Wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 5 marca 2026 r., sygn. akt II Ka 892/25

Sygn. akt II Ka 892/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 marca 2026r.

Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Dariusz Półtorak Sędziowie:

SO Paweł Mądry SO Sylwia Olimpia Uszyńska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Małgorzaty Jaszczuk po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2026 r. sprawy D. D. oskarżonego z art. 271 § 3 kk w zw. z art. 12 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 13 października 2025 r. sygn. akt II K 45/25 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 6300 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 892/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1 1.

CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 13.10.2025r., sygn. akt II K 45/25 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐art. 438 pkt 3 k.p.k.

–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana 2.

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp.

Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------- -------------------------------------------------------------- -------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ----------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ---------------- --------------------------------- -------------------------------------------------------------------------- .

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp.

Zarzut I. Obrazy przepisów postępowania, które mogła mieć wpływ na treść wyroku, tj.:

1.art. 7 k.p.k., 410 k.p.k. oraz 424 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wynikające z dokonanie błędnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i zbytnią dowolność w zakresie jego oceny, a w szczególności poprzez oparcie swoich ustaleń jedynie na podstawie okoliczności obciążających oskarżonego i pominięcie dowodów świadczących o niewinności oskarżonego, co doprowadziło do zaakceptowania przez Sąd I instancji błędnej klasyfikacji towarowej produktu - destylat naftowy kod (...) do kodu(...) - olej napędowy o zawartości siarki przekraczającej 0,2 % masy i w efekcie uznania, iż oskarżony poświadczył w fakturach VAT sprzedaży destylatu naftowego średniego nieprawdę, co do określenia kodu(...) zamiast kodu (...);

2.art. 7 k.p.k, 410 k.p.k oraz 424 k.p.k poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wynikające z dokonanie błędnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i zbytnią dowolność w zakresie jego oceny, a w szczególności poprzez oparcie swoich ustaleń jedynie na podstawie okoliczności obciążających oskarżonego i pominięcie dowodów świadczących o niewinności oskarżonego przejawiające się m.in. w pominięciu dowodu w postaci indywidualnej interpretacji podatkowej Dyrektora Izby Skarbowej w I. nr (...)-676/10-2/JK;

3.art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 366 S 1 k.p.k. w zw. z art. 9 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie podjęcia czynności w celu wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności nie ustaleniu rzeczywistego składu fizykochemicznego produktu — destylat naftowy średni kod (...) w szczególności w zakresie zawartości siarki, dokonanie, w sytuacji braku jakichkolwiek reprezentatywnych badań partii produktu— destylat naftowy średni kod (...) sprzedanych przez oskarżonego w okresie marzec - kwiecień 2010 r., nieuprawnionej klasyfikacji ww. produktu do kodu (...) w sytuacji gdy zgodnie z Rozporządzeniu Rady nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z dnia 7 września 1987 r. ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem Komisji nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. (Dz. Urz. UE L 291 z 31 października 2008 r.) — dalej Wspólna Taryfa Celna, klasyfikacja do kodu(...) musi się odbywać się w oparciu o ustalone rzeczywiste parametry fizykochemiczne danego produktu, w szczególności w przypadku kod (...) zawartości siarki w masie, tym samym poczynienie dowolnych ustaleń w tym zakresie;

4.art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez oparcie orzeczenia na materiale dowodowym w postaci badań wyrobu destylat naftowy średni kod (...) niedotyczących partii towaru sprzedanego przez oskarżonego w okresie marzec — kwiecień 2010 r., co doprowadziło Sąd I instancji do błędnych wniosków w zakresie możliwości klasyfikacji ww. produktu do kodu (...) — oleje napędowe o zawartości siarki powyżej 0,2 % masy;

