II AKa 324/24

(1)użył podczas popełniania czynów z pkt IX i X (według numeracji przyjętej w akcie oskarżenia), nie jest innym podobnym do noża i broni palnej niebezpiecznym narzędziem, co w rezultacie doprowadziło do zakwalifikowania czynu z pkt 7 jako wyczerpującego znamiona występku z art. 280 § 1 k.k., podczas gdy winien był być zakwalifikowany z art. 280 § 2 k.k., zaś w pkt 8 jako wyczerpującego znamiona występku z art. 13 § 2 kk w zw. z art. 280 § 1 k.k. w zb z art. 191 § 1 k.k. w zw. art. 11 § 2 k.k. podczas gdy winien był być zakwalifikowany z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 2 k.k.;

1. obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 8 poprzez wyrażenie błędnego poglądu prawnego, iż zażądanie, przy użyciu niebezpiecznego przedmiotu, wydania telefonu, do czego nie doszło z uwagi na ucieczkę pokrzywdzonego nie wyczerpuje znamion art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k.;
2. obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu z pkt X (według numeracji z aktu oskarżenia) polegającą na błędnej wykładni art. 13 § 2 k.k. w zakresie zawartego w nim mamienia „brak przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim czynu zabronionego", a w konsekwencji przypisanie oskarżonemu w pkt 8 wyroku czynu z wyczerpującego znamiona czynu zabronionego art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., podczas gdy winien był być zakwalifikowany z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k.;
3. bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., z uwagi na to, iż zaszła okoliczność wyłączająca postępowanie, określona w art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k., a stanowiąca obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 12 § 1 k.p.k., polegająca na zakwalifikowaniu czynu oskarżonego określonego w pkt 8 wyroku z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. pomimo nieodebrania wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Słusznie Sąd I instancji ustalił, że metalowy karabińczyk, którym posługiwał się sprawca w czasie zdarzeń określonych w pkt IX i X (według numeracji przyjętej w akcie oskarżenia) nie jest innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem do noża, czy broni palnej w rozumieniu art. 280 § 2 k.k. W aktach sprawy znajdują się zdjęcia tegoż karabińczyka, który nawet założony na dłoń nie może zostać uznany za tego rodzaju narzędzie. Bogate w tym zakresie orzecznictwo nie pozostawia pola do dowolności w zakresie ustalania tego rodzaju przymiotu danej rzeczy. Wprawdzie w ostatnim z orzeczeń Sąd Najwyższy wskazał, że kastet, a więc zazwyczaj odlewany z metalu przyrząd przybierający formę zespojonych ze sobą pierścieni zakładanych na palce, służący do nadawania większej skuteczności ciosowi pięści, jest desygnatem niebezpiecznego narzędzia, o którym mowa w typie czynu zabronionego opisanego w art. 280 § 2 k.k. (postanowienie SN z dnia 1 grudnia 2025 r. sygn. akt III KK 520/25), to jednak tego rodzaju narzędzie, jakim jest metalowy karabińczyk do zapinania na rusztowaniu nie posiada tych cech charakterystycznych. Przede wszystkim z założenia nie jest przeznaczony do wzmocnienia zadawanych ciosów, ani nie jest w ten sposób skonstruowany, aby mógł powodować realne zagrożenie. Tym samym, sam w sobie nie jest niebezpieczny w sposób podobny do noża, czy broni palnej. Jednocześnie bez znaczenia jest w jaki sposób zostanie użyty, bowiem nie to jest przesłanką ustalenia przymiotu „niebezpieczności”. Przy dokonywaniu oceny "niebezpieczności" przedmiotu z punktu widzenia kwalifikacji prawnej z art. 223 k.k. (także art. 280 § 2 k.k.), istotne znaczenie będą miały takie cechy (właściwości) przedmiotu, które sprawią, że wykorzystanie zwykłych funkcji lub działania przedmiotu przeciwko człowiekowi spowoduje powstanie realnego zagrożenia o równowartości odpowiadającej użyciu broni palnej lub noża (zob. postanowienie SN z 29 maja 2003 r., I KZP 13/03, OSNKW 2003, Nr 78, poz. 69). Tym samym orzekając o wyeliminowaniu tego ustalenia z treści zarzucanych czynów, Sąd nie wyraził błędnego poglądu prawnego, jak próbuje przekonać skarżący. Przytoczone w treści uzasadnienia apelacji odmienne poglądy prawne stanowią w chwili obecnej nieaktualną linię orzeczniczą i nie mogą doprowadzić do zmiany wydanego w tym zakresie orzeczenia. Należy przy tym zauważyć, że przywołane orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Łodzi II Akr 35/93, wbrew twierdzeniu skarżącego, stanowi potwierdzenie oceny prawnej poczynionej przez Sąd I Instancji w zakresie niebezpieczeństwa użytego przedmiotu, bowiem potwierdza, że aby przedmiot uznany został za niebezpieczny w rozumieniu art. 280 § 2 k.k. musi posiadać obiektywnie istniejące cechy, czyniące go niebezpiecznym. Jednocześnie bezzasadny jest zarzut dotyczący próby kradzieży telefonu V. E.. W istocie jest to zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, a nie obrazy przepisów prawa materialnego. Niezależnie od powyższego Sąd orzekający właściwie zebrał i ocenił materiał dowodowy, a na tej podstawie dokonał właściwych ustaleń faktycznych. V. E. będąc przesłuchany przed Sądem jednoznacznie wskazał, iż oskarżony zażądał telefonu, bowiem chciał skorzystać z aplikacji „telegram”, która wg niego była na tym telefonie zainstalowana. Przytoczona przez pokrzywdzonego wymiana zdań bezsprzecznie powyższe potwierdza. Zatem błędnie oskarżyciel wskazuje na zaistnienie znamion kradzieży w tym zakresie, bowiem takie w ogóle się nie zmaterializowały. Niemniej istotne w sprawie jest to, że przedstawiciel ustawowy V. E. – wezwana na rozprawę apelacyjną – nie złożyła wniosku o ściganie. Zarzut dotyczący zakwalifikowania narkotyków, jako przedmiotu kradzieży nie może zostać uwzględniony. Sprawca, który dokonuje zaboru w celu przywłaszczenia środków odurzających lub substancji psychotropowych nie będących w legalnym obrocie, nie popełnia przestępstwa kradzieży, jak również nie popełnia przestępstwa z art. 64 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, ponieważ przedmiotem tego przestępstwa są jedynie narkotyki dopuszczone do legalnego obrotu (wyrok SA w Warszawie z dnia 6 czerwca 2017 r. sygn. akt II AKa 364/16, wyrok SA we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II AKa 275/15). Trudno przyjąć, aby oskarżony miał w zamiarze zabrać legalne narkotyki, które posiadać miałby 13 letni wówczas V. E.. Z tego także powodu nieaktualny pozostaje problem nieudolności usiłowania. Odnośnie zarzutu dotyczącego bezwzględnej przyczyny odwoławczej to wskazać należy, że jest on zasadny, niemniej wezwana na rozprawę T. L. – matka V. E. – pokrzywdzonego w sprawie, oświadczyła że nie składa wniosku o ukaranie i ściganie oskarżonego H. K.

