II AKa 58/25

(1)K. G.

(2)” - w pkt. IV w kwocie zasądzonego wynagrodzenia na rzecz obrońców z urzędu ten sposób, że w miejsce kwoty „1467” wpisać kwotę „1476” Gdańsk, 19.09.2025 Z-ca Kier. Sekret. II Wydz. Karnego SA Gdańsk I. L. Sygn. akt II AKa 58/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 sierpnia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Dorota Rostankowska (spr.) Sędziowie: SA Krzysztof Ciemnoczołowski SA Wojciech Andruszkiewicz Protokolant: p.o. sekretarza sądowego Julia Jeziorska przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w T. Ł. K. po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2025 r. sprawy K. G.

(1), s. G. i B., ur. (...) w L.

(1), oskarżonego z art. 258 § 1 k.k.; art. 55 ust. 1 i 3 i art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. P. J., s. J. i H., ur. (...) w T., oskarżonego z art. 258 § 1 k.k.; art. 55 ust. 1 i 3 i art 56 ust 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k.; art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. B. J. , s. M. i A., ur. (...) w T., oskarżonego z z art. 258 § 1 k.k.; art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz w zw. z art. 65 § 1 k.k.; art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz w zw. z art. 65 § 1 k.k. P. W., s. H. i M., ur. (...) w L.

(1), oskarżonego z art. 258 § 1 k.k.; art. 55 ust. 1 i 3 oraz 56 ust. l i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. J. W., s. J. i C., ur. (...) w L.

(2), oskarżonego z art. 258 § 1 k.k.; art. 56 ust. l i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. D. Z.

(1), s. J. i J., ur. (...) w P., oskarżonego z art. 55 ust. 1 i 3 i art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § l k.k. T. S. , s. S. i G., ur. (...) we W.

(1), oskarżonego z art. 258 § 1 k.k.; art. 55 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego we Włocławku z dnia 26 listopada 2024 r., sygn. akt II K 25/22 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że w pkt. I.1., II.1., III.1, IV.1., V.1., VII.1. uzupełnia podstawę prawną rozstrzygnięcia o art. 4 § 1 k.k., II. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz: r. pr. R. Z. 1476 (jeden tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć złotych) brutto tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu P. W. w postępowaniu odwoławczym oraz 565,80 (pięćset sześćdziesiąt pięć 80/100) złotych tytułem zwrotu wydatków, IV. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz: adw. M. N. i adw. B. W. po 1467 (jeden tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć złotych) brutto tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu udzielonej odpowiednio oskarżonym: J. W. i T. S. w postępowaniu odwoławczym; V. wymierza tytułem opłat na rzecz Skarbu Państwa za postępowanie odwoławcze oskarżonym: – K. G.

(1), P. W., J. W. i D. Z.

(1)– po 1400 (jeden tysiąc czterysta) złotych, – P. J. i B. J. – po 1900 (jeden tysiąc dziewięćset) złotych, – T. S. – 1200 (jeden tysiąc dwieście) złotych oraz obciąża ich wydatkami tego postępowania w części związanej z ich w nim udziałem. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 58/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 6. 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Sąd Okręgowy we Włocławku rozpoznawał sprawę: 1. K. G.

(1)oskarżonego o to, że: IV. w okresie od 01 stycznia 2014 r. do 26 października 2015 r. we W.

(1), woj. (...) i w innych miejscowościach na terenie kraju oraz poza jego granicami w szczególności w Holandii, wspólnie i w porozumieniu z M. K.

(1), J. I. D. S., P. P.

(1)oraz innymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw, w szczególności polegających na dokonywaniu wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób, substancji psychotropowych i środków odurzających w znacznych ilościach a następnie obrotu nimi na terenie kraju, tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 k.k., tj. o przestępstwo z art. 55 ust. 1 i 3 i art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. 2. P. J. oskarżonego o to, że: XII. w okresie od 01 stycznia 2014 r. do 26 października 2015 r. we W.

(1), woj. (...) i innych miejscowościach na terenie kraju oraz poza jego granicami w szczególności w Holandii, działając wspólnie i w porozumieniu z M. I., P. P.

(2), B. J., A. F., A. G.

(1), J. I. M. K.

(1)K. G.

(1), D. S., K. M., K. W., P. W., M. K.

(2)oraz innymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw, w szczególności polegających na dokonywaniu wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób, substancji psychotropowych i środków odurzających w znacznych ilościach a następnie uczestniczenia w obrocie nimi na terenie kraju oraz wytwarzaniu przy pomocy nabytych w Holandii prekursorów znacznych ilości substancji psychotropowych w ilościach nie mniejszych niż 10 000 gram amfetaminy, 17 000 sztuk tabletek ekstazy i metamfetaminy, 4 000 gram kokainy, 20 litrów oleju zasadowego amfetaminy oraz 22 000 gram środków odurzających w postaci marihuany, pochodzących z wewnątrzwspólnotowego nabycia oraz nie mniej niż 9 000 gram wytworzonej na terenie kraju amfetaminy, tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. XIII. w okresie od nieustalonego dnia i miesiąca 2012 r. do nieustalonego dnia i miesiąca 2014 r. w nieustalonych miejscowościach na terenie kraju oraz poza jego granicami w szczególności w Holandii wspólnie i w porozumieniu z M. I. oraz D. Z.

(1)uczestniczył w wewnątrzwspólnotowym nabyciu w Holandii a następnie obrocie w kraju substancjami psychotropowymi w ilościach nie mniejszych niż 15 000 gram amfetaminy oraz środków odurzających w ilości nie mniejszej niż 20 000 gram haszyszu, czyniąc sobie z procederu stałe źródło dochodu, tj. o czyn z art. 55 ust. 1 i 3 i art 56 ust 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. XIV. w okresie od nieustalonego dnia i miesiąca 2015 r. do 26 października 2015 r. w L.

(1)woj. (...) i innych miejscowościach na terenie województwa (...) i kraju, działając w krótkich odstępach czasu ze z góry powziętym zamiarem, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt XII. czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu oraz działając wspólnie i w porozumieniu z M. I. i innymi osobami, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie nie mniej niż 12 litrami oleju zasadowego amfetaminy oraz nie mniej niż 4 000 gram kokainy, pochodzącymi z wewnątrzwspólnotowego nabycia, tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. 3. B. J. oskarżonego o to, że: XV. w okresie od 01 stycznia 2014 r. do 26 października 2015 r. we W.

(1), woj. (...) i w innych miejscowościach na terenie kraju oraz poza jego granicami w szczególności w Holandii, działając wspólnie i w porozumieniu z M. I., P. P.

(2), A. F., J. I. M. K.

(1), K. G.

(1), D. S., A. G.

(1), A. M., K. W., P. W., P. J., M. K.

(1)oraz innymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw, w szczególności polegających na dokonywaniu wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób, substancji psychotropowych i środków odurzających w znacznych ilościach a następnie uczestniczenia w obrocie nimi na terenie kraju oraz wytwarzaniu przy pomocy nabytych w Holandii prekursorów znacznych ilości substancji psychotropowych w ilościach nie mniejszych niż 10 000 gram amfetaminy, 17 000 sztuk tabletek ekstazy i metamfetaminy, 4 000 gram kokainy, 20 litrów oleju zasadowego amfetaminy oraz nie mniej niż 22 000 gram środków odurzających w postaci marihuany, pochodzących z wewnątrzwspólnotowego nabycia oraz nie mniej niż 9 000 gram wytworzonej na terenie kraju amfetaminy, tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. XVI. w okresie od 01 stycznia 2014 r. do 26 października 2015 r. we W.

(1), woj. (...) i w innych miejscowościach na terenie województwa (...) i kraju, działając w krótkich odstępach czasu ze z góry powziętym zamiarem, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt XV. czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu oraz działając wspólnie i w porozumieniu z M. I. i innymi osobami, wbrew przepisom art. 34 i art. 42 cyt. ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie substancjami psychotropowymi w postaci amfetaminy w znacznej ilości nie mniejszej niż 9 000 gram, pochodzącej z wytworzenia na terenie kraju przez M. I., tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz w zw. z art. 65 § 1 k.k. XVII. w okresie od bliżej nieustalonego dnia w 2019 roku do 4 lipca 2019 roku w T., woj. (...) i w innych miejscowościach na terenie województwa (...) i kraju, działając w krótkich odstępach czasu ze z góry powziętym zamiarem, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu działając wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi osobami, wbrew przepisom art. 34 i art. 42 cyt. ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie środkami odurzającymi w postaci ziela konopi indyjskich innych niż włókniste w znacznej ilości, nie mniejszej niż 1 200 gram, przy czym w dniu 4 lipca 2019 roku w T. posiadał 1 200 gram ziela konopi indyjskich innych niż włókniste, które nabył od nieustalonej osoby bądź osób w celu dalszej odsprzedaży, tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz w zw. z art. 65 § 1 k.k. 4. P. W. oskarżonego o to, że: XXXIII. w okresie od 01 stycznia 2014 r. do 26 października 2015 r. we W.

(1), woj. (...) i innych miejscowościach na terenie kraju oraz poza jego granicami w szczególności w Holandii, działając wspólnie i w porozumieniu z M. I., P. P.

(2), B. J., A. F., A. G.

(1), A. M., K. W., J. I. M. K.

(1), K. G.

(1), D. S., P. J., K. W., M. K.

(2)oraz innymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw, w szczególności polegających na dokonywaniu wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób, substancji psychotropowych i środków odurzających w znacznych ilościach a następnie uczestniczenia w obrocie nimi na terenie kraju oraz wytwarzaniu przy pomocy nabytych w Holandii prekursorów znacznych ilości substancji psychotropowych w ilościach nie mniejszych niż 10 000 gram amfetaminy, 17 000 sztuk tabletek ekstazy i metamfetaminy, 4 000 gram kokainy, 40 litrów oleju zasadowego amfetaminy oraz nie mniej niż 22 000 gram środków odurzających w postaci marihuany, pochodzących z wewnątrzwspólnotowego nabycia oraz nie mniej niż 9 000 gram wytworzonej na terenie kraju amfetaminy, tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. XXXIV. w okresie od nieustalonego dnia i miesiąca 2014 r. do nieustalonego dnia września bądź października 2014 r. w L.

(1)woj. (...) i w innych miejscowościach na terenie województwa (...) i kraju, a także poza jego granicami, w szczególności w Szwecji, działając w krótkich odstępach czasu ze z góry powziętym zamiarem, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt XXXIII czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu oraz działając wspólnie i w porozumieniu z M. I. i innymi osobami wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie substancji psychotropowych w postaci amfetaminy w ilości nie niniejszej jak 1 000 gram wytworzonej na terenie kraju przez M. I. a następnie w dostawie wewnątrzwspólnotowej wyżej wskazanej substancji poza granice kraju, do Szwecji, tj. o przestępstwo z art. 55 ust. 1 i 3 oraz 56 ust. l i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. 5. J. W. oskarżonego o to, że: XXXVII. w okresie od 01 stycznia 2014 r. do 26 października 2015 r. we W.

(1), woj. (...) i innych miejscowościach na terenie kraju oraz poza jego granicami w szczególności w Holandii, działając wspólnie i w porozumieniu z M. I., P. P.

(2), B. J., A. F., A. G.

(1), J. I. M. K.

(1), K. G.

(1), D. S., A. M., K. W., P. W., P. J.,M. K.

(2), Z. K. oraz innymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw, w szczególności polegających na dokonywaniu wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób, substancji psychotropowych i środków odurzających w znacznych ilościach a następnie uczestniczenia w obrocie nimi na terenie kraju oraz wytwarzaniu przy pomocy nabytych w Holandii prekursorów znacznych ilości substancji psychotropowych w ilościach nie mniejszych niż 10 000 gram amfetaminy, 17 000 sztuk tabletek ekstazy i metamfetaminy, 4 000 gram kokainy, 20 litrów oleju zasadowego amfetaminy oraz nie mniej niż 22 000 gram środków odurzających w postaci marihuany, pochodzących z wewnątrzwspólnotowego nabycia oraz nie mniej niż 9 000 gram wytworzonej na terenie kraju amfetaminy, tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. XXXVIII. w okresie od 01 stycznia 2014 r. do 26 października 2015 r. we W.

(1), woj. (...) i innych miejscowościach na terenie województwa (...) i kraju, działając w krótkich odstępach czasu ze z góry powziętym zamiarem, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt XXXVII. czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu oraz działając wspólnie i w porozumieniu z M. I. i innymi osobami, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie substancjami psychotropowymi w postaci amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 8000 gram, pochodzącej z wytworzenia na terenie kraju przez M. I. oraz nie mniej jak 5000 sztuk tabletek ekstazy, pochodzących z wewnątrzwspólnotowego nabycia, tj. o przestępstwo z art. 56 ust. l i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. 6. D. Z.

(1)oskarżonego o to, że: XXXIX. w okresie od nieustalonego dnia i miesiąca 2012 r. do nieustalonego dnia i miesiąca 2014 r. w nieustalonych miejscowościach na terenie kraju oraz poza jego granicami w szczególności w Holandii działając wspólnie i w porozumieniu z P. J. uczestniczył w wewnątrzwspólnotowym nabyciu w Holandii a następnie obrocie w kraju substancjami psychotropowymi w ilościach nie mniejszych niż 10 000 gram amfetaminy oraz środkami odurzającymi w ilości nie mniejszej niż 20 000 gram haszyszu, czyniąc sobie z procederu stałe źródło dochodu, tj. o czyn z art. 55 ust. 1 i 3 i art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § l k.k. 7. T. S. oskarżonego to, że: XLII. w okresie od 01 stycznia 2014 r. do 26 października 2015 r. we W.

(1), woj. (...) i w innych miejscowościach na terenie kraju oraz poza jego granicami w szczególności w Holandii, wspólnie i w porozumieniu z M. I., A. F. oraz innymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw, w szczególności polegających na dokonywaniu wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób, substancji psychotropowych i środków odurzających w znacznych ilościach a następnie obrotu nimi na terenie kraju oraz wytwarzaniu znacznych ilości substancji psychotropowych przy użyciu prekursorów nabytych w Holandii, tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. XLIII. w okresie od 01 stycznia 2014 r. do 26 października 2015 r. we W.

