Orzeczenie, sygn. akt IV Pa 2/26

Sygn. akt IV Pa 2/26 UZASADNIENIE Stanowiska stron 1.

Powód Ł. B. wystąpił z pozwem przeciwko (...) S.A. z siedzibą w M., domagając się uznania za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę, a w przypadku gdy upłynie okres wypowiedzenia umowy – przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach.

Pozwany pracodawca domagał się oddalenia powództwa.

Rozstrzygnięcie Sądu I instancji, 2.

Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2025 roku Sąd Rejonowy w Olsztynie przywrócił powoda do pracy u pozwanego na dotychczasowe warunki pracy i płacy (pkt I), zasądził na jego rzecz od pozwanego 360 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty (pkt II) oraz nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa -Sąd Rejonowy w Olsztynie kwotę 10107 złotych tytułem kosztów sądowych, w tym opłaty od pozwu, od której powód był zwolniony (pkt III).

Ustalenia Sądu I instancji 3.

Sąd Rejonowy ustalił, że Ł. B. zatrudniony był u strony pozwanej od dnia 02 sierpnia 2007 roku, początkowo na stanowisku magazyniera na podstawie umów o pracę na czas określony do dnia 30 września 2008 roku. Dnia 1 października 2009 roku strony zawarły umowę o pracę na czas nieokreślony. Powód pracował u pozwanego na wielu stanowiskach min. inspektora ds. administracyjno-magazynowych, specjalisty ds. planowania, kierownika sekcji planowania, menedżera ds. projektów logistycznych.

Z dniem 1 kwietnia 2022 roku Ł. B. został zatrudniony na stanowisku Dyrektora Centrum Dystrybucyjnego . Powód jako Dyrektor Centrum Dystrybucyjnego otrzymał pełnomocnictwa do reprezentowania pozwanego w określonych czynnościach, m.in. do zawierania umowy o świadczenie usług przewozowych, do dokonywania czynności z zakresu indywidualnego prawa pracy w odniesieniu do podległych pracowników w Centrum Dystrybucyjnym, do reprezentowania pozwanego w kontrolach przeprowadzanych przez organy administracji podatkowej i samorządowej.

W toku zatrudnienia pozwany wprowadzał aneksami do umów o pracę powoda zmiany w zakresie zatrudnienia. Aneksami z: 06.03.2008r., 01.04.2009r.,01.04.2020r., 01.04.2011r., 30.03.2012r., 01.05.2014r., 01.05.2015r., 01.04.2017r., 01.04.2018r., 01.04.2019r., 11.06.2021r., 31.01.2022r. podwyższano pracownikowi wynagrodzenie za pracę.

Sąd wskazał wszystkie aneksy zawierane w toku zatrudnienia, ustalając że ich podpisanie wiązało się z otrzymaniem nowego zakresu obowiązków. Aneksy zmieniające stanowisko pracy powoda zawierały podpis pracownika. Następnie ustalono, że aneksem z dnia 1 stycznia 2023 roku strona pozwana przyznała powodowi wynagrodzenie w wysokości 15.000 zł brutto -płaca zasadnicza. W nagłówku aneksu wskazano jednostkę organizacyjną, w której pracował powód i jego stanowisko tj. Centrum dystrybucyjne, zastępca Dyrektora Centrum Dystrybucyjnego. Aneks nie został podpisany przez Ł. B..

Powód po objęciu stanowiska dyrektora Centrum Dystrybucyjnego szkolił się i był przygotowywany do pełnienia tej funkcji. Centrum (...) od września 2022r. zaczęło funkcjonować. W styczniu 2023 roku, kiedy skończył się proces wdrożenia powód spotkał się z dyrektorem HR M. M. (2), dyrektorem logistyki B. V. oraz (...) dyrektorem makroregionu Ł. S.. Po spotkaniu powód otrzymał informację zwrotną na temat wdrożenia, oceny jego wiedzy i zaangażowania. Uznano, że nie jest on gotowy do pełnienia funkcji dyrektora CD. W trakcie 2023 roku stanowisko dyrektora CD w P. objął także M. V..

Ł. B. w połowie lutego 2023r. otrzymał powiadomienie na skrzynkę mailową w zakresie zmiany jego uprawnień. W systemie wyświetlało się stanowisko powoda jako zastępcy dyrektora Centrum (...). Wówczas, jak ustalił sąd, powód po raz pierwszy usłyszał o powyższym stanowisku. Wykonał telefon do B. V. – dyrektora logistyki, który zapewnił, że jest to rozwiązanie chwilowe związane z sytuacją pracowniczą (...). Następnie w marcu 2023r. powód został wezwany na spotkanie z (...) do B., podczas którego poinformowano go, iż ma przestać zajmować stanowisko dyrektora CD. W rozmowie zapytano powoda jakie stanowisko widziałby dla siebie w strukturze pracodawcy. Powód oświadczył, ze mógłby objąć stanowisko menadżerskie. Po rozmowie, zgodnie ze wskazaniem (...), powód udał się na urlop wypoczynkowy.

Dalej z ustaleń sądu wynikało, że w maju 2023r. doszło do spotkania z dyrektorem generalnym, który poinformował powoda, że już dawno podjął decyzję aby powód nie zajmował stanowiska dyrektora. Powód ponownie oświadczył, że może objąć niższe stanowisko i pokazać, że zasługuje na funkcję jaką pełnił wcześniej.

10.

Po wykorzystaniu urlopu powód został zwolniony przez przełożonych z obowiązku świadczenia pracy. W tym czasie otrzymywał wynagrodzenie za pracę. W tym okresie powód sprawdzał pocztę służbową, przesyłał w razie potrzeby wiadomości e-mail do właściwych adresatów, nadto szkolił się i jeździł na konferencje związane z logistyką w celu zwiększenia swoich kompetencji zawodowych u pozwanego.

11.

Powód został zaproszony także na spotkanie z nowym dyrektorem logistyki V. O.. Ponownie przedstawił swoją elastyczność zawodową i wskazał zakres zainteresowania zawodowego. Wcześniej, podczas spotkania integracyjnego zespołu pozwanego, około lutego/marca 2023r., przedstawiono powodowi propozycję przyjęcia aneksu w zakresie stanowiska pracy. Powód odmówił wówczas podpisania dokumentu. Odmowa była podyktowana faktem, iż propozycja została przedstawiona wieczorem, a pracownik w czasie ww. spotkania spożywał alkohol.

12.

Zarówno w 2022r. , jak i w 2023r. do czasu udania się przez powoda na urlop w Centrum Dystrybucyjnym w P. powód był postrzegany i uznawany przez pracowników jako dyrektor Centrum. Dopiero od momentu udania się przez (...) na urlop w 2023r. przedstawiono pracownikom jako dyrektora M. V.. Nie poinformowano pracowników o tym, że powód zaczął zajmować stanowisko zastępcy dyrektora.

13.

Do momentu rozpoczęcia korzystania z urlopu (...) wykonywał zadania z zakresu: realizacji procedur przepływu towarów, analizy przyczyn spóźnień dostaw do sklepów i rozwiązywania tych sytuacji, przedstawiania zmian procedur w zakresie sprawnego działania Centrum w P..

14.

W otwieraniu CD w P. uczestniczył J. F., który wykonywał swoje zadania już od 2022r. jako lider projektu. Nie posiadał wiedzy jakie stanowisko zajmuje powód od stycznia 2023r. (...) nie był podwładnym (...). Do lutego 2023r. w stopce wysyłanych przez powoda maili znajdowało się wpisane stanowisko (...) jako dyrektora Centrum Dystrybucyjnego.

15.

W dniu 27 lutego 2024 roku, podczas spotkania w siedzibie spółki w B., zaproponowano powodowi rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron, na co pracownik nie wyraził zgody. W związku z odmową podpisania porozumienia, wręczono Ł. B. wypowiedzenie umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia. Jako przyczynę wskazano brak możliwości dalszego zatrudnienia na dotychczasowym stanowisku. W uzasadnieniu wypowiedzenia wskazano na likwidację stanowiska zastępcy dyrektora Centrum Dystrybucyjnego w strukturze organizacyjnej (...) S.A. Rozwiązanie umowy o pracę miało nastąpić w dniu 31.03.2024r.

16.

W związku z wypowiedzeniem umowy cofnięto powodowi pełnomocnictwa, które posiadał jako dyrektor Centrum.

17.

W momencie wypowiedzenia umowy powodowi nie było innego stanowiska zastępcy dyrektora w Polsce.

18.

Centrum (...) w P. powstało w 2022r. Od września 2022r. rozpoczęło pracę. Pracownicy Centrum Dystrybucyjnego w P. w okresie początku 2023r. nie mieli informacji aby powód przestał zajmować stanowisko dyrektora Centrum. (...) od lipca 2022r. współdziałał w zakresie otwierania Centrum w P.. Pracownicy nie posiadali wiedzy aby był on dyrektorem Centrum od 2023r.

19.

