k.p., w myśl którego pracownikowi spełniającemu warunki uprawniające do renty z tytułu niezdolności do pracy lub emerytury, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę lub emeryturę, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia. W doktrynie wskazuje się, że z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wyprowadzić można cztery przesłanki nabycia prawa do odprawy pieniężnej: 1) spełnienie przez pracownika warunków uprawniających do jednego z tych świadczeń, 2) przejście na emeryturę lub rentę, 3) rozwiązanie stosunku pracy oraz 4) związek między rozwiązaniem stosunku pracy i przejściem na emeryturę lub rentę. Wyrażany jest także pogląd, zgodnie z którym kodeksowa regulacja odpraw emerytalnej i rentowej ma charakter powszechny, wyznaczając „minimalny standard” w tym zakresie (por. wyrok SN z 9.12.2015 r., I PK 1/15, LEX nr 1959540). Przepisy branżowe i zakładowe mogą, przy zachowaniu zasady uprzywilejowania, wprowadzać odmienne warunki nabywania prawa do odprawy i ustalać inną ich wysokość (Wagner, Barbara. art.
. Kodeks pracy. Komentarz, wyd. VII. Wolters Kluwer Polska, 2017). W przypadku powoda przepisami tymi są przepisy ustawy dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2025 r., poz. 1459 z późn. zm. dalej jako ustawa o pracownikach urzędów państwowych). Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych urzędnikowi państwowemu przechodzącemu na emeryturę lub rentę inwalidzką 5 przysługuje jednorazowa odprawa: 1) po dziesięciu latach pracy w urzędach - w wysokości dwumiesięcznego wynagrodzenia; 2) po piętnastu latach pracy w urzędach - w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia; 3) po dwudziestu latach pracy w urzędach - w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia. Do okresu pracy w urzędach wlicza się okres zatrudnienia w innych zakładach pracy na zasadach określonych w przepisach, o których mowa w art. 22 ust. 2 (art. 28 ust. 2). Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1, oblicza się jak ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy (art. 28 ust. 3). Spór w niniejszej sprawie koncentrował się na zasadności przyznania powodowi prawa do przedmiotowej odprawy, przy uwzględnieniu, iż jeszcze przed zatrudnieniem u strony pozwanej powód nabył prawo do emerytury wojskowej. Trafnie wskazuje powód, że zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2015 r. (sygn. akt I PK 1/15, Legalis) należy uznać, że powód spełnia przesłanki do nabycia prawa do odprawy emerytalnej w oparciu o art.
w zw. z art. 28 ustawy o pracownikach urzędów państwowych. We wskazanym orzeczeniu Sąd Najwyższy w pierwszej kolejności wskazał, że zmiana statusu pracownika lub pracownika – emeryta na status wyłącznie emeryta jest przejściem na emeryturę w rozumieniu art.
Dopóki bowiem trwa stosunek pracy, osoba posiadająca ustalone prawo do emerytury lub pobierająca to świadczenie nie przestaje być pracownikiem. Sąd Najwyższy podkreślił, że zmiana statusu prawnego posiadającego równocześnie niejako podwójny status (pracownika i emeryta) wyraża się w tym, że traci on ten status i staje się emerytem, a przy tym jest to następstwem ustania stosunku pracy, pozostającego w związku z przejściem na emeryturę. Dla tak rozumianego przejścia na emeryturę, jak wskazał Sąd Najwyższy, bez znaczenia pozostaje okoliczność nabycia uprawnień do emerytury przed nawiązaniem stosunku pracy, chyba że pracownik już wcześniej skorzystał z uprawnienia do takiej odprawy. Sąd Najwyższy jednoznacznie skrytykował stanowisko sądów I i II instancji, które jednomyślnie przyjęły, iż odprawa emerytalna przysługująca na podstawie art.
ma taki sam charakter jak odprawa wypłacana aktualnie na podstawie art. 94 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a zatem nie ma jakichkolwiek racjonalnie uzasadnionych podstaw, aby żołnierz, który otrzymał odprawę o charakterze i funkcjach odprawy emerytalnej, otrzymał świadczenie przewidziane w art.
W tym zakresie Sąd Najwyższy wskazał, że żołnierz zawodowy nie jest pracownikiem, a odprawa przewidziana w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie jest świadczeniem ze stosunku pracy, do którego prawo zostało ustanowione w art.
W konsekwencji otrzymanie odprawy przysługującej z tytułu zwolnienia ze służby wojskowej, niezależnie od charakteru tego świadczenia, nie wyłącza - na podstawie art.
– prawa do odprawy emerytalnej przysługującej pracownikowi z tytułu ustania stosunku pracy w związku z przejściem na emeryturę i związanej z tym utraty statusu pracownika. Sąd Najwyższy odniósł się także negatywnie do stwierdzenia sądu II instancji w zakresie, w jakim ten wskazał, że świadczenie przewidziane w art.
przysługuje jedynie w razie ustania stosunku pracy w związku z przejściem na emeryturę z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wobec czego uprawnienie do odprawy emerytalnej nie powstanie w związku z przejściem na emeryturę wojskową. Sąd Najwyższy wskazał, że omawiany przepis nie formułuje takiego wymagania, jak czynił to wprost art. 39 k.p. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2004 r. W ocenie Sądu Najwyższego zaprezentowana przez Sąd Okręgowy wykładnia prowadziłaby do pozbawienia prawa do odprawy emerytalnej zarówno pracownika, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na emeryturę, jednak przysługującą z odrębnego Funduszu Emerytur Pomostowych, jak i pracownika, który w sytuacji zbiegu prawa do emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz emerytury wojskowej wybrał to ostatnie świadczenie jako korzystniejsze. Tym samym uprawnienie wynikające z art.
nie jest uwarunkowane przejściem na emeryturę z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Sąd Rejonowy w pełni podziela stanowisko Sądu Najwyższego, wyrażone w cytowanym wyroku, a także zawartą w nim argumentację prawną i stoi na stanowisku, że pogląd ten znajduje odpowiednie zastosowanie w niniejszej sprawie . Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy wskazać należy, że w przypadku powoda zostały spełnione wszystkie przesłanki przysługiwania prawa do odprawy emerytalnej, o której mowa w art.
k.p., przy braku zaistnienia przesłanki negatywnej z art.