(1). Ostatecznie przyjąć należało, że oskarżony nie popełnił zarzucanego w pkt X aktu oskarżenia rozboju i z tego powodu uniewinnił z tego zarzutu H. K.

(1). Wniosek 1.zmianę zaskarżonego wyroku przez zakwalifikowanie czynu z pkt IX (według numeracji z aktu oskarżenia) z art. 280 § 2 k.k.;

1. zmianę zaskarżonego wyroku przez zakwalifikowanie czynu z pkt X (według numeracji z aktu oskarżenia) z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k.; 3.wymierzenie za te czyny kar jednostkowych oraz kary łącznej w wymiarze wnioskowanym przez oskarżyciela publicznego w wystąpieniu końcowym,
2. w razie nieuwzględnienia zarzutu z pkt 1-3 i wniosku z pkt 2 wnoszę o wezwanie na rozprawę przedstawiciela ustawowego małoletniego V. E. i odebranie oświadczenia w zakresie złożenia wniosku o ściganie przestępstwa z art. 191 § 1 k.k. przypisanego w pkt 8 wyroku, zaś w przypadku niezłożenia wniosku o ściganie o wyeliminowanie z przyjętej kwalifikacji prawnej z czynu przypisanego oskarżonemu art. 191 § 1 k.k. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z powodów wskazanych wyżej wnioski o zmianę zaskarżonego orzeczenia należało uznać za bezzasadne. Wniosek z pkt 4, jako zasadny Sąd odwoławczy wykonał. 1STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Zarzut obrońca I. A. I. obrazę przepisów postępowania, polegającą na dowolnej, a nie swobodnej, a nadto wybiórczej i naruszającej zasady prawidłowego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz pominięciu przy wyrokowaniu szczególnie istotnych okoliczności sprawy, a także rozstrzygnięcie występujących braków w materiale dowodowym na niekorzyść oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do: a) niezasadnego uznania, że H. K.