(1), woj. (...) i w innych miejscowościach na terenie kraju oraz poza jego granicami w szczególności w Holandii, działając w krótkich odstępach czasu ze z góry powziętym zamiarem, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt XLII czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu M. I., który kierował działaniem grupy a nadto z A. F. oraz innymi osobami, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii dokonał wspólnie z w/w wewnątrzwspólnotowego nabycia w Holandii od nieustalonych osób, środków odurzających w znacznych ilościach w postaci nie mniej niż 2 000 g ziela konopi indyjskich innych niż włókniste, oraz znacznych ilości prekursorów w postaci płynnej w ilości nie mniejszej niż 20 litrów służących do wyrobu substancji psychotropowych w znacznych ilościach, które to wspólnie z w/w przewiózł do Polski w celu wprowadzenia do obrotu, tj. o przestępstwo z art. 55 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. Wyrokiem z 26 listopada 2024r. w sprawie II K 25/22 I. 1. Oskarżonego K. G.

(1)uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie IV aktu oskarżenia – z tym ustaleniem, że działalność grupy polegała na dokonywaniu wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób prekursorów w postaci oleju zasadowego amfetaminy i wytwarzaniu z niego substancji psychotropowej, wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, kokainy, tabletek ekstazy i metamfetaminy oraz znacznych ilości środków odurzających w postaci marihuany, a następnie uczestniczenia w obrocie nimi na terenie kraju, tj. występku z art. 258 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności. 2. Oskarżonego K. G.

(1)uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie V aktu oskarżenia – z tym ustaleniem, że dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia substancji psychotropowych i środków odurzających w znacznych ilościach w postaci nie mniej niż 3.000 gramów amfetaminy, nieustalonych ilości marihuany i nieustalonych ilości tabletek ekstazy, tj. zbrodni z art. 55 ust. 1 i 3 i art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny po 50 zł. jedna stawka. 3. Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonego K. G.

(1)w punktach I.1 i I.2 i w ich miejsce wymierzył oskarżonemu karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. 4. Na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego K. G.

(1)w związku z czynem przypisanym mu w punkcie I.2 przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 22.836,00 zł. II.

1. Oskarżonego P. J. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XII aktu oskarżenia – z tym ustaleniem, że działalność grupy polegała na dokonywaniu wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób prekursorów w postaci oleju zasadowego amfetaminy i wytwarzaniu z niego substancji psychotropowej, wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, kokainy, tabletek ekstazy i metamfetaminy oraz znacznych ilości środków odurzających w postaci marihuany, a następnie uczestniczenia w obrocie nimi na terenie kraju, tj. występku z art. 258 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności.
2. Oskarżonego P. J. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XIII aktu oskarżenia, tj. zbrodni z art. 55 ust. 1 i 3 i art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny po 50 zł jedna stawka.
3. Oskarżonego P. J. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XIV aktu oskarżenia, tj. występku z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny po 50 zł jedna stawka.
4. Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył wobec oskarżonego P. J. kary pozbawienia wolności orzeczone w punktach II.1, II.2 i II.3 oraz kary grzywny orzeczone w punktach II.2 i II.3 i w ich miejsce wymierzył oskarżonemu karę łączną 4 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną 150 stawek dziennych grzywny po 50 zł jedna stawka.
5. Na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego P. J. w związku z czynem przypisanym mu w punkcie II.3 przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 10.075,00 zł. III.
6. Oskarżonego B. J. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XV aktu oskarżenia – z tym ustaleniem, że działalność grupy polegała na dokonywaniu wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób prekursorów w postaci oleju zasadowego amfetaminy i wytwarzaniu z niego substancji psychotropowej, wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, kokainy, tabletek ekstazy i metamfetaminy oraz znacznych ilości środków odurzających w postaci marihuany, a następnie uczestniczenia w obrocie nimi na terenie kraju, tj. występku z art. 258 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności.
7. Oskarżonego B. J. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XVI aktu oskarżenia, tj. występku z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny po 50 zł jedna stawka.
8. Oskarżonego B. J. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XVII aktu oskarżenia – z tym ustaleniem, że w opisie czynu w miejsce 1.200 gram ziela konopi innych niż włókniste przyjmuje 944,1 gramów netto tego środka odurzającego, tj. występku z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny po 50 zł jedna stawka.
9. Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył wobec oskarżonego B. J. kary pozbawienia wolności orzeczone w punktach III.1, III.2 i III.3 oraz kary grzywny orzeczone w punktach III.2 i III.3 i w ich miejsce wymierzył oskarżonemu karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną 150 stawek dziennych grzywny po 50 zł jedna stawka.
10. Na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego B. J. w związku z czynem przypisanym mu w punkcie III.3 przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 45.337,50 zł.
11. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu B. J. okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 04 lipca 2019 r. godz. 12:25 do dnia 26 sierpnia 2019 r. godz. 15:
12. IV.
13. Oskarżonego P. W. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XXXIII aktu oskarżenia – z tym ustaleniem, że działalność grupy polegała na dokonywaniu wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób prekursorów w postaci oleju zasadowego amfetaminy i wytwarzaniu z niego substancji psychotropowej, wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, kokainy, tabletek ekstazy i metamfetaminy oraz znacznych ilości środków odurzających w postaci marihuany, a następnie uczestniczenia w obrocie nimi na terenie kraju, tj. występku z art. 258 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności.
14. Oskarżonego P. W. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XXXIV aktu oskarżenia, tj. zbrodni z art. 55 ust. 1 i 3 i art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny po 50 zł jedna stawka.
15. Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonego P. W. w punktach IV.1 i IV.2 i w ich miejsce wymierzył oskarżonemu karę łączną 3 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności. V.
16. Oskarżonego J. W. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XXXVII aktu oskarżenia – z tym ustaleniem, że działalność grupy polegała na dokonywaniu wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób prekursorów w postaci oleju zasadowego amfetaminy i wytwarzaniu z niego substancji psychotropowej, wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, kokainy, tabletek ekstazy i metamfetaminy oraz znacznych ilości środków odurzających w postaci marihuany, a następnie uczestniczenia w obrocie nimi na terenie kraju, tj. występku z art. 258 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności.
17. Oskarżonego J. W. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XXXVIII aktu oskarżenia, tj. występku z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny po 50 zł jedna stawka.
18. Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonego J. W. w punktach V.1 i V.2 i w ich miejsce wymierzył oskarżonemu karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
19. Na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego J. W. w związku z czynem przypisanym mu w punkcie V.2 przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 48.000,00 zł. VI. Oskarżonego D. Z.

(1)uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XXXIX aktu oskarżenia – z tym ustaleniem, że w opisie czynu w miejsce 10.000 gramów amfetaminy przyjmuje 15.000 gramów tej substancji psychotropowej, tj. zbrodni z art. 55 ust. 1 i 3 i art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny po 50 zł jedna stawka. VII.

1. Oskarżonego T. S. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XLII aktu oskarżenia – z tym ustaleniem, że działalność grupy polegała na dokonywaniu wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób prekursorów w postaci oleju zasadowego amfetaminy i wytwarzaniu z niego substancji psychotropowej, wewnątrzwspólnotowego nabywania w Holandii od nieustalonych osób znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy, kokainy, tabletek ekstazy i metamfetaminy oraz znacznych ilości środków odurzających w postaci marihuany, a następnie uczestniczenia w obrocie nimi na terenie kraju, tj. występku z art. 258 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie tego przepisu po zastosowaniu art. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k. wymierzył mu karę 100 stawek dziennych grzywny po 50 zł. jedna stawka.
2. Oskarżonego T. S. uznał za winnego tego, że w okresie od 01 stycznia 2014 r. do 26 października 2015 r. we W.

(1), woj. (...) i w innych miejscowościach na terenie kraju oraz poza jego granicami w szczególności w Holandii, działając w krótkich odstępach czasu ze z góry powziętym zamiarem, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w pkt XLII czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu z M. I., który kierował działaniem grupy a nadto z A. F. oraz innymi osobami, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii dokonał wspólnie z w/w wewnątrzwspólnotowego nabycia w Holandii od nieustalonych osób, środków odurzających w znacznych ilościach w postaci ziela konopi indyjskich innych niż włókniste, znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy i tabletek ekstazy oraz znacznych ilości oleju zasadowego amfetaminy, tj. zbrodni z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. art. 12 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii po zastosowaniu art. 60 § 3 i § 6 pkt 2 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny po 20 zł jedna stawka.

1. Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył kary grzywny orzeczone wobec oskarżonego T. S. w punktach VII.1 i VII.2 i w ich miejsce wymierzył oskarżonemu karę łączną 150 stawek dziennych grzywny po 30 zł jedna stawka.
2. Na podstawie art. art. 45 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego T. S. w związku z czynem przypisanym mu w punkcie VII.2 przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 9.672,00 zł. VIII. Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz r. pr. R. Z. kwotę 4.080,00 zł + VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu P. W. z urzędu. IX. Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. N. kwotę 4.680,00 zł + VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu J. W. z urzędu. X. Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. W. kwotę 4.080,00 zł + VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu T. S. z urzędu. XI. Zwolnił oskarżonych od kosztów sądowych. 11.
3. Podmioty wnoszące apelacje ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońcy ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 11.
4. Granice zaskarżenia 11.3.
5. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 11.3.
6. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 11.
7. Wnioski ☒ uchylenie ☒ Zmiana
8. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 12.
9. Ustalenie faktów 12.1.
10. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty T. S.
11. wywiązywanie się oskarżonego z obowiązku alimentacyjnego, 2-4.nabycie określonych kompetencji zawodowych 5-6.uzyskanie średniego wykształcenia 7.niepełnosprawność oskarżonego
12. 6 potwierdzeń dokonania przelewu tytułem alimentów
13. zaświadczenie o ukończeniu kursu umiejętności zawodowych,
14. kserokopie 3 kart potwierdzających uzyskanie uprawnień do obsługi urządzeń technicznych,
15. potwierdzenia ukończenia stażu montażysty
16. kserokopia świadectwa ukończenia liceum ogólnokształcącego
17. kserokopia zdania egzaminu maturalnego
18. orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. 12.1.
19. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty Sąd odwoławczy nie przeprowadzał tego rodzaju dowodów. 12.
20. Ocena dowodów 12.2.
21. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowody Zwięźle o powodach uznania dowodów Wszystkie przeprowadzone Brak podstaw do kwestionowania rzetelności przedłożonych dokumentów. 12.2.
22. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu Sąd odwoławczy nie przeprowadzał tego rodzaju dowodów. Sąd odwoławczy nie przeprowadzał tego rodzaju dowodów.
23. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp Zarzuty Apelacja obrońcy oskarżonego K. G.

(1)I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na stwierdzeniu, że oskarżony K. G.

(1)dopuścił się zarzucanych mu w pkt IV i V aktu oskarżenia czynów mimo poważnych wątpliwości wynikających z uznania za pełnowartościowy materiał dowodowy wskazujący na rzekome sprawstwo oskarżonego: - wyjaśnień/zeznań M. I., bowiem - wbrew twierdzeniu Sądu - nie dają one podstawy do przyjęcia winy oskarżonego, zwłaszcza w sytuacji gdy - poza wyjaśnieniami /zeznaniami najpierw oskarżonego, a następnie świadka, który jako jedyny pomawiał oskarżonego K.G.

(1)nikt nie był w stanie potwierdzić przedstawionej przez niego wersji zdarzeń zaś pozostały w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstawy do uznania winy oskarżonego; - opinii biegłego z dziedziny kryminologii przestępczości narkotykowej i slangu narkotykowego, w oparciu o którą Sąd przyjął, iż K.G.

(1)miał „pełnić rolę kuriera”, który przewiózł z Holandii do Polski „bańkę” z substancją w postaci płynnej amfetaminy, chociaż biegły wskazywał, iż taka „może być” wykładnia stosowanego słownictwa, „o ile inny materiał dowodowy to potwierdzi” i jedynie domniemywał, iż K.G.

(1)mógł taką rolę pełnić i w trybie przypuszczającym wypowiadał się o rodzaju substancji o jakiej była mowa w sms-ach i rozmowach telefonicznych. II. obraza przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 5 § 2 kpk i art. 7 kpk poprzez naruszenie zasady domniemania niewinności i dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów wskutek: a/ uznania za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego konsekwentnie nie przyznającego się do popełnienia zarzucanych mu czynów, z uwagi na uznanie ich „w przeważającej części za niewiarygodne” i stojące „w kontrze do wiarygodnych wyjaśnień M. I. oraz protokołów odtworzenia zapisów treści rozmów telefonicznych i analizy materiału z kontroli operacyjnej”; b/ oparcia orzeczenia na domniemaniu polegającym na stwierdzeniu, że oskarżony dopuścił się przypisanych mu czynów w oparciu o „wiarygodne” wyjaśnienia/zeznania złożone przez M. I., ewidentnie zainteresowanego w pomówieniu oskarżonego o czyny, których ten nie popełnił, mimo braku ich precyzyjności i jedynie pozornej zbieżności z zapisami przeprowadzonych rozmów i kwestionowaną przez skarżącego opinią biegłego z dziedziny kryminologii przestępczości narkotykowej i slangu narkotykowego, a przy tym złożone przez M.I. przyznającego się do nadużywania narkotyków od 13 roku życia, nieskutecznych hospitalizacji i pozostawania od 2008r. w ciągach alkoholowo - narkotykowych co wyklucza przydanie im waloru wiarygodności; c/ przesądzenia winy oskarżonego w oparciu o rodzaj używanego przez niego słownictwa w rozmowie telefonicznej, określonego przez biegłego z dziedziny (…) slangu narkotykowego jako rozmowę dotyczącą substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, podczas gdy oskarżony faktycznie przewoził z Holandii bańki będące pojemnikami z płynem do spryskiwaczy czy płynem do chłodnic, które były skrupulatnie badane podczas zatrzymania w dniu 17.09.2015r. przez funkcjonariuszy CBŚP i których zawartość nie została zakwestionowana, a które to słownictwo nie miało nic wspólnego z przemytem narkotyków; d/ dowolnego ustalenia ilości nabytych, wytworzonych oraz sprzedanych substancji psychotropowych, środków odurzających i prekursorów narkotykowych, z założeniem, iż ich ilość była „znaczna”, choć analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie pozwalała na jej przypisanie oskarżonemu rzekomo działającemu w grupie przestępczej; e/ oparcia orzeczenia jedynie na obciążającej części materiału dowodowego i odrzuceniu tej części materiału, która poddawała w wątpliwość winę oskarżonego, a mianowicie: - części wyjaśnień oskarżonego K.G.