Sąd ustalił, że powód nigdy nie otrzymał aneksu z dnia 01.01.2023r. Tworzenie stanowisk zastępców dyrektorów centrów dystrybucyjnych u pozwanego następowało w celu kształcenia osób wytypowanych do objęcia stanowiska dyrektora centrum dystrybucyjnego. Zmiany na stanowiskach pracy u pozwanego dokonywane były bądź poprzez aneksy- w przypadku awansu lub poprzez wypowiedzenie zmieniające- w przypadku obniżenia stanowiska w wyniku decyzji pracodawcy.

Ocena dowodów przez Sąd I instancji 20.

Sąd oceniając materiał dowodowy wyjaśnił, że dał wiarę przedłożonym dokumentom i zeznaniom słuchanych świadków za wyjątkiem: zeznań B. V. w zakresie w jakim oświadczył, iż złożył powodowi ustne oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę wraz ze wskazaniem nowego stanowiska pracy oraz dokumentu na karcie 197 zatytułowanego: „Struktura organizacyjna Centrum dystrybucyjnego w P. na dzień 31.12.2022r.” Oświadczenie świadka nie znalazło potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Świadek podkreślał, że dysponował podczas rzekomego wypowiadania powodowi warunków pracy dwoma dokumentami w tym w tym aneks, który następnie złożył do kadr. Przedmiotowego dokumentu w aktach sprawy jednak nie było. Jednocześnie powód kategorycznie zaprzeczył aby podczas przywołanej rozmowy faktycznie miało dojść do wypowiedzenia zmieniającego.

21.

Odnośnie dokumentu zatytułowanego: „Struktura organizacyjna Centrum dystrybucyjnego w P. na dzień 31.12.2022r.” sąd wskazał, że z jego treści wynika, że na wskazany dzień dyrektorem CD w P. miał być M. V.. Nie mniej jednak już sam pozwany stał na stanowisku, że ww. pracownik miał objęć wskazaną funkcję dopiero w trakcie 2023r. a nie od 01.01.2023r. Jednocześnie wskazywano, że od stycznia 2023r. dyrektorem wymienionego Centrum miał być (...). Nadto zastępcą dyrektora miał zostać powód, który jednak nie został ujęty w omawianej strukturze.

Rozważania prawne sądu I instancji 22.

Sąd Rejonowy jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art.30§3 i 4 Kp oraz art.45§1 Kp. Wyjaśnił, że przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie umowy, czyli likwidacja stanowiska Zastępcy Dyrektora Centrum Dystrybucyjnego w strukturze organizacyjnej (...) SA, była nieprawdziwa, gdyż powód nie był zatrudniony na tym stanowisku.

23.

Sąd I instancji dokonał analizy okoliczności związanych ze zmianą warunków zatrudnienia powoda w 2023r. Jak wskazywał bowiem pozwany od początku 2023r. Ł. B. miał zajmować stanowisko zastępcy Dyrektora Centrum Dystrybucyjnego w P., a nie jak dotychczas Dyrektora Centrum. Z treści odpowiedzi na pozew wynikało, że pracodawca upatrywał podstawy formalnej zmiany powyższego stanowiska w aneksie z dnia 01.01.2023r. Jak wskazano na stronie 7-8 odpowiedzi na pozew ( k. 49-49v akt sprawy) „zmiany stanowiska powoda z dyrektora centrum dystrybucyjnego na zastępcę dyrektora centrum dystrybucyjnego w P. dokonano zatem aneksem obowiązującym od dnia 01.01.2023r. Powód nigdy go nie kwestionował (…)” Następnie powołano się w odpowiedzi na pozew na możliwość zmiany warunków pracy w sposób dorozumiany, na co, zdaniem pozwanego, wskazują okoliczności przyjęcia przez powoda nowego wynagrodzenia, braku kwestionowania wskazań, formularzy, dokumentów, w których powód uznawany był za zastępcę dyrektora centrum w P.. Jednocześnie powód zaprzeczał aby powierzono mu stanowisko zastępcy dyrektora, a aneks z dnia 01.01.2023r. nie został mu wręczony.

24.

Sąd wskazał, że w prawie pracy co do zasady dopuszczalne jest zawieranie przez strony stosunku pracy porozumień zmieniających warunki pracy i płacy. Pracodawca może także aneksem dokonywać zmian korzystnych dla pracownika. Możliwe jest również dokonywanie czynności kształtujących prawa i obowiązki stron w sposób dorozumiany ( abstrahując od konsekwencji prawnych takich czynności w kontekście ewentualnych roszczeń przewidzianych przez przepisy prawa). Nie mniej jednak, pogorszenie sytuacji pracownika w związku z decyzją pracodawcy odnośnie warunków pracy czy płacy wymaga dokonania wypowiedzenia zmieniającego. Wymogi formalne powyższej decyzji są takie jak wypowiedzenia definitywnego stosunku pracy. W podstawowej postaci wymagane jest: zachowanie formy pisemnej, wskazanie przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie danych warunków pracy/płacy i zaproponowanie nowych warunków, przeprowadzenie konsultacji związkowej ( art. 42. par. 1 i 2 kp).

25.

Sąd ustalił, że w aktach pracowniczych powoda brak jest dokumentu wskazującego na dokonanie wobec Ł. B. zmiany stanowiska pracy. Nie przedłożono pisma zawierającego wypowiedzenie warunków pracy w zakresie zajmowanego przez pracownika stanowiska ani, ewentualnie, aneksu zaakceptowanego przez powoda a potwierdzającego fakt powyższej zmiany. Jedynym dokumentem z okresu początku 2023r. jest aneks z 01.01.2023r. skierowany do Ł. B. Centrum (...) z określeniem stanowiska: „ Z-ca Dyrektora Centrum dystrybucyjnego” o treści : „Z dniem 01.01.2023r. przyznaję Panu wynagrodzenie w wysokości: płaca zasadnicza brutto -15.000 zł/m-c. Pozostałe warunki umowy o pracę nie ulegają zmianie.” ( k. 64). Podkreślono, że aneks ten jest podpisany tylko przez przedstawiciela pracodawcy.

Brak natomiast podpisu powoda. Analiza wcześniej wręczanych Ł. B. aneksów doprowadziła sąd do wniosku, że wszystkie aneksy były podpisywane przez pracownika a nadto dotyczyły zmiany warunków zatrudnienia powoda poprzez awans lub podwyższenie wynagrodzenia. Odnosząc się do dokumentu z 01.01.2023r. powód kategorycznie zaprzeczył aby kiedykolwiek go otrzymał. Strona pozwana nie przedstawiła dowodu podważającego stanowisko strony powodowej. Słuchany na powyższe okoliczności świadek B. V.- ówczesny dyrektor logistyki wskazał, że podczas spotkania z powodem na przełomie 2022-2023r. miał próbować wręczyć pracownikowi aneks zmieniający stanowisko, którego powód odmówił przyjęcia i podpisania. Dokument miał być przekazany do działu kadr celem dołączenia do dokumentacji pracownika.

Nie mniej jednak z przedłożonych akt personalnych powoda nie wynika aby znajdował się w nich aneks zmieniający powodowi stanowisko pracy. Brak jest również dowodów aby B. V. na przełomie 2022/2023r. dokonał wypowiedzenia zmieniającego w zakresie stanowiska powoda. Zaprzecza temu sam pracownik wskazując, że odbył spotkanie z dyrektorem logistyki w marcu 2023r. jednak rozmowa dotyczyła zapewnienia powoda o jego przydatności dla pracodawcy, a nadto powód miał określić gdzie w swojej sytuacji widziałby się w strukturze spółki.

26.

Odnosząc się do stanowiska strony pozwanej jakoby ewentualnie miało dojść do dorozumianej zmiany stanowiska pracy powoda Sąd I instancji podkreślił, że na powyższe muszą wskazywać jednoznaczne okoliczności faktyczne. Odwołując się do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12.06.2006r.w sprawie I PK 277/05 Sąd uznał, że zmiana stanowiska pracy powoda winna była wiązać się z konkretnymi, nie budzącymi wątpliwości okolicznościami związanymi z realizacją zadań pracowniczych. Powód w rzeczywistości nie został dopuszczony do pracy na stanowisku zastępcy dyrektora CD w P.. Po rozmowie w marcu 2023r. z W.J.został skierowany na urlop, a po jego zakończeniu polecono mu pozostawanie w domu bez obowiązku świadczenia pracy ( okoliczność ta wynika zarówno z przesłuchania powoda, ale także z zeznań R.

S.). W związku z tym również z tego powodu nie można uznać aby doszło do spełnienia wszystkich warunków dorozumianej zmiany stanowiska pracy (...). Pracownik faktycznie nigdy nie realizował zadań na ewentualnym stanowisku zastępcy dyrektora Centrum Dystrybucyjnego. Ponadto, powodowi nigdy nie powierzono ani pisemnie ani ustnie zakresu zadań na wskazanym stanowisku, powód nigdy nie wykonał żadnej czynności na tym stanowisku. Brak w dokumentach pracowniczych stosownej informacji w tym zakresie. Analiza akt osobowych powoda wskazuje, iż w pozostałych przypadkach zmiany stanowiska pracy pracownik otrzymywał i podpisywał dokument „ Opis stanowiska” ( np. k. 70, 80, 104). Dodatkowo świadek (...) zeznał, iż na początku 2023r. pracował wraz z powodem w Centrum (...) w P..