5.art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 366 S 1 k.p.k. w zw. z art. 9 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie podjęcia czynności w celu wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy w zakresie ustalenia poprzez: przesłuchanie świadków — pracowników firmy oskarżonego, funkcjonariuszy celnych, pracowników rafinerii w N., pozyskanie dowodów z dokumentów, możliwych parametrów fizykochemicznych produktu destylat naftowy kod (...) w szczególności w zakresie zawartości siarki, nabytych przez oskarżonego w Rafinerii (...);

6.art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 9 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie podjęcia czynności w celu wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności przesłuchaniu funkcjonariuszy celno-skarbowych na okoliczność zasad opodatkowania podatkiem akcyzowym wyrobów przeznaczonych na cele opałowe ze szczególnym uwzględnieniem zasad ich barwienia w składach podatkowych, w sytuacji gdy powstałe zobowiązanie podatkowe stanowiące według Sądu I instancji korzyść majątkową po stronie oskarżonego powstało nie wyniku jego niezgodnego z przepisami wykorzystania produktu destylat naftowy średni kod (...), lecz w wyniku jego niezabarwienia właściwym barwnikiem przed wyprowadzeniem ww. produktu ze składu podatkowego;

7.art. 424 § 1 k.p.k. poprzez brak szczegółowości i wnikliwości oceny dowodów, a także jednoznaczność czynionych ustaleń faktycznych wynikającą z braku odniesienia do okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, jak również poprzez błędy logiczne oraz luki występujące w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie pozwalające stwierdzić, co stało się przyczyną przyjęcia poczynionych przez Sąd ustaleń, co w konsekwencji prowadzi do niemożności skontrolowania toku rozumowania Sądu i jego zgodności ze zgromadzonym materiałem dowodowym;

II. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyrokowania, mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, polegający na bezzasadnym:

1.uznaniu, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że oskarżony swym działaniem wypełnił znamiona czynu zabronionego określone w art. 271§ 3 kk, w sytuacji gdy prawidłowa analiza zgromadzonego materiału dowodowego, dokonywana kompleksowo, we wzajemnym ze sobą powiązaniu, nie pozwala na stwierdzenie, że oskarżony działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim zabarwiony chęcią uchylenia się od opodatkowania oraz uzyskania korzyści materialnej;

2.przyjęciu, że produkt destylat naftowy średni kod (...) może zostać zaklasyfikowany do kodu (...) oleje napędowe w sytuacji gdy brak jest jakichkolwiek badań partii produktu nabytego przez oskarżonego z Rafinerii (...) i określających jego parametry fizykochemiczne, w szczególności w zakresie zawartości siarki powyżej 0,2 % masy, która to okoliczność determinuje możliwość zaklasyfikowania produktu do kodu (...) oleje napędowe i w efekcie rodzi konieczność zabarwienia produktu przed wyprowadzeniem ze składu podatkowego;

3.przyjęciu, że oskarżony nieprawidłowo wyprowadził destylat naftowy średni poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy ze składu podatkowego jako pozostały olej opałowy niebarwiony o kodzie (...) i wskazał ten kod na fakturach opisanych w zarzucie w sytuacji gdy brak jest jakichkolwiek badań potwierdzających, iż nabyte w Rafinerii (...) przez oskarżonego partie towaru posiadały parametry fizykochemiczne pozwalające je zaklasyfikować do kodu (...) 0 zawartości siarki powyżej 0,2 % masy;

4.przyjęciu, że zebrany materiał dowodowy w postaci sprawozdań z badań wykonanych przez Laboratorium (...) próbek wyrobu destylat naftowy średni kod (...) w dniu 29 maja 2009, może stanowić podstawę do dokonania klasyfikacji ww. wyrobu do kodu (...) oleje napędowe partii wyrobu nabytych przez oskarżonego blisko 10 miesięcy później; co mogło mieć wpływ na treść wyroku w zakresie wymiaru kary, albowiem mogło skutkować uniewinnieniem oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, z ostrożności procesowej zarzut:

III. Obraza przepisów prawa materialnego, tj:

1.Rozporządzenia Rady (EWG) NR 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE L z dnia 7 września 1987 r.), Dział 27 poprzez przyjęcie, iż wyrób destylat naftowy średni nie podlega klasyfikacji do kodu (...) w sytuacji gdy brak jest jakichkolwiek badań partii produktu nabytych przez oskarżonego z RafineriiTrzebinia w szczególności w zakresie zawartości siarki;

2.art. 271 k.k. poprzez przyjęcie, że oskarżony działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim zabarwiony chęcią uchylenia się od opodatkowania oraz uzyskania korzyści materialnej poprzez użycie na opisanych w akcie oskarżenia fakturach kodu (...)w sytuacji, gdy ww. kod CN został produktowi nadany przez producenta Rafinerię (...), zaś oskarżony nie dysponował dostatecznymi danymi (brak wykonanych przez producenta badań dostarczonych partii towaru) aby dokonać samodzielnej zmiany kodu (...);

3.art. 271 k.k. poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie dla określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym ma znaczenie prawne podanie prawidłowego kodu CN w fakturze wystawionej na podstawie ustawy VAT;

4.art. 271 § 3 k.k. poprzez przyjęcie, iż oskarżony wstawiając w fakturze kod (...) oraz opisując produkt jako „pozostały olej opałowy” działał w celu uzyskania korzyści majątkowej z tytułu nieodprowadzenia podatku akcyzowego w kwocie 369 198,00 zł, w sytuacji gdy dla określenia podatku akcyzowego we właściwej wysokości nie ma znaczenia treść faktury VAT;

5.art. 271 § 1 kk. i art. 17 § 1 pkt. 2 k.p.k. w związku z art. 14k § 3 ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy wobec zastosowania się oskarżonego do treści otrzymanej indywidualnej interpretacji podatkowej potwierdzającej prawidłowość jego działania w zakresie określenia kodu (...) dla produktu destylat naftowy średni przy jego dalszej odsprzedaży, wyłączona była jego odpowiedzialność karna w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji.

IV. Rażącej niewspółmierności kary orzeczonej oskarżonemu D. D. przez niedostateczne rozważenie dyrektywy jej wymiaru z art. 53 S 1 kk w zakresie dotyczącym stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oraz okoliczności łagodzących. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja jako bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Okręgowy nie podzielił żadnego z argumentów przytoczonych przez obrońcę oskarżonego w uzasadnieniu zarzutów podnoszonych w apelacji, zarówno w zakresie obrazy przepisów postępowania, h poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego, błąd w ustaleniach faktycznych, na zarzucie rażącej niewspółmierności kary skończywszy. W ocenie Sądu II instancji, w trakcie ferowania zaskarżonego wyroku nie doszło do wskazanych we wniesionym środku odwoławczym uchybień ani też nie ujawniono w tracie kontroli instancyjnej innych uchybień o charakterze bezwzględnym, które mogłyby zobowiązać Sąd Odwoławczy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i cofnięcia sprawy do stadium postępowania przed Sądem I instancji.

Przede wszystkim nie ma racji skarżący zarzucając Sądowi Rejonowemu przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wynikające z błędnej analizy materiału dowodowego i dokonanie wadliwej klasyfikacji towarowej produktu w postaci przedmiotowego destylatu naftowego do kodu (...) (zarzut I.1). W kontekście powyższego zarzutu, ale też zarzutów dalszych, zawartych w pkt I.1 - I.7 apelacji zaznaczyć należy, że oskarżony jako przedsiębiorca trudniący się działalnością w zakresie obrotu paliwami, nabywał m. in. destylat naftowy średni, karta charakterystyki którego to produktu wystawiona przez Dział Komponowania i Magazynowania Paliw Rafinerii (...) S. A., w której to rafinerii oskarżony się zaopatrywał zaktualizowana została w lutym 2008r., a więc na dwa lata przed zakupu wyrobu na podstawie faktur zakwestionowanych przez prokuratora.