(1)w zakresie opisu okoliczności zatrzymania go przez służby CBŚP i przeszukania pojazdu którym kierował w dniu 17.09.2015r. oraz braku oczekiwanego efektu tego wielogodzinnego przeszukania z jednoczesnym zaniechaniem udokumentowania tej czynności operacyjnej, przez dokonujących ją funkcjonariuszy; - faktu, iż drobiazgowe przeszukania pomieszczeń mieszkalnych, gospodarczych, pojazdów, a po zatrzymaniu także osoby oskarżonego K.G.

(1), nie dały podstaw do przyjęcia, iż oskarżony ma jakikolwiek związek z rzekomą rolą „kuriera” i „sprzedawcy” narkotyków i to w „znacznych” ilościach; związek z rzekomą rolą „kuriera” i „sprzedawcy” narkotyków i to w „znacznych” ilościach; - faktu, iż współoskarżeni o popełnienie przestępstwa z art. 258 § 1 kk, którym przedstawiono tożsamy zarzut działania wspólnie i w porozumieniu z K.G.

(1)- P.P.

(1), D.S. i M. K.

(1)nie wspominają o udziale K.G.

(1)rzekomo działającego jako kurier czy sprzedawca, i choć M.K.

(1)wskazał oskarżonego K.G.

(1)na tablicy poglądowej, to nie przypominał sobie nawet faktu podwożenia proszku do prania do M.I., o narkotykach zaś nie wspomniał. Apelacja obrońcy oskarżonego B. J.. 1) błąd w ustaleniach faktycznych, w konsekwencji naruszenia art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie błędnej i sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz odmówienia wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, z jednoczesnym przyznaniem waloru wiarygodności zeznaniom/wyjaśnieniom M. I., które stanowią pomówienia oskarżonego i przyjęciu, że: a. w świetle dowodów oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów, podczas gdy z materiału dowodowego zebranego w sprawie, należy przyjąć odmienne stanowisko, gdzie wyjaśnienia pomawiającego są nielogiczne i niespójne, a oskarżenie opiera się wyłącznie na pomówieniach i stanowi o nierozstrzygnięciu wątpliwości na korzyść oskarżonego b. w świetle dowodów oskarżony miał uczestniczyć w zorganizowanej grupie przestępczej, podczas gdy brak jest dowodów wskazujących na istnienie grupy, brak jest cech warunkujących jej funkcjonowanie; a. że oskarżony odbył 3 spotkania z M. I. podczas których miałby przyjąć 9000 g amfetaminy (po 3000 g na spotkanie), gdzie następnie sąd wskazuje, że na jedno spotkanie I. przekazywał po 1000 g, co wskazuje na niespójność twierdzeń w zakresie przyjętej ilości zarzucanej oskarżonemu; 2) poprzez błędne przyjęcie, że rzekomy dochód otrzymywany przez oskarżonego cechował się trwałością i ciągłością co miałoby wskazywać na jego stałość w rozumieniu art. 65 § 1 k.k., podczas gdy zarzucane oskarżonemu (w ocenie obrony niesłusznie) 3 spotkania nie świadczą o stałości rzekomego źródła dochodów; 3) poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego w sprawie i błędne ustalenie, że oskarżony uczestniczył w obrocie środkami odurzającymi w postaci ziela konopi indyjskich innych niż włókniste w znacznej ilości, w dniu 4 lipca 2019 roku w T. oskarżony posiadał 944,1 g netto ziela konopi indyjskich innych niż włókniste, które nabył od nieustalonej osoby bądź osób w celu dalszej odsprzedaży, podczas gdy z materiału dowodowego można przypisać oskarżonemu wyłącznie popełnienie występku z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomani wobec braku jakichkolwiek dowodów świadczących o rzekomym zamiarze dalszej odsprzedaży posiadanych konopi 4) poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych oskarżonego o odczytanie odtajnionych zapisów wiadomości na rozprawie co pozwoliłoby oskarżonemu na odniesienie się do ich treści, które w zestawieniu z wyjaśnieniami M. I. powinny zostać skonfrontowane, gdzie z ich treści nie wynika w jakimkolwiek zakresie wola nabywania substancji i środków niedozwolonych; 5) art.5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez nierozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości na korzyść oskarżonego. - przez co należy przyjąć, iż oskarżony nie dopuścił się zarzucanych mu czynów (za wyjątkiem posiadania znacznych ilości konopii innych niż włókniste, do czego się przyznał wyłącznie w zakresie posiadania). 0.1Apelacja obrońcy oskarżonego P. J. 1) błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu w akcie oskarżenia czynów, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie nie pozwala na dokonanie ustaleń w przedmiotowym zakresie, a w szczególności nie pozwala na przyjęcie, iż: - oskarżony P. J. na zlecenie D. Z.

(1)pełnił rolę kuriera - przywoził substancje psychotropowe i środki odurzające z Holandii do Polski, - w nieustalonym okresie między rokiem 2012 a 2014 oskarżony P. J. wykonywał wspólnie z A. F. co najmniej jeden „kurs przemytowy" na zlecenie D. Z.

(1). Podczas którego przewiózł do Polski 15.000 g amfetaminy oraz 20.000 g haszyszu, - oskarżony P. J. w bliżej nieustalonym okresie poza wskazanym powyżej przypadkiem co najmniej dwukrotnie transportował towary na zlecenie M. I. podczaj których przewoził każdorazowo ok. 6 l oleju zasadowego amfetaminy, która przechowywana była w czarnej bańce i uzyskiwał od M. I. z tego tytułu wynagrodzenie w wysokości ok. 1250-1300 euro; 2) obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez naruszenie art. 7 k.p.k. zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 5§2 k.p.k., polegające na nienależytym przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz dokonaniu oceny dowodów z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego a także rozstrzygnięciu nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, które to uchybienie miało wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności bez zachowania ostrożności i należytej wnikliwości danie wiary wyjaśnieniom współoskarżonego M. I., który miał interes w „pomawianiu" oskarżonego P. J. jak i innych współoskarżonych celem uzyskania pozytywnych korzyści procesowych, a także nie uwzględnienie dowodów przedłożonych w piśmie obrońcy z dnia 15 listopada 2022 roku zawierającego zaświadczenia i świadectwa pracy z których wynika, iż oskarżony P. J. w okresie wskazanym w zarzutach aktu oskarżenia nie jeździł do Holandii, lecz w ramach wykonywania pracy kierowcy jeździł do Czech, Słowacji i Węgier. Apelacja obrońcy oskarżonego T. S. 1. obraza przepisów postępowania mającą wypływ na jego treść tj. art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. i art. 410 k.p.k. polegająca na dokonaniu dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego wbrew zasadom logiki i uznaniu, że:

1. a)Wyjaśnienia oskarżonego T. S. w zakresie w jakim nie przyznał się do popełnienia zarzucanego jemu czynu nie zasługują na uznanie je za wiarygodne, w sytuacji gdy złożył w tym zakresie wyjaśnienia, które są konsekwentne i częściowo znajdują pokrycie w wyjaśnieniach M. I. i A. F..
2. b)Uznanie za w pełni wiarygodne wyjaśnienia M. I. i A. F. w zakresie w jakim opisują udział T. S. w popełnieniu przestępstw w sytuacji gdy wyjaśnienia w tej części są ogólnikowe, sprzeczne ze sobą, a poza tym, osoby te były , również współoskarżonymi uzyskali korzystny dla nich wymiar kary w zamian za współpracę i ujawnienie istotnych okoliczności popełnionych przestępstw zatem mieli interes w tym aby dla uwiarygodnienia swojej wersji pomawiać inne osoby. Z daleko idącej ostrożności procesowej III. rażąca niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu w sytuacji gdy okoliczności popełnienia przestępstwa, data tych czynów, zachowanie się oskarżonego po popełnieniu czynów wskazują na zasadność wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszej w zakresie drugiego z przypisanych jemu czynów. Apelacja obrońcy oskarżonego P. W. I. obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.: 1. art. 7 k.p.k. polegające na sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenie zeznań, M. I., które Sąd I instancji uznał za w pełni wiarygodne i wyłącznie na ich podstawie przypisał P. W. sprawstwo w zakresie czynów objętych aktem oskarżenia, podczas gdy M. I. jest osobą uzależnioną od substancji psychoaktywnych, leczy się psychiatrycznie, a wiedzę o rzekomym popełnieniu zabronionego czynu przez P. W. posiada jedynie z relacji oskarżonego D. S. (przy czym D. S. na sprawstwo czy jakikolwiek współudział P. W. nie wskazywał na żadnym etapie postępowania), ponadto M. I. miał także motyw by obciążać Oskarżonego, z którym był w przeszłości skonfliktowany, a korzystając z dobrodziejstw instytucji „małego świadka koronnego”, był on zobligowany do ujawnienia organom ścigania innych osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa. 2. naruszenie art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie przy wyrokowaniu zeznań D. S. złożonych w postępowaniu przygotowawczym i ujawnionych na rozprawie, w których to zeznaniach D. S. w sposób obszerny ujawnia okoliczności popełnionych przestępstw oraz wskazuje sprawców tych czynów, a przy tym w ogóle nie wspomina o jakimkolwiek udziale P. W. w czynach objętych aktem oskarżenia, pomimo, że w toku postępowania przygotowawczego rozpoznał na okazanych kartach P. W. (k.5086, k. 5088, 5091.) 1. naruszenie art. 7 k.p.k. polegające na dowolnej ocenie zeznań P. W. i uznanie zeznań tych za częściowo niewiarygodne, podczas gdy zeznania te są logiczne i spójne. II. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na ustaleniu, że: Oskarżony popełnił zarzucane mu aktem oskarżenia przestępstwa w sytuacji, gdy analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie potwierdza, iż brak było jakiegokolwiek bezpośredniego dowodu, na to że P. W. dopuścił się zarzucanych mu czynów, a w szczególności okoliczność ta nie znalazła potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym przeprowadzonym w postępowaniu, w szczególności w wyjaśnieniach D. S., a także w wyjaśnieniach pozostałych współoskarżonych, którzy, nie wskazywali na jakikolwiek udział Oskarżonego w czynach objętych aktem oskarżenia. Z wysoce zachowanej ostrożności procesowej III. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na ustaleniu, że Oskarżony „dopuścił się przypisanego mu czynu w ramach zorganizowanej grupy przestępczej i uczynił sobie z niego stałe źródło dochodu” podczas gdyby nawet hipotetycznie uznać, że Oskarżony dopuścił się czynu, w sposób i w okolicznościach przedstawionych przez świadka I. (jedyny dowód w sprawie wskazujący na rzekome sprawstwo P. W.) to materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala stwierdzić, że Oskarżony: - obejmował świadomością, że owa grupa przestępcza istnieje; - przynależał do jej struktury, - popełnił czyn więcej niż jednorazowo i stanowił on dla niego stałego źródła dochodu; - uzyskał jakikolwiek, a tym bardziej uzyskiwał stały dochód z czynu opisanego w akcie oskarżenia; co w konsekwencji doprowadziło do obrazy prawa materialnego, a to art. 258 § 1 k.k. Apelacja obrońcy oskarżonego J. W. 1. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia - art. 7 k.p.k. poprzez: a. uznanie wyjaśnień M. I. za wiarygodne, iż J. W. był jedną z osób, która od M. I. kupowała substancje psychotropowe w postaci amfetaminy i tabletek ekstazy oraz że w okresie od 01 stycznia 2014 roku do 26 października 2015 roku sprzedał mu kilkukrotnie amfetaminę oraz tabletki ekstazy, b. uznanie wyjaśnień oskarżonego J. W. za niewiarygodne, w sytuacji gdy żaden inny dowód zgromadzony w sprawie nie potwierdza wersji przedstawionej przez M. I. i w treści uzasadnienia w stosunku do oskarżonego J. W. Sąd nie wskazał poza M. I. innego dowodu w zakresie winy oskarżonego, w konsekwencji powyższego: 2. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść poprzez uznanie, iż oskarżony: • brał udział w nielegalnym procederze od 01 stycznia 2014 roku do 26 października 2015 roku, w sytuacji gdy Sąd wskazuje rozpoczęcie przemytu na początku roku 2014 i szczegółowo opisuje etapy poznania osób biorących w nim udział, z pominięciem oskarżonego J. W., • kupował substancje psychotropowe w ilości nie mniejszej niż 8.000 g amfetaminy oraz 5.000 sztuk tabletek ekstazy od M. I., w sytuacji gdy brak jest wskazania przez Sąd nawet jednej okoliczności ich zakupu czy sprzedaży, • jest winny zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, w sytuacji gdy w stosunku do oskarżonego J. W. materiał dowodowy jest tak skąpy, że trudno doszukać się przynależności w zorganizowanej pionowej strukturze z wyodrębnionym ośrodkiem decyzyjnym. z ostrożności procesowej Rażąca niewspółmierność kary w zakresie wymierzenia oskarżonemu J. W. kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary grzywny jako współmiernej do okoliczności sprawy, stopnia winy, w sytuacji gdy zachodzą przesłanki do wymierzenia oskarżonemu kary w niższym wymiarze, a nadto Niewspółmierność przepadku równowartości korzyści majątkowej w kwocie przyjętej przez Sąd, w sytuacji gdy brak było jakichkolwiek danych oraz dowodów w stosunku do oskarżonego J. W., a Sąd posiłkował się w tym zakresie wyjaśnieniami T. S. i A. F. do przyjęcia 1 g amfetaminy za 6 zł. Apelacja obrońcy oskarżonego D. Z.

(1)I. Obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, tj. naruszenie art. 7 k.p.k., poprzez dowolną w miejsce swobodnej ocenę wyjaśnień: a. D. Z.

(1)i uznanie ich za niewiarygodne tylko z tego powodu, że były częściowo niezgodne z wyjaśnieniami M. I. i protokołami odtworzenia rozmów pomiędzy tym oskarżonym a I. Z., podczas gdy D. Z.

(2)nie kwestionował swojego życia przestępczego w ogóle, a jedynie swój udział w przestępstwie przypisanym mu zaskarżonym wyrokiem, a co za tym idzie - powyższe sprzeczności nie miały bezpośredniego związku z przedmiotem postępowania; b. M. I. złożonych w dniu 21 grudnia 2017 r., które były nie tylko sprzeczne z wyjaśnieniami D. Z.