Powód nie podlegał mu, nadto sami dokonali z (...) podziału obszarów, którymi każdy z nich miał się zajmować.

27.

Powyższe wynikało także z przesłuchania powoda, który wskazał czym na początku 2023r. zajmował się w Centrum. Były to zadania przypisane do stanowiska dyrektora. Dodatkowo na podstawie zeznań świadków (...) i (...)- osób zatrudnionych w 2022 i 2023r. we wskazane jednostce pozwanego, sąd ustalił, ze nikt nie poinformował osób zatrudnionych, iż powód przestał być dyrektorem a objął stanowisko zastępcy dyrektora. Świadkowie jednoznacznie oświadczyli, że powód był dyrektorem centrum w 2022r. i co najmniej na początku 2023r. Jak wskazał (...) doszło do zmiany na stanowisku dyrektora z (...) na (...). Świadek zeznał, że mogło być w tej sprawie spotkanie około marca-kwietnia 2023r. Dodatkowo (...) wprost zeznał, że powód był jego przełożonym, wydawał mu polecenie.

28.

W ocenie Sądu Rejonowego, strona pozwana nie wykazała aby doszło do zmiany stanowiska pracy powoda. Powód nie przejął żadnych nowych obowiązków. Nie otrzymał dokumentów w tym zakresie, a do czasu udania się na urlop w 2023r. realizował swoje dotychczasowe zadania na stanowisku dyrektora CD. Dowodem na zmianę stanowiska nie mogą być, w ocenie Sądu, wprowadzone w systemie I. pozwanego zmiany w stopce pracownika, czy stworzenie nowej struktury organizacyjnej. Tym bardziej, że przedstawione przez pozwanego struktury stanowią pojedyncze wydrukowane kartki bez informacji lub dokumentów potwierdzających kto i w jaki sposób dokonał zmiany struktury. Nadto przedstawione pismo, które ma dotyczyć struktury na dzień 31.12.2022r. było w ocenie Sądu niewiarygodne. W strukturze organizacyjnej przedstawionej przez pozwanego mającej obowiązywać na dzień 31.12.2022r. jako dyrektor Centrum został wskazany M. V. ( k 197). Sąd ocenił, że dowód ten nie może stanowić podstaw ustaleń w sprawie, albowiem na dzień 31.12.2022r., czego pozwany nie kwestionuje, dyrektorem Centrum był Ł. B.. Na ten dzień w Centrum w P. nie było stanowiska zastępcy dyrektora ze wskazaniem osoby. Jednocześnie, zgodnie z twierdzeniami samego pracodawcy od 01 stycznia 2023r. dyrektorem w CD w P. miał być J. F. ( k. 48 odpowiedź na pozew). W związku z tym przedstawiony wydruk mający zawierać strukturę organizacyjną na dzień 31.12.2022r. jest niewiarygodny i nierzetelny.

29.

Przechodząc do oceny dokonanego wobec powoda wypowiedzenia umowy o pracę, Sąd stanął na stanowisku iż wskazana przyczyna nie uzasadnia dokonanej przez pracodawcę czynności. Powodowi bowiem nie powierzono skutecznie stanowiska zastępcy dyrektora. W związku z tym przyczyna wypowiedzenia w postaci likwidacji stanowiska zastępcy dyrektora nie uzasadnia wypowiedzenia umowy powodowi. Jest to bowiem przyczyna nie odnosząca się do Ł. B.. Tym samym, złożone przez pracodawcę oświadczenie nie spełnia stawianych mu przez przepisy kodeksu pracy warunków formalnych. W związku z tym, w świetle art. 45§1 Kp, za uzasadnione sąd uznał roszczenie dochodzone przez powoda w zakresie przywrócenia do pracy na dotychczasowe warunki pracy i płacy.

30.

Zdaniem Sądu, powód nigdy nie został zatrudniony na stanowisku zastępcy dyrektora centrum. Gdyby nawet jednak uznać, że powód formalnie objął stanowisko zastępcy dyrektora to nie wykazano aby do utworzenia tego stanowiska wraz z powierzeniem pracownikowi zakresu zadań faktycznie i rzeczywiście doszło. Jedynie pracodawca za pomocą środków, którymi dysponował zmienił wpis w stopce powoda w elektronicznej poczcie służbowej oraz zmienił schemat organizacyjny. Za tymi formalnymi czynnościami nie poszły żadne działania faktyczne związane z rzeczywistym rozpoczęciem funkcjonowania omawianego stanowiska. Powód bowiem nigdy nie wykonywał na tym stanowisku żadnych czynności a od maja w ogólne nie realizował pracy pomimo pobierania wynagrodzenia po wykorzystaniu urlopu wypoczynkowego. Nie zostały mu powierzone żadne obowiązki w związku z ewentualnym objęciem nowego stanowiska. Zdaniem Sądu, stworzona sytuacja miała charakter fikcyjny, pozorny. Nie odpowiadała realnemu utworzeniu ww. stanowiska. Nadto, co wynika z zeznań świadków (...), M. M. (1), (...) tworzenie stanowiska zastępcy dyrektora centrum dystrybucyjnego u pozwanego było powiązane z dużą ilością pracy w danym centrum lub potrzebą przeszkolenia pracownika w celu powierzenia mu następnie obowiązków dyrektora nowo tworzonego centrum.

31.

Zaistniała sytuacja wskazuje na ewentualną pozorność utworzenia omawianego stanowiska. W związku z tym wypowiedzenie pracownikowi umowy o pracę z powodu tak ukształtowanej przyczyny nie może być uznane za spełniające wymóg powołania rzeczywistej, realnej i uzasadnionej okoliczności świadczącej o zasadności zakończenia stosunku pracy z danym pracownikiem.

32.

Sąd zauważył, że pozwany jest bardzo dużym, profesjonalnym pracodawcą i dysponuje możliwościami kadrowymi aby tak podstawowe sprawy jak zmiana stanowiska pracy przeprowadzić w sposób transparentny i zgodny z literą prawa. Zaniechania w tym zakresie jakich dopuścił się pozwany nie mogą w związku z tym obciążać pracownika a winny być ocenione jako stanowiące o wyraźnej woli pracodawcy. Pozwany mógł i powinien był, jeżeli zmierzał do zmiany stanowiska pracy (...), wykonać ten proces w sposób odpowiadający standardom prawa pracy.

33.

Sąd I instancji nie uwzględnił wniosku pozwanego o nieprzewracanie powoda do pracy na dotychczasowe stanowisko, albowiem to nie powód podjął decyzję o niewykonywaniu pracy, lecz pozwany zdecydował aby pracownik przez określony czas nie realizował zadań. To na pracodawcy spoczywa obowiązek powierzenia pracownikowi określonej pracy, zadań, celów czy obowiązków. Skoro pracodawca tego nie robi, a tym samym zwalnia pracownika z powyższego wypłacając mu wynagrodzenie, nie można w tym zakresie żadną miarą przerzucać odpowiedzialności za taki stan rzeczy na osobę zatrudnioną. Pracownik w stosunku łączącym go z pracodawcą realizuje zadania wyznaczone i powierzone przez pracodawcę. W tym bowiem celu jest zatrudniany.

34.

Sąd uznał, że nie stanowi przesłanki dla nieuwzględnienia powództwa w zakresie przywrócenia do pracy fakt, że na dotychczasowym stanowisku powoda została zatrudniona inna osoba. Zatrudnienie nowego pracownika w miejsce zwolnionego z pracy nie wystarcza do zastosowania art. 45 § 2 kp (wyrok z 17.02.1998 r., I PKN 572/97, OSNAPiUS 1999/3, poz. 83).

35.

Na podstawie art. 98 kpc w zw. z par. 9 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, orzeczono o kosztach procesu- zastępstwa procesowego.

36.

O kosztach procesu orzeczono po myśli art. 113 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 11 i art. 13 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Sąd obciążył pozwanego pracodawcę kosztami sądowymi tj. opłatą od pozwu w wysokości 9000 zł oraz kosztami mediacji - wynagrodzeniem mediatora w wysokości 1107 zł, od których uiszczenia powód był zwolniony ( punkt III wyroku).

Apelacja 37.

