Sygn. akt XVII AmE 94/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 marca 2024 r. Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w składzie: Przewodniczący – Sędzi

§ 4pkt 1 k.p.a.

przewiduje, że bieg terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wniesienia środka zaskarżenia od decyzji w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej do sądu administracyjnego albo sądu powszechnego, albo skargi kasacyjnej od prawomocnego orzeczenia w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej; Dokonując analizy powyższych regulacji prawnych Sąd doszedł do przekonania, że skoro przepis art.

k.p.a., który reguluje przerwanie i zawieszenie biegu terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej nie wymienia jako przyczyny przerwania biegu terminu wydania decyzji nieostatecznej, to oznacza, że wydanie takiej decyzji nie skutkuje zawieszeniem biegu przedawnienia. Treść art.

§ 4

pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wniesienia środka zaskarżenia od decyzji w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej do sądu administracyjnego albo sądu powszechnego, albo skargi kasacyjnej od prawomocnego orzeczenia w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej, wiąże skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia dopiero z aktem wniesienia środka zaskarżenia do sądu administracyjnego lub powszechnego nie zaś z wydaniem decyzji, która nie ma waloru ostateczności. Zatem o ile w dacie wydania decyzji tj 19 grudnia 2022r możliwość nałożenia na powoda kary za niezłożenia sprawozdania za listopada 2017r nie była jeszcze przedawniona, gdyż termin przedawnienia upływał 20 grudnia 2022r (5 lat od 20 grudnia 2017r czyli od dnia do kiedy należało złożyć sprawozdanie), to jednak przedawnienia nastąpiło przed wniesieniem odwołania. Skoro więc wydanie decyzji nie przerwało biegu przedawnienia, a mogło je przerwać dopiero wniesienie odwołania do sądu, a jednocześnie upływ terminu przedawnienia nastąpił po wydaniu decyzji a przed wniesieniem odwołania, to w dacie wniesienia odwołania przedawnienie już zaistniało, skoro 5 letni termin przedawnienia upływał 20 grudnia 2022r zaś odwołanie zostało wniesione 4 stycznia 2023r. Zatem skoro w dacie 20.12.2022 zaistniał stan o jakim mowa w art. 185g k.p.a., czyli upłynęło 5 lat od daty naruszenia prawa, to skutkowało to niemożnością nałożenia administracyjnej kary za to naruszenie. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 października 2021r w sprawie II GSK 1249/21, w którym stwierdził: „ przepis art.

KPA, który reguluje przerwanie i zawieszenie biegu terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej nie wymienia jako przyczyny przerwania biegu terminu wydania decyzji nieostatecznej. Stanowisko to potwierdza treść art.

§ 4

pkt 1 KPA zgodnie, z którym bieg terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wniesienia środka zaskarżenia od decyzji w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej do sądu administracyjnego albo sądu powszechnego, albo skargi kasacyjnej od prawomocnego orzeczenia w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej. Zatem ustawodawca wiąże skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia dopiero z aktem wniesienia skargi do sądu administracyjnego, nie zaś z wydaniem decyzji, która nie ma waloru ostateczności”. W tych okolicznościach konieczne stało się uchylenie decyzji w zakresie pkt 2 lit

1. a)z uwagi na przedawnienie. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa w zakresie pkt 1 i 2 b)-g), i w tym zakresie odwołanie powoda nie zasługiwało na uwzględnienie. Z tego względu, na podstawie art. 479 53 § 1 k.p.c. Sąd orzekł jak w sentencji. Natomiast decyzja podlegała uchyleniu w zakresie nałożenia na powoda kary w pkt 2
2. a)z uwagi na przedawnienie karalności tego deliktu, w tym zakresie Sąd uwzględniając odwołanie powoda orzekł w oparciu o przepis art. 479 53 § 2 k.p.c. O kosztach procesu rozstrzygnięto w oparciu o art. 100 k.p.c. Sąd obciążył tylko powoda obowiązkiem zwrotu wszystkich kosztów pozwanemu, gdyż ten uległ tylko w nieznacznej części żądaniu powoda. Zasądzone zatem od powoda na rzecz pozwanego koszty obejmowały jedynie koszty wynagrodzenia pełnomocnika procesowego pozwanego w wysokości 720 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Sędzia SO Małgorzata Perdion-Kalicka