(1), P. J. i A. F., ale stanowiły klasyczny dowód z pomówienia, który powinien być traktowany z wyjątkową ostrożnością, co skutkowało przyznaniem tym depozycjom zbyt dużej wagi i wydanie wyroku skazującego na karę 3,5 lat pozbawienia wolności wyłącznie na podstawie tylko jednego dowodu ze słyszenia, niepotwierdzonego żadnym innym dowodem. II. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść wyroku, polegający na poczynieniu dowolnych ustaleń faktycznych, nieznajdujących oparcia w prawidłowo zgromadzonym i ocenionym materiale dowodowym, co skutkowało nieprawidłowym przyjęciem, że: 1. D. Z.

(1)mógł popełnić zarzucony mu czyn w okresie od czerwca 2013 r. do czerwca 2015 r., podczas gdy w tym czasie przebywał on w zakładzie karnym w Niemczech; 1. Rozmowy między M. I. a I. Z., zarejestrowane w ramach kontroli operacyjnej, bez wątpienia dotyczyły zarzuconej oskarżonemu działalności przestępczej, podczas gdy rozmowy te odbyły się jesienią 2015 r., a zatem wysoce nieprawdopodobnym jest, by ww. osoby omawiały czyn, jaki D. Z.

(1)miał popełnić kilka lat wcześniej; 2. D. Z.

(1)zlecił P. J. transport 15 kg amfetaminy i 20 kg haszyszu, podczas gdy z żadnego dowodu w sprawie, w tym nawet z wyjaśnień M. I., nie wynika jednoznacznie, na czyje zlecenie miał odbyć się ten transport, a zarówno P. J., jak i A. F., od których M. I. miał rzekomo dowiedzieć się o zdarzeniu, nie potwierdzili tych okoliczności. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutów za zasadne, częściowo zasadne albo niezasadne Oskarżeni: K. G.

(1)i P. W., jak również ich obrońcy nie złożyli wniosków o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego co, w związku z treścią art.423 § 1a kpk w zw. z art.458 kpk, zwalnia Sąd Apelacyjny od czynienia rozważań odnośnie środków odwoławczych wniesionych na korzyść tych oskarżonych. Apelacja obrońcy oskarżonego B. J.. W pierwszej kolejności Sąd Apelacyjny odniesie się do zarzutów dotyczących obrazy przepisów postępowania, gdyż w nich skarżący – co wynika z treści apelacji - upatruje źródeł poczynienia błędnych – w jego ocenie - ustaleń faktycznych. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych zostanie omówiony jako drugi, gdyż – w ocenie Sądu odwoławczego - z treści apelacji wynika, że jej autor nie traktuje błędu w ustaleniach faktycznych jako samoistnego uchybienia w obszarze określenia podstawy odpowiedzialności karnej, a zarzut takiego błędu wiąże z obszarem procesowym, tj. wadliwą jego oceną (art.7 kpk). W takiej sytuacji błąd w ustaleniach faktycznych jest w istocie konsekwencją uchybień procesowych, jako pierwotnych; to one bowiem generują wadliwe ustalenia faktyczne. Ad. 5) Zarzut jest całkowicie chybiony. Jeżeli bowiem skarżący kwestionuje ocenę dowodów co do ich wiarygodności, to takiej sytuacji nie dotyczy art.5 § 2 kpk lecz art.7 kpk. Natomiast gdy skarżący podważa prawidłowość ustaleń faktycznych – w sytuacji gdy sąd powziął wątpliwość ale rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego albo gdy takich wątpliwości nie miał, choć powinien je mieć, skoro po dokonaniu oceny dowodów nie miał podstaw do odrzucenia korzystnej dla oskarżonego wersji zdarzenia – to wówczas należy postawić zarzut naruszenia art.5 § 2 kpk. Jeżeli natomiast pewne ustalenia faktyczne zależne są np. od dania wiary lub odmówienia jej wyjaśnieniom oskarżonego to nie można mówić o naruszeniu art.5 § 2 kpk a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania przez sąd w granicach sędziowskiej swobodnej oceny dowodów (patrz: postanowienie Sądu Najwyższego z 23 października 2024r., II KK 404/24; wyrok Sądu Najwyższego z 11 października 2002r., V KKN 251/01). W przedmiotowej sprawie nie doszło do obrazy art.5 § 2 kpk, bowiem sąd poczynił nie budzące jego wątpliwości ustalenia faktyczne, a zatem nie powziął wątpliwości w tej kwestii. Unormowana w tym przepisie zasada in dubio pro reo nie może stwarzać pretekstu do uproszczonego traktowania wątpliwości. Jak bowiem wyraźnie wynika z jego brzmienia, reguła ta ma zastosowanie dopiero wtedy, gdy mimo wszelkich starań organu prowadzącego postępowanie nie da się usunąć występujących wątpliwości. Jest to więc swoista „ostateczność” – „dyrektywa ostatecznego wyjścia”. Wszelka wątpliwość w zakresie ustaleń faktycznych powinna być wyjaśniona i usunięta przez wszechstronną inicjatywę dowodową organu procesowego i gruntowną analizę całego dostępnego materiału dowodowego. Dopiero wtedy, gdy po wykorzystaniu wszelkich istniejących możliwości wątpliwość nie zostanie usunięta, należy ją wytłumaczyć w sposób korzystny dla oskarżonego. Należy również podkreślić, że wątpliwości, o jakich mowa w art.5 § 2 kpk to wątpliwości Sądu, nie zaś strony procesowej wyrażającej odmienny pogląd w przedmiocie oceny całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności oceny wiarygodności dowodów stanowiących podstawę ustaleń faktycznych. Nie można zatem zasadnie stawiać zarzutu obrazy przepisu art.5 § 2 kpk podnosząc wątpliwości strony, a konkretnie obrońcy oskarżonego co do treści ustaleń faktycznych, bowiem dla oceny czy w sprawie doszło do naruszenia zasady in dubio pro reo istotne jest jedynie to czy sąd powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 15 lipca 2010r., II AKa 183/10). W przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy poczynił ustalenia faktyczne w sposób niewątpliwy, po dokonanej w sposób swobodny, zgodny z dyrektywami zawartymi w przepisach art.7 kpk i art.410 kpk ocenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Podkreślenia również wymaga, że zasada in dubio pro reo nie nakazuje sądowi orzekającemu czynienia ustaleń w oparciu o dowody najbardziej korzystne dla oskarżonego. Podnosząc ten zarzut skarżący wskazał na konsekwentne wyjaśnienia oskarżonego B. J. (str.13 apelacji). Argumentacja ta nie może zostać uznana za trafną. W polskim procesie karnym, zgodnie z art.74 § 1 kpk oskarżony bowiem nie ma obowiązku dowodzenia swej niewinności ani obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść; ma swobodę w kształtowaniu swojej linii obrony. Wyjaśnienia jego jednak, jak każdy dowód, podlegają swobodnej ocenie sądu, również w odniesieniu do innych dowodów zgromadzonych w sprawie. Z tego względu okoliczność, że oskarżony składa wyjaśnienia konsekwentne w toku całego postępowania sama w sobie nie implikuje uznania, że są one wiarygodne. Oskarżony będąc słuchanym w charakterze podejrzanego oraz w charakterze oskarżonego miał prawo odmówić złożenia wyjaśnień, ale też korzystał z przywileju bezkarności, gdy je składał, a owe wyjaśnienia byłyby „fałszywe”, co wynika z samej istoty prawa oskarżonego do obrony i procesowych gwarancji. Nie oznacza to jednak, że taka postawa i wyjaśnienia nie podlegają ocenie sądu, przed którym stanął on jako oskarżony. I to ocenie dokonywanej w świetle ogólnych zasad, o których mowa w przepisach kodeksu postępowania karnego, w szczególności w art.4 kpk i art.7 kpk. To bowiem na sądzie spoczywa obowiązek poczynienia ustaleń, czy stanowisko procesowe i wyjaśnienia oskarżonego posiadają walor wiarygodności, czy też nie. Składając wyjaśnienia oskarżony realizuje określoną strategię obrony i oczywiście może czynić tego rodzaju zabiegi. Niemniej musi się liczyć z pełnymi tego konsekwencjami. Niewątpliwie bowiem – mając na względzie to prawo – fakt prezentowania wielu wersji zdarzeń przez oskarżonego, czy też fakt negatywnej weryfikacji jego twierdzeń (nawet w określonym zakresie), tudzież jego postawy, może prowadzić do interpretacji tychże przez Sąd, jako nie zasługujący na uwzględnienie element linii obrony zmierzającej do uchronienia się przez oskarżonego przed odpowiedzialnością karną, bądź też zmierzający do jej umniejszenia i rzucać negatywne światło na pozostałe jego wyjaśnienia, w szczególności gdy są sprzeczne z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Powyższy wywód wskazuje zatem, że z jednej strony oskarżony może korzystać ze swoich uprawnień w sposób szeroki, z drugiej zaś taka okoliczność procesowa nakłada na Sąd orzekający w sprawie obowiązek ostrożnego podejścia do zabiegów podejmowanych przez oskarżonego. Mając na uwadze ryzyko celowego prezentowania przez niego określnej wersji zdarzenia, która nie odpowiada rzeczywistemu obrazowi analizowanej sytuacji. Obowiązek taki aktualizuje się przede wszystkim – co oczywiste – w sytuacji, w której, oskarżony nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W ocenie Sądu Apelacyjnego został on przez Sąd I instancji wypełniony prawidłowo, kiedy to zaprezentował pogląd o odmówieniu wyjaśnieniom oskarżonego B. J. waloru wiarygodności (str.37 uzasadnienia wyroku). Biorąc pod uwagę poczynione wyżej rozważania dotyczące zasady in dubio pro reo za całkowicie chybione uznać należy twierdzenie skarżącego jakoby wątpliwości wynikające z wyjaśnień oskarżonego uzasadniały jej zastosowanie. Skoro bowiem Sąd Okręgowy dokonał rzetelnej, zgodnej z kryteriami określonymi w art.7 kpk oceny wyjaśnień oskarżonego B. J. i uznał je za niewiarygodne, jednocześnie ustalając stan faktyczny w zakresie jego odpowiedzialności karnej w przedmiotowej sprawie w oparciu o inne, uznane za wiarygodne dowody, to nie sposób mówić o wątpliwościach jakie należałoby poczytać na korzyść oskarżonego w oparciu o przepis art.5 § 2 kpk; Sąd I instancji bowiem takich wątpliwości nie powziął. Odmienne twierdzenia skarżącego w omawianym zakresie świadczą o niezrozumieniu przez niego istoty przepisu art.5 § 2 kpk. Całkowicie chybionym jest zarzut obrazy art.410 kpk (str.2 apelacji). Wskazać na wstępie należy, że obowiązek wynikający z treści tego przepisu związany jest z tym, że sąd rozstrzyga w sprawie, przyjmując za podstawę swej decyzji całokształt okoliczności, ale tylko tych, które zostały ujawnione w toku rozprawy głównej, nawet jeżeli nie będą one stanowiły podstawy ustaleń faktycznych (por.: postanowienia Sądu Najwyższego z: 5 maja 2006r. III KK 351/05, 8 marca 2006r. w sprawie III KK 246/05; wyrok Sądu Najwyższego z 4 kwietnia 2006r., IV KK 454/05). Przepis ten określa zatem podstawę dowodową wyroku. Nie można zgodzić się z apelującym, że Sąd I instancji nie dopełnił obowiązku określonego w art.410 kpk, tj. wydania orzeczenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Sąd orzekając w przedmiotowej sprawie ujawnił wszystkie istotne dowody i nie oparł się na dowodach nieujawnionych. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jak i przebiegu postępowania przed Sądem I instancji, nie pozwala także na stwierdzenie, że wyrok ten został wydany na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego. Wskazać w tym miejscu należy, że naruszenie art.410 kpk stanowi zarówno brak ujawnienia określonego dowodu, a w konsekwencji jego pominięcie, jak i oparcie się przez sąd na dowodach formalnie nieujawnionych i niezaliczonych w poczet materiału dowodowego (podobnie wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 17 stycznia 2013r., II AKa 256/12). Istotą przepisu art.410 kpk jest to, że sąd, ferując wyrok, nie może opierać się na tym, co nie zostało ujawnione na rozprawie, jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które je podważają, tak korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonego (patrz: wyroki Sądu Najwyższego z: 15 grudnia 2011r. II KK 183/11, 4 kwietnia 2006r. IV KK 454/05; 17 września 2004r. IV KK 102/04; postanowienia Sądu Najwyższego z: 5 maja 2006r. III KK 351/05, 8 marca 2006r. III KK 246/05). W przypadku gdy treści dowodów są wzajemnie sprzeczne, powinnością sądu jest wskazanie dowodów, na których się oparł, oraz podanie, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych (tak: wyrok Sądu Najwyższego z 10 sierpnia 2011r., III KK 444/10). Warto podkreślić, że nie stanowi naruszenia przepisu art.410 kpk dokonanie oceny materiału dowodowego przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań stron procesowych (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 17 grudnia 2018r., II AKa 418/18; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie, KZS 2/07 poz. 42; postanowienie Sądu Najwyższego z 2 czerwca 2002r., V KKN 34/01).). Nie można więc zarzutu apelacyjnego opierać na tym, że pewne dowody nie stanowiły podstawy ustaleń, jeżeli sąd rozważył je i ocenił ich znaczenie w sposób określony w art.7 kpk (patrz: wyroki Sądu Najwyższego z: 26 marca 2014r. III KK 396/13, 15 grudnia 2011r. II KK 183/11, 26 sierpnia 1998r. IV KKN 324/98; postanowienia Sądu Najwyższego z: 19 lutego 2014r. II KK 17/14, 14 czerwca 2013r. IV KK 82/13, 28 lutego 2013r. IV KK 389/12, 2 czerwca 2002r. V KKN 34/01; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 6 marca 2014r., II AKa 279/13; Świecki Dariusz (red.), Kodeks postępowania karnego, art.410. Tom I. Komentarz aktualizowany, LEX/el.2025). Całokształt okoliczności, jako podstawa wyroku, oznacza więc, że orzekający sąd rozstrzygając w sprawie rozważyć musi wszystkie okoliczności, jakie zostały ujawnione, zgodnie z prawem procesowym, w toku rozprawy, ocenić je zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 k.p.k., a następnie dokonać ustaleń dotyczących okoliczności istotnych w sprawie, wynikających z dowodów uznanych przez siebie za wiarygodne (por. wyrok Sądu Najwyższego z 26 sierpnia 1998r. IV KKN 324/98). Mając na uwadze powyższe rozważania nie sposób podzielić stanowiska skarżącego, że Sąd Okręgowy dopuścił się obrazy art.410 kpk. Podkreślenia przy tym wymaga, że skarżący podnosząc ten zarzut w żaden sposób go nie uzasadnił; uzasadnienie apelacji bowiem dotyczy dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodów i poczynionych na jej podstawie ustaleń faktycznych. Do tych kwestii Sąd odwoławczy odniesie się w dalszej części niniejszego uzasadnienia. Żadnego uzasadnienia nie zawiera również zarzut obrazy art.424 § 1 pkt 1 kpk. Wskazać zatem jedynie należy, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia spełnia wymogi określone ustawą i pozwala na prześledzenie toku rozumowania Sądu I instancji. Na marginesie, gdyż nie ma to odniesienia do realiów rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że – co do zasady - nawet wadliwe uzasadnienie, jako sporządzone po wydaniu wyroku nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wadliwość uzasadnienia nie spełnia zatem sama w sobie warunku z art. 438 pkt 2 k.p.k., od którego zależy dopuszczalność uchylenia lub zmiany orzeczenia. Ad. 1) W zakresie tego zarzutu w pierwszej kolejności Sąd II instancji odniesie się do tych o charakterze procesowym, gdyż – również w omawianej apelacji – poprzedzają one zarzuty dotyczące błędu w ustaleniach faktycznych. Jak już podniesiono w niniejszym uzasadnieniu, omawiana apelacja nie zawiera żadnego uzasadnienia dotyczącego zarzutu obrazy art.410 kpk. Odnosząc się natomiast do zarzutu obrazy art.7 kpk, na wstępie wskazać należy, że Sąd I instancji ma ustawowo zagwarantowaną swobodę w ocenie przeprowadzonych dowodów i ocena ta podlega ochronie przewidzianej w art.7 kpk dopóty, dopóki nie zostanie wykazana jej błędność. Jak słusznie przyjmuje się w orzecznictwie, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art.7 kpk wtedy, gdy: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art.410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy(art.2 § 2 kpk); stanowi wynik rozważenia wszystkich tych okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art.4 kpk); jest wyczerpująco i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - argumentowane w uzasadnieniu wyroku (art.424 § 1 pkt 1 kpk); (por. m.in.: wyroki Sądu Najwyższego z: 11 stycznia 2022r. I KA 10/21, 22 lutego 1996r. II KRN 199/95, 9 listopada 1990r. WRN 149/90; postanowienia Sądu Najwyższego z: 24 lutego 2011r. III KK 382/2010r., 7 lipca 2010r. II KK 147/2010, 13 czerwca 2007r. V KK 5/2007, 25 września 2002r. II KKN 79/2000). Sąd odwoławczy rozpoznający apelację dokonuje natomiast kontroli swobodnej oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji (porównaj: T. Grzegorczyk, J. Tylman, Polskie postępowanie karne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2003 r., s. 90 - 94; S. Waltoś, Proces karny - zarys systemu, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2003r., s. 255 - 259). Może przy tym poprzestać na odwołaniu się do rozważań Sądu I instancji, gdy zarzuty apelacji ograniczają się do gołosłownej polemiki z oceną Sądu (tak: wyrok Sądu Najwyższego z 9 grudnia 2021r., II KK 170/21). Skarżący argumentuje tylko wybiórczo, co do niektórych okoliczności prezentuje na zasadzie ex catedra odmienne stanowisko. Nie na tym zaś polega wykazanie jakich konkretnych błędów w rozumowaniu i ocenie dowodów dopuścił się Sąd I instancji. Wszak o poprawności dokonanej oceny poszczególnych dowodów nie sposób wnioskować tylko w odniesieniu do każdego z nich z osobna, lecz należy uwzględniać wszystkie wzajemne powiązania pomiędzy dowodami, a zatem ich całościowe znaczenie. Sąd Okręgowy, odmiennie niż apelujący, uwzględnił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia dowody, we wzajemnych ich powiązaniach i uwarunkowaniach. Dokonane w rezultacie ustalenia faktyczne odzwierciedlają rzeczywisty przebieg zdarzeń. Wskazać również należy, że udowodnienie jakiegoś faktu nie musi oznaczać, że dane ustalenie zawsze winno wynikać bezpośrednio z konkretnych dowodów. Może ono wypływać także z nieodpartej logiki sytuacji stwierdzonej konkretnymi dowodami, jeżeli stanowi ona oczywistą przesłankę, na podstawie której doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, że dana okoliczność faktycznie istotnie wystąpiła (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2021r., V KK 342/20). Ad. 1) a. Sąd Apelacyjny nie podziela wątpliwości skarżącego co do wiarygodności obciążających oskarżonego B. J. depozycji M. I.. Podkreślenia wymaga, że dowód z pomówienia pozostaje dowodem podlegającym na równi z innymi dowodami swobodnej ocenie w oparciu o kryteria wskazane w art.7 kpk (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 21 marca 2024r., I KK 483/23; wyrok Sądu Najwyższego z 12 stycznia 2006r., II KK 29/05). Odmienne zapatrywanie, tj. uznanie, że brak obiektywnej możliwości weryfikacji dowodu z pomówień za pomocą innego dowodu uniemożliwiałoby automatycznie poczynienie ustaleń faktycznych w oparciu o tenże dowód, prowadziłoby do istotnych ograniczeń dowodowych. Sąd Najwyższy w postanowieniu z 21 marca 2024r. w sprawie I KK 483/23 uznał, że nawet pomówienie współoskarżonego następnie odwołane może być dowodem winy, jeżeli spełnia odpowiednie warunki (tak samo: Sąd Najwyższy w wyroku z 15 lutego 1985r., IV KR 25/85). W przedmiotowej sprawie M. I. nie odwołał swoich depozycji. Podkreślić należy, że obowiązująca procedura karna nie wyklucza możliwości dokonania ustaleń faktycznych jedynie w oparciu o jeden dowód. W polskiej procedurze karnej nie obowiązuje również zasada „testis unus, testis nullus” (jeden świadek żaden świadek). Nie jest zatem wykluczona możliwość oparcia ustaleń faktycznych tylko na jednym dowodzie, byleby tylko ocena tego dowodu była rzeczowa i logiczna oraz nie wkraczała w sferę dowolności (patrz: wyroki Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z: 24 kwietnia 2025r. II AKa 251/24, 14 grudnia 2023r. II AKa 299/19; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 3 kwietnia 2024r., II AKa 147/22; postanowienie Sądu Najwyższego z 30 czerwca 2022r., II KK 287/22; wyroki Sądu Apelacyjnego w Krakowie z: 12 maja 2011r. II AKa 77/11, 28 maja 2010r. II AKa 71/10). Fakt oparcia orzeczenia skazującego tylko na jednym dowodzie, w tym wyjaśnieniach współoskarżonego, sam przez się nie może stanowić podstawy do skutecznego podniesienia zarzutu dowolnej oceny dowodów. Nie istnieje bowiem żadna reguła dowodowa, która uzasadniałaby pogląd, że takowe wyjaśnienia są niewystarczającą podstawą skazania. Skarżący podnosi, że depozycje M. I. są niespójne i nielogiczne. Sąd Apelacyjny nie podziela tego poglądu. M. I. bowiem konsekwentnie podawał w swoich wyjaśnieniach a potem zeznaniach, że oskarżony B. J. (którego poznał przez oskarżonego D. Z.

