Wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 7 maja 2026 r., sygn. akt II Ka 891/25

Sygn. akt II Ka 891/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 maja 2026 r.

Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Dariusz Półtorak (spr.) Sędziowie:

SO Sylwia Olimpia Uszyńska SO Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak przy udziale prokuratora Mirosława Żocha po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2026 r. sprawy S. C. (1), M. C. i H. D. (2) oskarżonych z art. 286 § 1 kk i inne na skutek apelacji wniesionej przez obrońców oskarżonych H. D. (2), S. C. (1), M. C. od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 21 lipca 2025 r. sygn. akt II K 405/23 I. w zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy;

II. zasądza od S. C. (1) i M. C. po 380 złotych, natomiast od S. D. (1) 580 złotych opłaty za II instancję i obciąża wszystkich oskarżonych po 6,66 złotych wydatków postępowania odwoławczego.

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 891/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2 1.

CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 21 lipca 2025r. sygn. akt. 405/23.

1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana 2.

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp.

Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp.

Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu .

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp.

Zarzut 1., Treść zarzutów z apelacji obrońcy H. D. (2):

1)obraza przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez dokonanie przez Sąd I instancji dowolnej, a nie swobodnej oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności: wyjaśnień oskarżonego H. D. (1), opinii biegłych z zakresu badań mechanoskopijnych i rekonstrukcji wypadków, dokumentacji dotyczącej pochodzenia pojazdu, a także zeznań świadków i współoskarżonych - poprzez nieuprawnione uznanie za wiarygodne wyłącznie relacji obciążających, przy jednoczesnym pominięciu kluczowych elementów materiału dowodowego przemawiających na korzyść oskarżonego, w sytuacji gdy:

a)H. D. (1) od początku postępowania składał spójne, logiczne i konsekwentne wyjaśnienia, zgodnie z którymi nabył pojazd w zaufaniu do sprzedającego - profesjonalnego podmiotu, na podstawie przedstawionych dokumentów, bez wiedzy o przestępnym pochodzeniu samochodu, nie uczestniczył w jakichkolwiek czynnościach związanych z przerabianiem numerów identyfikacyjnych pojazdu i działał w przekonaniu o pełnej legalności transakcji, a ponadto jego wersję zdarzeń wspierają okoliczności obiektywne, takie jak treść zawartych umów, dokumenty księgowe wskazujące, że cena zakupu była adekwatna do stanu technicznego pojazdu oraz brak jakichkolwiek działań mających ukryć pochodzenie auta;

b)z wyjaśnień oskarżonego oraz zgromadzonej dokumentacji jednoznacznie wynika, że nie wykonywał on żadnych prac blacharskich ani mechanoskopijnych, a Sąd nie dysponuje żadnym dowodem, że uczestniczył w przerabianiu numerów VIN bądź zlecał wykonanie takich czynności, co całkowicie podważa przyjętą tezę o jego sprawstwie w zakresie art. 306 k.k.;

c)wyjaśnienia współoskarżonych nie zawierają żadnych konkretów wskazujących na aktywne uczestnictwo H. D. (1) w pozyskaniu, przerobieniu bądź zbyciu pojazdu o nielegalnym pochodzeniu;

d)brak jest jakichkolwiek dowodów aby oskarżony kontaktował się z osobami, które mogły dokonać przerobienia oznaczeń pojazdu lub brać udział w obrocie samochodami o nieustalonym pochodzeniu - wyjaśnienia oskarżonego w zakresie braku takich kontaktów są konsekwentne i nie zostały w żaden sposób podważone, natomiast Sąd przyjął, że oskarżony działał w ramach „szerszego procederu”; zaś Sąd a quo uznał za wiarygodne wyłącznie dowody obciążające oskarżonego H. D. (1), całkowicie pomijając obiektywne dane, logiczne wyjaśnienia oskarżonego oraz wewnętrzne niespójności w pozostałym materiale dowodowym, co miało wpływ na treść ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie;

2)w konsekwencji powyższych uchybień - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający istotny wpływ na treść orzeczenia, polegający na błędnym przyjęciu, że H. D. (1) uczestniczył w przerobieniu numerów identyfikacyjnych pojazdu marki I. (...) (1), podczas gdy:

a)oskarżony nie był obecny przy jakichkolwiek czynnościach, które - w ocenie Sądu - miały doprowadzić do przerobienia numerów VIN, nie brał udziału w naprawach, pracach blacharskich ani jakiejkolwiek ingerencji technicznej w pojazd, a z materiału dowodowego niniejszego postępowania nie wynika, że oskarżony miał jakikolwiek udział z czynnościami związanymi z ingerencją w konstrukcję samochodu;