Dokument ten w sposób kategoryczny wskazywał na zastosowanie rzeczonego produktu, a mianowicie jako wsadu surowcowego na instalację hydroodsiarczania lub jako komponentu olejów opałowych. Jednocześnie w aktach sprawy znajduje się świadectwo jakości destylatu o numerze (...) wystawione w dniu 19 marca 2010r. (k. 94) przez powyższą Rafinerię jako producenta na rzecz kontrahenta, to jest STW Przedsiębiorstwa (...) z/s w U. na podstawie próbki dostarczonej przez zleceniodawcę, pobranej 11 lutego 2010r. i poddanej analizie w dniu 17 lutego 2010r. Treść wskazanego świadectwa jest czytelna co do parametrów produktu, w tym w szczególności zawartości siarki określonej na poziomie 0,28 %. Istotnym dowodem w sprawie pozostaje także sprawozdanie nr (...) z 29 maja 2009r. wydane przez Wydział Laboratorium Celnego Terminal Samochodowy w J.

Izby Celnej w A. dla wyrobu destylat naftowy średni, szczegółowo opisane w poszczególnych decyzjach podatkowych załączonych do akt sprawy. Wszystkie te dokumenty z punktu widzenia właściwości, przeznaczenia, a w konsekwencji sposobu klasyfikacji wspomnianego destylatu do określonego kodu CN są czytelne, jednoznaczne i jako takie nie budzą żadnych wątpliwości. Wynika z nich w sposób kategoryczny, że nabywany przez oskarżonego produkt przeznaczony był jako komponent do dalszej produkcji, z czego oskarżony jako profesjonalista zdawał sobie sprawę posiadając zarówno świadectwo jakości, jak i kartę charakterystyki, co oznacza, że mógł on go wykorzystać tylko i wyłącznie w tym celu, nie zaś zbywać innym osobom fizycznym czy prawnym jako produkt finalny z własną nazwą handlową „pozostałe paliwo opałowe” z niezmienionym kodem CN.

Nadany rzeczonemu destylatowi przez Rafinerię (...) S. A. kod (...) jednoznacznie potwierdzał, że produkt ten nie mógł być wykorzystany jako finalny produkt w postaci oleju opałowego, (ale jako produkt do wytwarzania innych produktów), albowiem ustawodawca nie przewidział tego kodu dla oleju opałowego. W tych okolicznościach zarzuty z punktów I.1 jest całkowicie bezzasadny. Nie sposób w powyższym kontekście nie zauważyć, że wszystkie opisane wyżej dokumenty w momencie nabycia i zbycia produktu przez oskarżonego pozostawały aktualne (do wystawienia pierwszej z objętych zarzutem faktur datowanej na 22.03.2010r. doszło trzy dni po wystawieniu wskazanego wyżej świadectwa jakości) - wobec powyższego, nietrafny pozostaje także zarzut zaniechania czynności ukierunkowanych na ustalenie rzeczywistego składu fizykochemicznego sprzedanego destylatu i dokonania klasyfikacji do określonego kodu wobec braku reprezentatywnych zdaniem skarżącego próbek, tudzież uznania, że rzeczony kod nie odnosi się do partii towaru zbytego przez oskarżonego w okresie marzec – kwiecień 2010r. (zarzut I.3, I.4, nadto z pkt II.2 - II.4 oraz zarzut z punktu III.1), jak też zarzut zaniechania czynności takich jak przesłuchanie pracowników firmy oskarżonego, funkcjonariuszy celnych, pracowników rafinerii (...) itd. (zarzut I.5). Ustalenie zasad opodatkowania w uwarunkowaniach niniejszej sprawy nie wymagało także przeprowadzenia dowodu, o jakim mowa w punkcie I.6 zarzutu apelacji. Oskarżony, jako podmiot fachowy i doskonale zorientowany na rynku paliw, w tym w zakresie obowiązujących stawek podatkowych, dysponujący wiedzą wynikającą z opisanych wyżej dokumentów, zbywając produkt bezpośrednio po jego zakupie w niezmienionej postaci, a więc bez poddawania go jakimkolwiek procesom chemicznym zdawał sobie sprawę, że nie istniały podstawy do zastosowania preferencyjnej stawki podatku akcyzowego.