(1)), w latach 2013-2015, około 10-krotnie odbierał od niego amfetaminę w ilości od 3 do 5 kg. jednorazowo (k.2530-2532, 5700 akt sprawy). Zarówno wskazany czas, jak i ilość mieszczą się w ustaleniach poczynionych w pkt. III.2 zaskarżonego wyroku, w którym wskazano na okres 1 stycznia 2014r. - 26 października 2015r. jako czas przestępczego działania oraz na nie mniej niż 9 kg amfetaminy. Za w pełni wiarygodne uznać również należy depozycje M. I., w których podaje, że B. J. poznał przez oskarżonego D. Z.

(1). Wskazuje bowiem na to samo oskarżony B. J. (k.3004-3005, 5741 akt sprawy) podając jedynie inny powód nawiązania tej znajomości. Nie jest to jednak okoliczność dyskredytująca wiarygodność depozycji M. I., skoro oskarżony B. J. zaprzecza udziałowi w przypisanych mu przestępstwach. Wskazać również należy, że depozycje M. I. co do tego, że na spotkania z oskarżonym B. J. był wożony przez D. S., A. G.

(1), P. P.

(2)lub M. K.

(1)(k.2530-2532, 2538-2539v, 2577v-2578, 5700 akt sprawy) znalazły potwierdzenie w depozycjach: A. G.

(1)(k.2979v-2982v, 5713v akt sprawy), D. S. (k.5085-5088, 5712v akt sprawy), P. P.

(2)(k.2993, 5692 akt sprawy) i M. K.

(1)(k.2235-2236 akt sprawy). Osoby te występowały jedynie jako kierowcy a zatem brak rozpoznania przez nich oskarżonego B. J. nie dyskredytuje jako wiarygodnych depozycji M. I.. Dowód ten znajduje również potwierdzenie w zabezpieczonych rozmowach telefonicznych i wiadomościach tekstowych, które dotyczą inkryminowanej działalności oskarżonego B. J. (k.2530-2532, 2538-2539v, 2570-2571, 2577v-2578 akt sprawy). Wskazać również w tym miejscu należy, że M. I. rozpoznał oskarżonego B. J. jako odbiorcę amfetaminy z kontaktu oskarżonego D. Z.

(1)(k.2687-2690v akt sprawy). Ad. 1) c. Zarzut jest całkowicie chybiony. Wskazując, że ustalenia Sądu I instancji dotyczą 3 spotkań oskarżonego B. J. z M. I. związanych z transakcjami narkotykowymi skarżący pomija tę istotną okoliczność, że Sąd Okręgowy ustalił: „Spotkania B. J. z M. I. odbyły się m.in. (podkreślenie SA) w dniach (…)”; i w tym miejscu wskazano trzy daty (str.11 uzasadnienia wyroku). Jak natomiast podniesiono wyżej, M. I. w swoich depozycjach wskazał, że takich spotkań odbyło się około dziesięciu, a każdorazowo oskarżony B. J. kupował od 3 do 5 kg. amfetaminy (takie też ilości wskazał Sąd Okręgowy – str.11 uzasadnienia wyroku). Nie ma zatem – wbrew twierdzeniom skarżącego (str.2 apelacji) – niespójności; ani w depozycjach M. I., ani w ustaleniach Sądu I instancji. Całkowicie przy tym niezrozumiały jest wywód skarżącego dotyczący 68 kg. amfetaminy (str.4 apelacji). Taka ilość bowiem nie została ani zarzucona ani przypisana oskarżonemu B. J.. Podobnie jako M. I. w wyroku Sądu Okręgowego we Włocławku z 24 marca 2017r., II K 59/16 (k.4939-4943 akt sprawy) oraz zarzuconych mu aktem oskarżenia z 29 marca 2022r. w sprawie (...), w odniesieniu do którego zapadł już prawomocny wyrok. Tym bardziej żadnego związku z odpowiedzialnością karną oskarżonego B. J. nie ma udział w obrocie jakimi ilościami amfetaminy przypisano A. G.

(2), M. K.

(2), Z. K., A. M., P. P.

(2), P. W. czy J. W. (str.4, 12-13 apelacji). Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść również odwoływanie się do braku ustaleń w zakresie odbiorców narkotyków nabytych przez oskarżonego B. J. od M. I.. Tytułem wstępu ponownie wskazać należy, że udowodnienie jakiegoś faktu nie musi oznaczać, że dane ustalenie zawsze winno wynikać bezpośrednio z konkretnych dowodów. Warto przy tym wskazać, że skład orzekający dokonując oceny wiarygodności poszczególnych dowodów w ich wzajemnym powiązaniu i zgodnie z art.7 kpk jest uprawniony do tego, aby odwołać się do doświadczenia zawodowego, które jest elementem doświadczenia życiowego. Biorąc pod uwagę owe kryteria, tj. nieodpartą logikę i doświadczenie zawodowe nie sposób uznać aby zakupienie 9 kg. amfetaminy, co niewątpliwie stanowi znaczną jej ilość, tym bardziej przez osobę nieuzależnioną od narkotyków (brak jest podstaw do uznania, że oskarżony B. J. jest osobą uzależnioną) ma na celu coś innego niż wprowadzenie ich do obrotu. Owe kryteria nie pozwalają za trafne uznać dywagacji skarżącego (str.4 apelacji) jakoby wagi ze śladami amfetaminy i kokainy zabezpieczone w mieszkaniu oskarżonego B. J. świadczyły jedynie o tym, że oskarżony miał kontakt z tymi narkotykami. Pozwalają natomiast na uznanie, że są to dowody potwierdzające winę oskarżonego w przypisanym mu czynie udziału w obrocie amfetaminą. Podkreślenia wymaga, że ślady amfetaminy i kokainy znajdowały się również na ramce po karcie SIM zabezpieczonej w mieszkaniu oskarżonego B. J. (opinia biegłego – k.3462-3464 akt sprawy). Niezależnie od powyższego, całkowicie dowolnym jest twierdzenie, że jedna z zabezpieczonych wag została zakupiona w 2017r., co miałoby implikować uznanie, że nie mogła być używana w inkryminowanym czasie. Skutku oczekiwanego przez skarżącego, tj. zdyskredytowania depozycji M. I. jako wiarygodnego dowodu nie może przynieść również kwestionowanie podawanych przez niego informacji co do tego jakimi samochodami poruszał się oskarżony B. J. (str.4 apelacji). Skarżący bowiem jedynie całkowicie dowolnie wskazał, że oskarżony samochodów takich nie użytkował. Stan zdrowia oskarżonego B. J. nie może stanowić przekonującego argumentu w tym względzie. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że to jakim samochodem oskarżony B. J. przybywał na spotkania z M. I. w celu zakupienia narkotyków nie ma żadnego znaczenia dla jego odpowiedzialności karnej w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do argumentów mających przemawiać za niewiarygodnością depozycji M. I., a odnoszących się do informacji dotyczących oskarżonego B. J. (str.5, 11 apelacji) rację ma skarżący jedynie w tym, że M. I. określał oskarżonego imieniem „B.”. Nie jest to jednak okoliczność dyskredytująca jego depozycje gdyż precyzował przy tym zarówno miasto z jakiego pochodził (T.), fakt problemów z poruszaniem się (używanie kul), znajomość z oskarżonym D. Z.

