Wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 30 kwietnia 2026 r., sygn. akt IV Ka 247/26

Sygn. akt IV Ka 247/26 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 kwietnia 2026 r.

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: sędzia Sądu Okręgowego Mirosław Kędzierski Protokolant: stażysta Szymon Guza przy udziale D. W. - prokuratora Prokuratury Rejonowej w Szubinie po rozpoznaniu dnia 30 kwietnia 2026 r. sprawy A. S. s. D. i A. ur. (...) w W. oskarżonego z art. 178a § 1 kk, 288 § 1 kk, 278 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Szubinie z dnia 10 grudnia 2025 r. sygn. akt II K 178/25 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

-w punkcie 6 ustala, iż wartość strat na szkodę pokrzywdzonego Z. J. objęta punktem IV i VI aktu oskarżenia była nie większa niż 80.000 (osiemdziesiąt tysięcy) złotych;

-w punkcie 7 ustala, iż wartość strat na szkodę pokrzywdzonego Z. J. objęta punktem V aktu oskarżenia była nie większa niż 10.000 (dziesięć tysięcy) złotych;

-w punkcie 5 jako podstawę prawną orzeczenia przepadku na rzecz Skarbu Państwa samochodu osobowego przywołuje przepis art. 44b § 1a kk w zw. z art. 4 § 1 kk;

2.w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3.zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, którego wydatkami obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 247/26 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Szubinie z 10.12. 2025 r., sygn. II K 178/25 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k.

–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana 2.

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp.

Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp.

Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp.

Zarzut 1 - 16.

Obrońca zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1.naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na treść orzeczenia, poprzez obrazę art. 7 k.p.k. polegającą na dowolnej a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego w postaci opinii Instytutu (...) w J. (...) (1) i ustalenie, iż treść opinii potwierdza spożywanie przez Oskarżonego alkoholu ok. godziny 2.50 dnia 1 listopada 2024 roku, podczas gdy z treści opinii w sposób wyraźny wynika, że na podstawie wyników badania stężenia alkoholu etylowego we krwi Oskarżonego z dnia 1 listopada 2024 roku nie można stwierdzić, czy Oskarżony spożywał alkohol przed, czy po godzinie 2.50, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania Oskarżonego za winnego czynu z ust. I wyroku, 2. naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na treść orzeczenia, poprzez obrazę art. 410 k.p.k. i oparcie orzeczenia o okoliczności, które nie zostały ujawnione w toku rozprawy i przypisanie Oskarżonemu kierowania pojazdem mechanicznym dnia 12 lutego 2025 roku ok. godziny 5.45, pomimo braku jakiegokolwiek dowodu dla wykazania stężenia alkoholu we krwi Oskarżonego w momencie popełnienia zarzucanego mu czynu i w konsekwencji nieprawidłowe przypisanie Oskarżonemu popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., 1. naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na treść orzeczenia, poprzez obrazę art. 410 k.p.k. i oparcie orzeczenia o okoliczności, które nie zostały ujawnione w toku rozprawy i przypisanie Oskarżonemu kierowania pojazdem mechanicznym dnia 10 kwietnia 2025 roku ok. godziny 20.20 pod wpływem alkoholu ulicą (...) w miejscowości Z., pomimo braku jakiegokolwiek dowodu dla wykazania faktycznego prowadzenia przez Oskarżonego pojazdu, ponieważ jedyne nagranie wideo w sprawie przedstawiało poruszanie się przez Oskarżonego pojazdem poza drogą publiczną tj. na terenie stacji benzynowej, 2. naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na treść orzeczenia, poprzez obrazę art. 7 k.p.k. polegającą na dowolnej a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego w postaci zeznań świadków U. S., K. S., M. S. oraz U. D. i ustalenie w oparciu o zeznaniu wskazanych świadków, iż Oskarżony trzykrotnie kierował pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości, podczas gdy żaden ze świadków nie widział, aby Oskarżony poruszał się pod wypływem alkoholu pojazdem mechanicznym po drodze publicznej, a także aby spożywał alkohol przed rozpoczęciem poruszania się pojazdem mechanicznym, 3. naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na treść orzeczenia, poprzez obrazę art. 7 k.p.k. polegającą na dowolnej a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego w postaci zeznań świadków U. S. i ustalenie w oparciu o zeznania świadka, że Oskarżony nic nie pił od czasu przyjazdu na posesję (...) lutego 2025 roku do czasu przyjazdu policji, podczas gdy świadek nie mógł obserwować Oskarżonego przez cały czas z sąsiedniej posesji, tym bardziej że zainteresował się Oskarżonym dopiero, kiedy ten zaczął sprzeczać się ze swoim ojcem,