Zabieg taki, jak słusznie ocenił to Sąd Rejonowy nie wynikał z niedostatku wiedzy, ale ze świadomego postąpienia oskarżonego. Autor apelacji brak znamion strony podmiotowej wywodził z interpretacji podatkowej Dyrektora Izby Skarbowej w I. nr(...) (zarzut I.2), ale trzeba zwrócić uwagę, że organ ją wydający (jak sam zresztą wskazał w treści dokumentu) nie dokonywał klasyfikacji wyrobu, a jedynie przyjął klasyfikację wskazaną we wniosku o udzielenie interpretacji, co oznacza, że interpretacja ta mogła odnosić się jedynie do wyrobu prawidłowo klasyfikowanego do kodu (...), a nie do wyrobu, który ze względu na jego przeznaczenie nadane przez zbywcę był olejem napędowym przeznaczonym do innych celów.

Jednocześnie w kontekście wywodów apelującego trzeba zwrócić uwagę, że przepisy przytoczone w uzasadnieniu środka odwoławczego, tj. art. 14 Ordynacji podatkowej dotyczą, zdaniem Sądu, konsekwencji podatkowych - w zależności od tego, czy skutki podatkowe związane ze stanem faktycznym będącym przedmiotem interpretacji miały miejsce przed jej doręczeniem czy nie (co oznacza węższy lub szerszy zakres ochrony), nie zaś odpowiedzialności karnej z art. 271 kk (zarzut III.5). Treść apelacji sugeruje, jakoby działanie oskarżonego nie pozwalało na przypisanie mu winy, albowiem zastosował się on czy też działał w sposób zgodny z treścią wskazanej wyżej interpretacji. Tymczasem z punktu widzenia odpowiedzialności karnej oskarżonego w kontekście znamion zarzucanego czynu istotne są zdaniem Sądu Okręgowego dokumenty istniejące w chwili popełnienia czynu, gdyż to one stanowiły podstawę po pierwsze - do prawidłowego postępowania z produktem, po drugie – do prawidłowego sklasyfikowania go w sytuacji zbycia w okolicznościach, w jakich uczynił to oskarżony.

W przekonaniu Sądu II instancji oskarżony jako profesjonalista w dziedzinie sprzedaży paliwa posiadał wiedzę, że destylat średni naftowy to olej ciężki napędowy, który podlega różnej klasyfikacji wynikającej z Taryfy Celnej, w zależności od wykorzystania. Kod zastosowany przez oskarżonego w objętych zarzutami fakturach to kod właściwy do klasyfikacji olejów napędowych przeznaczonych do przeprowadzenia procesu specyficznego, tymczasem materiał aktowy wprost wskazuje, że nabyty przez D. D. produkt był zbywany w tej samej postaci co nabyty innym podmiotom jako pozostałe paliwo opałowe, a więc bez poddawania go jakimkolwiek procesom – czy to specyficznym czy jakimkolwiek innym. Tymczasem już tylko treść interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w I., na którą powołuje się skarżący wskazuje, że wyprowadzenie destylatu naftowego średniego ze składu podatkowego z przeznaczeniem na cel opałowy wymagało zabarwienia go i oznaczenia w sposób określony w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 12 lutego 2009r. w sprawie znakowania i barwienia wyrobów energetycznych (Dz.