(1), a przede wszystkim – co już wyżej wskazano – rozpoznał go na tablicy poglądowej nr 16 pod poz. 1 (k.2687-2690v akt sprawy). Oskarżony B. J. nie wypowiadał się co do wieku M. I.. Podobnie jak do kwestii odbywania przez niego kary pozbawienia wolności. W tym zakresie skarżący być może myli oskarżonego B. J. z „B.z Niemiec”, o którym również w swoich depozycjach mówił M. I. (k.2546-2547, 2570-2571, 2614-2615v akt sprawy) wskazując na jego znajomość z oskarżonym D. Z.

(1)wspólne plany przemytu z Holandii do Polski 10 kg. marihuany, do czego jednak nie doszło (k.2546-2547 akt sprawy). Zatem kwestia pobytu w zakładzie karnym dotyczy oskarżonego D. Z.

(1)(k. k.2546-2547, 2570-2571, 2614-2615v, 2621-2624, 2651-2653, 2656-2659, 2722 akt sprawy), ewentualnie owego „B.z Niemiec” (k.2687-2690v akt sprawy); nie zaś B. J.. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że transakcje narkotykowe (mające miejsce również w ramach zorganizowanej grupy przestępczej) nie wymagają od ich uczestników bliskiej znajomości. Stąd podnoszony przez skarżącego (str.5 apelacji) incydentalnych charakter znajomości M. I. z oskarżonym B. J. nie może sam w sobie podważyć wiarygodności depozycji pierwszego z wymienionych. Całkowicie nieskuteczną jest próba zdyskredytowania wiarygodności depozycji M. I. poprzez odniesienie się do kwestii pieniędzy przekazanych mu przez oskarżonego B. J. na pomoc żonie oskarżonego D. Z.

(1)oraz na zakupienie półproduktu do wytworzenia amfetaminy (str.5 apelacji). Nie jest tak, że kwota 6.000 zł. była jedyną jaką w omawianym kontekście oskarżony B. J. przekazał M. I.. M. I. bowiem wskazał, że jego korespondencja SMS-owa z oskarżonym B. J. z 16 września 2015r. dotyczy zarówno pożyczki na zakup oleju i innych półproduktów do wytworzenia amfetaminy, jak i pomocy finansowej dla rodziny pozbawionego wolności oskarżonego D. Z.

(1)(k.2581-2586 akt sprawy). Kolejna korespondencja SMS-owa dotycząca pomocy finansowej dla żony oskarżonego D. Z.

(1)miała jeszcze miejsce w październiku 2015r., przed zatrzymaniem M. I. (k.2712-2714 akt sprawy). Podkreślenia przy tym wymaga, że sam oskarżony B. J. w swoich wyjaśnieniach podał, że chyba dwukrotnie przekazywał M. I.1000-2000 zł., a nadto 6000 zł. dla żony oskarżonego D. Z.

(1)(k.3004-3005 akt sprawy). Nie jest zatem tak jak twierdzi skarżący, że część kwoty 6000 zł. miała być przeznaczona na zakup półproduktów do produkcji amfetaminy. Sąd Apelacyjny nie podziela poglądu skarżącego, że sprzeczne z logiką i doświadczeniem życiowym jest przyjęcie, że producent narkotyków pożycza pieniądze od przyszłego kupca (oskarżony B. J. nie był bowiem „niedoszłym” (str.5 apelacji), a „przyszłym” kupcem). Doświadczenie zawodowe Sądu Apelacyjnego w niniejszym składzie wskazuje, że praktyka partycypowania przyszłych nabywców w pozyskanie narkotyków jest dość powszechna. Zwłaszcza, gdy – jak w przedmiotowej sprawie – producent narkotyku i jego nabywca działają w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do stanu zdrowia psychicznego M. I.. Podkreślenia wymaga, że stan ów nie budził zastrzeżeń organów przesłuchujących go skoro czynność ta nie była przeprowadzana w obecności psychologa. Uznać zatem należy, że osoby przesłuchujące M. I. nie stwierdziły aby zachodziły wątpliwości co do jego stanu psychicznego, stanu rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego postrzeżeń. Sąd Apelacyjny podziela również prezentowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym wątpliwości takich nie uzasadnia częste spożywanie przez świadków alkoholu czy narkotyków, o ile zeznający nie popadli w ciągi alkoholowe czy narkotyczne bądź w głód narkotykowy. Samo uzależnienie świadka od narkotyków nie uzasadnia obaw o jego wiarygodność w czasie składania zeznań o ile z zewnętrznych przejawów zachowania świadka można by wnosić, że znajduje się on „na głodzie narkotykowym”, bo wtedy można dopuścić, że jego zdolność dowodowa jest ograniczona (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 19 grudnia 2024r., II AKa 310/21; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 24 stycznia 2018r., II AKa 270/17). Argumentację tą można również – w ocenie Sądu Apelacyjnego – odnieść do wyjaśnień podejrzanego i oskarżonego. Takiej przypadłości również nie stwierdzono u M. I.. Wskazać również godzi się, że jak wynika z aktu oskarżenia w sprawie (...) (k.5348-5421 akt sprawy) M. I. nie był badany psychiatrycznie ani psychologicznie, co daje podstawy do uznania, że nie było wątpliwości co do jego stanu zdrowia psychicznego. Całkowicie dowolne, niepoparte wskazaniem jakiegokolwiek fragmentu depozycji jest twierdzenie skarżącego jakoby M. I. „ mylił fakty z wymyślonymi historiami” (str.5 apelacji). Skarżący nie wykazał również (a Sąd Apelacyjny nie stwierdza jego istnienia) związku pomiędzy próbą samobójczą M. I. a składaniem depozycji, w szczególności obciążających oskarżonego B. J.. Podobnie dowolne są dywagacje skarżącego (str.5-6 apelacji) o skłonności M. I. do konfabulacji. Wskazać bowiem należy, że brak jest podstaw do uznania, że obrońca oskarżonego B. J. dysponuje fachową wiedzą pozwalającą na wydanie kategorycznego i wiarygodnego osądu w tej kwestii. Istnieją natomiast podstawy do założenia – jak już wskazano w niniejszym uzasadnieniu - że stan zdrowia psychicznego M. I. nie budził zastrzeżeń organów przesłuchujących go skoro nie był on przesłuchiwany w obecności psychologa. Ad. 3) Wspomniane już wyżej zasady logiki i doświadczenie życiowe (w tym zawodowe Sądu odwoławczego w niniejszym składzie) nie pozwalają uznać za trafny tego zarzutu odnoszącego do pkt. III.3 zaskarżonego orzeczenia. Nie sposób bowiem uznać aby posiadanie 944,1 g netto marihuany (czyli co najmniej 944 porcji konsumpcyjnych, parz: postanowienie Sądu Najwyższego z 11 lipca 2018r., III KK 317/18) nie miało na celu wprowadzenia jej do obrotu. Zwłaszcza, że już wcześniej, w latach 2014-2015, oskarżony brał udział w obrocie środkami narkotycznymi, wówczas w ramach zorganizowanej grupy przestępczej (pkt III.1 zaskarżonego wyroku). Nie sposób zatem za trafne uznać twierdzenia skarżącego aby owe narkotyki jedynie przechowywał. Do kwestii braku ustalenia odbiorców narkotyków Sąd II instancji odwoływał się już w niniejszym uzasadnieniu i do poczynionych tam ustaleń odsyła nie stwierdzając konieczności powtarzania ich w tym miejscu. Odwoływanie się w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. III.

1. zaskarżonego wyroku do działania w zorganizowanej grupie przestępczej (str.10 apelacji) jest z gruntu chybione, gdyż czyn ten nie jest objęty działaniem oskarżonego B. J. w zorganizowanej grupie przestępczej, co wynika jednoznacznie zarówno z treści tego zarzutu, jak i z opisu czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. III.
2. zaskarżonego wyroku. Ad. 4). Zarzut jest całkowicie chybiony. Sąd Apelacyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji o braku podstaw do uwzględnienia tego wniosku (k.5808v akt sprawy). Nie sposób bowiem odtajniać tego, co już zostało odtajnione i znajduje się w aktach sprawy. Oskarżony – wbrew twierdzeniom swojego obrońcy - miał zatem możliwość zapoznania się z nimi, podobnie jak cały skład orzekający, a zatem i ławnicy. Nie sposób zatem uznać aby oddalenie owego wniosku dowodowego naruszało prawo oskarżonego B. J. do obrony. Całkowicie chybione są zarzuty związane z przypisaniem oskarżonemu B. J. konkretnych ilości substancji odurzających w kontekście orzeczonego przepadku korzyści majątkowej oraz grzywny (str.6-7 apelacji). Na wstępie podkreślenia wymaga, że ilość i rodzaj owych substancji ma bezpośrednie przełożenie jedynie na wysokość korzyści majątkowej, której przepadek orzeczono. Na wysokość grzywny okoliczność ta ma wpływ jedynie pośredni, przy wymiarze kary przez pryzmat społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów. Na wstępie wskazać należy na trafne stanowisko Sądu Apelacyjnego w Gdańsku zaprezentowane w wyroku z 9 listopada 2021r. w sprawie II AKa 112/20: „Polska procedura karna nie przewiduje żadnego ograniczenia co do środków dowodowych, za pomocą których możliwe jest ustalanie rodzaju i ilości środków narkotycznych będących przedmiotem przestępstwa. W przypadku, gdy narkotyki będące przedmiotem przestępstwa nie zostały ujawnione i zatrzymane, wręcz konieczne jest ustalenie ich rodzaju i ilości w oparciu o inne środki dowodowe, w tym zeznania świadków.” W toku postępowania M. I. wskazywał ilości narkotyków przekazywanych konkretnym odbiorcom, w tym oskarżonemu B. J.. W ocenie Sądu Apelacyjnego wiarygodność relacji M. I. nie nasuwa wątpliwości i słusznie stała się ona podstawą ustaleń dokonanych przez Sąd Okręgowy. Doświadczenie M. I. związane z obrotem środkami narkotycznymi, a wcześniej ich pozyskiwaniem, tak w drodze wewnątrzwspólnotowego nabycia jak i produkcji nakazuje uznać, że był on w stanie ocenić zarówno ilość amfetaminy przekazanej oskarżonemu B. J. (9 kg.), jak i jej wartość (1250 euro za 1 kg. , czyli 11.250 euro, co mając na uwadze najniższy kurs euro w czasie popełnienia przez oskarżonego przestępstwa przypisanego mu w pkt. III.
3. przestępstwa (k.5883 akt sprawy) daje kwotę 45.337,50 zł. W orzecznictwie ugruntowane jest bowiem zapatrywanie, że w skład korzyści majątkowej w rozumieniu art.45 § 1 kk, podlegającej przepadkowi, wchodzą również wszelkie wydatki poczynione przez sprawcę na uzyskanie przedmiotu pochodzącego z przestępstwa (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 19 grudnia 2023r. IV KK 489/23, 25 maja 2025r. w sprawie V KK 505/21 oraz w sprawie I KK 17/22, 7 stycznia 2020 r. IV KK 592/19, 26 sierpnia 2010 r., I KZP 12/10; wyroki Sądu Najwyższego z: 8 listopada 2023r. IV KK 133/23, 22 października 2015r. V KK 154/15; wyroki Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z: 25 czerwca 2021r. II AKa 102/19, 14 maja 2021r. II AKa 368/20; wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 14 marca 2012r., II AKa 52/12; wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 25 czerwca 2015r., II AKa 253/14). Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie pełni takie stanowisko podziela. Całkowicie chybione jest również odwoływanie się od 49 kg. amfetaminy, skoro kwota przepadku korzyści majątkowej odnosi się do przypisanych oskarżonemu B. J. w pkt. III.
4. zaskarżonego wyroku 9 kg. amfetaminy (str.57 uzasadnienia wyroku). Jako oczywistą omyłkę pisarską potraktować należy wskazanie na pkt. III.
5. wyroku i marihuanę, skoro udział w obrocie 9 kg. narkotyków dotyczy amfetaminy i pkt. III. 2 zaskarżonego wyroku. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do treści art.4 kpk (str.15 apelacji). Tym bardziej, że poza wskazaniem niekwestionowanych poglądów komentatorów dotyczących określonej w tym przepisie zasady obiektywizmu/bezstronności skarżący nie odniósł ich do realiów rozpoznawanej sprawy. Tymczasem wykazanie, że w toku postępowania doszło do naruszenia zasady obiektywizmu, zwanej też zasadą bezstronności (art.4 kpk) wymaga wskazania uchybień konkretnych przepisów służących realizacji tej zasady (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 12 grudnia 2019r., II AKa 559/19). Zasada ta stanowi rozwinięcie normy zawartej w art.45 Konstytucji RP, gwarantującej prawo m.in. do rozpoznania sprawy przez bezstronny sąd oraz zobowiązania przyjętego przez Polskę w art.6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Ową bezstronność należy postrzegać jako stan, w którym sędzia w trakcie toczącej się przed sądem sprawy traktuje wszystkich uczestników postępowania równorzędnie, nie stwarzając korzystniejszej sytuacji dla żadnej ze stron czy żadnemu z uczestników postępowania, w trakcie zarówno toczącej się przed sądem sprawy, jak i orzekania (bezstronność subiektywna) oraz jako niezależność sędziego polegająca na tym, że - jak stanowi art.178 ust. 1 i 3 Konstytucji RP - działa on wyłącznie na podstawie prawa, zgodnie ze swoim sumieniem i wewnętrznym przekonaniem (bezstronność obiektywna). Elementem zasady obiektywizmu jest też zakaz przyjmowania przez organ procesowy kierunkowego nastawienia do sprawy, dopasowywanie czynności procesowych do z góry przyjętego na wstępie wyniku lub oddalanie wniosków dowodowych jednej tylko strony, gdy dążą one do ustaleń sprzecznych z przyjętym na wstępie założeniem. Ale ocena materiału dowodowego z daniem wiary jednym z dowodów, nie stanowi naruszenia tej zasady (tak też: Sąd Najwyższy w postanowieniu z 9 sierpnia 2017r., II KK 206/17). Skarżący nie zdołał zatem wykazać, a Sąd odwoławczy nie stwierdza aby doszło w przedmiotowej sprawie do naruszenia przez sąd orzekający zasady obiektywizmu. Nie jest bowiem naruszeniem art.4 kpk stan będący rezultatem przeprowadzonego przez Sąd I instancji procesu dowodzenia, w wyniku którego dokonano selekcji zgromadzonego materiału dowodowego i oparto ustalenia faktyczne o dowody niekorzystne dla strony niezadowolonej z takiego stanu rzeczy. W przypadku zaistnienia przeciwstawnych dowodów, kreujących odmienne, czy wzajemnie wykluczające się stany faktyczne organ wymiaru sprawiedliwości nie jest wszak zobligowany do wyboru tej wersji, która jest korzystniejsza dla oskarżonego, a tego w istocie domagał się autor apelacji, prowadząc w zakresie omawianego zarzutu polemikę ze stanowiskiem Sądu I instancji. Jest to błędne rozumienie zasady określonej w art.4 kpk. Oznaczałoby to bowiem hołdowanie niedopuszczalnej w polskiej procedurze zasadzie legalnej oceny dowodów, zaś wymiar sprawiedliwości byłby ubogi, skoro opierałby się jedynie na zapewnieniach osoby nie przyznającej się do popełnienia zarzuconego mu czynu, a ignorował treść pozostałych przeprowadzonych w sprawie dowodów, logikę rozumowania na nich opartego i racjonalność wyciągniętych wniosków. Dlatego właśnie ustrojową prerogatywą sądów jest możliwość ustalania w granicach swobody ocen prawdy materialnej będącej pierwszorzędnym celem procesu karnego (art.2 § 2 kpk). Swobodna ocena dowodów ograniczona jest zaś jedynie powinnością przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia rozumowania, które doprowadziło skład orzekający do dokonanego wyboru. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy temu zadaniu w pełni sprostał. W sporządzonym dokumencie sprawozdawczym przedstawił, jakim dowodom, w jakim zakresie i z jakich względów dał wiarę, bądź też wiarygodności tej odmówił. Analizując zarzut autora apelacji przez pryzmat powyżej przedstawionych uwag Sąd Apelacyjny – po zapoznaniu się z przebiegiem procesu oraz uzasadnieniem zaskarżonego orzeczenia - nie stwierdził, aby Sąd I instancji sprzeniewierzył się zasadzie obiektywizmu, to jest aby naruszył przepisy mające zapewnić jej realizację. Aprobaty Sądu Apelacyjnego nie zyskał zatem zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który miał mieć swe źródło w uchybieniach natury procesowej, w szczególności związanej z dokonaną przez Sąd I instancji oceną dowodów przeprowadzonych w sprawie. Zarzut ten może zostać skutecznie podniesiony wyłącznie wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd I instancji z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada zasadom logicznego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, bądź jest rezultatem oceny obarczonej nieuprawnioną dowolnością. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom Sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez Sąd błędu w ustaleniach faktycznych (por. wyroki: Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z: 7 sierpnia 2025r. II AKa 51/25, 19 grudnia 2024r., II AKa 310/21; Sądu Apelacyjnego w Lublinie z: 27 lipca 2021r. II AKa 109/21, 30 grudnia 2019r. II AKa 55/19; wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 22 kwietnia 2021r., II AKa 29/21; postanowienie Sądu Najwyższego z 9 kwietnia 2008r., V KK 301/07; wyroki Sądu Najwyższego z: 10 maja 2005r. WA 10/05, 20 lutego 1975r. OSNPG 1975/9/84, 22 stycznia 1975r., OSNKW 1976/2/64). Ad. 1) b. Sąd Okręgowy przedstawiając w uzasadnieniu wyroku poczynione ustalenia faktyczne wskazał w czym upatruje istnienia zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez M. I., której jednym z członków był oskarżony B. J.; dokonał również subsumpcji tych ustaleń pod stosowny przepis kodeksu karnego (str.39-40 uzasadnienia wyroku). Skarżący kwestionując te ustalenia ogranicza się do stwierdzenia, że brak jest dowodów na istnienie zorganizowanej grupy przestępczej (str.2 apelacji) oraz że nikt z jej członków (poza M. I.) nie wskazuje na obecność w niej oskarżonego B. J.. Pozwala to Sądowi II instancji na odwołanie się do rozważań Sądu Okręgowego w tym zakresie bez narażenia się na zarzut obrazy art.433 § 2 kpk (patrz: wyroki Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z: 24 lipca 2025 II AKa 133/24, 26 czerwca 2025r. II AKa 392/24, 12 czerwca 2025r. II AKa 140/25, 10 kwietnia 2025r. II K 57/25, 10 marca 2025r. II K 382/23, 30 stycznia 2025r. II AKa 326/24, 19 grudnia 2024r. II AKa 310/21, 9 października 2024r. II AKa 350/23, 8 sierpnia 2024r, II AKa 183/24, 12 lipca 2024r. II AKa 141/24, 5 lipca 2024r. II AKa 39/24, 27 czerwca 2024r. II AKa 2/24, 2 maja 2024r. II AKa 331/23, 11 kwietnia 2024r. II AKa 262/23, 27 marca 2024r. II AKa 201/23, 14 marca 2024r. II AKa 383/13 i II AKa 251/21, 31 stycznia 2024r. II AKa 318/23, 21 grudnia 2023r. II AKa 127/23; orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 10 lipca 2025r., II AKa 314/24; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24 maja 2022r., II AKa 318/21; postanowienia Sądu Najwyższego z: 28 kwietnia 2022r. III KK 133/22, 7 kwietnia 2022r. IV KK 280/21, 15 marca 2022r. IV K 14/22, 2 marca 2022r. II KK 58/22). Sąd Okręgowy wskazał na role poszczególnych członków grupy, rodzaj przestępczości jakim się owa grupa zajmowała, okres działania. Odnosząc się do argumentu braku znajomości oskarżonego B. J. przez innych członków grupy, poza M. I. (który nią kierował – uwaga SA), wskazać należy, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, dla przyjęcia udziału w zorganizowanej grupie przestępczej nie jest konieczna wiedza o szczegółach organizacji grupy, znajomość wszystkich osób ją tworzących, czy mechanizmów funkcjonowania. Wystarczy gotowość sprawcy do spełnienia zadań służących grupie, której świadomość istnienia ma sprawca (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 26 marca 2025r., II AKa 124/22; wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 17 czerwca 2024r., II AKa 211/23; wyrok Sądu Najwyższego z 24 marca 2009r., WA 9/09). Całkowicie chybionym jest odwoływanie się do innego orzeczenia (str.9 apelacji), gdyż zgodnie z zasadą samodzielności jurysdykcyjnej określonej w przepisie art.8 § 1 kpk, sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu. Brak jest zatem podstaw do badania czego dotyczy wskazany przez skarżącego wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu w sprawie II K 687/
6. Sąd Okręgowy wskazał w czym upatruje wypełnienia przez oskarżonych, w tym oskarżonego B. J. znamion przestępstwa z art.258 § 1 kk. Nadto wskazać należy, że – w ocenie Sądu Apelacyjnego – finansowe wspieranie przez oskarżonego B. J. wraz z M. I. żony oskarżonego D. Z.