4.naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na treść orzeczenia, poprzez obrazę art. 7 k.p.k. polegającą na dowolnej a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego w postaci zeznań świadków U. S. i ustalenie, że Oskarżony chciał wpłynąć na świadka i namówić go do wycofania oskarżeń, co miałoby potwierdzać sprawstwa Oskarżonego, podczas gdy w rzeczywistości Oskarżony chciał nakłonić świadka do zeznania zgodnie z prawdą i nieobciążania Oskarżonego fałszywymi oskarżeniami, wynikającymi z konfliktu między mężczyznami, 5. naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na treść orzeczenia, poprzez obrazę art. 7 k.p.k. polegającą na dowolnej a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego w postaci wyjaśnień Oskarżonego i uznanie zdecydowanej większości tych wyjaśnień za niewiarygodne, podczas gdy Oskarżony w sposób szczegółowy oraz spójny wyjaśnił sądowi pierwszej instancji okoliczności przemawiające ze swoją niewinnością, w szczególności nieporuszania się pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, 6. naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na treść orzeczenia, poprzez obrazę art. 5 § 2 k.p.k. i rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości tj. czy Oskarżony spożywał alkohol 1 listopada 2024 roku przed, czy po godzinie 2.50 na niekorzyść Oskarżonego i przyjęcie hipotetycznej wersji przebiegu zdarzeń przedstawionej przez biegłych za prawdziwą, podczas gdy z opinii (...) w J. (...) (2) wynika wprost, że na podstawie wyników badania stężenia alkoholu etylowego we krwi Oskarżonego z dnia 1 listopada 2024 roku nie można stwierdzić, czy Oskarżony spożywał alkohol przed, czy po godzinie 2.50, 7. naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na treść orzeczenia, poprzez obrazę art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. polegającą na oddaleniu wniosku dowodowego obrońcy z dnia 10 września 2025 roku, podczas gdy miał on kluczowe znaczenie dla ustalenia rozmiarów szkody wywołanej przestępstwem zarzucanym Oskarżonemu, zaś postępowanie przygotowawcze było prowadzone w przedmiotowej sprawie w sposób nierzetelny i nie zrealizowało wszystkich celów wynikających z art. 297 § 1 k.p.k., 8. naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na treść orzeczenia, poprzez obrazę art. 167 k.p.k. w zw. z art. 193 S 1 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. i nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego co do stężenia alkoholu etylowego we krwi Oskarżonego dnia 12 lutego 2025 roku ok. godziny 5.45, a także ustalenia czy Oskarżony spożywał alkohol przed, czy po godzinie 5.45, i w konsekwencji przypisanie Oskarżonemu sprawstwa czynu z ust. Il wyroku,

