pominąć dowód z przesłuchania świadka (...) – z uwagi na nieistotność dla rozstrzygnięcia sprawy; 2. na podstawie art. 248 § 1 w zw. z art.
oddalić wniosek strony pozwanej o zobowiązanie strony powodowej do przedłożenia książki serwisowej uszkodzonego pojazdu – z uwagi na nieistotność dla rozstrzygnięcia sprawy; 3. na podstawie art.
pominąć w pozostałym zakresie dowód z opinii biegłego z uwagi na nieistotność dla rozstrzygnięcia sprawy. Spór dotyczył wysokości odszkodowania należnego stronie powodowej od strony pozwanej. Za punkt wyjścia dla ustalenia odszkodowania Sąd wziął ustalenia biegłego oraz twierdzenia stron, co do częściowego zaspokojenia strony powodowej przez stronę pozwaną. Sąd uwzględnił, że poszkodowany (poprzednik prawny strony powodowej) miał możliwość odliczenia podatku od towarów i usług w wysokości 100%, stąd podstawą dla wyliczeń były wartości netto. Przede wszystkim Sąd przyjął, w oparciu o opinię biegłego sądowego, ze koszt naprawy pojazdu przywracającej jego stan sprzed zdarzenia wynosił 4.703,89 złotych netto. Poza sporem pozostawała wypłata przez pozwany zakład ubezpieczeń 2.843,80 złotych netto tytułem odszkodowania. Sąd zatem ocenił, że zasądzona winna być kwota stanowiąca różnicę pomiędzy odszkodowaniem wskazanym przez stronę powodową, albowiem kwota ta była niższa, aniżeli wskazana przez biegłego oraz odszkodowaniem wypłaconym przez pozwanego w kwocie netto – 1.670,59 złotych. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że bez znaczenia pozostawała możliwość naprawy w ustalonej przez stronę pozwaną kwocie w warsztacie należącym do sieci naprawczej (...). Poszkodowany nie ma obowiązku korzystać z usług warsztatu należącego do takiej sieci, a zarzut strony pozwanej mógłby być skuteczny w wypadku wykazania przez stronę pozwaną, że naprawa została dokonana faktycznie po cenach nierynkowych, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Powód wskazywał na poniesienie kosztu sporządzenia opinii prywatnej, celem weryfikacji zasadności przyznania odszkodowania w wysokości ustalonej przez ubezpieczyciela. Sąd ocenił, że o ile koszt poniesiony w związku ze sporządzeniem tzw. opinii prywatnej może pozostawać w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem szkodzącym i może być poczytywany za składnik szkody, o tyle wniosek taki nie będzie w każdym wypadku uzasadniony. W szczególności Sąd dopuszcza możliwość kompensacji kosztu sporządzenia prywatnej opinii rzeczoznawcy, o ile sam poszkodowany nie posiada wiedzy specjalnej pozwalającej na dokonanie racjonalnej oceny wielkości szkody, a tym samym zasadności złożenia pozwu. Warunkiem uznania jednak, że wydatek taki stanowi normalne następstwo zdarzenia szkodzącego jest stwierdzenie, że poszkodowany nie posiada wiedzy specjalnej umożliwiającej mu dokonanie samodzielnej oceny. W innym bowiem wypadku trudno mówić o celowości ponoszenia omawianego wydatku. Ciężar udowodnienia wysokości szkody spoczywa na stronie powodowej, stąd i celowość poniesienia kosztów sporządzenia tzw. opinii prywatnej winna być przez nią stosownie wykazana, w szczególności zaś w wypadku gdy strona pozwana taki wydatek kwestionuje. Strona powodowa dowodziła poniesiony koszt fakturą VAT wystawioną przez P.H.U. (...) (...) w ciężar poprzednika prawnego strony powodowej – (...) Sp. z o.o. we (...) na 162,60 zł netto (200 zł brutto). Jak wynika z publicznie dostępnych danych z KRS przedmiotem działalności strony powodowej są m.in.: 45.20.Z Konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych z wyłączeniem motocykli; 45.32.Z Sprzedaż detaliczna części i akcesoriów do pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli; 66.21.Z Działalność związana z oceną ryzyka i szacowaniem poniesionych strat; 77.11.Z Wynajem i dzierżawa samochodów osobowych i furgonetek; 77.12.Z Wynajem i dzierżawa pozostałych pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli; 45.11.Z Sprzedaż hurtowa i detaliczna samochodów osobowych i furgonetek. Również przedmiotem działalności (...) Sp. z o.o. było m.in. konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, sprzedaż detaliczna części i akcesoriów do pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli czy sprzedaż hurtowa i detaliczna samochodów osobowych i furgonetek. W związku z powyższym Sąd ocenił, że strona powodowa nie wykazała celowości poniesienia wydatku celem sporządzenia opinii przez prywatnego rzeczoznawcę, ponieważ przedmiot działalności strony