U. nr 32, poz. 218).

Art. 90 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym w brzmieniu obowiązującym w dacie czynu był jednoznaczny w swej treści i wskazywał, że oleje napędowe o kodach (...) (...) przeznaczone na cele opałowe podlegały obowiązkowi znakowania i barwienia. Także świadek E. U. wskazywał, że olej opałowy jest olejem napędowym, tyle, że barwionym. Zatem oskarżony zbywając olej napędowy z takim przeznaczeniem winien był przede wszystkim poddać go wskazanemu procesowi barwienia i znakowania, a następnie oznaczenia prawidłowym kodem. Tylko i wyłącznie poddanie nabytego destylatu procesom specyficznym czy chemicznym pozwalało na zastosowanie kodu odpowiednio (...) i (...), o czym oskarżony doskonale wiedział, tym bardziej, że przyporządkowanie kodów do produktu, w zależności od jego przeznaczenia, wynikało z powołanego wyżej sprawozdania z badań z dnia 29.05.2009r.

Laboratorium Celnego w J.. Ustawodawca określając katalog wyrobów podlegających obowiązkowi znakowania i barwienia pominął olej napędowy przeznaczony do procesu specyficznego i do przeprowadzenia przemian chemicznych i uznał, że wyroby te z zasady nie mogą być przeznaczone do celów opałowych. W tym stanie rzeczy powoływanie się przez oskarżonego na błąd co do prawa nie jest zdaniem Sądu możliwe, gdyż to właśnie na nim - podmiocie dokonującym obrotu wyrobem akcyzowym ciążył obowiązek dokonania klasyfikacji wyrobu będącego przedmiotem danej czynności do kodu CN, przy czym prawidłowa klasyfikacji wymagała uwzględnienia kryteriów: właściwości towaru (w tym jego składu) oraz przeznaczenia. Wystawiając zatem faktury VAT i wskazując w nich nieprawidłową nazwę sprzedawanego towaru oraz nieprawidłowy kod CN oskarżony działał zatem z pełnym rozeznaniem i w pełni świadomie - postąpienie w ten sposób umożliwiało zastosowanie znacznie niższej stawki podatku akcyzowego, co w sposób oczywisty przekładało się na uzyskaną korzyść majątkową w postaci potencjalnego wzrostu wolumenu sprzedaży, na co wskazał Sąd Rejonowy.

Sąd I instancji prawidłowo zdekodował znamiona czynu zarzucanego oskarżonemu. Prawidłowo ustalił, że był on podmiotem upoważnionym do wystawiania faktur, że poświadczył w nich nieprawdę poprzez wpisanie nieprawidłowego kodu CN i nieprawidłowego oznaczenia zbywanego towaru oraz że były to okoliczności o istotnym znaczeniu prawnym, albowiem w sposób oczywisty przekładały się na możliwość zastosowania preferencyjnej stawki podatku akcyzowego. Prawidłowo wreszcie Sąd ten ustalił, że działanie oskarżonego było celowe, świadome i ukierunkowane na osiągnięcie korzyści majątkowej – stanowisko przeciwne, wyrażane podczas procesu czy w apelacji zdecydowanie należy określić jako polemiczne i nie znajdujące odzwierciedlenia w stanie sprawy.

Zdaniem Sądu Okręgowego nie należy w realiach analizowanego stanu faktycznego mieć wątpliwości, że oskarżony wystawiając sporne faktury posiadał zasób wiedzy uprawniający do stwierdzenia, że wskazany w nich tak kod CN, jak i nazwa sprzedawanego produktu nie są prawidłowe. Sąd meriti w sposób przejrzysty wyjaśnił w pisemnych motywach wyroku, z jakich przyczyn w zachowaniu oskarżonego należy dopatrywać się umyślności i zamiaru kierunkowego. Oczywistym także dla Sądu Okręgowego jest, że zaniżenie akcyzy w sposób opisany w prezentowanym wyżej mechanizmie pozwalało na obniżenie ceny zbywanego towaru. Jakkolwiek bezpośrednią korzyść z takiego stanu rzeczy odnosił nabywca, nie sposób nie skonkludować, że w perspektywie zabieg taki był korzystny finansowo dla sprzedającego, albowiem siłą rzeczy pozwalał mu na zwiększenie wolumenu sprzedaży poprzez wzrost konkurencyjności względem innych funkcjonujących na rynku przedsiębiorców, ale też zastosowanie niższej akcyzy pozwalało na zwiększenie marży przy utrzymaniu w dalszym ciągu wspomnianej konkurencyjności, co także stanowi o uzyskaniu korzyści majątkowej.