9.błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na błędnym przyjęciu, iż Oskarżony prowadził w dniach 1 listopada 2024 roku, 12 lutego 2025 roku oraz 10 kwietnia 2025 roku pojazd mechaniczny pod wpływem alkoholu, podczas gdy Oskarżony, przy okazji każdego z czynów opisywanych w treści wyroku, nie został zatrzymany podczas jazdy pojazdem, a także żaden ze świadków nie widział Oskarżonego pijącego alkohol przed lub podczas poruszania się pojazdem mechanicznym po drodze publicznej, 10. błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na błędnym przyjęciu, iż 28 kwietnia 2025 roku swoim działaniem Oskarżony dokonał uszkodzenia budynku mieszkalnego, podczas gdy przedmiotowy budynek był uszkodzony już wcześniej a jego ogólny stan stwarzał zagrożenie zawaleniem z uwagi na zapadanie się budynku i kontenera, który należało odłączyć od budynku w celu zapobiegnięcia powstaniu poważniejszych szkód i potencjalnej katastrofy budowlanej, 11. błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na błędnym przyjęciu, iż 28 kwietnia 2025 roku swoim działaniem Oskarżony naraził Z. J. na szkodę w wysokości 80.000 zł, podczas gdy w trakcie postępowania przygotowawczego oraz sądowego nie przeprowadzono jakiegokolwiek dowodu dla wykazania wysokości rzeczywistej szkody mającej hipotetycznie zostać wyrządzonej Z. J., zaś sam Pokrzywdzony zeznał w trakcie rozprawy, że wyceny szkody dokonał „mniej więcej”, 12. błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na błędnym przyjęciu, iż 29 kwietnia 2025 roku swoim działaniem Oskarżony naraził Z. J. na szkodę w wysokości 10.000 zł, podczas gdy w trakcie postępowania przygotowawczego oraz sądowego nie przeprowadzono jakiegokolwiek dowodu dla wykazania wysokości rzeczywistej szkody mającej hipotetycznie zostać wyrządzonej Z. J., zaś sam Pokrzywdzony zeznał w trakcie rozprawy, że wyceny szkody dokonał „mniej więcej”, 13. naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na treść orzeczenia, poprzez obrazę art. 167 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. i nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa w celu ustalenia, czy działanie przypisywane Oskarżonemu mogło doprowadzić do zniszczenia budynku mieszkalnego należącego do Z. J.

14.błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na błędnym przyjęciu, iż Oskarżony usiłował dokonać zaboru w celu przywłaszczenia kontenera mieszkalnego, a także dokonał spalenia kontenera, podczas gdy Oskarżony pozostawał w usprawiedliwionym przekonaniu, iż jest właścicielem kontenera, co zgodnie z art. 30 k.k. wyłącza możliwość przypisania Oskarżonemu przestępstwa. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadne ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 – 8; 11– 14 i 16. Zarzuty niezasadne. Brak jest podstaw do skutecznego postawienia Sądowi zarzutu obrazy wskazanych przepisów postępowania, które to naruszenia miały skutkować błędami w ustaleniach faktycznych.

Niezasadnie powołuje się obrońca na naruszenie przez Sąd I instancji art.410 kpk. Zgodnie z tym przepisem podstawę wyroku stanowić może tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Oznacza to, że sąd wydając wyrok nie może opierać się na tym co nie zostało ujawnione na rozprawie, jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które tezę aktu oskarżenia potwierdzają, jak i tych, które ją podważają.

Zasada określona w art.410 k.p.k. obowiązuje także strony procesowe, które przedstawiając własne stanowisko nie mogą opierać go na fragmentarycznej ocenie dowodów z pominięciem tego wszystkiego, co może prowadzić do innych wniosków ( por. wyroki Sądu Najwyższego z 30 lipca 1979r, III KR 196/79 OSNPG 1980/3/43 i z 5 listopada 1997r V KKN 62/97 Prok. i Pr. 1998/2/13).

O naruszeniu tego przepisu może być zatem mowa jedynie wtedy, gdy sąd orzekający pominie jakąś okoliczność ujawnioną w toku rozprawy lub oprze ustalenia faktyczne na okoliczności w toku rozprawy nie ujawnionej (por. wyrok Sądu Najwyższego z 9 kwietnia 1997r, IV KKN 103/96 Prok. i Pr. 1997/10/12 ).