b)H. D. (1) działał w przekonaniu, że nabywa legalny pojazd, weryfikując jego pochodzenie, za cenę odpowiadającą stanowi technicznemu samochodu, przy czym zarówno sposób nabycia, jak i późniejszego użytkowania pojazdu był całkowicie jawny (okazywanie dokumentów, wykorzystanie samochodu bez prób ukrywania jego pochodzenia, dalsza sprzedaż w zwykłym trybie cywilnoprawnym), co przemawia przeciwko tezie o świadomości oskarżonego co do przestępnego pochodzenia pojazdu; a zatem brak jest podstaw do przyjęcia, iż działał on z jakimikolwiek innymi osobami w porozumieniu, a tym bardziej ze świadomością bezprawnego pochodzenia pojazdu; ustalenia faktyczne Sądu I instancji są w tym zakresie oczywiście błędne, dowolne i nie znajdują oparcia w ujawnionym materiale dowodowym; zaś na wypadek nieuwzględnienia przez sąd odwoławczy wyżej podniesionych zarzutów:

3)obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k., poprzez skazanie oskarżonego za przestępstwo z art. 286 1 k.k., mimo iż przedmiotem tego czynu miał być samochód osobowy marki I. (...) (1) o numerze rejestracyjnym (...), o cenie sprzedaży w wysokości 5.200,00 zł, który uprzednio miał zostać objęty czynem zarówno z pkt II, jak i III aktu oskarżenia, za które to czyny H. D. (1) poniósł odpowiedzialność karną, a czyn polegający na działaniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poprzez wprowadzenie w błąd (...) (...) i następnie doprowadzenie do powinien ponieść odpowiedzialności karnej, z uwagi na ujawnioną przeszkodę procesową niekorzystnego rozporządzenia mieniem wiązało się jedynie z korzystaniem z owoców tych przestępstw, co wpisuje się w konstrukcję czynu współukaranego, za co finalnie oskarżony nie która winna prowadzić do umorzenia postępowania; a na wypadek nieuwzględnienia przez sąd odwoławczy zarzutu podniesionego w pkt 3) powyżej:

4)obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, a wyrażającą się w tym, iż Sąd meriti przypisał oskarżonemu czyn z art. 286 § 1 k.k., podczas gdy winien uznać, iż oskarżony swoim zachowaniem dopuścił się co najwyżej popełnienia czynu zabronionego z art. 286 § 3 k.k., a zatem przestępstwa oszustwa w typie uprzywilejowanym - poprzez wzgląd na to, że:

a)wartość szkody miała charakter nieznaczny, a pokrzywdzony poniósł stratę wyłącznie w zakresie kwoty zapłaconej za pojazd, bez jakichkolwiek dodatkowych następstw czy szkód ubocznych;

b)działanie oskarżonego miało charakter incydentalny, jednostkowy i nie stanowiło elementu zorganizowanego, trwałego procederu, co wyłącza przypisywanie mu wysokiej społecznej szkodliwości;

c)forma przypisanego czynu nie nosiła cech szczególnej zuchwałości ani zaplanowanego szerszego procederu, oskarżony nie podejmował działań zmierzających do ukrycia transakcji, wręcz przeciwnie -sprzedaż pojazdu odbywała się jawnie, w trybie zwykłej umowy cywilnoprawnej, bez ukrywania danych pojazdu lub własnej tożsamości;

d)zarówno postawa oskarżonego, współpraca z organami ścigania od początku postępowania, jego sytuacja osobista, brak uprzedniej karalności, jak i dotychczasowy sposób życia, przemawiają jednoznacznie za przyjęciem łagodniejszej kwalifikacji prawnej przewidzianej w art. 286 § 3 k.k.,co znajduje oparcie w dyrektywach wymiaru kary i oceny stopnia społecznej szkodliwości (art. 115 § 2 k.k.). ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie wykazała, ażeby Sąd I instancji dokonał uchybień, na jakie wskazuje w środku odwoławczym obrońca oskarżonego. Apelacja obrońcy H. D. (1) nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem podniesione w niej zarzuty mają w przeważającej mierze charakter wyłącznie polemiczny wobec prawidłowych ustaleń faktycznych oraz trafnej oceny materiału dowodowego dokonanej przez Sąd I instancji. Skarżący, formułując zarzut obrazy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., nie wykazał bowiem, aby ocena dowodów przeprowadzona przez Sąd meriti pozostawała sprzeczna z zasadami logicznego rozumowania czy doświadczenia. Tymczasem jedynie takie uchybienia mogłyby skutecznie podważyć zasadę swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające samo przedstawienie przez stronę odwoławczą odmiennej interpretacji zgromadzonego materiału dowodowego i forsowanie wersji zdarzeń korzystnej dla oskarżonego.

Analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do jednoznacznego wniosku, że Sąd I instancji dokonał kompleksowej i wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku przewodu sądowego. Sąd odniósł się zarówno do wyjaśnień oskarżonego, jak i do opinii biegłych z zakresu badań mechanoskopijnych, dokumentacji dotyczącej pojazdu, a także zeznań świadków i współoskarżonych. Fakt, iż Sąd odmówił waloru wiarygodności wyjaśnieniom H. D. (1) w części, w której negował swoją świadomość, co do nielegalnego pochodzenia pojazdu oraz własnego udziału w procederze związanym z przerobieniem oznaczeń identyfikacyjnych, nie oznacza jeszcze dowolności oceny dowodów. Wyjaśnienia oskarżonego S.

D. (2) są wiarygodne jedynie w niewielkim zakresie, w jakim przyznał, że nabył samochód marki I. (...) (1). Oskarżony nie potrafił wyjaśnić od kogo zakupił w/w auto, ani wskazać adresu firmy, w której ono się znajdowało. Przyznał, że kwota na fakturze była za niska i widniał zapis o uszkodzeniu auta. Takim wyjaśnieniom przeczy opinia biegłego z zakresu badań mechanoskopijnych (potwierdzono w nich usunięcie nr VIN i wspawanie w to miejsce innego nr VIN) oraz z zakresu badań cyfrowych nośników danych (w których potwierdzono dwie nalepki z numerem rejestracyjnym pochodzące z innego, skradzionego auta). Charakter oraz zakres ujawnionych przeróbek nie pozwalały na przyjęcie, że oskarżony — dysponując pojazdem i następnie nim rozporządzając — pozostawał całkowicie nieświadomy jego rzeczywistego statusu prawnego i technicznego.

Z uwagi na powyższe argumenty, wyjaśnienia oskarżonego stanowią przyjętą przez niego linię obrony zmierzająca do uniknięcia odpowiedzialności za popełnione przestępstwo.

Nie można również zgodzić się z twierdzeniem apelacji, że brak dowodu bezpośrednio wskazującego na wykonywanie „osobiście” przez oskarżonego czynności związanych z przerabianiem numerów VIN wyklucza możliwość przypisania mu odpowiedzialności z art.

306 k.k. Przepis ten nie wymaga bowiem ustalenia, iż sprawca osobiście, „własnymi rękoma” dokonywał technicznej ingerencji w oznaczenia identyfikacyjne pojazdu. Odpowiedzialność może wynikać także ze współdziałania z innymi osobami, uczestnictwa procederze legalizowania pojazdu o nielegalnym pochodzeniu czy świadomego obrotu takim pojazdem.

W realiach niniejszej sprawy materiał dowodowy tworzył spójny i logiczny ciąg poszlak prowadzących do wniosku, że oskarżony miał po pierwsze świadomość rzeczywistego pochodzenia pojazdu, a po drugie, że uczestniczył w działaniach zmierzających do jego dalszego wprowadzenia do legalnego obrotu. Bez znaczenia pozostaje przy tym podnoszona przez obrońcę okoliczność, iż współoskarżeni nie wskazywali szczegółowo wszystkich działań podejmowanych przez H. D. (1). Wynika to nie tylko z przyjętej przez oskarżonych linii obrony (również gremialnie nie przyznawali się do winy), jak również i z tej okoliczności, że pozostałym podsądnym były stawiane zarzuty nie związane z czynami przypisanymi oskarżonemu, a jedynym „łącznikiem” był samochód I. (...) (1) o nr. rej. (...).

Sąd I instancji dokonywał bowiem oceny materiału dowodowego w sposób całościowy, uwzględniając wzajemne korelacje pomiędzy poszczególnymi dowodami. Ustalenia faktyczne nie zostały oparte na pojedynczym dowodzie, lecz wynikały z analizy całokształtu okoliczności sprawy, obejmujących sposób wejścia w posiadanie pojazdu, jego stan techniczny, stwierdzony przez biegłego zakres ingerencji w oznaczenia identyfikacyjne, dalsze rozporządzanie pojazdem oraz zachowanie oskarżonego po jego nabyciu. W sytuacji, gdy oskarżony nabył od S. N. (na co złożył do akt fakturę nabycia-k.513) uszkodzoną I. (...) (1), z tabliczką znamionową o określonych numerach, a następnie ta sama tabliczka znamionowa stwierdzona została w pochodzącym z kradzieży samochodzie, którego źródła pochodzenia oskarżony nie był w stanie wskazać, logika i doświadczenie życiowe prowadzą do jednoznacznego wniosku, że zamiany tejże tabliczki znamionowej musiał dokonać H. D.-czy to osobiście czy też doszło do tego w wyniku innych jego działań. Dlatego, mimo iż brak jest bezpośrednich dowodów sprawstwa oskarżonego , to zebrane i dostępne dowody pośrednie tworzą zamknięty łańcuch poszlak sprowadzający się do wykazania sprawstwa oskarżonego, albowiem niemożliwe było popełnienia tego przestępstwa przez inne osoby za wyjątkiem właśnie oskarżonego.

