kk na 15 lat, albowiem: oskarżony prowadził jedynie motorower; oskarżony sam zaprzestał jazdy tym pojazdem; oskarżony przyznał się i okazał skruchę; karalność z art.
kk wynika ze skazania za czyn z art.
kk sprzed około 10 lat, które nie zatarło się tylko dlatego, że w innej sprawie ( też sprzed około 10 lat) nie doszło do wykonania środka kompensacyjnego ( wykazywał to Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku); przez te ostatnie około 10 lat oskarżony nie wchodził w żaden konflikt z prawem; zakaz ten nie będzie biegł w czasie odbywania przez oskarżonego kary pozbawienia wolności, co realnie wydłuży czas jego stosowania; ponadto orzeczenie takiego zakazu dożywotnio nie byłoby motywacyjne dla sprawcy – nie mając szans na odzyskanie uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych nie pracowałby nad sobą, aby zmienić swoją sytuację prawną w zakresie zatarcia skazania i faktyczną w zakresie ponownego uzyskania prawa jazdy. Z urzędu uzupełniono podstawę prawną rozstrzygnięcia z punktu 2 zaskarżonego wyroku o dyspozycję art. 42 § 2 kk, albowiem w razie odstąpienia od dożywotniego orzekania zakazu prowadzenia pojazdów podstawą orzeczenia zakazu powinien być art. 42 § 3 kk w zw. z art. 42 § 2 kk. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymano w mocy. Na podstawie art. 624 § 1 kpk na zasadzie słuszności zwolniono oskarżonego od wydatków za postępowanie odwoławcze, albowiem to nie z jego powodu doszło do wniesienia apelacji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.