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku ,przedmiotem rozważań Sądu I instancji były wszystkie dowody przeprowadzone i ujawnione w toku przewodu sądowego, oceniane z taką samą wnikliwością i starannością. Skoro więc Sąd I instancji oparł swe rozstrzygnięcie na analizie całokształtu ujawnionych okoliczności i przeprowadzonych dowodów nie można skutecznie stawiać mu zarzutu naruszenia art.410 k.p.k.

Tymczasem dokonanie takiej czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie nie stanowi naruszenia art.410 k.p.k.

Z kolei naruszenie zasady in dubio pro reo jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i wobec niemożliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego; gdy pewne ustalenia faktyczne zależne są od np. dania wiary lub odmówienia jej wyjaśnieniom oskarżonego, nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej swobodnej oceny, wynikającej z treści art.7 kpk (wyrok Sądu Najwyższego z 11 października 2002r – V KKN 251/01, OSN Prok. i Pr. 2003r, nr 11, poz.5). W przedmiotowej sprawie sąd I instancji nie miał żadnych wątpliwości co do ustaleń faktycznych, których dokonał po ocenie całokształtu materiału dowodowego respektując zasady poprawnego myślenia, co znalazło odzwierciedlenie w rzeczowym i logicznym uzasadnieniu swojego stanowiska. Dlatego nie można przyjąć, że sąd I instancji naruszając zasadę wynikającą z art.5§2 kpk rozstrzygnął wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, skoro takowych wątpliwości w ogóle nie powziął.

Zgodnie z utrwalonym od lat poglądem, wyrażanym tak w doktrynie jak też w judykaturze, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd meriti w toku rozprawy głównej mogą być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana, wtedy dopiero, gdyby w procedurze dochodzenia do nich Sąd uchybił dyrektywom art. 7 k.p.k., pominął istotne w sprawie dowody lub oparł się na dowodach na rozprawie nieujawnionych, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, nadmiernie lapidarne, wewnętrznie sprzeczne bądź sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, wyłączające możliwość merytorycznej oceny kontrolno-odwoławczej.

Skarżący, wyrażając własną odmienną oceną dowodów i wyprowadzając własne wnioski w tym zakresie nie wykazał w wiarygodny i przekonywający sposób, aby ocena dowodów dokonana przez Sąd meriti nosiła cechy dowolności (wykraczając tym samym poza granice ocen swobodnych zakreślone dyrektywami art. 7 k.p.k.).Tego rodzaju uchybień jakie skarżący podnosił w związku z oceną czynu zarzucanego oskarżonemu, aby rodziły one wątpliwości co do merytorycznej trafności zaskarżonego wyroku w tym zakresie, Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie jednak nie stwierdził. Rzecz w tym, że dla skuteczności zarzutu tego rodzaju (ukierunkowanego na kwestionowanie oceny dowodów) nie wystarczy wysłowienie własnego stanowiska, odmiennego od ustaleń Sądu meriti. Konieczne jest natomiast wykazanie w oparciu o dowody i ich wnikliwą ocenę, że ustalenia te są błędne, wskazanie możliwych przyczyn powstałych błędów i wszechstronne uargumentowanie własnego odmiennego stanowiska.

Sąd Okręgowy stwierdził, że obrońca tego rodzaju argumentacji i na takim poziomie jej przekonywalności, nie przedstawił. Wbrew jego twierdzeniom, analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala w pełni na podzielenie przekonania Sądu meriti o tym, iż oskarżony swoim zachowaniem zrealizował znamiona zarzucanych mu czynów. Niedostatecznie pogłębiona argumentacja skarżącego całkowicie traci swą przekonywalność w konfrontacji ze zgromadzonymi w sprawie dowodami zwłaszcza w postaci wiarygodnych zeznań świadków, innych dokumentów, których łączna synteza w pełni oddaje całokształt okoliczności zdarzeń będących przedmiotem oceny i która bez wątpienia pozwalała Sądowi pierwszej instancji na przyjęcie prawidłowych ustaleń w zakresie, które włączone zostały do podstawy faktycznej zaskarżonego wyroku.

