4 umowa (§ 10 ust. 1 umowy); w przypadku braku na rachunku,
1 umowy środków, które mogą zostać wypłacone przez Bank z tego rachunku na spłatę zadłużenia w terminach spłat określonych w Umowie lub braku spłaty następnego dnia po upływie okresu wypowiedzenia powstałe zadłużenie traktowane jest jako zadłużenie przeterminowane, w tym kwota kapitału/rata kapitałowa jako kapitał przeterminowany, a spłata zadłużenia nastąpi w wyniku spłaty dokonanej przez Pożyczkobiorcę w Banku lub w dniu wpływu środków na rachunek,
1 umowy z uwzględnieniem postanowień § 10 ust. 2 pkt 2 umowy, pod warunkiem, że środki te mogą być wypłacone z tego rachunku przez Bank i przeznaczone na spłatę na podstawie pełnomocnictwa,
4 (§ 22 ust. 1 umowy); wysokość stopy oprocentowania zadłużenia przeterminowanego pożyczki jest równa wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie określonej na podstawie przepisów powszechnie obowiązującego prawa, która na dzień zawarcia umowy stanowi dwukrotność sumy:' stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego oraz 5,5 punktów procentowych i wynosi 14,00% w stosunku rocznym (§ 22 ust. 2 umowy); od kapitału przeterminowanego Bank pobiera odsetki w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, o której mowa odpowiednio w ust. 2 albo ust. 3 albo ust. 4 umowy. Odsetki są naliczane od dnia powstania zadłużenia przeterminowanego do dnia poprzedzającego jego spłatę, zgodnie z obowiązującą wysokością odsetek maksymalnych za opóźnienie, z zastrzeżeniem ust 6 umowy (§ 22 ust. 5 umowy). W ramach procedury zawierania umowy pożyczki pozwana podpisała dokument, zgodnie z którym oświadczyła, że umowę pożyczki numer (...) z dnia 22 października 2018 r. podpisała przy pełnej znajomości zawartych w jej treści warunków, po zapewnieniu przez Bank (...) S.A. czasu niezbędnego do zapoznania się z treścią umowy i przeanalizowaniu zawartych w niej warunków i po udzieleniu jej przez Bank (...) S.A. wszystkich dodatkowych wyjaśnień i informacji, o które poprosiła. Pismem z dnia 26 marca 2020 r. Bank (...) S.A. wezwał pozwaną do zapłaty zadłużenia przeterminowanego z umowy pożyczki w wysokości 5.302,71 zł w terminie 14 dni. Pismo zawierało informację o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Pismem z dnia 28 kwietnia 2020 r. Bank (...) S.A., z uwagi na brak spłaty zadłużenia przeterminowanego, wypowiedział umowę kredytu. Okres wypowiedzenia wynosił 30 dni. Pismo to zostało odebrane przez pozwaną 4 maja 2020 r.4 Pismem z dnia 17 lipca 2021 r. Bank (...) S.A. poinformował pozwaną, że Bank posiada wobec pozwanej w całości wymagalną wierzytelność ewidencjonowaną w Księgach Banku na rachunku numer (...) w łącznej wysokości 157.158,71 zł. Bank wezwał pozwaną do niezwłocznej zapłaty kwoty zadłużenia. Pismo zawierało informację o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia. 5 W związku z powstaniem zaległości, (...) S.A. wezwała pozwaną do spłaty zadłużenia w kwocie 161490,54 zł w terminie do 20 grudnia 2021 r. od dnia otrzymania wezwania. Ponadto strona powodowa poinformowała pozwaną o możliwości złożenia reklamacji.6 W związku z powstaniem zaległości, Kancelaria (...) wezwała pozwaną do spłaty zadłużenia w kwocie 191.387,17 zł w terminie do 10 listopada 2023 r. od dnia otrzymania wezwania. Ponadto strona powodowa poinformowała pozwaną o możliwości złożenia reklamacji.7 Bank (...) S.A. w dniu 4 listopada 2021 r., na podstawie umowy przelewu wierzytelności, przeniósł na rzecz strony powodowej wierzytelność przysługującą Bankowi wobec pozwanej. W załączniku do umowy przelewu, zawierającym wyszczególnienie przelewanych wierzytelności, wskazano, że wierzytelność składa się z kapitału: 135.841,37 zł. i odsetek 21.909,01 zł.8 Stan faktyczny został ustalony w oparciu o dowody z dokumentów. Na ich podstawie Sąd ustalił fakt zawarcia umowy pożyczki, sposób jej wykonania przez strony, fakt wezwania do zapłaty i wypowiedzenia umowy i wysokość zaległości. Sąd pierwszej instancji zważył, że roszczenie strony powodowej znajdowało oparcie w art. 720 § 1 k.c. Podstawą faktyczną pozwu było twierdzenie, że pozwana zaprzestała w styczniu 2020 r. spłacania pożyczki. Pozwana nie zakwestionowała faktu zaprzestania spłacania pożyczki. Ciężar dowodu spłacania pożyczki spoczywał na pozwanej. Za okres od stycznia do marca 2020 r. pozwana miała zaległość uzasadniającą wszczęcie procedury wypowiedzenia umowy. Bank wezwał pozwaną do zapłaty, wyznaczając termin 14 dni na dokonanie zapłaty oraz pouczył o możliwości wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego, a dopiero następnie wypowiedział umowę. Działania te wypeniły wymagania stawiane przez ustawę prawo bankowe, w szczególności art. 75c (stosujący się do umów pożyczek). Procedura wypowiedzenia umowy została przeprowadzona prawidłowo. Pozwana zakwestionowała wysokość roszczenia. Zarzut ten był jednak bezzasadny. Bank wypłacił pożyczkę w kwocie 142.980,10 zł. Raty spłaty były równe i wynosiły na chwilę zawarcia umowy 1.756,42 zł. Skoro pozwana spłacała pożyczkę do końca 2019 r., to mogła spłacić najwyżej 24.589,88 zł (rata 1.756,42 zł x 14 miesięcy). Gdyby pożyczka nie była oprocentowana, odejmując wyżej wymienioną kwotę od wypłaconego kapitału otrzymano by 118.390,22 zł. Pożyczka była jednak oprocentowana i początkowo oprocentowanie wynosiło 7,50 % w stosunku rocznym. Część rat była zaliczana na poczet odsetek. Odsetki za pierwszy rok pożyczki wynosiły co najmniej 9.142,73 zł. Nawet przy założeniu, że od globalnej kwoty odejmiemy sumę rat za 12 miesięcy, co dawałoby 121.903,06 zł i wyłącznie do tej kwoty zastosowano oprocentowanie 7,5%. Tymczasem strona powodowa dochodziła wyłącznie części roszczenia, tj. 120 000 zł. Powyższe wyliczenia wskazywały na to, że nawet przy założeniu dokonywania spłat rat przez 14 miesięcy i tak roszczenie Banku, a obecnie strony powodowej przewyższało 120 000 zł. Przy takim stanie faktycznym ograniczenie roszczenia strony powodowej do 120 000 zł wskazywało dobitnie na to, że do tej kwoty roszczenie zostało wykazane. W świetle umowy cesji, strona powodowa nabyła wierzytelność w stosunku do pozwanej stosownie do treści art. 509 k.c. Zgłoszone w pozwie roszczenie odsetkowe znajdowało oparcie w art. 481 § 1 , 2 i 2 1 k.p.c. Pozwana apelacją9 zaskarżyła wyrok w całości , wnosząc o jego zmianę przez oddalenie powództwa. Wniosła o zasądzenie od strony powodowej kosztów postępowania za obie instancje. Strona powodowa w odpowiedzi z dnia 14 października 2025 r.10 wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie od powódki kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja była bezzasadna. Sąd Apelacyjny przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd pierwsze instancji za własne. Podzielił również jego ocenę prawną. Odnosząc się do zarzutów apelacji, Sąd Apelacyjny stwierdził, że zarzut braku wiarygodności dokumentów przedłożonych przez stronę powodową był całkowicie gołosłowny. Nie tylko nie został on wykazany, ale nawet nie został wyjaśniony. To nie strona powodowa miała w tym procesie rozwiać wątpliwości pozwanej co do wysokości roszczenia, lecz to pozwana powinna była, w świetle przedstawionego przez stronę powodową materiału dowodowego, wykazać, że dokonała spłat, które nie zostały ujęte przy obliczaniu wierzytelności dochodzonej w pozwie. Strona powodowa w wystarczający sposób wykazała istnienie dochodzonego pozwem roszczenia. W kontekście uzasadnienia swojego roszczenia przez stronę powodową i wyliczeń dokonanych przez Sąd pierwszej instancji, ciężar przeprowadzenia dowodu spłaty pożyczki spoczywał zgodnie z art. 6 k.c. na pozwanej. Pozwana nie podjęła próby przeprowadzenia takiego dowodu. Zarzuty pod adresem cesji nie zostały zgłoszone w sprzeciwie od nakazu zapłaty. Na mocy art. 480 3 § 2 k.p.c. należało uznać je za spóźnione. Zarzut pod adresem prawidłowości wypowiedzenia umowy nie został zgłoszony w sprzeciwie od nakazu zapłaty. Na mocy art. 480 3 § 2 k.p.c. należało uznać go za spóźniony. Na marginesie należałoby wskazać, że nie został on również wyjaśniony w apelacji. Z ustaleń dokonanych przez Sąd Okręgowy wynikało, że Bank nie naruszył art. 75c prawa bankowego, wypowiadając umowę. W tym stanie rzeczy należało orzec, jak w sentencji, na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1, § 1 1 i 3 oraz art. 99 k.p.c. Na koszty te złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika strony powodowej. 1 k. 68 2 k. 61 3 k. 76-80 4 k. 34-36 5 k. 59 6 k. 84-85 7 k. 39 8 k. 61 9 k. 122 10 k. 147-152
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.