zgodnie z którym, w razie istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza po powstaniu zobowiązania Sąd może po rozważeniu interesów stron, zgodnie z zasadami współżycia społecznego, zmienić wysokość lub sposób spełnienia świadczenia pieniężnego, chociażby były ustalone w orzeczeniu lub umowie. Ustalając wysokość zwaloryzowanego świadczenia, Sąd Okręgowy stwierdził, że skoro strony ustaliły, iż nominalną sumę ubezpieczenia (5. mln. zł) podwyższać się będzie corocznie o 82% przez czas trwania umowy (22 lata), to po upływie okresu ubezpieczenia uposażone dziecko powinno otrzymać 95.200.000 zł (5.000.000 zł + 5.000.000 zł x 82% x 22 lata = 95.200.000 starych zł). Zatem przedmiotem waloryzacji winna być kwota 95.200.000 „starych” złotych. Do wypłacenia uprawnionej świadczenia w tej wysokości miało doprowadzić wpłacanie miesięcznych składek po 23.000 „starych” złotych. Jako miernik waloryzacji Sąd Okręgowy przyjął przeciętne miesięczne wynagrodzenie netto, które w I kwartale 1991r. (umowa obowiązywała od 1 lutego 1991r.) wynosiło 1.657.000 „starych” złotych (Obwieszczenie Prezesa GUS z 10 maja 1991r. M.P. 1991/17/115), co oznacza, iż umówione świadczenie ubezpieczyciela odpowiadało 57,45 przeciętnym wynagrodzeniom. Skoro w I kwartale 2013r. (koniec umowy przypadał na 1 lutego 2013r.) przeciętne wynagrodzenie brutto wynosiło 3.740,05 zł. (Komunikat Prezesa GUS z 13 maja 2013r; M.P. 2013/392), a po odliczeniu składek emerytalnych, rentowych, chorobowych, zaliczki na podatek i składki na ubezpieczenie zdrowotne - 2.672,83zł netto, zatem pełne zwaloryzowane świadczenie ubezpieczyciela odpowiadałoby sumie 153.554,08 zł (2.672,83 x 57,45), niemniej skoro zgodnie z art.
zmiana wysokości świadczenia pieniężnego powinna być dokonana po rozważeniu interesów obu stron zgodnie z zasadami współżycia społecznego, Sąd Okręgowy uznał za zasadne rozłożenie ryzyka inflacji na obie strony, z tym, że w 25% na powoda i 75% na pozwanego, jako stronę silniejszą ekonomicznie. Doprowadziło to Sąd Okręgowy do wniosku, iż zwalo-ryzowane świadczenie należne powodowi wynosi 115.165,50 zł. Kwotę tę Sąd Okręgowy zasądził od pozwanego na rzecz powoda z ustawowymi odsetkami od 16. lipca 2013r. O kosztach procesu, Sąd Okręgowy orzekł w oparciu o art. 100 k.p.c. i ustalając, że powód przegrał w 32%, zasądził od niego na jego rzecz pozwanego kwotę 1.157,40zł z tytułu zwrotu części kosztów zastępstwa procesowego. Na podstawie art. 113 ust. 1 i 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nieuiszczoną częścią opłaty sądowej odpowiadającą przegranej w 68% Sąd obciążył pozwanego, a koszty nieobciążające przeciwnika, tj. 2.691 zł nakazał ściągnąć od powoda. Apelację od wyroku wniósł pozwany, zaskarżając wyrok w części uwzględniającej powództwo. Wnosił o jego zmianę przez oddalenie powództwa w całości, a ewentualnie domagał się uchylenia wyroku w zaskarżonej części i przekazania sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Nadto domagał się zasądzenia zwrotu kosztów procesu za obie instancje. W pierwszej kolejności, w oparciu o art. 393 k.c. i art. 808 k.c. w zw. z §4 ust. 3 pkt. a) ogólnych warunków jednostkowych ubezpieczeń na życie, apelujący zarzucił, iż powód nie posiada legitymacji czynnej do występowania w procesie. W dalszej zaś kolejności podniósł, iż Sąd Okręgowy naruszył art.
przez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie zachodzi stan "waloryzacyjności", uzasadniający zasto-sowanie tego przepisu i przyjęcie, iż kwota 153.664,08 zł uwzględnia interes obu stron i jest zgodna z zasadami współżycia społecznego. Powód wniósł o oddalenie apelacji, wywodząc iż zaskarżony wyrok jest trafny. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zasadny był podniesiony w apelacji zarzut braku legitymacji czynnej powoda. Trafnie bowiem podniósł apelujący, iż przepis art. 393 k.c. normujący zasady ogólne zobowiązań cywilnoprawnych nie miał w sprawie zastosowania, jako że problematykę umów ubezpieczenia normują przepisy szczególne zawarte w tytule XXVII kodeksu cywilnego, w tym art. 808 § 3 k.c., a nadto ogólne warunki ubezpieczenia, na podstawie których została zawarta umowa ubezpieczenia pomiędzy powodem a pozwanym. Przywołany art. 808 §3 k.c. w brzmieniu z daty zawarcia umowy ubezpieczenia - zaopatrzenia dzieci stanowił, iż "jeżeli nie umówiono się inaczej, osobie trzeciej przysługuje bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń odszkodowanie lub świadczenie należne z tytułu umowy". W realiach sprawy, strony nie umówiły się inaczej, ponieważ stosownie do § 4 ust. 3 pkt. a) ogólnych warunków jednostkowych ubezpieczeń na życie, pozwany zobowiązał się po upływie okresu ubez-pieczenia wypłacić uposażonemu dziecku (a nie powodowi) sumę ubezpieczenia. Osobą uposażoną jest jedynie córka powoda - K. K.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.