Apelacja obrońcy nie dostarcza dostatecznych argumentów mogących przemawiać za zasadnością jej uwzględnienia, a co za tym idzie, uzasadniać możliwości odmiennego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, ów środek odwoławczy zawiera jedynie odmienną, jednostronną ocenę materiału dowodowego, a podniesione w nim argumenty mają charakter stricte polemiczny a w szczególności abstrahują od treści zebranych dowodów.

Analiza treści sformułowanych przez skarżącego zarzutów oraz ich uzasadnienia prowadzi do wniosku, że skarżący dokonania błędnych ustaleń faktycznych upatruje przede wszystkim w nieuprawnionym - jego zdaniem - obdarzeniu wiarą zeznań świadków przesłuchanych w sprawie a to U. S., K. S., M. S. i U. D. przy jednoczesnym zdyskredytowaniu wyjaśnień oskarżonego.

Tymczasem Sąd Rejonowy dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w tej części rozważył szczegółowo i wszechstronnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zeznania wszystkich świadków oraz wyjaśnienia oskarżonego. Wskazał którym i dlaczego dał wiarę oraz którym zeznaniom i wyjaśnieniom nie dał wiary, przedstawiając motywy swoich ocen.

Obrońca nie wykazał w skardze apelacyjnej, aby w zaskarżonym wyroku, przy ocenie wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadków, oraz dokumentów zebranych w sprawie, Sąd dopuścił się obrazy art.7 kpk.

Apelacja zawiera odmienną ocenę dowodów, korzystną dla oskarżonego i sprowadza się do założenia, że zeznania świadków, którzy zeznawali „niekorzystnie” dla oskarżonego są niewiarygodne i należy odmówić dania im wiary, a uznać za wiarygodne odmienne twierdzenia oskarżonego.

Analiza zgromadzonego materiału dowodowego przekonuje, że w kwestiach istotnych w sprawie, zeznania świadków U. S., K. S., M. S. i U. D. są konsekwentne i stanowcze i w istotnych dla rozstrzygnięcia kwestiach ze sobą zbieżne. Żadną jednak miarą nie sposób uznać racji obrońcy, by dyskwalifikować te zeznania.

Nadto oceniając ich zeznania, trzeba podkreślić brak jakiejkolwiek tendencyjności czy złośliwości w ich relacjach. Chcąc zatem zdyskwalifikować te dowody, należałoby przyjąć, że w toku całego postępowania świadczyli w złej wierze, że zdecydowali się fałszywie oskarżać – to znaczy umyślnie i nieprawdziwie niewinnego człowieka. Brakuje jednak jakichkolwiek danych, które czyniłyby tę czysto teoretyczną tezę choćby w niewielkim stopniu prawdopodobną.

Finalnie sąd odwoławczy w pełni podziela ocenę zeznań wszystkich świadków oraz wyjaśnień oskarżonego dokonaną przez Sąd I instancji zawartą na str. 7-12 uzasadnienia, powołuje się na nią nie dostrzegając powodu jej powielania.

Odnosząc się obecnie wprost do poszczególnych zarzutów skarżącego:

-stan nietrzeźwości oskarżonego i jego stopień wynika wprost z opinii Instytutu (...) w J. i niezasadne jest twierdzenie obrońcy jakoby „ z jej treści w sposób wyraźny wynikało, że na podstawie wyników badania stężenia alkoholu etylowego we krwi Oskarżonego z dnia 1 listopada 2024 roku nie można stwierdzić, czy Oskarżony spożywał alkohol przed, czy po godzinie 2.50”, jako że w rzeczywistości opinia ta zakłada , że oskarżony po dacie czynu nic nie jadł i nie pił a fakt ten wynika z zeznań świadków, którzy nie stracili oskarżonego z pola widzenia od momentu przyjazdu samochodem do przyjazdu policji; z zeznań tych jednoznacznie też wynika , że w momencie przyjazdu oskarżony był ewidentnie nietrzeźwy, co tylko potwierdziło badanie stanu trzeźwości dokonane przez policjantów a finalnie opinia Instytutu;