(1)w czasie pozbawienia go wolności, również przemawia za trafnością ustalenia, że działał on w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez M. I.. Jedną bowiem z cech charakterystycznych zorganizowanej grupy przestępczej są powiązania socjologiczno – psychologiczne między członkami (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 24 czerwca 2014r., II AKa 413/13; wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 10 lutego 2015r., II AKa 266/14). Ad. 2) Ustalony w sprawie stan faktyczny pozwolił na uznanie, że oskarżony B. J. z popełnienia przypisanych mu przestępstw uczynił sobie stałe źródło dochodu w rozumieniu art.65 § 1 kk. Argumentację przedstawioną w tym zakresie na str.6-7 apelacji uznać należy za chybioną. Ogranicza się ona do zakwestionowania zasądzonej kwoty od oskarżonego B. J., do czego Sąd odwoławczy odnosił się już w niniejszym uzasadnieniu. Skarżący nie wskazuje w czym upatruje „bezustannego powoływania się na uprzednią karalność” oskarżonego B. J. (str.8 apelacji). Wskazać bowiem należy, że Sąd Okręgowy odwołuje się do tego (trafnie) przy wskazywaniu okoliczności obciążających przy wymiarze kar jednostkowych (st.55, 56 uzasadnienia wyroku). Oskarżony w dacie popełnienia przypisanych mu czynów był bowiem karany za przestępstwa podobne (k.3493-3509 akt sprawy). Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może również przynieść odwoływanie się do kar orzeczonych wobec współsprawców, którzy dobrowolnie poddali się karze, a część z nich (w tym M. I.) skorzystała z dobrodziejstwa tzw. małego świadka koronnego określonego w art.60 § 3 kk (k.5658v-5649, 5713v-5714, 5732-5732v akt sprawy). Nie sposób jednak podzielić poglądu skarżącego, że jest to jednoznaczne z brakiem podstaw do uznania jego depozycji, w szczególności w odniesieniu do oskarżonego B. J., za niewiarygodne. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem, „ Korzystanie z legalnej możliwości złagodzenia grożącej danej osobie odpowiedzialności karnej nie jest okolicznością, którą traktować należy jako coś, co z góry przekreśla wartość depozycji składanych przez tę osobę; przeciwnie, osoba, która chce skorzystać z możliwości złagodzenia odpowiedzialności na podstawie art. 60 § 3 k.k. lub art. 60 § 4 k.k., musi ujawnić informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz istotne okoliczności jego popełnienia (…)” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 12 maja 2022r., II AKa 246/21); podobnie: Sąd Najwyższy w postanowieniu z 21 marca 2024r., I KK 483/23; wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 28 lutego 2023r., II AKa 351/22; wyroki Sądu Apelacyjnego w Warszawie z: 22 czerwca 2022r. II AKa 221/21, 8 kwietnia 2022r. II AKa 97/20. Sąd Apelacyjny w Gdańsku w niniejszym składzie w pełni podziela ten pogląd. Nie przekonuje również argument, że powodem złożenia przez M. I. depozycji obciążających B. J. było umniejszenie swojego udziału w przestępczym procederze. Odpowiedzialność karna M. I. pozostaje bowiem całkowicie niezależna od odpowiedzialności B. J., gdyż zupełnie inna była ich rola w przestępczym procederze. M. I.w sprawie zainicjowanej aktem oskarżenia w sprawie (...) Prokuratury Okręgowej we W.