Dlatego zgodzić się należy ze stanowiskiem sądu meriti, że zachowanie H. D. (2) bezspornie wypełniło znamiona wszystkich zarzucanych mu czynów. Faktem jest, iż oskarżony przyjął od nieustalonej osoby auto marki I. (...) (1) o nr. rej. (...) za kwotę nie niższą niż 21.000 zł, a które (co nie podlega dyskusji) zostało skradzione w Niemczech. Opinia biegłego bezspornie potwierdziła, iż doszło do usunięcia oryginalnego znaku identyfikacyjnego w ten sposób, że został wycięty fragment nadwozia i wspawano w to miejsce fragment nadwozia z samochodu I. (...) (1), który został zakupiony przez oskarżonego od S. N.. Ponadto, H. D. (2) doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez C. L. poprzez wprowadzenie go w błąd, w ten sposób, że zbył przedmiotowy pojazd, wiedząc, iż został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego oraz, że posiada podrobione numery identyfikacyjne.

W konsekwencji bezzasadny pozostaje zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, skoro brak jest podstaw do uznania, aby materiał dowodowy, na podstawie którego został on ustalony poddany był niewłaściwej ocenie, sprzecznej ze wskazaniami art.7 kpk Sąd instancji miał pełne podstawy do przyjęcia, że oskarżony działał co najmniej z zamiarem ewentualnym, godząc się na to, iż pojazd posiada przerobione oznaczenia identyfikacyjne oraz pochodzi z czynu zabronionego. Wbrew twierdzeniom apelacji, okoliczność zawarcia umowy sprzedaży czy jawnego korzystania z pojazdu nie wyklucza świadomości bezprawnego pochodzenia rzeczy. Tego rodzaju działania często stanowią właśnie element pozorowania legalności obrotu i nie mogą automatycznie przemawiać na korzyść oskarżonego.

Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut obrazy art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. poprzez skazanie oskarżonego za czyn z art. 286 § 1 k.k. Obrona błędnie utożsamia bowiem wcześniejsze działania związane z przerobieniem oznaczeń identyfikacyjnych pojazdu z późniejszym doprowadzeniem pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Przestępstwo oszustwa godzi w odrębne dobro prawne, jakim jest mienie i bezpieczeństwo obrotu gospodarczego, a jego istotą było świadome wprowadzenie pokrzywdzonego w błąd, co do legalności pojazdu oraz doprowadzenie go do zakupu samochodu o nielegalnym pochodzeniu. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że późniejsze rozporządzenie rzeczą pochodzącą z przestępstwa poprzez świadome wprowadzenie w błąd kontrahenta stanowi autonomiczne przestępstwo przeciwko mieniu, niezależne od wcześniejszych czynów dotyczących tej samej rzeczy.

W konsekwencji brak było jakiejkolwiek negatywnej przesłanki procesowej uzasadniającej umorzenie postępowania. Nie można bowiem uznać, że czyn ten stanowił jedynie „czyn współukarany” względem wcześniejszych działań dotyczących tego samego pojazdu. Było to odrębne zachowanie, objęte kolejnym zamiarem, realizujące samodzielne znamiona następnego przestępstwa przeciwko mieniu. Trafnie przeto podkreśla Sąd Apelacyjny w Krakowie, że każda informacja podważająca legalność pochodzenia auta uzasadnia dokonanie odpowiednich sprawdzeń bądź nawet odstąpienia od kupna, gdyż „nikomu nie powinno się stawiać zarzutu, że nabył samochód, który okazał się kradziony, lecz że o tym wiedział bądź mógł i powinien był to przypuszczać" (wyrok S.A. w Krakowie z 24 lutego 2000 r., II AKa 234/99, KZS 2000, z. 4, poz. 42; podobnie S.A. w Katowicach w wyroku z 29 czerwca 1999 r., II AKa 75/99, Prok. i Pr. 2000, Nr 6, poz. 20, Małgorzata Dąbrowska - Kardas Komentarz do art. 292 kodeksu karnego j.w.).

Jak wynika z materiału dowodowego, oskarżony nie potrafił określić skąd, od kogo i w jaki sposób nabył przedmiotowy pojazd, a więc zgodnie z zasadami logiki, doświadczenia życiowego mógł on i powinien przypuszczać (działając przynajmniej w granicach zamiaru ewentualnego), bądź nawet wprost wiedzieć, że jest kradziony, a mimo to, dalej świadomie wprowadził go do obrotu.