powodowej wskazuje na to, że posiadała ona wiedzę fachową pozwalającą na dokonanie samodzielnej oceny zasadności składania powództwa. W konsekwencji Sąd oddalił powództwo w zakresie żądania kompensacji kosztów sporządzenia opinii przez rzeczoznawcę. Sąd uwzględnił roszczenie odsetkowe od zasądzonej kwoty głównej w całości. Zgodnie z art. 481 § 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych stanowi zaś, że zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Termin na spełnienie świadczenia przez ubezpieczyciela wynikał zatem z ustawy. Termin początkowy naliczania odsetek należało ustalić w ten sposób, że jeśli do daty zgłoszenia szkody 23 sierpnia 2021 r. dodać 30 dni, to termin spełnienia świadczenia przez ubezpieczyciela przypadał na 22 września 2021 r., zatem odsetki były należne od dnia następnego - 23 września 2021 r., tj. jak wskazano w pozwie. Strona powodowa legitymację czynną do występowania z roszczeniem przeciwko stronie pozwanej wywodziła z załączonej do pisma procesowego z 28 kwietnia 2025 r. umowy przelewu wierzytelności. Przelew wierzytelności (cesja) uregulowany został w art. 509 k.c. Zgodnie z jego § 1 wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Przelew może zasadniczo obejmować wierzytelności wynikające nie tylko z umownych stosunków zobowiązaniowych, lecz także ze stosunków obligacyjnych wynikających z jednostronnych czynności prawnych, bezpodstawnego wzbogacenia, czynów niedozwolonych bądź aktów administracyjnych (wyr. Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 14 marca 2013 r., I ACa (...)). W świetle art. 509 § 2 k.c. stwierdzić należy, że zasadą jest przeniesienie wraz z przelaną wierzytelnością wszelkich związanych z nią praw. Pomimo podniesienia przez stronę pozwaną zarzutu wobec legitymacji czynnej w sprzeciwie od nakazu zapłaty, po przedłożeniu przez stronę powodową umowy cesji wierzytelności, strona pozwana nie formułowała dalszych zarzutów dotyczących skuteczności lub ważności przedłożonej umowy cesji. Również Sąd nie dopatrzył w tym zakresie jakichkolwiek uchybień, które prowadziłyby do wniosku, że stronie powodowej nie przysługuje w niniejszej sprawie legitymacja czynna. Stronie powodowej przysługiwało uprawnienie do występowania przeciwko stronie pozwanej z roszczeniami wywodzonymi ze zdarzenia drogowego z 8 sierpnia 2021 r. Zawarte w punkcie III wyroku rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu uzasadniało brzmienie art. 100 zd. 1 w zw. z art. 98 § 1 k.p.c., które stanowią, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone (art. 100 zd. 1 k.p.c.). Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu)(art. 98 § 1 k.p.c.). W niniejszej sprawie strona powodowa wygrała 1.670,59 złotych z dochodzonych 1.833,19 zł, co stanowiło 91% żądania pozwu, i co jednocześnie oznacza, że strona powodowa przegrała sprawę w zakresie 9% i winna ponieść koszty w takim zakresie. Strona powodowa poniosła następujące koszty: 1) 200 tytułem opłaty sądowej od pozwu, zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1228), 2) 900 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości stawki minimalnej określonej w § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.), 3) 17 złotych opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, 4) 1.631 złotych uiszczonych i wykorzystanych zaliczek na poczet kosztów opinii biegłego Suma: 2.731 złotych. Z kolei strona pozwana wygrała sprawę w 9%, przegrywając ją w 91%, ponosząc następujące koszty: 1) 900 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości stawki minimalnej określonej w § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.), 2) 17 złotych opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Suma: 917 złotych Suma wszystkich kosztów poniesionych przez strony wyniosła: 3.648 złotych. Wedle stopnia przegrania sprawy strony winny ponieść po: a) strona powodowa: 0,09 x 3.648 zł, czyli: 328,32 zł, b) strona pozwana: 0,91 x 3.648 zł, czyli: 3.319,68 zł. Do zasądzenia od strony pozwanej na rzecz strony powodowej była zatem różnica między kosztami, które winna była ponieść a kosztami rzeczywiście poniesionymi. W konsekwencji zasądzono na rzecz strony powodowej 2.402,68 złotych. Od kosztów zasądzono odsetki od dnia prawomocności wyroku, ponieważ stosownie do przepisu art. 98 §1 1 zdanie pierwsze k.p.c. od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty. Ze względu na powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.