(1)usiłował uszkodzić lewe lusterko w samochodzie osobowym marki A. (...)

(1)nr rej. (...) należącym do U. K., w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na wyprowadzenie takiego wniosku, w szczególności w obliczu zeznań U. K., który na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2024 r. wskazał, że nie widział, aby oskarżony uderzał w lusterko jego samochodu, gdyż patrzył wówczas w ekran swojego telefonu, a także wobec faktu, że na samochodzie pokrzywdzonego nie ma żadnych śladów, zadrapań, rys i innych uszkodzeń, które potwierdzałby bezprawne działanie oskarżonego; b) nieuprawnionego przyjęcia, że H. K.

(1)przy użyciu metalowego karabińczyka założonego na pięść groził U. K. spowodowaniem obrażeń ciała oraz zabójstwem, co wzbudziło w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że groźby zostaną spełnione, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na wyprowadzenie takiego wniosku, w szczególności, że na nagraniu wykonanym przez U. K., który sfilmował zajście, słychać tylko wzajemne wyzwiska i słowa wulgarne kierowane wzajemnie przez oskarżonego i U. K., a nie groźby pozbawienia życia, ponadto T. O., który był świadkiem zajścia składając zeznania w dniu 29 kwietnia 2024r. także podał, że słyszał tylko wyzwiska, kierowane wzajemnie przez oskarżonego i U. K. i nie potwierdził, aby oskarżony groził pokrzywdzonemu U. K., a co więcej oskarżony miał wówczas w ręku talerz z jedzeniem, co świadczy o tym, że nawet gdyby doszło do składania przez H. K.

(1)słów odebranych jako groźba, nie jest prawdopodobne, aby wzbudziło to w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, mając na względzie całokształt okoliczności; c) nieuzasadnionego uznania, że H. K.

(1)przy użyciu metalowego karabińczyka założonego na pięść usiłował naruszyć nietykalność cielesną U. K. i T. O., w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na wyprowadzenie takiego wniosku, gdyż oskarżony kierował wobec pokrzywdzonych wyłącznie wyzwiska, a ponadto w czasie zajścia oskarżony trzymał w ręku talerz z jedzeniem, co powodowało, że nie był w stanie zrobić żadnej krzywdy U. K., z kolei T. O. nie wskazał, aby oskarżony usiłował naruszyć jego nietykalność cielesną, a wskazywał co najwyżej, że oskarżony był pobudzony, co nie zostało należycie uwzględnione przez Sąd I instancji; d) nieuprawnionego przyjęcia, że oskarżony H. K.

(1)ukrywał dokument, którym nie miał prawa wyłącznie rozporządzać, tymczasem gdy nie oskarżony znalazł dowód osobisty E. N.

(1)niedługo wcześniej, a nadto nie istnieją żadne dowody ani okoliczności, świadczące o tym, że oskarżony popełnił zarzucany mu czyn tj. że ukrywał dokument. II. Rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu, w tym: 1) niewłaściwym ustaleniu, ze stopień winy oraz stopień szkodliwości społecznej popełnionego przez oskarżonego czynu z pkt 1 części dyspozytywnej wyroku uzasadnia wymierzenie oskarżonemu kary pięciu miesięcy pozbawienia wolności, przy jednoczesnym pominięciu faktu, iż oskarżony uszkadzając drzwi od windy działał pod wpływem silnego wzburzenia i strachu, albowiem zaciął się w windzie i kopiąc w jej drzwi próbował się z niej wydostać, zaś jeśli chodzi o śmietnik, to miał już niemal 10 lat, był już wysłużony i wielokrotnie uszkadzany przez innych klientów galerii, a zatem karę tą należy uznać za rażąco niewspółmierną, 2) niewłaściwym ustaleniu, że stopień winy oraz stopień szkodliwości społecznej popełnionego przez oskarżonego czynu z pkt 2 sentencji wyroku uzasadnia wymierzenie oskarżonemu kary trzech miesięcy pozbawienia wolności, tymczasem gdy oskarżony w całości dobrowolnie naprawił wyrządzoną szkodę na rzecz (...) S.A. i oddal skradzione ubrania do sklepu (...), a nadto nie istnieją dowody, aby oskarżony dokonał kradzieży żywności o łącznej wartości aż 292 zł, albowiem H. K.