Apelację od wyroku złożył pozwany, zaskarżając go w całości i zarzucając, że fakty ustalone przez sąd pierwszej instancji są niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy:

a)pracodawca za pomocą środków, którymi dysponował zmienił wpis w stopce powoda w elektronicznej poczcie służbowej, Uzasadnienie zarzutu: żaden ze świadków nie wskazał na taką okoliczność, ani nawet powód; co oczywiste, gdyż dokonał jej sam powód w swojej skrzynce e-mail, na co wskazują wprost zeznania świadków M. M. (2) i S. Ł., że treść stopki jest redagowana przez posiadacza skrzynki e-mail;

b)po zmianie stanowiska na zastępcę dyrektora w systemach informatycznych pozwanej powód wykonał telefon do B. V. — dyrektora logistyki, który zapewnił, że jest to rozwiązanie chwilowe związane z sytuacją pracowniczą M. V., Uzasadnienie zarzutu: powyższe ustalenie odbiega nawet od zeznania powoda, który podał, że dowiedział się rzekomo, że zmiana jest związana z osobą J. F., aby nie musiał potwierdzać delegacji zagranicznych w swoim starym dziale, do którego był przypisany, takie ustalenie by jednak kłóciło się z innym błędnym ustaleniem Sądu Rejonowego, że nie doszło do zmiany stanowiska powoda na zastępcę dyrektora, a dyrektorem Centrum Dystrybucyjnego w P. został w miejsce powoda J. F.;

c)w toku niniejszego postępowania ustalono, iż w aktach pracowniczych powoda brak jest dokumentu wskazującego na dokonanie wobec Ł. B. zmiany stanowiska pracy, Uzasadnienie zarzutu: akta osobowe powoda zawierają aneks datowany na 01.01.2023r. skierowany do Ł. B. z określeniem stanowiska: „Z-ca Dyrektora Centrum dystrybucyjnego”;

d)powód nigdy nie otrzymał aneksu z dnia 01.01.2023r„ Uzasadnienie zarzutu: świadek B. V. - ówczesny dyrektor logistyki wskazał, że podczas spotkania z powodem na przełomie 2022-2023r. wręczył powodowi aneks zmieniający stanowisko, zeznania powoda zaś cechowała niepewność, co do czasu, w którym zdarzenia miały miejsce, a także zmienne ich datowanie, co nie pozwala na odmówienie wiarygodności zeznaniom świadka B. V.;

e)strona pozwana nie wykazała, aby doszło do zmiany stanowiska pracy powoda,

f)nie wykazano aby do utworzenia tego stanowiska wraz z powierzeniem pracownikowi zakresu zadań faktycznie i rzeczywiści doszło,

g)stworzona sytuacja miała charakter fikcyjny, pozorny Uzasadnienie zarzutów e), f), g): powyższe ustalenia są błędne, skoro dyrektorem CD w P. były inne osoby, a powód wykonywał rolę zastępcy/wspierającą, to doszło do realnej zmiany jego funkcji i stanowiska na zastępcę dyrektora, należy mieć też na uwadze systemowe potwierdzenie zmiany (kadry/(...)/I./B.), wieloźródłowe, wzajemnie potwierdzające się relacje świadków oraz zeznanie powoda, który sam oświadczył wobec dyrektora generalnego pozwanej C. W., o gotowości objęcia niższego stanowiska, by dowieść swojej wartości zawodowej;

h)wskazana przyczyna nie uzasadnia dokonanej przez pracodawcę czynności, Uzasadnienie zarzutu:

Zbieżne i wzajemnie uzupełniające dowody potwierdzają, że stanowisko zastępcy dyrektora istniało w strukturze organizacyjnej firmy i że takie stanowisko w Centrum (...) w P. zostało powierzone powodowi, a następnie zostało realnie zlikwidowane, w momencie wypowiedzenia umowy o pracę powodowi; wykazano logiczny ciąg decyzyjny, utworzenie ograniczonej liczby stanowisk zastępcy dyrektora CD - trzech i likwidację ostatniego z nich razem z wypowiedzeniem umowy o pracę powodowi oraz brak utrzymania tego stanowiska po wypowiedzeniu wręczonym powodowi, co wyklucza pozorność tych czynności.

38.

Pozwany zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, tj:

a)art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, Uzasadnienie zarzutu:

-Sąd Rejonowy wnioskując o wymienionych wyżej faktach przeciwnie, postąpił wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, użył wyłącznie argumentów przemawiających na rzecz powoda, nawet z wykorzystaniem manipulacji jego zeznaniami i wbrew zeznaniom przeważającej liczby świadków, bez mała wszystkich; zgromadzony materiał dowodowy (świadkowie: V., V.-M., S., F., M., U., F., Ł., A.; dane z systemów (...)/(...)/I./B.; obsada stanowiska dyrektora przez J. F. i (...); formalny aneks; polityka kadrowa; wypowiedzi samego powoda) wielokrotnie i różnorodnie potwierdza zmianę stanowiska pracy powoda z dyrektora CD na zastępcę dyrektora CD, jako jednego z trzech takich stanowisk w firmie, które następnie zostało realnie zlikwidowane - jako ostatnie - w momencie wypowiedzenia umowy o pracę powodowi;

b)art 235 2 § 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego, poprzez pominięcie wniosku dowodowego strony pozwanej o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka M. V., Uzasadnienie zarzutu:

Sąd pierwszej instancji pominął wniosek dowodowy o przesłuchanie świadka M. V. uznając, iż świadek miałby zeznawać co do tych samych faktów odnośnie których zeznawało już 7 świadków zawnioskowanych przez stronę pozwaną i choć wg protokołów z rozpraw pozostali świadkowie byli przesłuchiwani na okoliczność zbliżonych faktów, to Sąd Rejonowy dokonał ustaleń odmiennych od wynikających z ich zeznań, co dowodzi, że pominięcie zeznań M. V. doprowadziło do niepełnego rozpoznania sprawy;

c)art. 98 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego oraz §9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.), poprzez niewłaściwe zastosowanie, Uzasadnienie zarzutu: o kosztach procesu - zastępstwa procesowego orzeczono w punkcie II zaskarżonego wyroku na zasadzie odpowiedzialności za wynik sprawy, błędnie uznając powoda za stronę, która wygrała proces i w całości, Sąd Rejonowy obciążył pozwaną zwrotem koszów zastępstwa procesowego, podczas gdy powinien obciążyć nimi w całości powoda zważywszy, że pozew winien zostać oddalony w całości;

d)art. 113 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 11 i art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 z zm.), poprzez niewłaściwe zastosowanie, Uzasadnienie zarzutu: skoro pozew winien zostać oddalony, brak jest podstaw do nałożenia na pozwaną obowiązku zapłaty opłaty sądowej od pozwu oraz kosztów mediacji - wynagrodzenia mediatora w wysokości 1.107 zł, która to kwota zresztą została zapłacona przez pozwaną, na dowód czego załączani bankowe potwierdzenie zapłaty mediatorowi i wnoszę o przeprowadzenie z niego dowodu (z powołaniem art. 381 kpc i na potrzebę powołania tego nowego dowodu, która wynikła później, po zamknięciu rozprawy w I instancji, na skutek wydania zaskarżonego postanowienia).

39.Apelujący zarzucił również Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, t.j.:

a)art. 60 i art. 65 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tj. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1320 ze zm., dalej nazywanej także „kodeksem pracy” i „kp”), Uzasadnienie zarzutu: zgodne co do istoty i chronologii zeznania przełożonych i współpracowników powoda, dowody w postaci dokumentowej z systemów informatycznych pozwanej ((...), (...), I., B.) odnotowujące nowe stanowisko zastępcy dyrektora zajmowane przez powoda od 01.01.2023r., fakty organizacyjne (obsadzenie funkcji dyrektora Centrum Dystrybucyjnego w P. przez inne osoby, rozdział zadań) oraz przyznania stron o nie podpisaniu przez powoda aneksu datowanego na 01.01.2023r. oraz przyznanie przez powoda wprost o gotowości do objęcia niższego stanowiska - wskazują na zmianę warunków umowy o pracę z powodem i objęcie przez powoda stanowiska zastępcy dyrektora Centrum Dystrybucyjnego w P. za porozumieniem stron zawartym w sposób dorozumiany;

b)art. 30 § 1 pkt 2 i §3 oraz § 4 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, przez niewłaściwe zastosowanie, Uzasadnienie zarzutu: zważywszy, że nastąpiło omówione wyżej odnotowanie i utrwalenie zmiany stanowiska powoda, że dyrektorem Centrum Dystrybucyjnego w P. były inne osoby od 01.01.2023r.: J. F., a po nim M. V., powód zaś działał pomocniczo, jako zastępca, a zatem na zgodne zachowania stron, akceptację praktyki, wskazującą na objęcie przez powoda stanowiska zastępcy dyrektora, w tym oświadczenie przez powoda o gotowości objęcia niższego stanowiska - przyczyna wypowiedzenia w postaci likwidacji stanowiska zastępcy dyrektora odnosi się do powoda, likwidacja jedynego wówczas takiego stanowiska zastępcy dyrektora Centrum Dystrybucyjnego w Polsce jest prawdziwa i brak utrzymania tego stanowiska po wypowiedzeniu wręczonym powodowi, wyklucza pozorność wypowiedzenia i przyczyny wypowiedzenia powodowi umowy o pracę;

c)art. 45 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, przez niewłaściwe zastosowanie, Uzasadnienie zarzutu: po wypowiedzeniu umowy powodowi funkcjonuje wyłącznie stanowisko dyrektora Centrum Dystrybucyjnego, bez przywrócenia stanowiska zastępcy - co potwierdza faktyczny skutek likwidacji, zbieżne i wzajemnie uzupełniające się zeznania świadków S., V.-M., U., F. dowodzą, że stanowisko zastępcy dyrektora istniało, a następnie zostało realnie zlikwidowane decyzją biznesową i w skali całej organizacji, tym samym przyczyna wypowiedzenia - likwidacja stanowiska powoda - była rzeczywista, konkretna i prawdziwa, a zatem powodowi nie przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy;

d)art. 45 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, przez niewłaściwe zastosowanie, Uzasadnienie zarzutu: z daleko posuniętej ostrożności procesowej pozwana podtrzymuje zarzut z art. 45 § 2 kodeksu pracy, orzecznictwo Sądu Najwyższego konsekwentnie przyjmuje, że likwidacja stanowiska pracy wyłącza możliwość przywrócenia do pracy, gdyż sąd nie może kreować stanowisk, a pracodawca nie utrzymał ani nie odtworzył zlikwidowanego stanowiska zastępcy dyrektora; długotrwała nieobecność powoda oraz nieodwracalne zmiany organizacyjne przemawiają przeciwko jego restytucji, tak jak i utrata zaufania pracodawcy do powoda na stanowisku kierowniczym, utrata ta przejawiała się nie tylko w ocenach, lecz także w decyzjach organizacyjnych: odebraniu kompetencji, pełnomocnictw przypisanych do konkretnego stanowiska, zastąpieniu powoda innymi dyrektorami i wynika z zeznań M.