Chybiony pozostaje również zarzut błędnej kwalifikacji prawnej czynu z art. 286 § 1 k.k. zamiast z art. 286 § 3 k.k. Dla przyjęcia wypadku mniejszej wagi nie jest wystarczające samo odwołanie się do relatywnie niewielkiej wartości szkody czy też incydentalnego, niezaplanowanego charakteru działania (całkowitym nieporozumieniem jest zaś przytoczenie okoliczności osobistych dotyczących oskarżonego - niekaralności, dotychczasowego trybu życia, które należy traktować jako okoliczności wpływające na wymiar kary, bez znaczenia natomiast przy kwalifikacji prawnej). Ocena, czy zachodzi wypadek mniejszej wagi, wymaga uwzględnienia całokształtu okoliczności czynu, w szczególności sposobu działania sprawcy, charakteru naruszonego dobra prawnego, stopnia zaplanowania działania oraz poziomu społecznej szkodliwości czynu.

W niniejszej sprawie oszustwo pozostawało w ścisłym związku z wcześniejszym procederem dotyczącym pojazdu o przerobionych oznaczeniach identyfikacyjnych, stanowiło kolejny etap przestępczej działalności oskarżonego ukierunkowane na osiągnięcie korzyści majątkowej poprzez świadome wprowadzenie pokrzywdzonego w błąd, co do legalności pochodzenia auta. Z tych względów, tego rodzaju zachowanie nie może zostać uznane za przestępstwo o obniżonym stopniu społecznej szkodliwości., a tym samym jako wypadek mniejszej wagi z art. 286§3 kk. W ocenie Sądu Okręgowego, działanie H. D. (2), wbrew stanowisku skarżącego, było zaplanowane, przemyślane i ukierunkowane na zysk. Oskarżony jest osobą poczytalną, świadomą konsekwencji swoich działań, a zatem przyjąć należy, iż działał umyślnie i dopuścił się czynu zabronionego z zamiarem bezpośrednim.

Z uwagi na powyższe, wszystkie podniesione w apelacji zarzuty należy uznać za bezzasadne. Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, dokonał zgodnej z art. 7 k.p.k. oceny zgromadzonych dowodów oraz wyprowadził trafne w nioski w zakresie ustaleń faktycznych znajdujących pełne oparcie w materiale dowodowym sprawy. Zaskarżony wyrok odpowiada zatem prawu i brak jest podstaw do jego zmiany lub uchylenia.

Wniosek Wnioski z apelacji wniesionej przez obrońcę H. D. (2), o:

-zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie, II Wydział Karny z dnia 21 lipca 2025 r., sygn. akt II K 405/23 poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, a przypisanych w pkt IV kwestionowanego orzeczenia; ewentualnie - podzielając zarzut opisany w pkt 3) powyżej:

-o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej skazania oskarżonego za czyn z art. 286 § 1 k.k. i na podstawie art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. - umorzenie przedmiotowego postępowania; ewentualnie - podzielając zarzut opisany w pkt 4) powyżej:

-zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie, II Wydział Karny z dnia 21 lipca 2025 r., sygn. akt II K 405/23 poprzez przyjęcie, iż zachowanie przypisane oskarżonemu wyczerpuje znamiona czynu z art. 286 § 3 k.k. i za to przestępstwo na podstawie art. 286 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. wymierzenie kary grzywny w jej dolnej granicy ustawowego zagrożenia,

-zwolnienie oskarżonego z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w toku postępowania odwoławczego,

-w wypadku zmiany zaskarżonego orzeczenia, także o zasądzenie na rzecz oskarżonego kosztów obrony, świadczonej z wyboru, w postępowaniu odwoławczym według norm przepisanych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec niezasadności zarzutów podniesionych przez obrońcę, wnioski apelacyjne nie zasługiwały na uwzględnienie, co szczegółowo zostało rozważone we wcześniejszej części uzasadnienia.

Lp.

Zarzut 2.

Treść zarzutów z apelacji obrońcy M. C., tj. o naruszenie:

1)art. 7 K.p.k. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, polegającego na odmowie waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego M. C. w zakresie w jakim wyjaśniał on, iż nie uczestniczył w procederze przestępczym pozostałych oskarżonych, nie miał wiedzy o zgłoszeniu przez pozostałych oskarżonych roszczeń o wypłatę odszkodowania, nie uczestniczył on na jakimkolwiek etapie procesu likwidacyjnego szkód powstałych w pojeździe po jego zbyciu, podczas gdy ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, wprost wynika, iż treść wyjaśnień M. C. jest spójna i logiczna, zgodna z zeznaniami świadków jak i wyjaśnieniami pozostałych oskarżonych, a zarzucane działanie wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymi S. C. (1) oraz S. J. nie znajduje potwierdzenia w jakimkolwiek dowodzie. co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego jakoby to oskarżony M. C. miał jakąkolwiek wiedzę w dniu nabywania pojazdu I. (...) (1) oraz sprzedaży tegoż pojazdu na rzecz oskarżonego S. C. (1) miał wiedzę co do potencjalnie planowanych przez pozostałych oskarżonych działań inkryminowanych przez kodeks karny, a tym samym aby dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu;