(1)przypisano kierowanie zorganizowana grupą przestępczą i w jej ramach, wewnątrzwspólnotowe nabycie znacznej ilości amfetaminy, marihuany, metamfetaminy, kokainy i prekursorów służących do wyrobu substancji psychotropowych, wytworzenie znacznej ilości substancji psychotropowych. W wyroku zaś Sądu Okręgowego we Włocławku z 24 marca 2014r. w sprawie II K 59/16 przypisano mu udział w obrocie znaczną ilością środków narkotycznych, posiadanie znacznej ilości amfetaminy i marihuany oraz pomoc w wytworzeniu znacznej ilości substancji psychotropowej. Oskarżonemu B. J. natomiast przypisano natomiast w zaskarżonym wyroku udział w obrocie środkami narkotycznymi w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Złożenie zatem obciążających oskarżonego B. J. depozycji żadną miarą nie umniejszyło odpowiedzialności karnej M. I.. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie że także przynieść wskazanie na (rzekomy – uwaga SA) interes M. I. w obciążaniu oskarżonego B. J., tj. chęć nierozliczenia się z pożyczonej kwoty (str.13 apelacji). Sam oskarżony popada w wewnętrzną sprzeczność twierdząc, że nie zamierzał się mścić za brak zwrotu przekazanej kwoty, co skutkowało jego pomówieniem, gdyż M. I. owych pieniędzy nie chciał oddać. Jeżeli bowiem oskarżony nie zamierzał egzekwować przekazanych kwot (k.4676-4677 akt sprawy) to M. I. nie miałby interesu w tym aby bezpodstawnie obciążać oskarżonego. Podobnie dowolne jest twierdzenie oskarżonego (k.4676-4677 akt sprawy) jakoby wiedza M. I. o uprzedniej karalności B. J. miała zainspirować go do bezpodstawnego obciążania oskarżonego o popełnienie poważnych przestępstw. Nie wynika to bowiem z żadnego przeprowadzonego w sprawie dowodu, w szczególności z depozycji M. I., że taką wiedzą dysponował. Apelacja obrońcy oskarżonego P. J.. Również i w przypadku tej apelacji Sąd Apelacyjny w pierwszej kolejności odniesie się do zarzutów dotyczących obrazy przepisów postępowania, gdyż w nich skarżący – co wynika z treści apelacji - upatruje źródeł poczynienia błędnych – w jego ocenie - ustaleń faktycznych. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych zostanie omówiony jako drugi, gdyż z treści apelacji wynika – w ocenie Sądu odwoławczego - że jej autor nie traktuje błędu w ustaleniach faktycznych jako samoistnego uchybienia w obszarze określenia podstawy odpowiedzialności karnej, a zarzut takiego błędu wiąże z obszarem procesowym, tj. wadliwą i niepełną jego oceną (art.7 kpk). W takiej sytuacji błąd w ustaleniach faktycznych jest w istocie konsekwencją uchybień procesowych, jako pierwotnych; to one bowiem generują wadliwe ustalenia faktyczne. Ad. 2). Przed przystąpieniem do szczegółowego odniesienia się do podniesionych zarzutów Sąd II instancji odwołuje się do uwag natury ogólnej dotyczących zarzutów obrazy art.7 kpk i art.4 kpk, poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu, przy omawianiu apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego B. J.; zachowują one bowiem aktualność w obecnie omawianym środku odwoławczym i w związku z tym brak jest podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Aktualność zachowują również uwagi natury ogólnej dotyczące zarzutu obrazy art.5 § 2 kpk, przy czym obrońca oskarżonego P. J. podniósł go łącznie z zarzutem obrazy art.7 kpk. Zarzut taki uznać należy za z gruntu chybiony. Zarzut apelacji nie powinien bowiem dotyczyć łącznego naruszenia przepisów art.7 kpk i art.5 § 2 kpk, gdyż przepisy te mają charakter rozłączny. Jeżeli skarżący kwestionuje ocenę dowodów co do ich wiarygodności, to takiej sytuacji nie dotyczy art.5 § 2 kpk lecz art.7 kpk. Na naruszenie reguły in dubio pro reo można skutecznie powołać się w złożonym środku odwoławczym tylko wtedy, gdy jednocześnie nie kwestionuje się prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji oceny materiału dowodowego. O niedających się usunąć wątpliwościach można bowiem mówić dopiero po dokonaniu przez skład orzekający analizy całokształtu materiału dowodowego w sposób zgodny z wymogami art. 7 k.p.k. (patrz: postanowienia Sądu Najwyższego z: 9 kwietnia 2021r. IV KK 415/20, 2 września 2020r. V KK 298/20,). Innymi słowy, art.5 § 2 kpk ma zastosowanie do takich sytuacji, gdy na podstawie w pełni zebranego w sprawie materiału dowodowego, którego wiarygodność została oceniona zgodnie z art.7 kpk nie można wykluczyć dwóch lub więcej wersji zdarzenia i nie ma możliwości weryfikacji, która z tych wersji jest prawdziwa. Reguły in dubio pro reo nie można natomiast postrzegać w tak uproszczony sposób, jak uczynił to autor apelacji, gdyż nie chodzi tu o taki stan sprawy, w którym konkurencyjne ze sobą wersje wynikają ze sprzecznych względem siebie dowodów. Naruszeniem tego przepisu procedury nie jest takie postąpienie Sądu I instancji, gdy organ ten – jak miało to miejsce w poddanej kontroli odwoławczej sprawie - poczynił ustalenia faktyczne w oparciu o dowody inne, niż życzyłby tego sobie oskarżony oraz jego obrońca. Wyrażony w powołanym przepisie nakaz nie sprowadza się do leżącego po stronie Sądu I instancji obowiązku rekonstruowania faktów w oparciu o najkorzystniejsze dla oskarżonego warianty. Natomiast gdy skarżący podważa prawidłowość ustaleń faktycznych – w sytuacji gdy sąd powziął wątpliwość ale rozstrzygnął jej na niekorzyść oskarżonego albo gdy takich wątpliwości nie miał, choć powinien je mieć, skoro po dokonaniu oceny dowodów nie miał podstaw do odrzucenia korzystnej dla oskarżonego wersji zdarzenia – to wówczas należy postawić zarzut naruszenia art.5 § 2 kpk. Jeżeli natomiast pewne ustalenia faktyczne zależne są np. od dania wiary lub odmówienia jej wyjaśnieniom oskarżonego to nie można mówić o naruszenia art.5 § 2 kpk, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania przez sąd w granicach sędziowskiej swobodnej oceny dowodów (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z 11 października 2002r., V KKN 251/01). Kontrola instancyjna nie wykazała, aby skład orzekający w niniejszej sprawie powziął nie dające się usunąć wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i aby rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego rzeczywiście naruszając nakaz art.5 § 2 kpk. Ustalenia te były rezultatem selekcji materiału dowodowego przeprowadzonej w ramach procesu dowodzenia niezgodnie z oczekiwaniami i wolą skarżącego. Autor apelacji chcąc podważyć stanowisko Sądu Okręgowego, winien skupić się na tym, aby wykazać w złożonym środku odwoławczym, że Sąd Okręgowy w ocenie tej oraz w wyprowadzonych wnioskach popadł w sferę dowolności. Skoro tego nie był w stanie wykazać, a jedynie polemizował z argumentacją zaprezentowaną przez Sąd I instancji, to nie może liczyć na skuteczność stawianych zarzutów. Sąd Apelacyjny nie podziela poglądu skarżącego o naruszeniu przez Sąd I instancji art.7 kpk, tj. dokonaniu dowolnej, nie zaś swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym dotyczących oskarżonego P. J., w szczególności wskazanych w wywiedzionym środku odwoławczym: wyjaśnień tego oskarżonego oraz depozycji M. I.. Na wstępie odwołuje się do uwag natury ogólnej poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu a dotyczących naruszenia art.7 kpk. Zachowują one bowiem aktualność i brak jest podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do konsekwentnych wyjaśnień oskarżonego P. J.. Jak już bowiem wskazano w niniejszym uzasadnieniu, nie jest to jednoznaczne z uznaniem ich za wiarygodne. Sąd II instancji odwołuje się w tym miejscu do poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu uwag natury ogólnej dotyczących oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonego, gdyż zachowują one aktualność i brak jest podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Ograniczenie się do stwierdzenia, że Sąd niezasadnie nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego (str.6 apelacji) żadną miarą nie może stanowić skutecznej argumentacji dla zarzutu dowolnej oceny tego dowodu. Podkreślenia bowiem wymaga, że zgodnie z treścią art.427 § 2 kpk to po stronie obrońcy leży obowiązek wykazania, dlaczego nie zgadza się z zaskarżonym orzeczeniem, jak też przedstawienia rzeczowej w tym przedmiocie argumentacji. Kwestionowanie dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodów nie może ograniczyć się jedynie do bardzo ogólnych stwierdzeń. Skarżący jest podmiotem profesjonalnym świadczącym usługi prawne w tym obronę, toteż wymagania wobec niego przekraczają ogólne sformułowanie wątpliwości co do powziętej przez sąd decyzji procesowej, dla poparcia podniesionego zarzutu obrazy przepisów procesowych. Tym samym skarżący nie sprostał elementarnym zasadom, wymaganym przy formułowaniu zarzutów, stanowiących element niezbędny środka odwoławczego wnoszonego i popieranego przed Sądem odwoławczym przez obrońcę jako podmiot kwalifikowany. Podobna praktyka obrońcy nie tworzy przy tym po stronie Sądu odwoławczego obowiązku poszukiwania w zaskarżonym rozstrzygnięciu wszelkich uchybień, jakie mogły zaistnieć w danej sprawie, a jedynie badanych z urzędu, o których mowa w art. 439 k.p.k. Nie jest bowiem rzeczą sądu odwoławczego przejmowanie roli skarżącego i doszukiwanie się w oparciu o ogólne sformułowanie zarzutu uchybień w zaskarżonym orzeczeniu ponad to, co wyraźnie wskazał skarżący. Aprobaty Sądu odwoławczego nie zyskała również krytyka dokonanej przez Sąd I instancji oceny wiarygodności depozycji M. I.. Sąd podziela stanowisko skarżącego poparte judykatem Sądu Najwyższego (str.6 apelacji), że dowód z pomówienia współoskarżonego jest dowodem wymagającym szczególnej skrupulatności przy ocenie jego wiarygodności. Wprawdzie dokonana przez Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie ocena dowodów jest dość lakoniczna, to jednak poddaje się kontroli instancyjnej. W ocenie bowiem Sądu Apelacyjnego w niniejszym składzie, rolą Sądu odwoławczego jest zapoznanie się nie tylko z uzasadnieniem zaskarżonego orzeczenia ale również z aktami sprawy i na tej podstawie ustalenie, czy dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów, a w jej konsekwencji poczynione ustalenia faktyczne, postrzegane przez pryzmat wydanego wyroku są trafne. Brak jest również jakichkolwiek racjonalnych przesłanek do tego aby podzielić pogląd skarżącego co do interesu jaki M. I. miałby w bezpodstawnym obciążaniu oskarżonego P. J.; sam oskarżony wskazał, że nie ma konfliktu z M. I. (k.2970-2971, 5693 akt sprawy). Istotnie, postawa procesowa M. I. polegająca na przyznaniu się do winy i ujawnieniu istotnych informacji o przestępczym procederze, w którym brał udział skutkowała uwzględnieniem tej okoliczności przy wymierzaniu mu kary. Nie sposób jednak podzielić poglądu skarżącego, że jest to jednoznaczne z brakiem podstaw do uznania jego depozycji, w szczególności w odniesieniu do oskarżonego P. J., za niewiarygodne. Uwagi natury ogólnej dotyczące tej kwestii zostały już omówione w niniejszym uzasadnieniu i do nich w tym miejscu odwołuje się Sąd Apelacyjny. Jak już również wskazano, w polskiej procedurze karnej nie obowiązuje również zasada „testis unus, testis nullus” (jeden świadek żaden świadek). Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może również przynieść odwoływanie się do problemów M. I. z uzależnieniami, które skutkowały problemami psychicznymi (str.6 apelacji). Do kwestii tej Sąd II instancji odnosił się już w niniejszym uzasadnieniu przy omawianiu apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego B. J. i do poczynionych tam rozważań odwołuje się. Zachowują one bowiem aktualność w obecnie omawianej apelacji i w związku z tym brak jest podstaw do ponownego przytaczania ich w tym miejscu. Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie konsekwentnie też (patrz: wyroki z: 24 kwietnia 2025r. II AKa 251/24, 19 grudnia 2024r., II AKa 310/21) podtrzymuje stanowisko, że nie w pełni popiera wskazane kryteria oceny dowodu z pomówienia (str.6-7 apelacji). Nie sposób bowiem – w ocenie Sądu odwoławczego - warunkować wiarygodności depozycji pomawiającego od tego czy informacje tak uzyskane są przyznane przez pomówionego (pkt 1). Gdyby bowiem taka sytuacja miała miejsce, nie byłoby potrzeby odwoływania się do dowodu z pomówienia, gdyż wystarczyłoby odwołać się do wyjaśnień pomówionego. Dyskusyjne jest również kryterium potwierdzenia tych informacji innymi dowodami (pkt 2). Jak już bowiem wskazano w niniejszym uzasadnieniu, w polskiej procedurze karnej nie obowiązuje zasada „jeden świadek, żaden świadek”. Niezależnie od powyższego, w realiach rozpoznawanej sprawy depozycje M. I. uznane przez skarżącego jako niewiarygodne znalazły potwierdzenie w dowodach z kontroli operacyjnej. Złożenie depozycji obciążających pomówionego nie bezpośrednio po „przeżyciu objętych nimi zaszłości” nie jest jednoznaczne z tym, że są one niewiarygodne gdyż pomawiający ma czas na „uknucie intrygi” (pkt 3). Należy bowiem również ocenić czy istnieją inne jeszcze przesłanki pozwalające na uznanie, że pomawiający składa nieprawdziwe, obciążające pomawianego depozycje, tj. czy ma motyw w bezpodstawnym obciążaniu pomawianego. Omawiana apelacja nie przekonuje o istnieniu takiego motywu, a Sąd odwoławczy nie stwierdza aby takowy istniał. Kwestia bezstronności, zainteresowania w obciążaniu pomówionego (pkt 4) również należy do sfery oceny dowodów. Wszak depozycje obciążające podejrzanych/oskarżonych składają nie tylko bezstronni świadkowie ale również współpodejrzani / współoskarżeni. Nie sposób uznać aby ta okoliczność sama w sobie świadczyła o niewiarygodności ich wyjaśnień. Podobnie jak kwestia konsekwencji w składaniu wyjaśnień (pkt 5), to również należy do sfery oceny depozycji zgodnie z dyrektywami określonymi w art.7 kpk. Niezależnie od powyższego, w realiach rozpoznawanej sprawy depozycje M. I., w oparciu m.in. o które Sąd Okręgowy przypisał winę oskarżonemu P. J. od pierwszych, w jakich wyjaśniał o udziale tego oskarżonego w inkryminowanych zdarzeniach, są konsekwentne. Na ocenę wiarygodności wyjaśnień oskarżonego nie może mieć – zdaniem Sądu Apelacyjnego w niniejszym składzie – kwestia opinii o nim, w szczególności czy jest ona nieposzlakowana (pkt 6). Gdyby bowiem to decydowało o wiarygodności wyjaśnień, mielibyśmy do czynienia z legalną oceną dowodów, która w polskiej procedurze karnej nie obowiązuje. Warto również w tym miejscu wskazać, że obeznanie z mechanizmami procesu karnego nie stanowi okoliczności istotnej dla oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego w przypadku ubiegania się o status tzw. małego świadka koronnego. Po dokonaniu bowiem ich swobodnej oceny to sąd decyduje czy są one wiarygodne nawet jeżeli oskarżony nie ukrywa, że celem złożenia wyjaśnień jest skorzystanie z instytucji przewidzianej w art.60 § 3 i 4 kk (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 28 lutego 2023r., II AKa 351/22, wyroki Sądu Apelacyjnego w Warszawie z: 22 czerwca 2022r. II AKa 221/21, 8 kwietnia 2022r. II AKa 97/20; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 12 maja 2022r., II AKa 246/21). Z tego względu – w ocenie Sądu Apelacyjnego w niniejszym składzie – analogicznie, nie sposób uznać aby obeznanie z mechanizmami procesu karnego samo w sobie miało świadczyć o niewiarygodności wyjaśnień oskarżonego czy zeznań świadka, czy też brak takiego obeznania miał świadczyć o ich wiarygodności. Z przedstawionych przez skarżącego kryteriów oceny wiarygodności dowodu z pomówienia na pełną akceptację – w ocenie Sądu Apelacyjnego w niniejszym składzie zasługuje jedynie kryterium wskazane w pkt. 7), tj. czy pomawiający przedstawia również w sposób wiarygodny swoją rolę w inkryminowanych zdarzeniach. W przedmiotowej sprawie depozycje M. I., które w ocenie skarżącego nie są wiarygodne to kryterium spełniają. M. I. został bowiem, również w oparciu o złożone przez niego wyjaśnienia prawomocnie skazany. Reasumując – jak już wyżej wskazano - dowód z pomówienia pozostaje dowodem podlegającym na równi z innymi dowodami swobodnej ocenie w oparciu o kryteria wskazane w art.7 kpk. Charakter takiego dowodu zatem sam w sobie nie przesądza o jego niewiarygodności. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania dotyczące dokonanej przez Sąd I instancji oceny wiarygodności depozycji M. I., skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść wskazanie (str.7 apelacji), że żaden ze współoskarżonych (poza M. I. i D. Z.

(1)) nie znał oskarżonego P. J.. Podkreślenia bowiem wymaga, że – jak prawidłowo ocenił Sąd I instancji (str.42 uzasadnienia wyroku), oskarżony brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej zajmującej się wewnątrzwspólnotowym nabyciem i obrotem środkami narkotycznymi na polecenie oskarżonego D. Z.

(1)współpracującego w tym zakresie z M. I.. Wobec braku szerszej argumentacji skarżącego w tym zakresie wskazać jedynie ponownie należy, że działanie w zorganizowanej grupie przestępczej nie wymaga znajomości wszystkich jej członków. Żadnego znaczenia dla ustalenia odpowiedzialności karnej oskarżonego P. J. nie ma podnoszona przez skarżącego kwestia uprzedniej niekaralności oskarżonego (str.7 apelacji), podobnie jak kwestia posiadania dobrze płatnej pracy (str.7-8 apelacji). Ta ostatnia nie świadczy również, wbrew twierdzeniom skarżącego (str.8 apelacji), że brak jest podstaw do ustalenia, że oskarżony P. J. uczynił sobie z popełnienia przestępstw stałe źródło dochodu. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym w orzecznictwie, które reprezentuje również Sąd Apelacyjny orzekający w niniejszej sprawie, „stałe źródło dochodu” o jakim mowa w tym przepisie nie musi być ani źródłem jedynym, ani najistotniejszym, ani największym; istotne bowiem jest aby było stałe, niezależnie od jego wysokości an