M. (2) wskazującej, że performens powoda na stanowisku dyrektora CD był niezgodny z oczekiwaniami. W związku z tym została zaproponowana degradacja na stanowisko zastępcy. N. F. zeznał, że jego rekomendacja była taka, że umowa o pracę powinna zostać wypowiedziana powodowi definitywnie, a nie zmieniona. Powód nie radził sobie w żadnym aspekcie z pełnieniem obowiązków jako dyrektor DC. B. V. podał, że rozruch szedł opornie, i że przełożeni podjęli decyzję o wytypowaniu osoby bardziej doświadczonej na to stanowisko i o przesunięciu powoda. W. U. podała, że ocena powoda za 2022 r. to była ocena poniżej oczekiwań, co wiązało się z częściową realizacją celów - dlatego niemożliwe ani niecelowe jest przywrócenie powoda na stanowisko dyrektora, ani zastępcy dyrektora (wyrok zresztą nie rozstrzyga na jakie stanowisko przywraca powoda - co także należy uznać za jego wadliwość).

40.Pozwany domagał się:

1)zmiany zaskarżonego wyroku w całości, i tak w pkt. I poprzez oddalenie powództwa w całości, w pkt. II poprzez zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu t.j. kosztów zastępstwa procesowego pełnionego przez radcę prawnego w pierwszej instancji wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty; w pkt. III poprzez nałożenie obowiązku pobrania od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Olsztynie kosztów sądowych;

2)zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej zwrotu kosztów postępowania drugoinstancyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego pełnionego przez radcę prawnego, według norm prawem przewidzianych.

Stanowisko powoda w przedmiocie apelacji 41. Powód wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie na swoją rzecz od pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.

42.Pozwana zarzuciła sądowi I Instancji naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 233§1 k.p.c., a ponieważ nie jest możliwe prawidłowe zastosowanie prawa materialnego (dokonanie prawidłowej subsumcji) bez zgodnego z prawem (procesowym) ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, koniecznym staje się poddanie na wstępie analizie tego zarzutu.

43.Niewątpliwie słusznie zauważa apelujący, że kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy było ustalenie, czy doszło do zmiany stanowiska pracy powoda, a w konsekwencji, czy likwidacja stanowiska zastępcy dyrektora, uzasadniała dokonanie przez pracodawcę wypowiedzenia umowy. Wbrew jednak zarzutom pozwanego, Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny, nie dopuszczając się naruszenia przepisów prawa procesowego. Dlatego Sąd Okręgowy ustalenia sądu I instancji w całości aprobuje i przyjmuje za własne, z drobnym zastrzeżeniem, o którym poniżej.

44.Skarżący w jednym z pierwszych zarzutów apelacji zwrócił uwagę, że powód po zmianie stanowiska na zastępcę dyrektora w systemach informatycznych pozwanej wykonał telefon do B. V., który zapewnił go, że jest to rozwiązanie chwilowe związane z sytuacją pracowniczą J. F., a nie jak wskazano w uzasadnieniu wyroku sytuacją M. V.. Skarżący upatruje w tym celowego działania sądu, służącego zniekształceniu spójnej i prawdziwej chronologii zdarzeń, a wręcz manipulacji (k.359).

Zdaniem sądu II instancji sformułowanie tego zarzutu wskazuje jednak, albo na złą wolę autora apelacji i próbę wytknięcia Sądowi Rejonowemu jakichkolwiek błędów, albo na nie dość dokładne zapoznanie się z pełną treścią uzasadnienia wyroku. Analiza całej treści uzasadnienia nie pozostawia bowiem wątpliwości, że wskazanie w uzasadnieniu na M. V. zamiast J. F., stanowiło oczywistą omyłkę pisarską. Sąd na stronie 12 uzasadnienia wskazał, że świadek J. F. „zeznał, iż na początku 2023 r. pracował razem z powodem w Centrum (...) w P.. Powód nie podlegał mu (..)”. Na kolejnej stronie sąd wyjaśnił także, że „zgodnie z twierdzeniami samego pracodawcy od 1 stycznia 2023 r. dyrektorem w CD w P. miał być J. F. (..)” i dlatego przedstawiony wydruk na dzień 31.12.2022r. w którym jako dyrektor wskazany jest M. V. sąd uznał za niewiarygodny. Oczywistym jest, że Sąd I instancji ustalił, że rzekomym dyrektorem CD w P. na początku 2023 roku miał być J. F., a (...) obowiązki dyrektora zaczął wykonywać później. Logicznym jest zatem, że sąd omyłkowo wskazał, iż rozmowa powoda z B. V. na początku 2023 r. dotyczyła M. V., a nie J. F..

45.Charakterystyczne, że pozwany, zarzucając błędy w ustaleniach sądu, o ile w przypadku omówionej pomyłki, był w stanie odwołać się do konkretnych dowodów, to w pozostałym zakresie, zarzuty sprowadzały się do bezpodstawnych stwierdzeń, sprzecznych ze zgromadzonym materiałem dowodowym.

46.Nie mogła też ujść uwagę sądu II instancji wewnętrzna sprzeczność zarzutów apelacji. Strona pozwana większość apelacji poświęciła na wykazanie, że sąd I instancji nieprawidłowo ustalił, że nie doszło do zmiany stanowiska, a powód nigdy nie otrzymał dokumentu wskazującego na dokonanie zmiany, podczas gdy zmiany stanowiska z dyrektora na zastępcę Centrum Dystrybucyjnego, dokonano aneksem obowiązującym od dnia 01.01.2023r. (k.362v). Jednocześnie, w kolejnym zdaniu, pozwana zwróciła uwagę na naruszenie przez Sąd Rejonowy art.60 i 65 Kc, albowiem zmiana warunków umowy o pracę nastąpić może za porozumieniem stron zawartym w sposób dorozumiany i w taki sposób zmieniono stanowisko powoda. Pozwana jednocześnie sama przyznała (k.363), że powód nie podpisał aneksu datowanego na 01.01.2023r. Dostrzegając tą sprzeczność w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów związanych z nieprawidłowymi ustaleniami faktycznymi.

47.Według strony pozwanej zmiana stanowiska pracy powoda, a więc jak się wydaje zmiana warunków pracy, miała nastąpić na podstawie aneksu datowanego na 01.01.2023r., który wręczyć miał B. V.. Sąd I instancji trafnie wypunktował, że powód konsekwentnie zaprzeczał, aby aneks (k.64), w ogóle otrzymał, a strona pozwana nie zaoferowała żadnych dowodów podważających twierdzenia powoda. Słusznie też Sąd Rejonowy zauważył, że aneks z 01.01.2023r. w ogóle nie dotyczy zmiany stanowiska pracy. Apelujący nie przedstawił argumentów, które podważałyby ustalenia sądu, a z dowodów na które się powoływał, nie można wyprowadzić wniosków przeciwnych, do tych zawartych w uzasadnieniu wyroku. Ocena dowodów zaprezentowana w apelacji razi wręcz dowolnością i sprzeczna jest nie tylko z zasadami logiki ale także ze zgromadzonym materiałem dowodowym.

48.Aneks (k.64) w oparciu o który miało rzekomo dojść do zmiany umowy o pracę stanowił fotokopię. Na jej podstawie nie można nawet ustalić przez kogo z ramienia pracodawcy został on podpisany. Pozwany reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika nie potwierdził tej fotokopii za zgodność z oryginałem. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 07 lipca 2004 roku (I CK 32/04, LEX nr 529692), którego stanowisko Sąd Okręgowy w pełni podziela – „niepoświadczona podpisem strony kserokopia nie jest dokumentem. Informację zawarte w fotokopii dokumentu mogą stanowić podstawę ustaleń faktycznych, jeżeli druga strona przyzna bądź przynajmniej nie zakwestionuje danych, czy informacji zawartych w takiej fotokopii.