-podobnie rzecz się ma ze zdarzeniem w dniu 12 lutego 2025 roku; z zeznań świadków, jednoznacznie wynika , że widzieli moment jego wjazdu na posesję ( obudził ich hałas silnika i światło samochodu w oknach mieszkania ), w momencie przyjazdu oskarżony był ewidentnie nietrzeźwy i nic nie pił do przyjazdu policji (świadkowie nie stracili oskarżonego z pola widzenia od momentu przyjazdu samochodem );

-nie ma żadnych powodów do negowania tych twierdzeń świadków a to przeczy prawdziwości tezy obrońcy, że „świadek nie mógł obserwować Oskarżonego przez cały czas z sąsiedniej posesji, tym bardziej że zainteresował się Oskarżonym dopiero, kiedy ten zaczął sprzeczać się ze swoim ojcem”; treść zeznań U. S. nie pozostawia wątpliwości w tej kwestii;

-mimo iż faktycznie świadkowie widzieli oskarżonego poruszającego się pojazdem na podwórzu posesji ( a więc poza drogą publiczną ) to jednak nie oznacza to, izby oskarżony nie dopuścił się przestępstwa, zanim wjechał na posesję musiał poruszać się drogą (drogami) publiczną ( publicznymi); przecież nie pojawił się tam znikąd;

-wręcz kuriozalne jest twierdzenie obrońcy, izby teren stacji benzynowej nie był drogą publiczną, co miałoby oznaczać brak winy oskarżonego w zakresie czynu w dniu 10 kwietnia 2025 roku; otóż ruchem lądowym jest nie tylko ruch na drogach publicznych, w strefach zamieszkania, lecz także ruch w miejscach dostępnych dla powszechnego użytku. Trafnie stwierdził SN w postanowieniu z 28.03.2017 r., III KK 472/16, LEX nr 2271447, że: „Przewidziane w art. 178a § 1 k.k. kryterium ruchu lądowego należy wiązać nie tyle z formalnym statusem konkretnej drogi, czy też określonego miejsca, lecz z faktyczną dostępnością i rzeczywistym jego wykorzystaniem dla ruchu pojazdów i innych uczestników. Wobec tego nawet stwierdzenie, że do zdarzenia doszło na drodze leśnej, nie wyklucza możliwości przypisania czynu z art. 178a § 1 k.k.”; w tym kontekście teren stacji benzynowej w oczywisty sposób jest drogą publiczną w rozumieniu powyższego przepisu;

-nie ma istotnego znaczenia fakt, że przy okazji każdego z czynów oskarżonego, nie został on zatrzymany podczas jazdy pojazdem i żaden ze świadków nie widział oskarżonego pijącego alkohol przed lub podczas poruszania się samochodem po drodze publicznej, przepisy prawa nie stawiają bowiem tego rodzaju wymogów, dla przypisania sprawstwa tego typu przestępstwa; tymczasem w realiach sprawy treść zeznań wiarygodnych świadków wraz z dokumentacją związaną ze stwierdzonym stanem nietrzeźwości i opinią biegłych, przy zastosowaniu nieodpartej logiki zdarzeń i zasad doświadczenia życiowego, w niewątpliwy sposób przekonują o popełnieniu przez oskarżonego przestępstw z art. 178 a § 1 k.k.;