(1)nałożył na talerz jedną porcję jedzenia, a następnie dołożył sobie jeszcze trochę potraw, a zdarzenie to miało miejsce w restauracji typu fast food, gdzie ceny dań są stosunkowo niskie i nie jest prawdopodobne, aby niecałe dwie porcje jedzenia kosztowały niemal 300 zł, gdyż średnia wartość posiłku w tego typu miejscach nie jest wyższa niż 100 zł, zatem szkoda na rzecz (...) sp. j. nie powinna być uznana za wyższą niż 100 zł, co powoduje, że orzeczoną karę należy uznać za rażąco niewspółmierną, co winno uzasadniać nadzwyczajne złagodzenie kary w zakresie tego czynu, bądź nawet odstąpienie od jej wymierzenia przez Sąd względem oskarżonego, czego jednak Sąd I instancji nie uczynił; 3) niewłaściwym ustaleniu, że stopień winy oraz stopień szkodliwości społecznej popełnionych przez oskarżonego czynów z pkt 7 i 8 wyroku uzasadnia wymierzenie mu kary dwóch lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności określonej w punkcie 9 orzeczenia, przy nieuwzględnieniu wszystkich okoliczności łagodzących, które winny skłaniać Sąd do zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary pozbawienia wolności, w tym jego młodego wieku, albowiem dyrektywy wymiaru kary względem sprawcy młodocianego nakładają na Sąd obowiązek kierowania się przede wszystkim tym, aby młodocianego sprawcę wychować, przyznania się oskarżonego do winy, wyrażenia przez niego skruchy i żalu z powodu popełnienia czynów zabronionych, sytuacji zdrowotnej oskarżonego, który wówczas miał problem z uzależnieniem od środków odurzających i innych substancji, a przez to miał ograniczoną świadomość podejmowanych przez siebie działań, a zatem orzeczoną wobec niego karę uznać należy za rażącą niewspółmierną. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W uznaniu Sądu odwoławczego jako bezzasadne należy ocenić zarzuty z pkt I a-d. Wszystkie dotyczą przebiegu zdarzenia i przestępstw oraz wykroczenia popełnionych na szkodę U. K. i T. O.. Podkreślenia wymaga fakt, że zeznania pokrzywdzonych, jak i pozostałe dowody zebrane w sprawie zostały prawidłowo i zgodnie ze sztuką ocenione przez Sąd orzekający w sprawie. Sąd zauważył w zeznaniach pewne nieścisłości i w sposób całkowicie poprawny ocenił ich treść i nadał znaczenie tym, które stanowiły podstawę ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Podkreślenia wymaga fakt, że Sąd opierał się przede wszystkim na zeznaniach świadków, ale i niezależnych dowodach w postaci nagrań, przy czym nie tylko na nagraniu z telefonu, ale także na nagraniu zabezpieczonego w sprawie monitoringu. Tego ostatniego dowodu skarżący niestety nie zauważa, niemniej stanowi on obok pozostałych, istotny, wiarygodny dowód wskazujący na bezsprzeczne sprawstwo H. K.

(1). Odnalezienie przy oskarżonym metalowego karabińczyka, który był przedmiotem służącym do popełnienia przestępstw, a także fakt częściowego przyznania się oskarżonego, ale też zasłaniania niepamięcią, stanowią dodatkowy dowód potwierdzający i wzmacniający wiarygodność uznanych za prawdziwe dowodów. Fakt, że U. K. nie widział samego momentu uderzenia w lusterko przez oskarżonego niczego w sprawie nie zmienia, skoro bezsprzecznie dokonał tego H. K.

(1). Podobnie okoliczność, że oskarżony trzymał w ręku talerz i z tego względu wypowiedziane przez niego groźby nie mogły wzbudzić w pokrzywdzonym uzasadnionej obawy ich spełnienia. Przede wszystkim nie zauważa skarżący, że spełnienie gróźb mogło się odbyć po wyrzuceniu trzymanego pożywienia, ale także, co należy z całą mocą podkreślić, spełnienie tychże gróźb mogło być wynikiem zachowania samego oskarżonego. Wskazać bowiem należy, że w czasie przypisanych czynów oskarżony był pobudzony, chaotyczny, a przede wszystkim agresywny na co wskazuje chronologia poszczególnych zachowań i sposób ich popełnienia, a także wulgarne i groźne zachowanie. W efekcie każdy przeciętny obserwator mógł się zasadnie przestraszyć podejmowanych przez H. K.