Wówczas mamy do czynienia z faktami przyznanymi przez stronę przeciwną, które nie wymagają dowodu (art.229k.p.c.). Zgodnie z powołanym orzeczeniem Sądu Najwyższego, warunkiem uznania kserokopii za dokument jest umieszczenie na niej i zaopatrzenie podpisem poświadczenia jej zgodności z oryginałem. Sąd Najwyższy wskazał również, że jeżeli przedstawione w sprawie dowody w postaci fotokopii dokumentów, bez stwierdzenia ich zgodności z oryginałem, nie są dokumentami w rozumieniu kodeksu postępowania cywilnego, to nie tylko zbędna, lecz wręcz niedopuszczalna jest analiza ich treści i formy, albowiem nie są to dowody, które mogą być poddane takiej analizie. Obowiązkiem strony, w szczególności zastąpionej przez profesjonalnego pełnomocnika, jest dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody (art. 3 k.p.c.).

Obowiązek przedstawienia dowodów, zwłaszcza w sytuacji zakwestionowania przez powoda twierdzeń wynikających z przedłożonej fotokopii, oznacza zaś oferowanie takich dowodów, które spełniają ustawowe wymagania przewidziane w kodeksie postępowania cywilnego.

49.Sąd pragnie przy tym podkreślić, że nawet gdyby pozwany przedstawił oryginał aneksu z dnia 01.01.2023r., podpisany przez powoda, to w oparciu o ten dokument, nie można byłoby ustalić, że doszło do zmiany umowy o pracę w zakresie stanowiska pracy. Z treści aneksu nie wynika bowiem, że zmiana miałaby dotyczyć warunków pracy. Jest wręcz przeciwnie, gdyż wskazano w nim, że pracownikowi przyznano wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 15000 zł, pozostawiając pozostałe warunki bez zmiany (k.64). Oczywistym jest, że zmiana dotyczyć miała jedynie podwyżki wynagrodzenia zasadniczego (poprzednio 13 500 zł k.71). Twierdzenie pozwanego, jakoby zmiana objęła również stanowisko pracy i miała wynikać z nazwy stanowiska wskazanej pod danymi pracownika, nie wytrzymuje krytyki, co trafnie stwierdził Sąd I instancji. Aneksy do umowy o pracę, które dotyczyły zmiany warunków pracy, były podpisywane przez powoda (k.71,78,81,106,113,118). Wiązało się to z otrzymaniem nowego zakresu obowiązków, co potwierdził świadek S. Ł. (k.267v) i co koresponduje z dokumentami dołączonymi do akt osobowych bezpośrednio za lub przed wskazanymi aneksami.

Rację ma przy tym pozwany, że nie wszystkie „aneksy” były podpisywane przez powoda (k.363). Pomija jednak fakt, że „aneksy” te dotyczyły tylko podwyżek wynagrodzenia. Powszechnie przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie, że do przyznania podwyżki wynagrodzenia nie jest konieczne zawieranie przez strony pisemnych aneksów do umowy o pracę, gdyż sama akceptacja korzystnej zmiany warunków wynagradzania przez pracownika w sposób jest wystarczająca dla zmiany warunków wynagradzania na jego korzyść. Zmiana taka nie wymaga też wypowiedzenia zmieniającego. Stąd właśnie pozwany jedynie informował pracownika o podwyżce wynagrodzenia i nie wymagał pisemnego aneksowania umowy, tak jak to było przy zmianach warunków pracy. Dokumenty, które pozwany nazywał aneksami, a które dotyczyły podwyżki wynagrodzenia, w istocie stanowiły tylko informację dla pracownika, nie zaś pisemne porozumienie w sprawie zmiany warunków umowy o pracę.

50.Pozwany nie przedstawił dowodu doręczenia powodowi informacji o podwyżce wynagrodzenia od stycznia 2023 roku, określanej aneksem (k.64), a twierdzenie, że potwierdził to świadek B. V. pozostaje w sprzeczności z jego depozycjami. B. V. zeznał, że na przełomie 2022/2023 chciał przekazać powodowi aneks zmieniający stanowisko, którego powód nie podpisał. W dokumencie tym miało być napisane, że z określoną datą (świadek nie pamiętał z jaką) „zmieniamy stanowisko z Dyrektora Centrum na zastępcę dyrektora DC” (k.308). Słusznie zatem Sąd I instancji ustalił, że aneks dołączony do akt osobowych (k.64) nie jest tym aneksem o którym mówił świadek B. V.. W aneksie z 01.01.2023r. kwestia zmiany stanowiska pracy w ogóle nie jest poruszana.

51.Sąd Rejonowy słusznie zdyskredytował zeznania B. V. dotyczące próby wręczenia powodowi na przełomie 2022/2023 roku aneksu do umowy dotyczącego zmiany stanowiska pracy na zastępcę od 01.01.2023r. Rzekomy aneks, którego powód nie podpisał, świadek miał przekazać do działu kadr, gdzie nikt go nie widział. Dokumentu tego nie widziała zarówno M. M. (2) (k.270), jak i R. S., która do pracy wróciła już w 2023 roku (k.269). Dokument o treści opisanej przez świadka nie znalazł się też w aktach osobowych, co trafnie wypunktował Sąd I instancji. Dowodem niewiarygodności zeznań świadka jest również to, że w styczniu 2023 roku w systemach pozwanego powód cały czas wskazywany był jako dyrektor DC w P..

W okolicach 23 stycznia 2023 roku miało też miejsce spotkanie powoda z B. V., M. M. (1) i Ł. S.. Na tym spotkaniu miała być powodowi przekazana informacja na temat jego wdrożenia, w tym o niegotowości do pełnienia samodzielnej funkcji dyrektora CD. Zarówno M. V. – M. (k.270), jak i Ł. S. (k.310v) zeznali, że w czasie tego spotkania nie było mowy o propozycji zmiany stanowiska pracy powoda na zastępcę. Zeznania tych świadków oraz zasady logiki i kolejność zdarzeń, wskazują że Sąd Rejonowy trafnie ocenił, że jeszcze w 2022 roku nie mogło dojść do zmiany stanowiska pracy powoda obowiązującej od 1 stycznia 2023r. Spotkanie o którym zeznawali świadkowie M. M. (1) i Ł. S. nie miałoby wówczas żadnego uzasadnienia, a tym bardziej nielogiczne byłoby informowanie powoda, że nie nadaje się do pełnienia funkcji dyrektora DC, której już od miesiąca nie zajmował.

52.Sąd Rejonowy nie naruszył też zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art.233§1k.p.c. ustalając, że pozwany nie wykazał, aby doszło do utworzenia stanowiska zastępcy dyrektora DC w P., a powodowi powierzono wykonywanie obowiązków na tym stanowisku. Przepis ten uprawnia sąd do oceny wiarygodności i mocy dowodów według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia materiału sprawy. Z jednej zatem strony sąd orzekający uprawniony jest do oceny tychże dowodów według własnego przekonania, z drugiej natomiast sam jest zobowiązany do wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Podkreślenia wymaga, że do naruszenia ww. przepisu nie dochodzi nawet wówczas, gdy z materiału dowodowego można byłoby wyprowadzić inne wnioski. Nie świadczy to bowiem jeszcze o braku logicznego powiązania przyjętych wniosków z zebranym materiałem dowodowym. Niemniej jednak, w realiach przedmiotowej sprawy, zgromadzony materiał dowodowy został przez Sąd I instancji właściwie oceniony, a wniosków jakie wyprowadza z niego skarżący, nie sposób logicznie uzasadnić.

Pozwany twierdząc, że utworzył stanowisko zastępcy dyrektora a powód wykonywał pracę na tym stanowisku, nie wskazuje kiedy konkretnie miało dojść do utworzenia tego stanowiska, kiedy powód miał rozpocząć wykonywanie pracy jako zastępca dyrektora DC i jakie czynności miał w związku z tym wykonywać. Sąd Rejonowy, odwołując się do zeznań J. F. oraz korespondencji mailowej powoda, trafnie ustalił, że jeszcze na początku 2023 roku powód wykonywał obowiązki dyrektora DC. Świadek J. F., według pozwanego zajmujący stanowisko dyrektora DC od początku 2023 roku, nie uważał powoda za pracownika mu podległego. Potwierdził zeznania powoda, że wykonywali z powodem pracę na równorzędnych stanowiskach (k.271-271v). Powód niewątpliwe cały czas uważał się za dyrektora DC, o czym świadczą podpisy w stopce maila.

Pozwany trafnie zauważył (k.360), że dopiero od 7 marca 2023 roku powód w korespondencji mailowej przestał określać się jako dyrektor Centrum Dystrybucyjnego. Zauważyć jednak trzeba, że powód po usunięciu oznaczenia dyrektor DC nie wprowadził oznaczenia zastępca dyrektora DC, co tylko potwierdza jego zeznania, z których wynika, że pozostawał w pewnym zawieszeniu. Po przyjściu M. V. powód został poinformowany, że ma już nie pełnić funkcji dyrektora DC, a pozwany zastanawiał się nad tym, jakie stanowisko mu zaproponować.