-pokrzywdzony Z. J. w toku postępowania w sposób jednoznaczny wskazał wysokość szkody; nie ma podstaw dla negowania jego wskazania, choć miało ono charakter szacunkowy, niepoparty szczegółowymi wyliczeniami, należy mieć w tym aspekcie na uwadze, że nie można zobowiązywać sądu do prowadzenia postępowania dowodowego poza zakresem aktu oskarżenia w celu ustalenia pełnego zakresu szkody ponad to, co można ustalić w postępowaniu rozpoznawczym związanym z wniesionym aktem oskarżenia; w konsekwencji sąd odwoławczy dla potrzeb niniejszego postępowania uznał wyliczenia tego pokrzywdzonego jako kwotę maksymalną wyrządzonej szkody, niejako pozostawiając w przyszłości sądowi cywilnemu ostateczne rozstrzygnięcie w tej części;

-wreszcie twierdzenie obrońcy jakoby oskarżony pozostawał w usprawiedliwionym przekonaniu, iż jest właścicielem kontenera, nie ma jakiegokolwiek oparcia w aktach sprawy; w szczególności z aktu notarialnego ( k.233-237), mocą którego oskarżony zbył Z. J. przedmiotową nieruchomość, nie wynikają jakiekolwiek prawa zbywcy do jakiejkolwiek części zbywanej nieruchomości ( w tym owego kontenera).

Ad. 8-9 i 15. Zarzuty niezasadne. Nietrafny jest zarzut obrazy art. 167 k.p.k. w zw. z art. 193 k.p.k. oraz art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. Przepis art. 167 k.p.k., który - między innymi - nakłada na sąd obowiązek przeprowadzenia dowodów z urzędu, faktycznie nakłada na sąd meriti obowiązek przeprowadzania z urzędu dowodów ale tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne dla wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2002 r. IV KK 285/02), innymi słowy jakim jest to niezbędne dla prawidłowego wyrokowania (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2006 r.V KK 360/05). Oznacza to więc że w sytuacji gdy sąd orzekający ma obowiązek dochodzenia do prawdy obiektywnej, to o ile strony nie wnioskują o przeprowadzenie nowych dowodów, należy taki dowód przeprowadzić, ale dopiero wówczas, gdy dokonując oceny dowodów, organ procesowy uzna, że materiał dowodowy jest niepełny i nasuwa wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, więc powinien być uzupełniony (tak SA w Katowicach II AKa 155/11, KZS 2012, z. 4, poz. 46, OSN Prok. i Pr. 2012, nr 7-8, poz. 23). W konsekwencji w realiach sprawy nie było zatem uchybieniem nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego co do stężenia alkoholu etylowego we krwi oskarżonego dnia 12 lutego 2025 roku ok. godziny 5.45, a także ustalenia czy spożywał alkohol przed, czy po godzinie 5.45 a także nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa w celu ustalenia, ”czy działanie przypisywane oskarżonemu mogło doprowadzić do zniszczenia budynku mieszkalnego należącego do Z. J.”.

Z kolei Sąd I instancji oddalając na k. 452 wniosek dowodowy obrońcy swoje stanowisko prawidłowo uzasadnił; dokładne ustalenie wysokości szkody w mieniu Z. J. nie miało bowiem istotnego znaczenia dla istoty rozstrzygnięcia i zmierzało do przedłużenia postępowania; sąd ma prawo orzec obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, jeżeli została ona określona i udowodniona; możliwość orzekania nawiązki z kolei zamiast odszkodowania lub zadośćuczynienia jest podyktowana względami praktycznymi; nie można bowiem zobowiązywać sądu do prowadzenia postępowania dowodowego poza zakresem aktu oskarżenia w celu ustalenia pełnego zakresu szkody lub krzywdy ponad to, co można ustalić w postępowaniu rozpoznawczym związanym z wniesionym aktem oskarżenia; odmienne uregulowanie mogłoby mieć negatywny wpływ na zdolność koncentracji rozprawy i ekonomiki postępowania karnego; w niniejszej sprawie sąd mając na uwadze brak możliwości ustalenia pełnego zakresu szkody w mieniu pokrzywdzonego Z. J. skorzystał z uregulowania art. 46 § 2 k.k. i orzekł nawiązkę w bardzo umiarkowanej wysokości a to czyni argumentację w tej materii obrońcy niezasadną a nawet bezprzedmiotową; w art. 46 § 3 k.k. jest bowiem przewidziana możliwość dochodzenia niezaspokojonej części roszczenia w drodze procesu cywilnego.