2)art. 7 K.p.k. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, polegającego na odmowie waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego M. C. w zakresie w jakim wyjaśniał on, iż dokonał zakupu pojazdu I. (...) (1) za kwotę wskazaną w umowie komisowej, podczas gdy z pozostałego materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadka I. X. (k. 131) wynika, iż zapłata całości ceny określonej w umowie nastąpiła częściowo w gotówce, a w pozostałym zakresie w ramach potrącenia/zwolnienia z długu za wcześniejsze usługi świadczone na rzecz I. X., co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego jakoby oskarżony M. C. nie otrzymał całości ceny określonej w umowie komisu, a tym samum fikcyjnie zawyżył wartość transakcji i w konsekwencji do niesłusznego uznania oskarżonego winnym zarzucanych mu czynów;

3)art. 7 K.p.k. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, polegającego na wywiedzeniu błędnych wniosków z zeznań świadka I. X. w zakresie w jakim miałby on wskazać, że określona w umowie komisu ceny sprzedaży pojazdu I. (...) (2).000,00 zł nie odpowiadała realnej i uiszczonej cenie auta, podczas gdy z zeznań świadka I. X. oraz wyjaśnień oskarżonego M. C. wprost wynika model rozliczenia ceny w ten sposób, że I. X. był dłużny oskarżonemu M. C. należności z tytułu usług oskarżonego M. C. za holowanie pojazdu I. po kolizji O. X., jak i tytułem kosztów przechowywania uszkodzonego pojazdu na placu oskarżonego (k. 131), które to zostały zgodnie z zeznaniami świadka rozliczone poprzez zawarcie umowy z oskarżonym, co świadek wyraził w zeznaniach słowami: „ Cenę umówiliśmy na 3000 zł i nie musiałem mu płacić za holowanie i parking z czego ja byłem zadowolony.” (k. 131), a tym samym sąd dopuścił się nieuprawnionego i dowolnego rozszerzenia znaczenia w/w zeznań poprzez błędne ustalenie, że oskarżony M.

C. zawyżył wartość pojazdu w umowie, a działanie takie było powzięte z działaniem w porozumieniu z pozostałymi oskarżonymi w celu wyłudzenia odszkodowania, a w rzeczywistości pojazd został sprzedany za cenę ustaloną w umowie uiszczoną częściowo poprzez przekazanie gotówki, a w pozostałym zakresie poprzez potracenie wzajemnych roszczeń stron umowy, co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego uznania oskarżonego winnym popełnienia zarzucanych mu czynów;

4)art. 7 K.p.k. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wbrew zasadom logiki, zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, w szczególności: wyjaśnień oskarżonych M. C., S. C. (1), S. J.; umowy komisu; zeznań świadków Ł. X., I. X., O. X.; dokumentacji z InterRisk; polegającego na wykroczeniu poza treść w/w dowodów i stwierdzenie, iż oskarżony M. C. działał umyślnie wspólnie i w porozumieniu z pozostałymi oskarżonymi mając wiedzę co do przedsiębranych przez nich przygotowań do popełnienia zarzucanych im czynów, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy osobowy jak i bezosobowy nie wskazuje w jakimkolwiek stopniu na udział lub wiedzę oskarżonego M. C. o działaniach czy planach pozostałych oskarżonych, co w konsekwencji w źle ustalonym stanie faktycznym doprowadziło do obrazy prawa materialnego poprzez zastosowanie art. 286 S 1 K.k. w zb. z art. 298 S 1 K.k. w zb. z art. 271 S 3 K.k. w zw. z art. 11 S 2 K.k. i uznanie oskarżonego winnym popełnienia zarzucanych mu czynów;

5)art. 7 k.p.k. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wbrew zasadom logiki, zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, w szczególności: wyjaśnień oskarżonego M. C.; umowy komisu; zeznań świadków Ł. X., I. X.; polegającego na stwierdzeniu, iż oskarżony M. C. byt inną osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu w rozumieniu art. 271 K.k., podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy osobowy oraz bezosobowy wskazuje na udział oskarżonego M. C. w relacjach cywilnoprawnych, a tym samym nie był wystawcą dokumentu lecz stroną umowy, co w konsekwencji w źle ustalonym stanie faktycznym doprowadziło do obrazy prawa materialnego poprzez zastosowanie art. 271 S 3 K.k. poprzez jego zastosowanie i uznanie oskarżonego winnym popełnienia zarzucanych mu czynów.

