców zwrotu kwot wyższych niż wypłacony kapitał i ustawowe odsetki za opóźnienie . Natomiast w postanowieniu w sprawie -488/23, TSUE orzekł, że przepisy artykułu 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoją na przeszkodzie wykładni sądowej prawa państwa członkowskiego, zgodnie z którą instytucja kredytowa ma prawo żądać od konsumenta - poza zwrotem kwot kapitału wypłaconego z tytułu wykonania tej umowy oraz ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia wezwania do zapłaty - rekompensaty polegającej na sądowej waloryzacji świadczenia wypłaconego kapitału w przypadku istotnej zmiany siły nabywczej danego pieniądza po wypłaceniu tego kapitału rzeczonemu konsumentowi. Ponadto zgłoszone przez powoda roszczenie o zapłatę odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 155 000,00 zł za okres od dnia 10 września 2024 r. do dnia 27 września 2024 r. nie zasługiwało na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż roszczenie powoda o zwrot nominalnej wartości kapitału kredytu w kwocie 155 000,00 zł, stanowiące podstawę dochodzenia odsetek, zostało objęte skutecznie podniesionym zarzutem potrącenia, który został następnie uwzględniony w prawomocnym wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2025 r. W wyniku uwzględnienia zarzutu potrącenia doszło do umorzenia wzajemnych wierzytelności stron do wysokości wierzytelności niższej, zgodnie z art. 498 § 2 k.c., ze skutkiem ex tunc, tj. od chwili, w której potrącenie stało się możliwe. Oznacza to, iż wierzytelność powoda z tytułu zwrotu kapitału kredytu przestała istnieć w zakresie objętym potrąceniem już na etapie poprzedniego postępowania. Skoro zaś wierzytelność główna uległa umorzeniu wskutek potrącenia, brak jest podstaw do przyjęcia, iż po stronie pozwanych powstał stan opóźnienia w jej spełnieniu, warunkujący możliwość naliczania odsetek ustawowych za opóźnienie w rozumieniu art. 481 § 1 k.c. Odsetki mają bowiem charakter akcesoryjny względem świadczenia głównego i nie mogą istnieć samodzielnie w sytuacji, gdy zobowiązanie główne wygasło. Ponadto powód nie może żądać od pozwanych zwrotu kwoty kredytu w przypadku unieważnienia umowy, jeśli pozwani dokonali już częściowych spłat, co jest zgodne z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 czerwca 2025 r. wydanym w sprawie C-396/24. Zatem nie może żądać odsetek od kwoty kapitału, gdyż pozwani spłacili kwotę wyższą od kwoty kapitału już przed dniem złożenia niniejszego pozwu. Z tych też względów Sąd powództwo w pozostałej części oddalił, o czym orzekł, jak w pkt 2 wyroku. O kosztach Sąd orzekł, jak w pkt 3 wyroku, na podstawie art. 98 k.p.c., gdyż powód przegrał sprawę w całości (nie tylko w zakresie żądań określonych w pkt 2 i 3 pozwu, ale i w zakresie dotyczącym zwrotu kwoty kapitału, której nie mógł żądać skutecznie - patrz m.in. orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 czerwca 2025 r. wydane w sprawie C-396/24). Pozwani ponieśli koszty procesu w wysokości 5 417,00 zł, w tym 5 400,00 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego, które zostały ustalone na podstawie § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn., Dz.U. z 2026 r., poz. 215) i 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku pozwanych o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego w podwójnej wysokości stawki minimalnej. W ocenie Sądu stopień skomplikowania niniejszej sprawy, niezbędny nakład pracy pełnomocnika pozwanych, który nie wykazał żadnych ekstraordynaryjnych okoliczności wymagających zwiększonego nakładu pracy, który wykraczałby poza typowe sytuacje przewidziane przez ustawodawcę, a także jego wkład w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, przemawiał za wyliczeniem omawianych kosztów w podstawowej wysokości. Sąd w pkt 4 wyroku nakazał zwrócić powodowi z środków budżetowych Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Sieradzu kwotę 3 845,00 zł tytułem części opłaty stosunkowej na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 3 lit. a w zw. z art. 79 ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn., Dz. U z 2025 r., poz. 1228 ze zm.). Powód cofnął pozew w części dotyczącej żądania głównego, co uzasadnia zwrot połowy opłaty od cofniętej części powództwa, czyli od kwoty 155 000,00 zł, a zatem należna od niej opłata stosunkowa wyniosła 5 %, tj. 7 750,00 zł. Zwrotowi podlega połowa tej kwoty pomniejszona o wysokość opłaty minimalnej, czyli kwota 3 845,00 zł.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.