Niewątpliwie powód spełnił warunki uprawniające do emerytury, co wynika wprost z okoliczności przyznania powodowi emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Z dniem 26 sierpnia 2024 r. uległ rozwiązaniu stosunek pracy łączący strony, w tym powoda, mającego niejako podwójny status pracownika - emeryta. Z tym dniem nastąpiła w przypadku powoda zmiana statusu pracownika – emeryta na status wyłącznie emeryta, co należy uznać za przejście na emeryturę w rozumieniu art.
Bez znaczenia przy tym pozostaje sposób, jak również przyczyny rozwiązania stosunku pracy, skoro między rozwiązaniem stosunku pracy i przejściem powoda na emeryturę istniał związek czasowy. Nie ulega również wątpliwości, że nawiązując kolejny stosunek pracy powód nie będzie uprawniony do kolejnej odprawy emerytalnej, z uwagi na fakt, iż świadczenie to można otrzymać tylko jeden raz. Podkreślenia nadto wymaga, że otrzymanie przez powoda odprawy przysługującej z tytułu zwolnienia ze służby wojskowej nie wyłącza prawa do odprawy emerytalnej na podstawie art.
Sąd miał również na uwadze to, że w art. 28 ustawy o pracownikach urzędów państwowych w zasadzie powielono treść art.
k.p., a w sposób szczegółowy odniesiono się do wysokości przysługującego świadczenia. Tym samym poczynione przez Sąd rozważania dotyczące wykładni art.
k.p. będą mieć odpowiednie zastosowanie do interpretacji powołanego przepisu. Skoro zatem powód spełnił przewidziane w art.
przesłanki przysługiwania prawa do odprawy emerytalnej, zaś zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 pkt 3 ustawy o pracownikach urzędów państwowych po co najmniej 20 latach pracy odprawa emerytalna należy się w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia, na rzecz powoda należało zasądzić odprawę emerytalną w wysokości 39.028,20 zł brutto, o czym orzeczono w punkcie I. sentencji wyroku. Sąd podkreśla, że powód przychylił się do ww. wyliczenia strony pozwanej i zgodnie z nim zmodyfikował powództwo. O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 k.c. Sąd zważył, że termin wymagalności świadczenia jakim jest odprawa emerytalna przypadał na dzień rozwiązania stosunku pracy, tj. na dzień 26 sierpnia 2024 r. Od dnia następnego, tj. od 27 sierpnia 2024 r. strona pozwana pozostawała w opóźnieniu z zaspokojeniem roszczenia powoda, w związku z czym powodowi należały się odsetki. Z uwagi jednak na to, że powód ostatecznie wniósł o zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty należności głównej od dnia wniesienia pozwu, tj. od dnia 5 września 2025 r., a Sąd nie może zasądzać ponad żądanie (art. 321 § 1 k.p.c.), odsetki za opóźnienie zasądzono od dnia 5 września 2025 r. do dnia zapłaty. Podkreślić należy też, że, wbrew twierdzeniom strony pozwanej, w art. 481 k.c. uniezależniono obowiązek zapłaty odsetek od powstania po stronie wierzyciela szkody oraz od tego, czy dłużnik ponosi odpowiedzialność za uchybienie w wykonaniu zobowiązania. Bez znaczenia dla oceny zasadności roszczenia odsetkowego pozostawał więc podnoszony przez stronę pozwaną brak po jej stronie winy oraz złej woli. Mając na uwadze powyższe, w punkcie I. sentencji wyroku Sąd zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 39.028,20 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 5 września 2025 r. do dnia zapłaty tytułem odprawy emerytalnej. Orzeczenie o kosztach w punkcie II sentencji wyroku, znajduje podstawę w treści art. 98 k.p.c. W myśl art. 98 § 3 k.p.c., do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. W niniejszej sprawie kosztami poniesionymi przez powódkę było wynagrodzenie pełnomocnika ją reprezentującego, które zgodnie z § 2 pkt 5 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r., poz. 118) wynosiło 2.700,00 zł. W punkcie III. sentencji wyroku nieuiszczonymi kosztami sądowymi, od których powód była zwolniona z mocy art. 96 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 755, 807, 956), Sąd na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy w zw. z art. 98 k.p.c. obciążył stronę pozwaną, jako przegrywającą proces. Sąd w punkcie IV. sentencji wyroku nadał wyrokowi w punkcie I. rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 6.504,70 zł. Zgodnie bowiem z art. 477 2 § 1 k.p.c. zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, Sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Sąd nadając rygor wykonalności co do ww. kwocie działał w oparciu o przedłożone przez stronę pozwaną i niekwestionowane przez powoda zaświadczenie o wynagrodzeniu z dnia 15 października 2025 r. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.