6)art. 271 S 3 K.k. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż oskarżony M. C. dopuścił się przestępstwa fałszu intelektualnego, podczas gdy w relacjach z I. i Ł. X. podczas sporządzania umowy komisu (stosunek cywilnoprawny) nie spełniał on warunków umożliwiających uznanie go za stronę podmiotową, a czynności zawarcia umowy komisu/sprzedaży za wystawienie dokumentu, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego przypisania mu winy popełnienia przestępstwa z art. 271 S 3 K.k. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Również ta apelacja nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola instancyjna nie wykazała bowiem, aby sąd meriti przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, dopuścił się dowolności w rozumowaniu bądź poczynił ustalenia sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Stwierdzić należy, że w realiach rozpoznawanej sprawy - poza zaprezentowaniem własnej, odmiennej oceny dowodów - obrońca nie wykazał, aby Sąd przekroczył wytyczone granice sędziowskiej swobody ocen i wkroczył w sferę ich dowolności. Przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i jej braku w przypadku innych, pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k., jeżeli zostało poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, rozważeniem okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, pozostaje zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt. IV KK 104/18). W niniejszej sprawie warunki te zostały spełnione, a w środku odwoławczym nie wykazano, aby było inaczej. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennego poglądu nie świadczy jeszcze o naruszeniu art. 7 k.p.k.

Z materiału dowodowego wynika, iż wyjaśnienia oskarżonego M. C., wiarygodne są jedynie w niewielkim zakresie – dotyczącym nabycia pojazdu marki I. (...) (1) od małżonków Ł. i I. X. oraz jego sprzedaży bratu S. C. (1).

W pozostałym zakresie depozycje M. C. stoją w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym. Sąd I instancji zasadnie zwrócił uwagę na sekwencję zdarzeń, charakter zawartych transakcji, sposób ustalenia wartości pojazdu oraz relacje zachodzące pomiędzy oskarżonymi. Nie można tracić z pola widzenia, że umowa sprzedaży została sporządzona na kwotę rażąco odbiegającą od rzeczywistej wartości uszkodzonego pojazdu, a następnie dokument ten został wykorzystany w postępowaniu likwidacyjnym celem wykazania fikcyjnie zawyżonej, rzekomej szkody. Wbrew twierdzeniom apelacji, ustalenie w zakresie współdziałania oskarżonego M. C. nie wymagało wykazania formalnego uzgodnienia wszystkich szczegółów przestępczego planu z pozostałymi o0skarżonymi, którym przypisano popełnienie występku z pkt I-go aktu oskarżenia. Wystarczające bowiem było ustalenie świadomego i celowego udziału w działaniach umożliwiających realizację wszystkich znamion przestępstwa. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, porozumienie współsprawców może mieć charakter dorozumiany i wynikać z samego skoordynowania działań uczestników przedsięwzięcia przestępnego (wyrok SN z 15 maja 2001 r., V KKN 730/98).

Nie zasługiwały również na uwzględnienie zarzuty odnoszące się do sposobu rozliczenia ceny pojazdu i twierdzeń apelującego, jakoby cena określona w umowie odpowiadała rzeczywistym ustaleniom stron, zaś rozliczenie nastąpiło częściowo poprzez „potrącenie wierzytelności”. Sąd Rejonowy nie zakwestionował samej dopuszczalności kompensacyjnego sposobu wykonania zobowiązania, lecz zasadnie uznał, iż przedstawiona wersja zdarzeń nie znajduje dostatecznego potwierdzenia w materiale dowodowym, została sformułowana na potrzeby postępowania karnego i zgodnie z linią obrony przyjętą przez oskarżonego. Wskazana w umowie wartość pojazdu wielokrotnie przekraczała rzeczywistą jego wartość, o kilkanaście tysięcy, które miałyby odpowiadać roszczeniom należnym oskarżonemu względem I.

X.. Jednakże, zarówno świadek jak i oskarżony nie byli w stanie w przekonywujący sposób wskazać źródła tych zobowiązań, nie sposób bowiem przyjąć, że miałyby one wynikać wyłącznie z usługi holowania pojazdu, a następnie przechowywaniu go na parkingu, co nie mogło przecież trwać zbyt długo, skoro auto zostało zakupione przez oskarżonego. Sąd I instancji zatem słusznie doszedł do wniosku, iż kwota wpisana do dokumentu miała charakter fikcyjny, a było to jednym z działań, które w powiązaniu z kolejnymi czynnościami podejmowanymi już przez S. C. (1) i S. J. doprowadziły do realizacji znamion przestępstwa kwalifikowanego z art. 286§1kk i inne. Nie było przecież żadnego racjonalnego powodu, aby wskazywać w umowie niezgodną z rzeczywistością, wielokrotnie wyższą wartość uszkodzonego pojazdu (doświadczenie orzecznicze wskazuje, że strony najczęściej zaniżają w umowach rzeczywistą wartość pojazdów).