(1)działań. Wbrew twierdzeniom skarżącej zeznania T. O. wskazują bezsprzecznie na naruszenie jego nietykalności cielesnej (złapanie i szarpanie za kurtkę), grożenie („rozwalę Ci łeb”) i żądanie wydania 200 złotych. Do treści tych depozycji Sąd odsyła, skoro skarżąca wskazuje, że tego rodzaju zeznania nie zostały złożone. Bez wątpienia także Sąd słusznie przypisał oskarżonemu czyn z art. 276 k.k., bowiem oskarżony posiadał dowód osobisty E. N.

(2), którym nie był uprawniony wyłącznie rozporządzać. Dowód ten został przez oskarżonego ukryty pod schodami przy wejściu do Galerii wraz z innymi rzeczami do niego należącymi. Zarzuty odnośnie niewspółmierności wymierzonych poszczególnych kar pozbawienia wolności nie mogą zostać uznane za zasadne. Oskarżony popełnił szereg czynów w krótkim czasie, które charakteryzowały się agresją, zachowaniem i postawą, która wyrażała się wywieraniem przymusu i nacisku na pokrzywdzonych. Okazał lekceważenie dla podstawowych zasad współżycia, w tym przemoc i groźby kierowane wobec innych osób. Jednocześnie swoją agresję skierował także wobec rzeczy, niszcząc drzwi windy oraz śmietnik, a także usiłując zniszczyć lusterko w samochodzie U. K.. Popełnił zatem wiele czynów przeciwko różnorakim dobrom podlegającym ochronie. Okazał tym samym nieumiejętność dostosowania się do podstawowych reguł i zakazów. Jednocześnie zbagatelizował fakt, że świadkami jego zachowania były postronne osoby, wobec których także okazał agresję. Tym samym Sąd nie znalazł podstaw do łagodzenia poszczególnych jednostkowych kar pozbawienia wolności, ani kary łącznej z powodów wskazanych w apelacji. W szczególności podstawą taką nie może być kwestionowanie przez skarżącego faktu popełnienia poszczególnych czynów, bowiem nie są to zarzuty powiązane z rażącą niewspółmiernością wymierzonych kar. Na wymiar kar nie wpływa także fakt złego stanu rzeczy, które zostały przez oskarżonego zniszczone, bowiem tego rodzaju okoliczność pozostaje irrelewantna z punktu widzenia odpowiedzialności sprawcy. Odnośnie kradzieży ubrań ze sklepu 50-style oraz żywności z restauracji samoobsługowej, to wskazać należy, że Sąd orzekł karę w najniższym możliwym wymiarze i także z tego powodu zarzut dotyczący rażącej niewspółmierności kary nie może zostać uwzględniony. Okoliczność błędnego ustalenia wysokości szkody czynu w postaci zaboru żywności nie może zostać uwzględniona w zakresie zarzutów dotyczących niewspółmierności kary. Jeżeli skarżąca zarzuca, że Sąd nie uwzględnił w procesie wymiaru kary takich okoliczności jak: wiek oskarżonego, przyznanie się do winy, wyrażenie przez niego skruchy i żalu z powodu popełnienia czynów zabronionych, okoliczności, że oskarżony jest osobą młodocianą, faktu, że stan jego zdrowia w chwili czynu był zły, to nie zauważa przy tym, iż kary jednostkowe zostały wymierzone H. K.

(1)w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, a kara łączna w zasadzie pochłonęła poszczególne zachowania, pozostając karą właściwie za najpoważniej traktowane zachowanie. Powoływany przez skarżącą fakt przyznania się oskarżonego do winy, wyrażenie przez niego skruchy i żalu z powodu popełnienia czynów zabronionych to nie może być on przeceniany, skoro H. K.

(1)przyznał się jedynie częściowo, a części zdarzeń, ja twierdzi, w ogóle nie pamiętał. Jego depozycje w tym zakresie należy raczej potraktować jako przyjętą linię obrony a nie realny żal, czy skruchę za popełnione czyny. Tym samym brak jest też podstaw do zastosowania w zakresie czynu z pkt 7 orzeczenia, nadzwyczajnego złagodzenia kary. Odnośnie orzeczenia w zakresie czynu z pkt X aktu oskarżenia Sąd wypowiedział się już w części odnoszącej się do apelacji prokuratora. Argumentacja ta zostanie uzupełniona w części 4 uzasadnienia. Wniosek zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie pkt 3, 4, 5 i 6 wyroku — i o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia tych czynów, a w zakresie pkt 1, 2 i 9 o nadzwyczajne złagodzenie wymierzonych oskarżonemu kar pozbawienia wolności. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wnioski niezasadne z uwagi na argumenty wskazane w poprzedniej części uzasadnienia. 1STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Zarzut obrońca A. I.