53.Nieistotne przy tym z punktu widzenia rozstrzygnięcia było to czy podpis w stopce został usunięty przez powoda, czy zrobili to pracownicy pozwanego. Sąd I instancji ustalając stan faktyczny wskazał, że do lutego 2023 roku w stopce wysyłanych przez powoda maili znajdowało się wpisane stanowisko dyrektora CD (k.347v). Oceniając materiał dowodowy sąd uznał, że podpis został usunięty przez pracowników pozwanego. Nie można zatem, zarzucić sądowi, że dokonał nieprawidłowych ustaleń faktycznych, gdyż w kwestii osoby usuwającej oznaczenie w stopce sąd nie czynił takowych ustaleń. Powód nie był rozpytywany w tym zakresie w czasie przesłuchania, co jedynie potwierdza, że pełnomocnicy stron, nie uważali tego za istotne dla rozstrzygnięcia.

Podkreślić przy tym trzeba, że nawet uznanie, że to powód usunął oznaczenie stanowiska na początku marca 2023 roku, nie świadczy o zaakceptowaniu zmiany stanowiska. Pozwany sam wskazywał, że powód odmówił podpisania aneksu do umowy zmieniającego stanowisko na zastępcę dyrektora. Mimo tego pozwany poprzez fakty dokonane, odsunął powoda od wykonywania obowiązków dyrektora, dokonał zmiany w programie P. i w zakresie dostępu do systemów. Przedstawił M. V. jako nowego dyrektora (zeznania Ł. W. k.230, Ł. M. k.231). Powód został zatem fizycznie pozbawiony możliwości wykonywania swoich obowiązków, mimo że nie wyraził zgody na degradację, a pozwany nie wypowiedział warunków umowy o pracę. Powód, stosownie do informacji przekazywanych przez przełożonych, oczekiwał na propozycję nowego stanowiska. Usunięcie oznaczenia dyrektor DC nie można w tej sytuacji uznać za akceptację wcześniejszej propozycji degradacji na stanowisko zastępcy dyrektora, zwłaszcza że w stopce maila nie znalazło się takie oznaczenie stanowiska. Usunięcie oznaczenia dyrektor DC może być traktowane tylko i wyłącznie jako informacja dla odbiorców wiadomości, że powód przestał te obowiązki faktycznie wykonywać.

54.Pozwany zarzucając sądowi I instancji błędy w ocenie dowodów nie potrafił określić od kiedy powód objął rzekomo obowiązki zastępcy dyrektora DC. Sąd Rejonowy słusznie zauważył, że nie nastąpiło to na początku roku, gdyż wówczas jeszcze powód pracował równolegle z J. F., któremu nie podlegał, co potwierdzają nie tylko wiadomości e-mail, ale również systemy obsługi pracowniczej, na które tak chętnie powoływał się pozwany, jako potwierdzenie zmiany stanowiska. W systemach tych dopiero w lutym, jak wskazywał powód (k.228v) dokonano zmiany oznaczenia jego stanowiska na zastępcę. Pozwany nie udowodnił, aby ta zmiana w systemach wiązała się z przekazaniem powodowi chociażby nowego zakresu obowiązków. Wręcz przeciwnie, w praktyce nie zaszły żadne zmiany, powód dalej pracował razem z J. F., który nie był jego przełożonym, a dodatkowo okazało się, że odchodzi on z pracy u pozwanego (k.228v). Powód logicznie wyjaśnił zatem dlaczego ta zmiana w systemach kadrowych nie wywołała jego gwałtownego protestu. Faktyczne pozbawienie powoda stanowiska dyrektora, o czym była już mowa, nastąpiło w marcu 2023r., po przekazaniu obowiązków dyrektora DC M. V.. Wiązało się to jednak ze skierowaniem powoda na urlop wypoczynkowy. Pracodawca nie zakomunikował przy tym wówczas pracownikom CD, jakoby nastąpiła zmiana stanowiska pracy powoda na zastępcę dyrektora M. V. (k.230 zeznania Ł. W.).

Żaden z przesłuchanych świadków nie potrafił też wskazać kiedy i w jaki sposób doszło do utworzenia stanowiska zastępcy dyrektora, które miałby objąć powód. Pozwany nie przedstawił w tym zakresie żadnych dokumentów, w tym zakresu obowiązków na tym stanowisku. Charakterystyczne, że wg relacji świadków stanowisko to miało być utworzone dla powoda w styczniu 2023 roku (k.308 – zeznania N. F., k.270v – zeznania M. M. (1)), w sytuacji gdy według B. V., powód miał odmówić jego objęcia już na przełomie 2022/2023 roku. Uwzględniając powyższe okoliczności, wniosek do jakiego doszedł Sąd Rejonowy, a mianowicie że utworzenie stanowiska zastępcy miało charakter pozorny, był całkowicie uzasadniony.

Do utworzenia stanowiska pracy w strukturze spółki, zwłaszcza tak dużej jak pozwana, nie dochodzi tylko poprzez dopisanie nazwy stanowiska do systemów obsługi pracowniczej. Wiązać się to musi z określeniem obowiązków takiego pracownika, określeniem podległości, zakresu odpowiedzialności i zapewnieniem finansowania wynagrodzenia przez dział księgowy. Decyzje tego rodzaju musiałyby pozostawić ślad w systemach kadrowo – księgowych, a dowodów w tym zakresie nie przedstawiono.

55.Materiał dowodowy przy pomocy którego pozwany próbował wykazywać, że doszło do utworzenia stanowiska zastępcy dyrektora i objęcia tego stanowiska przez powoda, Sąd Rejonowy słusznie odrzucił jako niewiarygodny. Sąd Okręgowy w całości podziela pogląd, że dowodem na zmianę stanowiska nie mogą być wprowadzone zmiany w systemach wewnętrznych ozwanego, czy wydrukowane kartki rzekomo potwierdzające nową strukturę bez informacji lub dokumentów potwierdzających kto i w jaki sposób dokonał zmiany struktury. Wiarygodność informacji zawartych w tych wydrukach, w szczególności dotyczących struktury na 31.12.2022 roku (k.197) Sąd Rejonowy trafnie podważył i w tym zakresie Sąd Okręgowy może jedynie odesłać do argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku (k.351).

Potwierdzeniem utworzenia stanowiska i objęcia go przez powoda nie jest również formularz samooceny wypełniony przez powoda pod koniec 2023 roku. Wzór formularza opracował pozwany, dokonując oznaczenia stanowiska powoda. Powód mógł zatem wypełnić formularz lub odmówić wykonania polecenia, narażając się na ewentualną odpowiedzialność pracowniczą. W treści formularza powód nigdzie wprost nie wskazał, że wykonywał pracę na stanowisku zastępcy dyrektora. Podał, że przez cały rok wykonywał cele wyznaczone przez Dyrektora Generalnego, które w istocie polegały na niewykonywaniu pracy od marca 2023 roku. Powód nigdzie nie wskazywał aby wykonywał polecenia wydawane przez M. V. wykonującego obowiązki Dyrektora DC w P.. Dodatkowo wskazał, że na początku roku, a więc kiedy jeszcze wykonywał obowiązki dyrektora, udało mu się w dwa dni przywrócić punktualność procesów w DC w P.. Wyciągnie przez pozwanego na tej podstawie wniosku, że powód wykonywał obowiązki zastępcy dyrektora, a dodatkowo zaakceptował zmianę stanowiska, jest nieuprawnione.

56.Po wykazaniu, że Sąd Rejonowy nie naruszył art.233 Kpc i prawidłowo ustalił stan faktyczny można odnieść się do pozostałych zarzutów sformułowanych w apelacji, które też okazały nie niezasadne.

Sąd oddalając wniosek o przesłuchanie świadka M. V. nie naruszył art.235 2§1 pkt 2 i 5 Kpc. Świadek wzywany był na kolejne terminy rozpraw na adres pozwanego, mimo że pełn. pozwanego wiedział, że pozostaje on na długotrwałym zwolnieniu lekarskim (k.306v). Świadek nie stawił się na dwie kolejne rozprawy.

Zgodnie z art.6§2 Kpc strony i uczestnicy postępowania obowiązani są przytaczać wszystkie fakty i dowody bez zwłoki, aby postępowanie mogło być przeprowadzone sprawnie i szybko. Wyraża się to między innymi w obowiązku strony wnoszącej o wezwanie na rozprawę świadka, biegłego lub innej osoby, w dołożeniu starań, by osoba ta stawiła się w wyznaczonym czasie i miejscu, w szczególności zawiadomieniu jej o obowiązku, czasie i miejscu stawiennictwa (art.242 1 Kpc). Pozwany nie dołożył takowych starań, a przynajmniej nie wykazywał aby ich dokładał, a wnioskowanie o wezwanie świadka na kolejne rozprawy istotnie zmierzało tylko do dalszego przedłużenia postępowania. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że sprawa z racji przedmiotu roszczenia, należała do tzw. spraw pilnych (§2 pkt 5 lit. e Rozporządzenia Min. Spraw. – Regulamin urzędowania sądów powszechnych).