Podobnie jak i w kolejnej transakcji, którą M. C. przedmiotowy samochód zbył swojemu bratu, co było niejako kolejnym elementem „układanki” prowadzącej do finalnego zdarzenia jakim było sfingowanie zaistnienia szkody w aucie będącym przedmiotem umów, a następnie wystąpienie i uzyskanie odszkodowania od ubezpieczyciela. Sąd Rejonowy trafnie przyjął, że opisane wyżej działania M. C. nie miały charakteru przypadkowego ani neutralnego gospodarczo, a były jednym z elementów przestępczego procederu zaplanowanego i realizowanego przez M. C. z pozostałymi oskarżonymi., którzy przyjęli analogiczną linię obrony. W judykaturze wielokrotnie podkreślano, że zamiar sprawcy może być ustalany na podstawie całokształtu okoliczności przedmiotowych i podmiotowych czynu, a nie wyłącznie na podstawie jego deklaracji procesowych (wyrok SN z 3 września 1998 r., V KKN 104/98).

Sąd Rejonowy prawidłowo wyprowadził zatem wnioski dotyczące świadomości i zamiaru oskarżonego z obiektywnych okoliczności sprawy.

Bezzasadne pozostają także zarzuty dotyczące obrazy prawa materialnego, w szczególności art. 271 § 3 k.k. Obrońca błędnie przyjmuje, że oskarżony miałby zrealizować znamiona rozważanego przestępstwa poprzez zawarcie umowy cywilnoprawnej kupna-sprzedaży z I. X. i Ł. X.. Wprawdzie ta transakcja jest zamieszczona w opisie czynu przypisanego oskarżonemu : „za kwotę 3.000 zł nabył uszkodzony samochód osobowy….” niemniej czynność ta nie wyczerpuje znamion występku z art. 271 kk, ale okoliczność ta ma istotne znaczenia przy ustalaniu jego sprawstwa w zakresie występku z art. 286§1 kk i art. 298§1 kk (o czym była już mowa we wcześniejszej części uzasadnienia), bo stanowi fragment czynności oskarżonego składający się w całości na realizację tych przestępstw (tak m.in.

SN w wyroku z dnia 27.062012 r, V KK 112/12. To bowiem kolejna czynność podjęta przez oskarżonego, ujęta w dalszym fragmencie opisu czynu, a polegająca na wystawieniu faktury VAT dokumentującej sprzedaż samochodu S. C. (2) spowodowała, że M. C. popełnił przestępstwo tzw. fałszu intelektualnego. W fakturze tej, jako osoba uprawniona do wystawienia tego rodzaju dokumentu- będąc płatnikiem podatku od towarów i usług, poświadczył nieprawdę poprzez wskazanie w jej treści niezgodnej z prawdą, wielokrotnie wyższej niż rzeczywista wartości pojazdu. W tym właśnie fragmencie działania oskarżonego dopatrywać się należy realizacji znamion występku z art. 271§3 kk, a nie w zawarciu umowy kupna-sprzedaży z małżonkami X.( (Uchwała SN z 30.09.2003 roku I KZP 16/03,OSNKW/9-10/77).

Z uwagi na powyższe, wszystkie podniesione w apelacji zarzuty należy uznać za bezzasadne. Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, dokonał zgodnej z art. 7 k.p.k. oceny zgromadzonych dowodów oraz wyprowadził trafne ustalenia faktyczne znajdujące pełne oparcie w materiale dowodowym sprawy. Zaskarżony wyrok odpowiada zatem prawu i brak jest podstaw do jego zmiany lub uchylenia.

Wniosek Wniosek apelacji wniesionej przez obrońcę M. C., o:

-zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego M. C. od zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec niezasadności zarzutów podniesionych przez obrońcę, wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, co szczegółowo zostało rozważone we wcześniejszej części uzasadnienia.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5.

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1.

Przedmiot utrzymania w mocy W zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wniesione apelacje nie były zasadne i nie zasługiwały na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1.

Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia 2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia 3.1.

Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6.

Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II.

Sąd Okręgowy zasądził na podstawie art. 633 k.p.k. w zw. z art. 636 § 2 k.p.k. na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych S. C. (1) i M. C. opłaty za postępowanie odwoławcze w kwotach po 380 zł, ustalając je w oparciu o treść art. 2 ust. 1 pkt. 3, art. 3 ust. 2 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.). Natomiast od oskarżonego S. D. (1) kwotę 580 zł tytułem opłaty za II instancję ustalając ją w oparciu o treść art. 2 ust 1 pkt 3 w zw. z art. 6 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.), a ponadto obciążył wszystkich oskarżonych wydatkami postępowania odwoławczego w kwotach po 6,99 zł na podstawie § 1 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 663 z późn. zm.), stosownie do liczby oskarżonych.

PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok zaskarżony w całości.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok zaskarżony w całości.

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.