1. obraza przepisów prawa materialnego, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a w szczególności: - art. 217 § 2 kk poprzez jego niezastosowanie, mimo iż z ustalonego przez sąd I instancji stanu faktycznego wynika, że to U. K. sam rozpoczął potyczkę słowną stosując wulgaryzmy wobec oskarżonego wobec czego naruszenie nietykalności wywołało wyzywające i prowokujące zachowanie się pokrzywdzonego. Sąd zastosował art. 217 § 1 kk w którym czynem zabronionym jest naruszenie nietykalności, natomiast biorąc pod uwagę § 2 omówionego przepisu, przenosząc na grunt niniejszej sprawy zasadnym byłoby zastosowanie art. 217 § 2 kk (pkt 5);
2. rażąca niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu- poprzez nie uwzględnienie wszystkich okoliczności łagodzących, które stanowią podstawę do nadzwyczajnego złagodzenia wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności, chociażby ze względu na wiek młodocianego;
3. obrazę przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 kpk, art. 410 kpk, art. 424 § I pkt 1 kpk – ( pkt 1 i 3 wyroku) poprzez brak dążenia do dokonania prawdziwych ustaleń faktycznych, w pełni odzwierciedlających przebieg zdarzenia, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, jednostronną, dowolną i powierzchowną ocenę dowodów, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego (co do pkt 1 wyroku), skutkującą nieobdarzeniem wiarą wyjaśnień oskarżonego w toku postępowania, wybiórczym i fragmentarycznym potraktowaniem zeznań świadków i opinii, z tym dotyczących (pkt 3): - sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz powierzchowną ocenę dowodów co do ustalenia uszkodzenia drzwi windy w galerii handlowej (...). Zostało bowiem przyznane, że winda ulegała zacinaniu się w przeszłości. Gdy przeciętny człowiek utknie w windzie zazwyczaj popada w panikę, a głośne pukanie w ściany windy i krzyk poczytać można jako wołanie o pomoc (pkt 1), - powierzchownego oszacowania wielkości szkody wyrządzonej (...) sp. jawna. Świadek nie miał możliwość oceny wielkości zabranego jedzenia z baru samoobsługowego. Wielkość talerza oraz szacowanie jego pojemności nie może wpływać bezpośrednio na wielkość wyrządzonej szkody. Gramatura poszczególnych posiłków bardzo się różni, przez co niemożliwym jest stwierdzenie ile gram znajdowało się wówczas na talerzu oskarżonego podczas oddalenia się. Stanowi to również naruszenie art. 5 § 2 kpk poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego (pkt I), - pobieżną ocenę dowodów w sprawie usiłowania uszkodzenia lewego lusterka w samochodzie osobowym marki A. (...)

(1)nr rej. (...). Samochody osobowe posiadają składające się lusterka, które składają się do strony szyb samochodowych. Oskarżony gdyby miał zamiar je uszkodzić zapewne próbowałby je uderzyć w stronę przeciwną niż tą, w którą istnieje możliwość jego złożenia. Sam pokrzywdzony nie zaobserwował owego zdarzenia, a jedynie usłyszał odgłos uderzenia ( pkt 3), powierzchowna ocena zeznań świadków zdarzeń, które zostały rozpatrzone jedynie na niekorzyść oskarżonego, gdyż pokrzywdzony U. K. przyznał, iż lusterko, które rzekomo oskarżony usiłował uszkodzić mogło się złożyć wskutek zahaczenia (pkt 3). ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Oceniając słuszność zarzutu dotyczącego postępowania U. K. należy podkreślić, że nie może on być uznany w jakimkolwiek zakresie za zasadny. Skarżąca przytacza na jego poparcie jedynie okoliczności świadczące o jego zasadności, tzn wyjęte z kontekstu i chronologii zdarzeń czynności pokrzywdzonego. Tymczasem działanie H. K.

(1)rozpoczęło się od wyzwisk pod adresem pokrzywdzonego, a także od uderzenia w lusterko jego samochodu. Zatem późniejsze zachowanie U. K. nawet jeżeli nie do końca właściwe musi zostać ocenione jako uzasadnione, przy czym na pewno nie jest to działanie wyzywające i prowokujące w rozumieniu art. 217 § 2 k.k. Bezzasadny jest także zarzut dotyczący przyczyn zniszczenia drzwi windy w galerii. Nie zauważa skarżąca, że agresywne zachowanie oskarżonego rozpoczęło się jeszcze przed wejściem do windy i nie wynikało z jej zacięcia się, ale z zamiaru zniszczenia tej rzeczy. Niezależnie jednak od powyższego, tzn czy uszkodzenie nastąpiło przed wejściem, czy w wyniku zacięcia się windy, nie usprawiedliwia to agresywnego zachowania H. K.