57.Pozwany przy pomocy dowodu z zeznań M. V. chciał wykazać fakty, z których część nie była w ogóle sporna, bądź zostały już wykazane zgodnie z tezą dowodową. Większość tezy dowodowej nie spełniała jednak warunków z art.235 1 Kpc. Rolą świadka jest bowiem przedstawienie faktów, nie zaś dokonanie oceny, w szczególności czy pracodawca dopełnił przed wypowiedzeniem przepisom prawa pracy, czy pracodawca zasadnie dokonał wypowiedzenia, czy wypowiedzenie było zgodne z prawem (k.47). Sąd w tym zakresie zasadnie oddalił wniosek, gdyż nie zmierzał on do wykazania faktów.

Fakty wskazane w tezie dowodowej, a więc zatrudnienie powoda, wypowiedzenie umowy o pracę, przyczyna wskazana w oświadczeniu, nie kwestionowanie przez powoda ustalonej wysokości wynagrodzenia w kwocie 15000 zł, nie wykonywanie obowiązków dyrektora w czasie gdy przejął je M. V., nie były sporne. Świadek M. V. nie mógł zaś potwierdzić czy i jakie obowiązki wykonywał powód na początku 2023 roku, kiedy to jeszcze nie pracował w CD w P..

58.Istotne przy ocenie tego zarzutu jest również to, że pozwany nie wykazał w jaki sposób nieuwzględnienie wniosku o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka M. V. wpłynęło na rozstrzygnięcie sądu I instancji. Skarżący nie postulował też przeprowadzenia tego dowodu przed sądem II instancji, który zgodnie z art. 382Kpc jest przecież sądem merytorycznym, rozpoznającym sprawę na nowo, orzekającym na podstawie materiału zebranego w postępowaniu w pierwszej instancji, ale też w postępowaniu apelacyjnym.

59.Chybione były również zarzuty naruszenia art.98§1 Kpc i art.113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Sąd I instancji rozstrzygając na niekorzyść strony pozwanej prawidłowo zastosował ww. przepisy. Do ich naruszenia mogłoby dojść gdyby sąd oddalił powództwo, a na podstawie ww. przepisów kosztami procesu i nieuiszczonymi kosztami sądowymi obciążył pozwanego.

60.Pozwany niezasadnie zarzucał też Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art.60Kc i art.65Kc. Sąd Okręgowy w całości podziela argumentację wyrażoną w orzecznictwie Sądu Najwyższego, na którą powołuje się skarżący. Na gruncie art.60 Kc w zw. z art.300 Kp oczywistym jest, że zmiana warunków pracy może nastąpić w drodze porozumienia stron, także wyrażonego w sposób dorozumiany, jeżeli z zachowania stron jednoznacznie wynika ich zgodna wola zmiany treści stosunku pracy (k.362). W przedmiotowej sprawie kluczowe jest słowo „jednoznacznie”. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że powód nie zaakceptował nigdy przesunięcia go na stanowisko zastępcy dyrektora i w praktyce takiego stanowiska nigdy nie wykonywał.

61.Argumentacja o akceptacji zmiany kłóci się z opisywanym przez pozwanego i jego świadków zachowaniem powoda. B. V., który z ramienia pozwanego zajmować się miał to sprawą, jednoznacznie wskazał, że powód odmówił przyjęcia propozycji zmiany stanowiska na zastępcę dyrektora. Propozycja ta, wbrew temu co mówił świadek nie mogła być jednak złożona jeszcze w 2022 roku, lecz na początku 2023 roku, tak jak wskazywał powód. Uwzględniając powyższe, skoro powód jednoznacznie nie zaakceptował propozycji zmiany, to zmiana decyzji musiałaby być wyrażona tym bardziej jednoznacznie i w sposób nie budzący wątpliwości postronnego obserwatora. Tymczasem świadkowie zatrudnieni w X. P. nie zauważyli, aby po pojawieniu się M. V. i przedstawieniu go jako dyrektora CD, powód faktycznie wykonywał obowiązki w Centrum, w szczególności obowiązki zastępcy dyrektora.

Powód został faktycznie odsunięty od obowiązków dyrektora, skierowany na urlop, a potem miał oczekiwać na decyzję przełożonych co do jego dalszej kariery. Powód został postawiony przed faktem dokonanym, nie powziął czynności, które mogłyby zostać odczytane jako akceptacja zmiany. Po przekazaniu obowiązków dyrektora M. V. pozostawał bierny, czekał na dalsze decyzje pracodawcy, nie wykonywał pracy, która mogłaby oznaczać, że zaakceptował odwołanie ze stanowiska. Najpierw wykorzystał zaległy urlop, a następnie pozostawał w gotowości do podjęcia pracy. Twierdzenie, że wyraził w ten sposób wolę zajęcia stanowiska zastępcy, zmieniając swoją wcześniejszą decyzję, jest sprzeczne z podstawowymi zasadami logiki.

Trudno ustalić jakie to działania według pozwanego powinien podjąć powód, żeby wyrazić brak akceptacji działań pracodawcy. Pamiętać trzeba, że powód jako słabsza strona stosunku pracy, której zależało na dalszym zatrudnieniu u pozwanej, po otrzymaniu informacji, że pozwany analizuje jego sytuację, mógł zakładać, że emocjonalne kontestowanie działań pozwanego spowoduje rozwiązanie umowy o pracę. Za akceptację zmiany stanowiska na zastępcę nie można uznać też deklaracji powoda, że może udowodnić pracodawcy swoją przydatność zawodową na innym stanowisku. Propozycja innego stanowiska nie została złożona, a powód jedynie w systemach pozwanego oznaczony został jako zastępca dyrektora CD w P. i jako pracownik musiał wypełnić formularz samooceny przedstawiony przez pozwanego, na którego treść, w tym nazwę stanowiska, nie miał wpływu.

Podsumowując, brak było podstaw, że w drodze porozumienia stron wyrażonego w sposób dorozumiany doszło do zmiany warunków pracy i zatrudnienia powoda na stanowisku zastępcy dyrektora Centrum Dystrybucyjnego w P..

62.Sąd Rejonowy ustalając, że powód cały czas zatrudniony był na stanowisku dyrektora CD w P. i nigdy nie doszło do zmiany warunków pracy i zatrudnienia go na stanowisku zastępcy, prawidłowo zastosował art.30§3 i 4 Kp w zw. z art.45§1 Kp przywracając powoda do pracy na dotychczasowe warunku pracy i płacy. Powód nigdy nie wykonywał pracy na stanowisku zastępcy dyrektora CD w P., a zatem oczywistym jest, że likwidacja tego stanowiska nie mogła uzasadniać wypowiedzenia umowy dyrektorowi CD. Stanowisko dyrektora nie zostało zlikwidowane, a pracodawca nigdy nie wypowiedział powodowi umowy o pracę w zakresie warunków pracy i nie doszło od zmiany umowy o pracę w drodze porozumienia stron. Faktyczne działania, które podjął pozwany, jaskrawo sprzeczne z zasadami prawa pracy, polegające na faktycznym odsunięciu pracownika od wykonywania obowiązków, nie mogą uzasadniać późniejszego rozwiązania umowy o pracę z tego względu, że pracownik, wbrew własnej woli, nie wykonywał pracy na stanowisku zgodnym z treścią umowy o pracę.

63.Sąd Rejonowy prawidłowo nie zastosował możliwości wynikającej z art.45§2Kp. Uwzględnienie żądania powoda przywrócenia do pracy jest możliwe i celowe. Argumentem za nieprzywracaniem powoda do pracy nie może być to, że przez okres kilku lat nie wykonywał obowiązków dyrektora CD w P.. Sytuacja taka była li tylko wynikiem bezprawnych działań pozwanego, a następnie wynikała z trwającego procesu sądowego. Uwzględnienie wniosku pozwanego o zasądzenie odszkodowania oznaczałoby premiowanie bezprawnych działań pracodawcy, który poprzez fakty dokonane, doprowadza najpierw do faktycznego odsunięcia pracownika od wykonywania obowiązków, a następnie swoje działania wykorzystuje jako argument za nieprzywracaniem do pracy.

64.Konkludując, wyrok Sądu Rejonowego odpowiada prawu, a zarzuty apelacyjne okazały się chybione. Pozwany nie wykazał w toku procesu, że powód był zatrudniony, lub wykonywał pracy na stanowisku, które zostało zlikwidowane, co uzasadniać miało wypowiedzenie umowy. Skutkować to musiało wydaniem przez Sąd Rejonowy rozstrzygnięcia o przywróceniu powoda do pracy na dotychczasowe warunki pracy i płacy. Rozstrzygając o kosztach procesu i nieuiszczonych kosztach sądowych Sąd Rejonowy także nie naruszył przepisów prawa.

65.Dlatego Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 Kpc, oddalił apelację strony pozwanej. O kosztach procesu za drugą instancję orzeczono na podstawie art.98§1 i 3Kpc oraz §10ust.1pkt 1 w zw. z §9ust.1pkt1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015r. (Dz. U. z dnia 5 listopada 2015 r. poz.1800). sędzia Tomasz Bulkowski ZARZĄDZENIE odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanego. sędzia Tomasz Bulkowski

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.