Z tego względu zarzuty z punktu II.1, III.2 czy III.4 apelacji nie mogły zostać uwzględnione. Marginalnie zaznaczyć należy, że Sąd meriti dokonał korekty opisu czynu przypisanego i wskazał, że korzyścią majątkową w rozumieniu powołanego przepisu było w tym przypadku zwiększenie prawdopodobieństwa wzrostu wolumenu sprzedaży, nie zaś osiągnięcie korzyści z tytułu nieodprowadzonego podatku akcyzowego w kwocie 369 198 zł.

Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do podzielenia zarzutu z punktu I.7, w szczególności w aspekcie błędów logicznych w toku rozumowania Sądu meriti – treść uzasadnienia wyroku wskazuje, na jakich Sąd ten oparł się dowodach, a których nie uwzględnił czyniąc ustalenia faktyczne i dlaczego. Wyjaśnił również podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia, tok rozumowania Sądu jest zrozumiały, jasny, nie zawiera ani luk ani wewnętrznych sprzeczności.

Sąd Okręgowy nie podzielił też argumentów kwestionujących wysokość orzeczonej kary. Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wówczas, jeżeli z punktu widzenia nie tylko sprawcy czy jego obrońcy, ale i ogółu społeczeństwa, orzeczona kara jawi się jako niesprawiedliwa, zbyt drastyczna, przynosząca nadmierną dolegliwość. Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa – rażąco niewspółmierną, czyli niewspółmierną w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza zatem znaczną dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą, zasłużoną, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw sądowego wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo.

Orzeczone wobec oskarżonego kara pozostaje zdaniem Sądu Okręgowego współmierna do stopnia zawinienia oskarżonego, który swoim zachowaniem celowo godził w dobro prawne, jakim jest wiarygodność dokumentów, nie bez znaczenia pozostawała także przyświecająca mu motywacja do takiego działania. Z całą pewnością nie można stwierdzić, że działanie to wynikało z błędnego postrzegania obowiązujących przepisów i reguł, a wręcz przeciwnie – polegało na wykorzystaniu wiedzy wynikającej z prowadzenia składu podatkowego i wykorzystania jej dla osiągniecia korzyści pod pozorem działania w dobrej wierze i w zaufaniu do określonej interpretacji organu podatkowego, którą oskarżony notabene pozyskał już po popełnieniu czynu.

Orzeczona wobec niego kara, tak pozbawienia wolności jak i grzywny, biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, a także warunku osobiste i życiowe oskarżonego, nie są w stosunku do niego rażąco niesprawiedliwe, a z pewnością pozwolą mu zrozumieć nieopłacalność popełnienia podobnego przestępstwa w przyszłości i wpłynąć na jego zachowanie w pożądanym kierunku.

Wniosek

1)o zmianę zaskarżonego wyroku co do istoty poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu;

2)o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Bezzasadność podniesionych zarzutów nie pozwalała na uwzględnienie wniosków apelacji.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1.

Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Apelacja nie była zasadne i nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1.

Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1.

Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ----------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------ --------------------------------------------------------------------------------------------- 6.

Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II.

O kosztach za postępowanie odwoławcze rozstrzygnięto na podstawie art. 636 § 1 kpk, w tym o opłacie na podstawie art. art. 2 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych uznając, że oskarżony, prowadzący działalność gospodarczą i uzyskujący dochody jest w stanie uczynić zadość obowiązkom finansowym wynikającym z wyroku.

PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.