(1). Okoliczności zaboru i wyceny wartości zabranego pożywienia nie budzą wątpliwości. Na te okoliczności przeprowadzono szereg dowodów i bezsprzecznie Sąd ustalił tą wartość. W żadnej mierze nie można przyjąć, że Sąd rozstrzygnął wątpliwości na niekorzyść H. K.

(1). Zarzut dotyczący próby uszkodzenia lusterka samochodowego jest w zasadzie dywagacją skarżącego. Wydaje się, że przesłanką oceny zdarzenia nie jest jego logiczność lub nielogiczność, a to czy do zdarzenia doszło i jaki był jego przebieg, a zatem ustalenie prawdy materialnej. Sąd słusznie ustalił, że oskarżony chciał uszkodzić lusterko w samochodzie U. K. i Sąd odwoławczy całkowicie się z tym ustaleniem zgadza. Podobnie trudno przyjąć za uzasadnione zniszczenie przez oskarżonego śmietnika na terenie galerii, bowiem jak wskazuje skarżąca przyczyną tego zachowania było jego zacięcie się w windzie i w efekcie wyładowanie złości na tej rzeczy. Tymczasem nie zauważa skarżąca, że zniszczenie drzwi windy miało miejsce 7 grudnia 2023r., a zniszczenie kosza w dniu 8 grudnia 2023r. Podnosząc zarzut w treści uzasadnienia apelacji, że oskarżony posługując się metalowym karabińczykiem, grożąc natychmiastowym użyciem przemocy żądał wydania od T. O. kwoty w wysokości 200 zł, a otrzymał 150 zł, skarżąca wskazuje iż kradzież do kwoty 250 zł jest traktowana jako niska szkodliwość czynu, co uzasadnia nadzwyczajne złagodzenie kary wobec oskarżonego. Tego rodzaju uroszczenie nie może być przyjęte jako zasadna podstawa zmiany wydanego w sprawie orzeczenia. O niskiej szkodliwości społecznej czynu nie decyduje jedynie wartość zagrabionego mienia, ale całościowo i kompleksowo ocenione okoliczności zdarzenia, a te w przypadku zachowania H. K.

(1)za takowe nie mogą zostać uznane. Fakt ukrycia dowodu osobistego nienależącego na H. K.

(1)pozostaje bezsporny, do czego Sąd odnosił się w poprzedniej części uzasadnienia. Odnośnie rażącej niewspółmierności kary podobnie Sąd wypowiedział się w poprzedniej części uzasadnienia. Wniosek zmianę zaskarżonego wyroku i za czyn wskazany: - w pkt 1, 2, 9 – zastosowania łagodniejszego wymiaru kary - w pkt 3, 4, 5, 6, wyroku – uniewinnienie oskarżonego ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wnioski nie mogą zostać uwzględnione z powodów podanych w poprzedniej części uzasadnienia. 1OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU Uwzględniono w urzędu okoliczności dotyczące możliwości zaistnienia przestępstwa w postaci kradzieży nielegalnych narkotyków, co było przedmiotem analizy we wcześniejszej części uzasadnienia. Na marginesie należy zauważyć, że niezależnie od powyższego problemu, wątpliwe jest czy można doprowadzić do stanu bezbronności w sposób wskazany w orzeczeniu. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że: „Przez stan bezbronności rozumieć należy nie tyle sam brak chęci stawiania oporu, lecz tylko taką sytuację, w której ofiara nie ma wręcz fizycznej możliwości stawiania oporu wskutek braku sił (np. obezwładnienie ofiary przez zastosowanie środków farmakologicznych, chemicznych itp.) lub braku swobody ruchów (np. związanie)” (por. wyrok SN z 17.02.1975 r., II KR 285/74, OSNKW 1975/7, poz. 89). Stan bezbronności to zatem sytuacja, w której sprawca przez zachowanie niepolegające na zastosowaniu przemocy fizycznej lub psychicznej wpływa na pokrzywdzonego w taki sposób, że pozbawia go możliwości przeciwdziałania zaborowi rzeczy (por. wyrok SA w Katowicach z 28.11.2002 r., II AKa 420/02, KZS 2003/4, poz. 60). Trafnie podkreśla się w orzecznictwie, że „doprowadzenie człowieka do stanu bezbronności polega na tym, że pokrzywdzony, mający do tej pory możliwość obrony lub ucieczki, zostaje ich pozbawiony” (wyrok SN z 21.06.2012 r., III KK 148/12). Tymczasem 13 letni V. E. stanowczo odpowiadał napastnikowi, że nie jest w posiadaniu żądanych narkotyków, a także odmówił wydania telefonu, a w konsekwencji uciekł H. K.