Wniosek Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu I instancji i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec ustaleń i argumentacji Sądu Rejonowego skarżący nie przedstawił przekonującej argumentacji pozwalającej na zmianę zaskarżonego wyroku w postulowanym zakresie. Apelacja zawiera odmienną a przy tym gołosłowną ocenę dowodów, korzystną dla oskarżonego i sprowadza się do stwierdzenia, że dowody „niekorzystne” dla oskarżonego, są niewiarygodne i należy odmówić dania im wiary, a uznać za wiarygodne odmienne twierdzenia oskarżonego.

Sąd I instancji zasadnie uznał też , że materiał dowodowy jest pełen i w konsekwencji nie było celowym jego uzupełnienie o opinie biegłych na okoliczności wskazane przez obrońcę w jego apelacji.

Nie ma żadnych podstaw do negowania rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie orzeczenia o winie i karze.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1.

-ustalenie wysokości strat w mieniu pokrzywdzonego;

-zmiana podstawy prawnej orzeczenia o przepadku pojazdu.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

-pokrzywdzony Z. J. w toku postępowania wskazał wysokość poniesionej szkody ale ma ono charakter szacunkowy, niepoparty szczegółowymi wyliczeniami;

-nastąpiła zmiana stanu prawnego i uchylony został przepis art. 178a § 5 k.k;

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1.

Przedmiot utrzymania w mocy Orzeczenie o winie i karze Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Argumentacja jak powyżej. Oskarżony niewiarygodny; wskazane dowody obciążające jednoznaczne ; apelacja niezasadna i wyłącznie polemiczna.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1.

Przedmiot i zakres zmiany zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

-w punkcie 6 ustalono, iż wartość strat na szkodę pokrzywdzonego Z. J. objęta punktem IV i VI aktu oskarżenia była nie większa niż 80.000 złotych;

-w punkcie 7 ustalono, iż wartość strat na szkodę pokrzywdzonego Z. J. objęta punktem V aktu oskarżenia była nie większa niż 10.000 złotych;

-w punkcie 5 jako podstawę prawną orzeczenia przepadku na rzecz Skarbu Państwa samochodu osobowego przywołano przepis art. 44b § 1a kk w zw. z art. 4 § 1 kk.

Zwięźle o powodach zmiany Pokrzywdzony Z. J. w toku postępowania w sposób jednoznaczny wskazał wysokość szkody; nie ma podstaw dla negowania jego wskazania, choć miało ono charakter szacunkowy niepoparty szczegółowymi wyliczeniami; należy mieć w tym aspekcie na uwadze, że nie można zobowiązywać sądu do prowadzenia postępowania dowodowego poza zakresem aktu oskarżenia w celu ustalenia pełnego zakresu szkody ponad to, co można ustalić w postępowaniu rozpoznawczym związanym z wniesionym aktem oskarżenia; w konsekwencji sąd odwoławczy dla potrzeb niniejszego postępowania uznał wyliczenia tego pokrzywdzonego jako kwotę maksymalną wyrządzonej szkody, niejako pozostawiając w przyszłości sądowi cywilnemu szczegółowe i ostateczne rozstrzygnięcie w tej części.

Wobec zmiany stanu prawnego i uchylenia ustawą z dnia 4 grudnia 2025 roku o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego art. 178a § 5 k.k jako podstawę prawną orzeczenia o przepadku pojazdu stanowiącego własność oskarżonego należało przywołać art. 44b § 1a kk w zw. z art. 4 § 1 kk. .

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia 2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia 3.1.

Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6.

Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 3.

Sąd zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i jego wydatkami obciążył Skarb Państwa, uznając, iż uiszczenie ich byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe.

PODPIS

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.