(1)wykorzystując jego brak koncentracji. Zatem potrafił podjąć konieczne działania, prowadzące do zapobieżenia działaniom oskarżonego. A jeżeli tak, to nie było możliwe przyjęcie spowodowania stanu bezbronności wywołanego przez postawę i zachowanie H. K.

(1). W tej sytuacji realizował się ponadto problem wartości żądanych przez sprawcę narkotyków, co nie było w niniejszej sprawie możliwe do ustalenia, skoro H. K.

(1)zażądał od V. E. wydania bliżej nieokreślonych substancji psychoaktywnych. Z tych względów Sąd przyjął, że oskarżony nie popełnił przestępstwa zarzucanego w pkt X aktu oskarżenia. W konsekwencji należało na nowo wymierzyć karę za czyn z pkt IX aktu oskarżenia. W tym przypadku Sąd doszedł do przekonania, że wszystkie okoliczności obciążające i łagodzące wzięte pod uwagę przez Sąd I instancji znajdują zastosowanie w tym przypadku. Sąd, uwzględniając także wiek H. K.

(1), uznał zatem, że kara w najniższej dolej granicy ustawowego zagrożenia z przypisany czyn będzie karą adekwatną do stopnia winy, okoliczności związanych z osobą sprawcy, w tym jego warunkami osobistymi, a przy tym spełni wobec niego swoje cele zarówno wychowawcze, jak i zapobiegawcze. Jednocześnie popełnienie przez oskarżonego wszystkich czynów w zasadzie w jednym dniu (jedynie zniszczenie drzwi windy miało miejsce dzień przed tj 7 grudnia 2023 roku), przy czym wszystkie pozostawały powiązane ze sobą, w tym także osobowo, oznacza że koniecznym było wymierzenie oskarżonemu kary łącznej w zasadzie z zastosowaniem absorpcji. Mając to na względzie Sąd orzekł karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, uwzględniając niezależnie od powyższego, konieczność przykładnego ukarania sprawcy. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności j.w. 1ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.11. Przedmiot utrzymania w mocy 0.1Utrzymano wyrok w mocy za wyjątkiem zmiany wskazanej w pkt 5.2 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Argumentacja wskazana powyżej. 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.11. Przedmiot i zakres zmiany I. zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że: a. uchylono rozstrzygnięcie o wymiarze kary łącznej określonej w pkt 10; b. wyeliminowano ustalenie co do zaistnienia ciągu przestępstw i uchylono wymierzoną karę w pkt 9; c. H. K.

(1)uniewinniono od popełnienia czynu zarzucanego w pkt X, a przypisanego w pkt 8 zaskarżonego orzeczenia i orzeczono, że koszty procesu w tym zakresie ponosi Skarb Państwa; d. za podstawę wymiaru kary odnośnie czynu z pkt 7 przyjęto art. 280 § 1 k.k. i wymierzono H. K.

(1)karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; e. na podstawie art. 91 § 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonego w pkt 1, 2, 4, 5 i 6 zaskarżonego wyroku oraz w pkt I.d. niniejszego wyroku połączono i wymierzono mu jako karę łączną 2 (dwa) lata i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności; f. ustalono że orzeczenie z pkt 11 i 12 zaskarżonego wyroku odnosi się do kary łącznej wymierzonej wyrokiem Sądu odwoławczego. Zwięźle o powodach zmiany Argumentacja wskazana powyżej. 1Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. Sąd zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym, uznając iż ich uiszczenie przez ww. byłoby zbyt uciążliwe. 1PODPIS ............................................. SSA Jacek Michalski ............................................ SSA Agnieszka Pawłowska .............................................. SSA Wojciech Zaręba 0.11.

1. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Czyn z pkt IX i X aktu oskarżenia 0.11.3.
2. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒co do kwalifikacji prawej ☒co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.
3. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☒art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.11.
4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana 0.11.
5. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Czyn z pkt III, IV, V, VI aktu oskarżenia 0.11.3.
6. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do kwalifikacji prawej ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.
7. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.11.
8. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana 0.11.
9. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 3 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja I, II, III, V, Rażąca niewspółmierność kary 0.11.3.
10. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do kwalifikacji prawej ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.
11. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.11.
12. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana